jump to navigation

Dashtë Perëndia

Postuar tek: Misioni Ungjillor, Perëndia

Origjinali

Titulli: God Willing
Autori: John Flavel
Botuesi: Grace Baptist Mission
PĂ«rkthyesi Holger Dashi

Hyrje

“UnĂ« do t’i thĂ«rras PerĂ«ndisĂ«, ShumĂ« tĂ« lartit, PerĂ«ndisĂ« qĂ« kryen çdo gjĂ« pĂ«r mua.”

Psalm 57:2

Ka dy mënyra me të cilat Perëndia shfaq Veten e Tij ndaj meje - me fjalën e Tij dhe me veprat e Tij. Lavdia e madhe e veprave të Perëndisë në krijimin dhe providencën (përkujdesjen) qëndron në faktin se ato konfirmojnë atë që Ai ka thënë në fjalën e Tij të Shkruar.

Është kënaqësi e madhe të vëzhgosh providencën (përkujdesjen) për njerëzit e Perëndisë. Providenca jo vetëm i çon ata në parajsë, por gjithashtu, gjatë rrugës, sjell parajsën në shpirtrat e tyre. Perëndia më i mençur po i udhëheq të gjithë me providencën e Tij drejt portit të lavdërimit të Tij dhe lumturisë së njerëzve të Tij, megjithëse e gjithë bota është kaq shumë e zënë me drejtimin e velave duke tërhequr lopatat me një synim krejt të kundërt. Sa e madhe është kënaqësia, kur sheh se si bota bën të zbatohen qëllimet e Perëndisë duke u përpjekur t’i kundërshtojë ato; të kryhet vullneti i Tij duke u përpjekur t’i rezistojë atij; dhe të zmadhohet kisha e Tij, duke u përpjekur për ta shpërndarë atë.

Ka disa gĂ«zime nĂ« jetĂ«n e KrishterĂ« tĂ« cilat janĂ« aq tĂ« mĂ«dha sa s’mund tĂ« pĂ«rshkruhen. KĂ«to janĂ« kĂ«naqĂ«sitĂ« e studimit tĂ« providencĂ«s nĂ« jetĂ«n tĂ«nde. Provoje vetĂ«; shijoje dhe shikoje. Nuk do tĂ« duhet t’jua thonĂ« kĂ«tĂ« tĂ« tjerĂ«t. “UnĂ« do t’i therras PerĂ«ndisĂ«, ShumĂ« tĂ« lartit, PerĂ«ndisĂ« qĂ« kryen çdo gjĂ« pĂ«r mua” (Psalm 57:2).

Kur Davidi bĂ«ri lutjen e cituar mĂ« sipĂ«r nga Psalm 57, ishte nĂ« rrezik tĂ« vritej nga mbreti Saul (1 Samueli 24:1,2). PerĂ«ndia iu pĂ«rgjigj kĂ«rkesĂ«s sĂ« Davidit duke e nxjerrĂ« shĂ«ndoshĂ« e mirĂ« nga rreziku. PerĂ«ndia gjithmonĂ« u pĂ«rgjigjet lutjeve tĂ« fĂ«mijĂ«ve tĂ« Tij. KĂ«tĂ« veprim tĂ« PerĂ«ndisĂ« nĂ« tĂ« gjitha momentet e jetĂ«s sonĂ«, si nĂ« gjĂ«rat e vogla, ashtu edhe nĂ« tĂ« mĂ«dhatĂ«, ne e quajmĂ« “providencĂ«”. PĂ«rvoja e kaluar e Davidit me pĂ«rkujdesjet e PerĂ«ndisĂ« ndaj tij i dha atij shpresĂ« dhe fuqi pĂ«r t’i thirrur PerĂ«ndisĂ« nĂ« rrezikun e tij. KĂ«shtu, nĂ« ditĂ«t tona, tĂ« KrishterĂ«t duhet tĂ« mendojnĂ« pĂ«r mĂ«nyrĂ«n si PerĂ«ndia ka punuar pĂ«r ta nĂ« tĂ« kaluarĂ«n, kĂ«shtu besimi dhe shpresa e tyre do tĂ« bĂ«hen mĂ« tĂ« fuqishme.

Por njerëzit e Perëndisë nuk mund ta kuptojnë gjithçka që ndodh me ta gjatë rrugës për në parajsë. Megjithëse Pjetri nuk e dinte se çfarë po i bënin kur Krishti i lau këmbët, atij iu tha se gjithçka do t’i bëhej e qartë më vonë (Gjoni 13:7). Kur të mbërrijmë në parajsë, do të shohim se jo vetëm që është një vend i bukur, por plus kësaj edhe bukurinë e rrugës me anë të së cilës kemi ardhur. është njësoj si të shohësh pjesët e ndryshme të një ore. Fillimisht shohim pjesë të veçanta dhe pastaj shohim të gjithë orën të montuar bashkë, tani secila pjesë është duke punuar më gjithë të tjerat. Sa e këndshme do të ishte të shihje, në një shikim, të gjithë planin e përkujdesjes dhe arsyen e saktë për çdo veprim të Perëndisë. Megjithëse pamja jonë e tanishme është kaq e varfër në krahasim me pamjen që do të kemi nga parajsa, prapë ka kaq shumë ëmbëlsi në të sa mund ta quaj atë një parajsë e vogël.

1
KUJDESI I VEÇANTË I PERËNDISË PËR NJERZIT E TIJ

Sikurse është kreu i njerëzve të Tij në kishë, po ashtu Krishti është sundues i tërë botës. Ai i kontrollon ngjarjet në botë për të mirën e kishës. Synimi im këtu nuk është që të merrem shumë me ata që nuk besojnë në Perëndi. Unë dua të bind ata që thonë se Perëndia ekziston që punët e veçanta të providencës së Tij nuk janë thjesht rastësi. Ka shumë njerëz të cilët e quajnë veten të Krishterë dhe i vështrojnë gjërat që ndodhin në jetën e tyre sikur të jenë ngjarje natyrore. Ata mendojnë se punët e botës dhe të besimtarëve të Zotit nuk drejtohen nga Providenca, por nga shkaqe natyrore. Kjo është njëlloj si të jetosh sikur s’ka Perëndi. Çdonjeri që mendon në këtë mënyrë, le të shqyrtojë pyetjet e mëposhtme:

1. Si është e mundur që, shumë herë, njerëzit e Perëndisë janë shpëtuar prej rrezikut dhe të keqes nga një fuqi më e madhe se ajo e natyrës dhe që shpesh, në njëfarë menyre, ka qenë kundër rrjedhës natyrore të ngjarjeve?

Ujërat vërshojnë dhe mbysin gjithça, por Deti i Kuq u nda dhe muri i ujit në të dy anët i lejoi fëmijët e Izraelit të kalonin shëndoshë në anën tjetër. Zjarri të djeg me tërë fuqinë e tij, por kur Nebukatnecari, Mbreti i Babilonisë, hodhi tre Çifute të rinj, njerëz të Zotit, në furrën e zjarrtë nuk pati fuqi të digjte as dhe një fije floku të tyre, por në të njëjtën kohë, ai dogji ata që i hodhën djemtë në të. është e natyrshme, që bishat e egra, si luanët, kur janë të uritur, të vrasin kafshë apo njerëz për ushqim, por në strofkullën, ku Danielin e futën për të gjithë natën, ata nuk e dëmtuan fare atë.

2. Si mundet që, nëse shkaqet natyrore nuk urdhërohen nga një providencë e veçantë, të veprojnë së bashku në mënyra të tilla të çuditshme për të mirën e besimtarëve?

Në historinë e Jozefit, ka dymbëdhjetë shkallë të providencës me anë të së cilës ai u bë Kryeministër i Egjiptit. Sikur edhe vetëm një të kishte dështuar, tregimi do të kishte qenë krejt ndryshe. Në kohën e Esterit, kishte shtatë veprime të providencës, që duke koordinuar më njëra tjetrën sollën rrëzimin e Hamanit të lig dhe shpëtimin Çifutëve nga shkatërrimi. Perëndia është i aftë të bëjë gjëra të ndryshme për t’u kujdesur për njerëzit e Tij, ashtu si një mjeshtër përdor të gjitha llojet e veglave në punën e Tij. Në të njëjtën mënyrë që një mjeshtër merr një copë dru dhe e kthen atë në vepër arti, po kështu një dorë shumë e talentuar përdor veglat në repartin e providencës.

3. Nëse punët e njerëzve të Zotit nuk drejtohen nga një providencë e veçantë, si është e mundur që mjetet më inteligjente dhe të fuqishme, që përdoren për t’i shkatërruar ato s’bëjnë efekt, kurse mjetet e dobëta e të pafuqishme që përdoren për sigurinë e tyre janë të suksesshme?

E tillĂ« ishte edhe mjeshtĂ«ria dhe forca e madhe e pĂ«rdorur nga Faraoni nĂ« pĂ«rpjekjen e tij pĂ«r tĂ« shkatĂ«rruar njerĂ«zit e Zotit, IzraelitĂ«t, saqĂ« pĂ«r logjikĂ«n njerĂ«zore ishte e pamundur qĂ« ata tĂ« shpĂ«tonin. PerandorĂ«t romakĂ«, qĂ« pushtuan botĂ«n, mobilizuan tĂ«rĂ« fuqinĂ« e tyre kundĂ«r kishĂ«s sĂ« pambrojtur dhe tĂ« varfĂ«r, por kisha mbijetoi. Sikur gjysma e kĂ«saj force tĂ« pĂ«rdorej pĂ«r tĂ« kundĂ«rshtuar ndonjĂ« popull, me siguri do ta kishte shkatĂ«rruar atĂ« plotĂ«sisht. PerĂ«ndia i pĂ«rmbush me sukses premtimet e Tij: “UnĂ« do tĂ« shfaros tĂ«rĂ« kombet nĂ« mes tĂ« tĂ« cilĂ«ve tĂ« kam shpĂ«rndarĂ«, por megjithatĂ« nuk do tĂ« tĂ« shfaros ty” (Jeremia 30:11). Dhe, “AsnjĂ« armĂ« qĂ« Ă«shtĂ« krijuar pĂ«r t’u pĂ«rdorur kundra teje s’do tĂ« ketĂ« sukses” (Isaiah 54.17).

Në anën tjetër, mendoni se ç’mjete të dobëta dhe të papërshtatshme u zgjodhën për të përhapur Krishtërimin në botë. Krishti nuk zgjodhi njerëz me autoritet në oborre mbretërore, por 12 NJERËZ TË THJESHTË, ndër të cilët kryetarë ishin peshkatarë. Ata u dërguan, jo së bashku, por ca në një vend dhe të tjerë në një vend tjetër, dhe prapë në një kohë shumë të shkurtër ungjilli u shpërnda dhe kishat u themeluan prej tyre në mbretëri të ndryshme të botës. Që nga ajo kohë, e deri në ditët tona, një providencë e veçantë i ka ruajtur të Krishterët në kohët e rrezikshme dhe i ka mënjanuar të gjitha përpjekjet për t’i rënuar ata.

4. Nëse të gjitha gjërat drejtohen nga shkaqe natyrore, si është e mundur, që njerëzit largohen nga rruga e keqe, nëpër të cilën ata përparonin me shpejtësi?

Pali ishte duke shkuar në Damask për të vrarë të Krishterët, kur papritmas u godit me një shkëlqim nga qielli. Ai u pengua për të realizuar synimin e tij dhe u bë apostull i Jezu Krishtit (Veprat 9:1-18). Më vonë, kur Çifutët menduan ta vrisnin ndërsa u soll si i burgosur nga Çezarea në Jeruzalem, guvernatori Festus (megjithëse nuk dinte gjë për komplotin) vendosi ta gjykonte Palin në Çezarea dhe jo në Jeruzalem, duke bërë kështu që të dështonin planet e tyre (Veprat 25:1-4).

Augustini, një udhëheqës i madh i Kishës së hershme të Krishterë, po shkonte në një qytet që të mësonte njerëzit, dhe mori një udhërrëfyes me vete për t’i treguar rrugën. Udhërrëfyesi e ngatërroi rrugën, por duke marrë një drejtim tjetër ata arritën shëndoshë në qytet. Më pas ata morën vesh se kishin shpëtuar pa rënë në dorë të armiqve, të cilët po prisnin ta vrisnin Augustinin gjatë rrugës.

Cili është ai, që s’mund ta shohë dorën e Perëndisë në këto gjëra?

5. Nëse nuk ka një providencë mbisunduese që urdhëron të gjitha gjërat për të mirën e njerëzve të Zotit, si është e mundur që e mira dhe ekeqja që ata hasin në këtë botë, u paguhet atyre të cilët ua bënë të mirën apo të keqen?

Kur Faraoni urdhëroi vrasjen e të gjithë djemve që u lindnin Izraelitëve, mamitë refuzuan t’i bindeshin urdhërit. Për këtë, Perëndia i trajtoi mirë ato (Dalja (Eksodi) 1:21). Rahaba i fshehu vrojtuesit e dërguar në Jeriho, dhe për këtë u ruajt, kur të gjithë njerëzit e qytetit u shfarosën (Joshua 6:25). Gruaja shunamite u tregua e mirë me profetin Elisha dhe siguroi një dhomë për të gjatë gjithë kohës; Perëndia e gëzoi atë me një djalë (II Mbretërit 4:9-17). Publiusi, sundimtari në ishullin e Melitas, i siguroi banim Palit pas mbytjes së anijes. Perëndia shpejt ia shpërbleu këtë mirësi dhe i shëroi babanë e tij të semurë (Veprat 28:7,8).

Në të njëjtën mënyrë, të këqijat që iu janë bërë njerëzve të Zotit u janë kthyer si shpërblim armiqve të tyre. Siç e kemi parë, synimi i Faraonit ishte të vriste fëmijët e pafajshëm të Izraelitëve. Perëndia ia shpërbleu atij duke vrarë të gjithë të parëlindurit e Egjiptit brenda një nate (Dalja 12:29). Hamani bëri një trekëmbësh shumë të lartë për Mardokeun e mirë dhe Perëndia urdhëroi që vete Hamani dhe dhjetë bijtë e tij të vareshin në të (Esteri 7:10). Ahitofeli komplotoi kundër Davidit dhe dha udhëzime si ta rrëzonin atë. Pikërisht, ky sugjerim veproi kundër tij dhe solli rënimin e tij (II Samuel 17:23).

Pasi Perandori mizor romak Maksiminus kishte urdhĂ«ruar qĂ« feja kristiane tĂ« ndalohej plotĂ«sisht, ai u sĂ«mur nga njĂ« sĂ«mundje e tmerrshme, si Herodi nĂ« ditĂ«t e apostujve (Veprat 12:23). NganjĂ«herĂ«, shpĂ«rblimi i sĂ« ligĂ«s ka qenĂ« tepĂ«r i saktĂ«. Kur Nabothi ishte vrarĂ«, Ahabit iu tha: “Aty, ku qentĂ« kanĂ« lĂ«pirĂ« gjakun e Nabothit, ata do tĂ« lĂ«pijnĂ« gjakun tĂ«nd.” Dhe kjo ishte vĂ«rtet ajo qĂ« ndodhi (I MbretĂ«rit 21:19 dhe 22:38).

KĂ«shtu, shkrimet vĂ«rtetohen nga providenca. “Cilido hap njĂ« gropĂ«, do tĂ« bjerĂ« vetĂ« nĂ« tĂ« dhe ai qĂ« rrokullis njĂ« gur, do tĂ« bjerĂ« pĂ«rsĂ«ri mbi tĂ«” (FjalĂ«t e urta 26:27), dhe “me çfarĂ« mase ju matni, me atĂ« do t’ju masin tĂ« tjerĂ«t” (Mateu 7:2).

6. Nëse këto gjëra janë thjesht rastësi, si është e mundur që ato përkojnë në të gjitha hollësitë me shkrimet e shenjta?

A e frenon PerĂ«ndia fuqinĂ« e shkaqeve natyrore nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« mbinatyrshme? Kjo s’ështĂ« rastĂ«si, por Ă«shtĂ« nĂ« pĂ«rputhje me fjalĂ«n: “Kur do tĂ« kalosh pĂ«rmes ujĂ«rave UnĂ« do tĂ« jem me ty, ose do tĂ« kalosh lumenjtĂ«, nuk do tĂ« tĂ« mbytin; kur do tĂ« ecĂ«sh nĂ«pĂ«r zjarr, nuk do tĂ« digjesh dhe flaka s’do tĂ« tĂ« konsumojĂ«” (Isaia 43:2). A veprojnĂ« dukuritĂ« natyrore pĂ«r tĂ« mirĂ«n e njerĂ«zve tĂ« Zotit? Kjo Ă«shtĂ« nĂ« pĂ«rputhje me shkrimin e shenjtĂ«: “TĂ« gjitha gjĂ«rat janĂ« tuajat … dhe ju jeni tĂ« Krishtit” (I Korintasve 3:22).

Kur providenca i ndalon njerĂ«zit e mirĂ« tĂ« hidhen nĂ« ligĂ«si, ose njerĂ«zit e kĂ«qinj pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« tĂ« liga, e vĂ«rteta dhe rĂ«ndĂ«sia e shkrimeve tĂ« shenjta tĂ« mĂ«poshtme bĂ«hen tĂ« njohura nĂ« njĂ« mĂ«nyrĂ« mjaft reale: “Rruga e njeriut nuk Ă«shtĂ« nĂ« veten e tij: nuk Ă«shtĂ« brenda njeriut i cili ecĂ«n pĂ«r tĂ« kontrolluar hapat e tij” (Jeremia 10:23) dhe “Zemra e njĂ« njeriu planizon rrugĂ«n e tij: por Zoti ia drejton hapat qĂ« bĂ«n” (FjalĂ«t e urta 16:9). Kur tĂ« kĂ«qiat qĂ« kanĂ« bĂ«rĂ« tĂ« ligjtĂ« bien mbi vetĂ« kokat e tyre, vĂ«rtetohet Psalmi 9:16: “I pasbesi u kap nĂ« lakun e veprĂ«s sĂ« duarve tĂ« tij.” Kiri, udhĂ«heqĂ«si i PerandorisĂ« persiane, i lejoi njerĂ«zit e PerĂ«ndisĂ« tĂ« lĂ«viznin lirisht sepse shkrimet e shenjta thoshin se ai duhet tĂ« vepronte kĂ«shtu megjithĂ«se kjo ishte kundĂ«r interesave tĂ« tij (Isaia 45:13). TĂ« gjithĂ« njerĂ«zit nĂ« botĂ« i plotĂ«sojnĂ« synimet e Zotit, madje edhe kur ata s’duan ta bĂ«jnĂ« kĂ«tĂ«.

7. Nëse këto gjëra ndodhin rastësisht, si shpjegohet që ato ndodhin pikërisht në kohën e duhur?

Dhiata e vjetĂ«r Ă«shtĂ« plot me shembuj tĂ« ngjarjeve tĂ« tilla. Hagarit i tregohet pusi me ujĂ«, kur ajo po mendonte se po e linte djalin Ishmaelin tĂ« vdiste nga etja (Zanafilla 21:16,19). EngjĂ«lli i thirri Abrahamit dhe i tregoi njĂ« dash pĂ«r ta flijuar, kur ai ishte gati tĂ« vriste djalin e tij Isakun (Zanafilla 22:10-14). Mbretit Saul i thanĂ«: “FilistinĂ«t kanĂ« pushtuar tokĂ«n”, nĂ« çastin kur ai po bĂ«hej gati tĂ« vriste Davidin (I Samuel 23:27). Lajmi pĂ«r njĂ« sulm nga njĂ« drejtim tjetĂ«r bĂ«ri qĂ« ushtria asiriane tĂ« tĂ«rhiqej nga Jeruzalemi nĂ« çastin kur po pĂ«rparonin drejt qytetit (Isaia 37:7,8). Kur komploti i Hamanit kundĂ«r ÇifutĂ«ve ishte gati tĂ« zbatohej, “atĂ« natĂ«, mbreti nuk mund tĂ« flintĂ«” (Ester 6:1). ShumĂ« ndodhi tĂ« ngjashme pĂ«r njerĂ«zit e PerĂ«ndisĂ« mund tĂ« tregoheshin si fakte tĂ« mĂ«tejshme pĂ«r pĂ«rpikĂ«rinĂ« me tĂ« cilĂ«n providenca punon pĂ«r ta.

8. Nëse këto gjëra janë thjesht rastësi, si shpjegohet që ato ndodhin sipas lutjeve të besimtarëve, të cilët e dinë se kanë marrë përgjigje tepër të sakta ndaj kërkesave të veçanta që kanë bërë (1 Gjon 5:15)?

ShĂ«rbĂ«tori i Abrahamit u lut pĂ«r sukses, kur ai u nis pĂ«r tĂ« kĂ«rkuar nuse pĂ«r Isakun. Lutjes sĂ« tij iu dha pĂ«rgjigje pikĂ«risht sipas fjalĂ«ve qĂ« ai kishte pĂ«rdorur (Zanafilla 24:14,46). FĂ«mijĂ«t e Izraelit i thirrĂ«n PerĂ«ndisĂ« kur Faraoni dhe EgjiptianĂ«t marshuan pas tyre (Dalja 14:10) dhe Deti i Kuq u nda nĂ« dy pjesĂ« para tyre. Mbreti Asa kishte pĂ«rballĂ« njĂ« ushtri qĂ« numuronte mijĂ«ra, shumĂ« mĂ« tepĂ«r se e tija dhe ai i klithi tĂ« Plotfuqishmit, Zotit tĂ« tij: “O Zot, nuk ka njeri veç teje qĂ« mund tĂ« ndihmojĂ« nĂ« luftimet midis njĂ« tĂ« fuqishmi dhe atij qĂ« i mungon forca. Na ndihmo, o Zot, PerĂ«ndia ynĂ«, sepse ne mbĂ«shtetemi te ti dhe dalim kundĂ«r kĂ«saj shumice nĂ« emrin tĂ«nd”. PĂ«rgjigja e Zotit ishte, duke i dhĂ«nĂ« njĂ« fitore tĂ« madhe atij (II Kronikave 14:11). Pjetri ishte burgosur dhe kisha lutej ditĂ« e natĂ« pĂ«r tĂ«. Shikoni se si iu dha pĂ«rgjigje lutjeve tĂ« tyre tek Veprat 12:1-12.

Kush mund tĂ« thotĂ«, se providenca e PerĂ«ndisĂ« nuk tregon se Ai Ă«shtĂ« njĂ« PerĂ«ndi qĂ« i dĂ«gjon dhe u pĂ«rgjigjet lutjeve? “Sepse sytĂ« e Zotit shikojnĂ« gjithandej nĂ«pĂ«r tĂ« gjithĂ« botĂ«n, pĂ«r tĂ« treguar veten tĂ« fuqishĂ«m ndaj atyre qĂ« kanĂ« njĂ« zemĂ«r tĂ« ndershme ndaj Tij” (II Kronikave 16:9).

2
SI VEPRON PERĂ‹NDIA ME PROVIDENCĂ‹N E TIJ NĂ‹ JETĂ‹N TONĂ‹

1. Providenca gjatë lindjes sonë.

Davidi e lavdëron krijimin e mrekullueshëm të P, kur sheh mënyrën si Perëndia e kishte krijuar dhe njihte çdo detaj të trupit të tij të vogël, bile para se ai të lindte (Psalmi 139:13-16). Por trupi është vetëm pjesa e jashtme e njeriut të vërtetë. Perëndia, gjithashtu, i krijoi qëniet njerëzore të afta të mendojnë dhe të duan; në këtë mënyrë ne jemi krijuar në ngjashmëri me Perëndinë. Shihni se sa mirë providenca ka vepruar për ju që në ditët e para të jetës suaj në këtë botë. Ju ka sjellë shëndoshë e mirë përmes shumë rreziqeve, në atë vend ku dëshiron Perëndia.

2. Providenca në kohën dhe vendin tonë të lindjes

Perëndia caktoi kohën dhe vendin ku ju lindët. Të gjitha vendet nuk janë njësoj për të jetuar, dhe ata që banojnë në një vend ku Zoti me të vërtetë adhurohet dhe lajmi i mirë i shpëtimit nga Biri i Tij Jezu Krishti përhapet lirisht, ndihmohen nga providenca në mënyrë të veçantë. Mirësia e providencës shihet nëse prindërit tuaj janë të Krishterë. Lutjet, mësimet dhe shembulli i tyre ju inkurajojnë të kërkoni njohjen e Perëndisë dhe jetën e përjetshme. Por edhe nëse prindërit tuaj nuk janë të Krishterë, prapë është një providencë e veçantë kur Perëndina me bujarinë e Tij ju jep dëshirën për ta njohur Atë, kur çdonjeri përreth nuk e ka një dëshirë të tillë, sepse mendjet e tyre e kundërshtojnë Perëndinë dhe rrugët e Tij.

3. Providenca gjatë lindjes sërish

Providenca shihet qartĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ«n se si PerĂ«ndia i ndryshon burrat dhe gratĂ« qĂ« mendojnĂ« vetĂ«m pĂ«r veten e tyre dhe u jep mundĂ«sinĂ« ta njohin vĂ«rtet veten e Tij. Kjo Ă«shtĂ« njĂ« nga mirĂ«sitĂ« mĂ« tĂ« mĂ«dha qĂ« ju merrni nga providenca dhe dĂ«shira juaj e zemrĂ«s do tĂ« jetĂ« tĂ« mendoni dhe tĂ« flisni pĂ«r kĂ«tĂ«. PĂ«rvoja e Jakobit nĂ« Bethel ishte gjithmonĂ« e Ă«mbĂ«l pĂ«r mendimet e tij (Zanafilla 28:10-22). BesimtarĂ« tĂ« tjerĂ«, gjithashtu, kanĂ« patur vendet e tyre “Bethel”, ku PerĂ«ndia ka lĂ«nĂ« mbresa tĂ« thella nĂ« zemrat e tyre, pĂ«rshtypje tĂ« cilat s’mund tĂ« harrohen kurrĂ«.

MĂ«nyra mĂ« e habitshme dhe e mrekullueshme se si providenca vepron pĂ«r t’u dhĂ«nĂ« njerĂ«zve njĂ« njohje tĂ« PerĂ«ndisĂ« duket nĂ« shumĂ« shembuj nĂ« BibĂ«l. NjĂ« vajzĂ« e vogĂ«l, qĂ« u kap robinĂ« nĂ« tokĂ«n e Izraelit, u bĂ« shĂ«rbyese e gruas sĂ« Naamanit, kapiten i ushtrisĂ« sĂ« mbretit tĂ« SirisĂ«. Ajo i foli zonjĂ«s sĂ« saj pĂ«r fuqinĂ« qĂ« PerĂ«ndia tregoi nĂ«pĂ«rmjet profetit Elisha, dhe Naamani u shĂ«rua nga sĂ«mundja e tij leproze (2 MbretĂ«rit 5:3). Krishti duhej tĂ« kalonte nĂ«pĂ«r Samari dhe nĂ« drekĂ« pushoi tek pusi i Jakobit. NjĂ« varg providencash tĂ« mĂ«dha e tĂ« mira pasuan kĂ«tĂ« ngjarje “tĂ« zakonshme”. Fillimisht gruaja samaritane dhe mĂ« pas shumĂ« njerĂ«z tĂ« tjerĂ« nĂ« kĂ«tĂ« qytet filluan tĂ« besojnĂ« nĂ« Krisht (Gjoni 4:4-42)). Filipi hypi nĂ« karron e Ethiopianit, pikĂ«risht kur mendja e kĂ«tij njeriu ishte gati tĂ« kapte shkĂ«ndijĂ«n e parĂ« tĂ« njohjes sĂ« Krishtit ndĂ«rsa lexonte librin e Isaias (Veprat 8:26-35).

Qysh nga ato ditë të hershme, providenca ka përdorur mënyra të ndryshme për t’i kthyer njerëzit tek Jezu Krishti. Një fletë e një libri të mirë, përdorur për të mbështjellë diçka të blerë në treg, ishte mjeti që e ktheu në besim një nga predikuesit e Uellsit. Leximi i një libri të mirë ka qenë shpesh mënyra për t’i sjellë njerëzit tek Krishti. Disa herë predikuesit, për një shkak a një tjetër, kanë ndryshuar temën e tyre në minutën e fundit dhe dikush, duke dëgjuar, ka filluar të njohë veten dhe Shpëtimtarin. Gardianët ë burgjeve janë kthyer nëpërmjet fjalëve të thëna nga njerëzit e mirë të burgosur, si gardiani i Filipisë në ditët e Palit (Veprat 16:25-31). Njerëz të këqinj kanë shkuar të dëgjojnë një predikues me qëllim që të tallen dhe të shkaktojnë trazira, por Perëndia u ka falur atyre, u ka treguar mëkatin e tyre dhe ata kanë kërkuar dhe gjetur faljen. Një i këtillë ka qenë Gjerasim Qiriazi, i cili e themeloi kishën ungjillore në Korçë në shekullin 19-të.

UnĂ« kam dĂ«gjuar pĂ«r njĂ« tĂ« ri i cili erdhi nĂ« Angli me njĂ« anije nga Amerika. Ai ishte pĂ«rpjekur tĂ« vetĂ«vritej dhe kishte qenĂ« fare pranĂ« vdekjes. E takova mĂ«ngjezin, pas pĂ«rpjekjes sĂ« tij pĂ«r vetĂ«vrasje dhe e bĂ«ra tĂ« kuptonte se ishte e nevojshme qĂ« ai tĂ« largonte mendimet e tij tĂ« gabuara dhe tĂ« besonte nĂ« Krishtin, qĂ« tĂ« kishte kĂ«shtu jetĂ«n e pĂ«rjetshme. Ai i bĂ«ri njĂ« kĂ«rkesĂ« shumĂ« serioze Zotit, qĂ« kĂ«to gjĂ«ra do tĂ« zgjidheshin nĂ« shpirtin e tij. UnĂ« u largova pa shpresĂ« se do ta shihja pĂ«rsĂ«ri, por ai ishte akoma gjallĂ« nĂ« mbrĂ«mje. MĂ« tha se Zoti e kishte ndihmuar tĂ« largohej nga mĂ«kati, por kishte njĂ« gjĂ« qĂ« e shqetĂ«sonte akoma. A do tĂ« vepronte gjaku qĂ« Jezu Krishti kishte derdhur edhe ndaj tij, i cili kishte derdhur gjakun e vet? I thashĂ« se Krishti e derdhi gjakun e Tij edhe pĂ«r ata tĂ« cilĂ«t me duart e tyre mizore e pĂ«rgjakĂ«n AtĂ«, dhe se kjo ishte diçka mĂ« e keqe se ajo qĂ« kishtĂ« bĂ«rĂ« ai. Pastaj ai tha: “UnĂ« do tĂ« vij tek Krishti, dhe le tĂ« bĂ«jĂ« Ai me mua ç’te dojĂ«.” MĂ«ngjezin tjetĂ«r, pĂ«r çudinĂ« e tĂ« gjithĂ«ve ai ishte shumĂ« mĂ« mirĂ«. Ai u bĂ« gjithĂ« shĂ«ndet. Ai u kthye nĂ« AmerikĂ« dhe pata njĂ« letĂ«r nga njĂ« mik qĂ« mĂ« thoshte se nĂ«se Zoti ndonjĂ«herĂ« kishte bĂ«rĂ« njĂ« vepĂ«r tĂ« madhe, kjo ishte pikĂ«risht nĂ« jetĂ«n e kĂ«tij tĂ« riu. Sa tĂ« çuditshme janĂ« metodat e providencĂ«s pĂ«r t’i drejtuar njerĂ«zit drejt Krishtit!

PĂ«r sa kohĂ« qĂ« providenca bĂ«n tĂ« ndodhin gjĂ«ra shumĂ« tĂ« çuditshme, duke zgjuar shpirtrat, puna vazhdon derisa shpirtrat shpĂ«tohen plotĂ«sisht. MĂ« kujtohet rrĂ«fimi i njĂ« njeriu, i cili kishte hequr dorĂ« nga jeta e tij e shthurur dhe nga shokĂ«t e tij tĂ« kĂ«qij. Pasi kishte kaluar ca kohĂ«, ra nĂ« ngasje tĂ« kthehej nĂ« rrugĂ«n e keqe. Providenca e bĂ«ri atĂ« tĂ« shihte gjendjen e tij duke i sjellĂ« nĂ« mend FjalĂ«t e urta 1:24-26. Ai u shqetĂ«sua shumĂ« dhe mendoi se mĂ«kati i tij s’mund tĂ« falej. Por Zoti i tregoi fjalĂ«t e ungjillit sipas LukĂ«s 17:4 dhe kjo gjĂ« solli paqe nĂ« mendjen dhe zemrĂ«n e tij. NjĂ« grua e mirĂ« mendonte se Zoti e kishte lĂ«nĂ«. Ajo pĂ«rfundoi nĂ« njĂ« gjendje tĂ« tillĂ« dĂ«shpĂ«rimi, sa refuzonte gjithçka. NjĂ« ditĂ«, njĂ« ungjilltar shkoi pĂ«r t’i bĂ«rĂ« njĂ« vizitĂ«. Ajo mori njĂ« gotĂ« nga tryeza dhe tha: “Jam kaq e sigurt pĂ«r dĂ«nimin tim sa edhe thyerja e kĂ«saj gote”. Ajo e hodhi gotĂ«n nĂ« tokĂ« me tĂ«rĂ« fuqinĂ« e saj, por pĂ«r habinĂ« e tĂ« gjithĂ«ve, gota s’u thye. Kleriku i tregoi asaj se kjo ishte puna e providencĂ«s dhe, qĂ« nga ajo kohĂ«, gjendja e saj mendore u pĂ«rmirĂ«sua dukshĂ«m.

Dhe tani, a keni qenë ju aq mirënjohës sa duhet të keni qenë për këtë favor mbi favoret e tjera që ju janë bërë? Ka shumë lloje mëshirash që u jepen njerëzve nga ana e providencës, por asnjë si kjo. Mendoni pak se si providenca kishte një synim për të mirën tuaj të përjetshme, të cilën ju s’e kuptonit në atë kohë. Mendimet e Zotit nuk janë mendimet tona. Ashtu sikurse qiejt janë më të lartë nga toka, kështu janë rrugët dhe mendimet e Tij më të larta se tonat (Isaia 55:8,9). Zakeu s’e dinte se ç’do të ndodhte kur u ngjit në pemë për të parë Krishtin që po kalonte. Çfarë qëllimi të dashur kishte Krishte për të! Krishti shkoi në shtëpinë e Zakeut për t’u bërë mysafiri dhe Shpëtimtari i tij (Luka 19:2-10). Po kështu edhe ju pak kini menduar rreth synimit të providencës kur shkuat, për një arsye a një tjetër, të dëgjonit predikimin e fjalës së Zotit. Ajo të dërgoi ty mesazhin e shpëtimit. Çdo gjë e mirë vjen tek njerëzit prej providencës, por asgjë nuk është kaq e mirë sa kjo mirësi shpirtërore. Kjo mirësi e veçantë, e cila vjen nga dashuria e pashoqe e Perëndisë, u jepet vetëm të zgjedhurve të Perëndisë (I Selanikasve 1:4,5). Shpëtimi është absolutisht i sigurtë. Ndërsa shikoni prapa drejt kohës kur ju u kthyet tek Perëndia që ju zgjodhi para se të krijohej bota, kështu mund të shikoni përpara drejt kohës kur shpëtimi juaj do të plotësohet përfundimisht. Kjo mirësi shpirtërore është e pafundme. Ajo do të jetë me ju edhe kur babai, nëna, familja, prona, shëndeti dhe jeta t’ju kenë lënë.

4. Providenca në punët tona të perditshme të kësaj jete

Providenca kujdeset pĂ«r mirĂ«qenien tuaj nĂ« kĂ«tĂ« botĂ« si dhe nĂ« botĂ«n qĂ« do tĂ« vijĂ«. TĂ« jetosh pa bĂ«rĂ« gjĂ« nuk do tĂ« thotĂ« tĂ« jetosh me ndershmĂ«ri, kĂ«tĂ« Shkrimi i ShenjtĂ« e thotĂ« qartĂ« tek I Selanikasve 4:11,12. S’ështĂ« mĂ«shirĂ« e vogĂ«l tĂ« kesh njĂ« punĂ« tĂ« ndershme e tĂ« ligjshme. PerĂ«ndia thĂ«rret shumĂ« njerĂ«z tĂ« punojnĂ« pĂ«r TĂ« ndĂ«rsa bĂ«jnĂ« punĂ«n e tyre tĂ« zakonshme. Amosi dhe Davidi ishin barinj kur PĂ«rendia bĂ«ri njĂ«rin profet dhe tjetrin mbret (Amos 7:14,15 dhe Psalm 78: 70,71). Pjetri dhe Andreu ishin peshkatarĂ«, dhe Krishti u kĂ«rkoi tĂ« bĂ«heshin “peshkatarĂ« njerĂ«zish” (Mateu 4:18,19).

Disa njerĂ«z mund tĂ« ankohen se puna e tyre Ă«shtĂ« shumĂ« e vĂ«shtirĂ« dhe u ha shumĂ« kohĂ«. PĂ«rgjigja ime Ă«shtĂ« kjo: urtĂ«sia e providencĂ«s e parashikoi kĂ«tĂ« tĂ« ishte punĂ«simi mĂ« i pĂ«rshtatshĂ«m dhe i saktĂ« pĂ«r ju ku mund t’i shĂ«rbeni PerĂ«ndisĂ«. NĂ«se ju do ta kishit mĂ« tĂ« lehtĂ« dhe tĂ« rehatshme, mund tĂ« kishit mĂ« tepĂ«r tundime dhe shĂ«ndeti juaj mund tĂ« mos ishte shumĂ« i mirĂ«. “I Ă«mbĂ«l Ă«shtĂ« gjumi i punonjĂ«sit, qoftĂ« edhe kur ha pak ose shumĂ«; por velitja e tĂ« pasurit nuk e lĂ« atĂ« tĂ« flerĂ«” (Predikuesi 5:12). NĂ«se keni dĂ«shira shpirtĂ«rore, ju mund tĂ« kĂ«naqeni me praninĂ« e PerĂ«ndisĂ« edhe nĂ« punĂ«n tuaj, dhe do tĂ« keni ca kohĂ« tĂ« lirĂ« gjatĂ« ditĂ«s, kur ju mund tĂ« luteni dhe tĂ« mendoni pĂ«r fjalĂ«n e Tij.

Nëse jeni i Krishterë, Perëndia ka premtuar për të mos ju lënë kurrë vetëm (Hebrenjtë 13:5). Përkujdesja ka urdhëruar atë pozicion në botë, i cili është me të vërtetë më i miri për të mirën tuaj të përjetshme. Ne urdhërohemi që të jemi të kënaqur me atë që kemi, megjithëse ajo mund të jetë diçka jo më shumë se sa ushqimi dhe rrobat tona të nevojshme (Timotheu 6:8).

UrdhĂ«ri qĂ« iu dha Adamit tek Zanafilla 3:19 Ă«shtĂ« edhe pĂ«r ne sot. Ne duhet tĂ« punojmĂ« me tĂ« gjithĂ« forcĂ«n, nĂ« çfarĂ«do gjĂ« qĂ« bĂ«jmĂ«. Por duhet tĂ« jemi tĂ« kujdesshĂ«m, mos tĂ« humbim lidhjen me PerĂ«ndinĂ« nga dĂ«shira pĂ«r t’u pasuruar. “Ata, tĂ« cilĂ«t duan tĂ« bĂ«hen tĂ« pasur, bien nĂ« tundim, nĂ« lak dhe nĂ« shumĂ« pasione tĂ« paarsyeshme dhe tĂ« dĂ«mshme, qĂ« i plandosin njerĂ«zit nĂ« rrĂ«nim dhe shkatĂ«rrim” (1 Timotheu 6:9). PerĂ«ndia Ă«shtĂ« Ai qĂ« tĂ« jep fuqi pĂ«r tĂ« vĂ«nĂ« pasuri (Ligji i PĂ«rtĂ«rirĂ« 8:18). Mos merrni pĂ«rsipĂ«r ndonjĂ« punĂ« pa i bĂ«rĂ« lutjen PerĂ«ndisĂ« qĂ« ta bekojĂ« (Psalmi 37:4,5). KĂ«naquni me pozitĂ«n dhe punĂ«n ku providenca ju ka vendosur. Providenca Ă«shtĂ« mĂ« e mençur se ju dhe i ka planizuar gjĂ«rat pĂ«r tĂ« mirĂ«n tuaj tĂ« pĂ«rjetshme. TĂ« jeni i sigurt pĂ«r kĂ«tĂ«.

5. Providenca në jetën tuaj familjare

PĂ«rkujdesa jep njĂ« ndihmĂ« tĂ« veçantĂ« nĂ« gjetjen e gruas apo tĂ« burrit dhe mĂ« pas nĂ« dhurimin e fĂ«mijĂ«ve. Kjo duket qartĂ« nĂ« rastin e Abrahamit, qĂ« kĂ«rkonte grua pĂ«r Isakun (Zanafilla 24); nĂ« tĂ« dhuruarit e fĂ«mijĂ«s Samuel ndaj AnĂ«s (I Samuel 1:20); dhe nĂ« lindjen e Gjon PagĂ«zorit pĂ«r Zakarian dhe ElizabetĂ« (Luka 1:13,14). Mjaft providencĂ« shihet nĂ« dhĂ«nien e partnerĂ«ve tĂ« pĂ«rshtatshĂ«m pĂ«r ne, diçka kjo qĂ« rezulton nĂ« martesa tĂ« lumtura dhe plot paqe. VeçanĂ«risht pĂ«r t’u pĂ«rmendur Ă«shtĂ« fakti se mĂ«nyra nĂ« tĂ« cilĂ«n njĂ« partner jeton Ă«shtĂ« njĂ« formĂ« pĂ«r t’i sjellĂ« mirĂ«si tĂ« pĂ«rjetshme shpirtĂ«rore tjetrit. “ÇfarĂ« di ti, o grua, nĂ«se do ta shpĂ«tosh burrin? E nga e di ti, o burrĂ«, nĂ«se do ta shpĂ«tosh gruan?” (1 Korintasve 7:16). Kur tĂ« dy partnerĂ«t janĂ« tĂ« KrishterĂ«, sa lumturi qĂ« pĂ«rkujdesja i bashkoi ata nĂ« lidhje kaq tĂ« ngushta me njĂ«ri tjetrin kĂ«tu mbi tokĂ«, dhe bĂ«ri tĂ« kenĂ« njĂ« shpresĂ« tĂ« pĂ«rjetshme tĂ« shpĂ«timit nĂ« parajsĂ«.

Një numur i madh grash dhe burrash nuk janë në gjendje që t’i gëzojnë këto gjëra të mira. Nëse juve ju janë dhënë këto bekime të mëdha, mos harroni të falënderoni Perëndinë dhe të jetoni duke i dhënë lavdi Atij. Perëndia pret lavdi, kudo ku gjeni rehati. Vdekja shpejt do ta ndajë familjen; kështu, jetoni në mënyrë të tillë që dita e ndarjes të jetë e ëmbël.

6. Të mirat e providencës për familjet tona

Ju e dini çfarĂ« i premtoi PerĂ«ndia popullit tĂ« Tij: “LuanĂ«t e vegjĂ«l vuajnĂ« nga mungesa e madhe dhe nga uria, por atyre qĂ« kĂ«rkojnĂ« Zotin nuk u mungon asgjĂ«” (Psalmi 34:10). Sigurisht, “Ai u jep ushqime atyre qĂ« kanĂ« frikĂ« prej tij dhe do ta mbajĂ« mend gjithnjĂ« besĂ«lidhjen e tij” (Psalmi 111:5). MĂ«shirat e Zotit janĂ« “tĂ« reja çdo mĂ«ngjez” (Vajtimet 3:23). Jakobi e quajti AtĂ«, “PerĂ«ndia i cili mĂ« ka ushqyer deri mĂ« sot” (Zanafilla 48:15).

Ju kĂ«rkoj tĂ« vini re rrugĂ«n e providencĂ«s, qĂ« nga dita juaj e parĂ« e deri mĂ« sot, kĂ«shtu mund tĂ« shihni çfarĂ« ka bĂ«rĂ« PerĂ«ndia pĂ«r ju. NganjĂ«herĂ« PerĂ«ndia na bekon pak, nĂ« fshehtĂ«si, dhe kjo Ă«shtĂ« e mjaftueshme pĂ«r ne dhe familjet tona. Kjo ndodhi me ElinĂ« (I MbretĂ«rit 17: 8-16). ShumĂ« njerĂ«z tĂ« tjerĂ«, edhe nĂ« kohĂ«t e fundit, kanĂ« parĂ« se PerĂ«ndia dĂ«rgon para dhe ushqime nĂ« çastin kur ato nevojiten urgjentisht. UrtĂ«sia e providencĂ«s duket nĂ« plotĂ«simin e nevojave tona reale dhe jo nĂ« dhĂ«nien e gjithçkaje qĂ« ne duam. “PerĂ«ndia im do t’ju japĂ« gjithçka qĂ« ju duhet” (FilipianĂ«t 4:19). UrtĂ«sia e ProvidencĂ«s duket po ashtu edhe nĂ« mĂ«nyrĂ«n se si plotĂ«sohen kĂ«to nevoja. GjĂ«rat pĂ«r tĂ« cilat kemi nevojĂ« nuk na jepen tĂ« gjitha menjĂ«herĂ«. Ne duhet tĂ« lutemi dhe tĂ« besojmĂ«, kĂ«shtu qĂ« mirĂ«sia e PerĂ«ndisĂ« tĂ« duket mĂ« qartĂ« kur kĂ«to nevoja pĂ«rmbushen.

MĂ« lejoni t’ju kĂ«rkoj qĂ« tĂ« mos harroni kujdesin dhe mirĂ«sinĂ« e providencĂ«s, tĂ« cilat ju i keni provuar nĂ« shumĂ« mĂ«nyra. Besojini providencĂ«s edhe nĂ« tĂ« ardhmen. Kjo ishte ajo qĂ« s’bĂ«nĂ« fĂ«mijĂ«t e Izraelit. Ata thanĂ«: “Ja, ai e goditi shkĂ«mbin dhe prej tij dolĂ«n ujĂ«ra dhe vĂ«rshuan pĂ«rrenj. A mund t’ia japĂ« bukĂ« dhe mish popullit tĂ« tij?” (Psalmi 78:20). ÇfarĂ« mosbesimi treguan, edhe pasi ata e panĂ« fuqinĂ« e PerĂ«ndisĂ« tĂ« punonte pĂ«r ta nĂ« mĂ«nyra tĂ« tilla tĂ« mrekullueshme! KĂ«shtu, tĂ« jeni tĂ« kĂ«naqur me pozicionin ku providenca ju ka vendosur. Dhe nĂ«se ke shqetĂ«sime, lutju PerĂ«ndisĂ« nĂ« kohĂ« nevoje dhe Ai nuk do t’ju harrojĂ« (Isaia 41:17 dhe FilipianĂ«ve 4:6). ZogjtĂ« nĂ« ajĂ«r s’ dinĂ« ku tĂ« gjejnĂ« ushqim, por PerĂ«ndia ua siguron (Mateu 6:26). Kujtoni lidhjet tuaja me Krishtin dhe premtimet e Tij dhe do tĂ« kĂ«naqeni me atĂ« qĂ« keni.

7. Providenca na ruan nga e liga

Providenca na ruan nga sulmet e tĂ«rbuara tĂ« Satanit ndaj shpirtrave tona. PerĂ«ndia ka premtuar se “bashkĂ« me provat, do t’ju japĂ« rrugĂ«dalje e forcĂ« pĂ«r t’u bĂ«rĂ« ballĂ« atyre” (1 Korintasve 10:13). NĂ« njĂ« botĂ« me mĂ«kate, providenca e PerĂ«ndisĂ« nuk e lejon tĂ« ligĂ«n tĂ« shpĂ«rthejĂ« me furi nga natyra jonĂ« mĂ«katare. Kur njerĂ«zit e Sodomit qĂ«ndronin plot me dĂ«shira tĂ« liga jashtĂ« shtĂ«pisĂ« sĂ« Lotit, u verbuan nga providenca (Zanafilla 19:11). Abigaili u nxit tĂ« takonte Davidin pikĂ«risht nĂ« kohĂ« pĂ«r ta ndaluar atĂ«, nĂ« vrasjen e Nabalit dhe njerĂ«zve tĂ« tij (1 Samuel 25:34). Kur mbreti i mirĂ« Jehoshafat ishte duke lidhur miqĂ«si me mbretin e lig Ahaziah, PerĂ«ndia e ndaloi ta bĂ«nte kĂ«tĂ« duke i shkatĂ«rruar anijet qĂ« kishte ndĂ«rtuar (2 Kronika 20:35-37).

Mendoni seriozisht pĂ«r njĂ« moment. Natyra juaj e ligĂ« ju ka shtyrĂ« me nxitim drejt mĂ«katit, dhe prapĂ« providenca ju ka ruajtur, tĂ« mos bini. Sikurse apostulli tha, “Secili tundohet i udhĂ«hequr dhe i mashtruar nga lakmia e vet” (Jakovi 1:14). Ju duket vetja si pupla nĂ« furtunĂ«n e tundimit. Si psalmistit, kĂ«mbĂ«t tuaja thuajse rrĂ«shqitĂ«n, hapat gati gabuan (Psalm 73:2). Sa e trishtueshme do tĂ« kishte qenĂ«, nĂ«se PĂ«rendia s’do t’ju shpĂ«tonte me mĂ«shirĂ«n e Tij nga gjithĂ« kĂ«to tundime. Ja ku po ju them se s’mund t’i numĂ«roni dot se sa e sa herĂ« pĂ«rkujdesja tregon mĂ«shirĂ« ndaj jush. KĂ«shtu, tĂ« jeni mirĂ«njohĂ«s dhe mos mendoni se largimi juaj nga mĂ«kati ndodhi rastĂ«sisht, ose si pasojĂ« e vĂ«mendjes dhe e zgjuarsisĂ« suaj. “Mbaje veten nĂ« dashurinĂ« e PerĂ«ndisĂ«” (Juda 21), dhĂ« “Ruaje zemrĂ«n tĂ«nde me shumĂ« kujdes, sepse nga ajo dalin burimet e jetĂ«s” (FjalĂ«t e urta 4:23).

8. Providenca na ruan nga sëmundja dhe rreziku

Ka shumĂ« rreziqe pĂ«rqark nesh nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«. Tek II Korintasve 11:23-27, apostull Pali na tregon sa herĂ« ka qenĂ« nĂ« rrezik dhe pranĂ« vdekjes. Providenca na mban gjallĂ«, megjithĂ«se shpesh sĂ«muremi. Syri Ă«shtĂ« njĂ« pjesĂ« e vogĂ«l e trupit, por ka shumĂ« sĂ«mundje qĂ« e prekin atĂ«. Krijuesi sidoqoftĂ« i ka dhĂ«nĂ« atij mbulesa tĂ« ndryshme natyrale, duke pĂ«rfshirĂ« kĂ«tu kapakĂ«t qĂ« e mbrojnĂ« atĂ«. Davidi lutet: “MĂ« ruaj si beben e syrit” (Psalmi 17:8). ShumĂ« njerĂ«z kanĂ« parĂ« veprat e mrekullueshme tĂ« providencĂ«s, kur kanĂ« qenĂ« nĂ« det. Poeti flet pĂ«r to tek Psalmi 107:23-30. Ata tĂ« cilĂ«t kanĂ« kaluar vite nĂ« det kanĂ« qenĂ« nĂ« rrezik tĂ« madh dhe pranĂ« pĂ«rjetĂ«sisĂ« deri mĂ« fund tĂ« ditĂ«ve tĂ« tyre. Ata kanĂ« arsye tĂ« lavdĂ«rojnĂ« PerĂ«ndinĂ« pĂ«r mirĂ«sinĂ« dhe mrekullinĂ« e Tij ndaj njerĂ«zve.

Historia jep shembuj pa mbarim jetësh të shpëtuara nga mëshira e Perëndisë, dhe mendoj se shumë nga ne mund të tregojmë për të tilla përkujdesje nga vetë përvoja jonë. Shikoni pra se sa borxhli i jeni providencës deri në këtë ditë. Mendoni, se si të gjitha pjesët e trupit tuaj janë ruajtur me dashuri nga dëmtimi, bile edhe kur ato janë përdorur për qëllime mëkatare, para se ju të njihnit Zotin si Perëndinë tuaj. Sa të mëdha kanë qenë mëshira dhe durimi i tij ndaj jush!

Pse përkujdesja ka treguar një kujdes kaq të madh për ju? Me qëllim që ju të përdorni trupin tuaj në shërbim të Tij. Nëse jeni i Krishterë, trupi juaj është pjesë e blerë prej Krishtit; është në kujdesin e engjëjve, dhe do të marrë pjesë në lavdinë dhe lumturinë e botës që do të vijë (I Korintasve 6:20; Hebrenjtë 1:14; Filipianëve 3:21). Sa gjë e arsyeshme është atëherë, që trupat tanë të përdoreshin dhe madje të treteshin me gëzim për t’i shërbyer Perëndisë!

9. Providenca na ndihmon të bëhemi më të shenjtë

NjerĂ«zve tĂ« Zotit iu Ă«shtĂ« treguar, se ata duhet tĂ« jenĂ« “tĂ« vdekur pĂ«r mĂ«katin, por tĂ« gjallĂ« pĂ«r PerĂ«ndinĂ«, nĂ« Jezu Krishtin, Zotin tonĂ«” (RomakĂ«t 6:11). Shpirti i ShenjtĂ«, qĂ« jeton tek ne, na jep dĂ«shirĂ«n tĂ« shkatĂ«rrojmĂ« mĂ«katin nĂ« trupin tonĂ« dhe na ndihmon ta bĂ«jmĂ« kĂ«tĂ«. PerĂ«ndia, me shumĂ« mençuri, urdhĂ«ron providencĂ«n tĂ« punojĂ« me Shpirtin e ShenjtĂ« qĂ« tĂ« ndodhĂ« e njĂ«jta gjĂ«.

Pali ankohet me trishtim pĂ«r ligjin e mĂ«katit, qĂ« Ă«shtĂ« nĂ« trupin e tij (RomakĂ«ve 7:23) dhe, me dĂ«shpĂ«rim tĂ« madh, çdo besimtar e has kĂ«tĂ« pĂ«rditĂ«. Por Shpirti tek besimtari u reziston tendencave mĂ«katare nga brenda dhe providenca bllokon rrugĂ«n tonĂ« nga jashtĂ« pĂ«r tĂ« na ruajtur nga mĂ«kati (Hosea 2:6 dhe II Korintasve 12:7). PerĂ«ndia shpesh lejon tĂ« kemi shqetĂ«sime tĂ« tilla si sĂ«mundje tĂ« ndryshme, me qĂ«llim qĂ« ne tĂ« shohim dhe tĂ« ndjejmĂ« forcĂ«n e mĂ«katit brenda nesh dhe tĂ« kthehemi prapĂ« tek Ai. Poeti tha: “Para se tĂ« pikĂ«llohem endesha sa andej e kĂ«ndej, por tani ndjek fjalĂ«n tĂ«nde” (Psalmi 119:67).

Nganjëherë dashuria e njerëzve të Zotit varet nga gjërat e mira në botë. Zemra e Hezekiahut ishte tek pasuritë e tij dhe ua tregonte ato me krenari njerëzve nga Babilonia; profeti Isaia i tha se ato së shpejti do të mbarteshin për në Babiloni (Isaia 39). Mbreti i mirë David e donte birin e tij të pashëm por të marrë, Absalomin, me një dashuri që ishte tepër e madhe. Perëndia bëri që me vdekjen e papritur dhe mizore të Absalomit Davidi të kuptonte se sa gabim kishte qenë (2 Samueli 15-19).

MĂ«kati qĂ« Ă«shtĂ« tek ne shfaqet si krenari. Kur ne nderohemi, krenaria e zemrĂ«s sonĂ« rritet, kĂ«shtu njĂ« njeri i mirĂ« ka thĂ«nĂ«: “Ai qĂ« mĂ« lavdĂ«ron, mĂ« dĂ«mton”. Zemrat tona mĂ«katare na japin shpresa tĂ« mĂ«dha pĂ«r lumturi dhe kĂ«naqĂ«si nĂ« gjĂ«rat e kĂ«saj bote. Ashtu, si Jobi, ne themi: “Kam pĂ«r tĂ« vdekur nĂ« folenĂ« time dhe do tĂ« shumĂ«zoj ditĂ«t e mia si rĂ«ra” (Jobi 29:18). Sa shpejt qĂ« shpresave tĂ« tilla u vjen fundi prej veprimeve tĂ« providencĂ«s sĂ« PerĂ«ndisĂ«. Shumica e njerĂ«zve mbĂ«shteten nĂ« gjĂ«rat qĂ« u japin rehati, nĂ« vend qĂ« tĂ« mbĂ«shteten tek vetĂ« PerĂ«ndia. KĂ«shtu, fĂ«mijĂ«t e Izraelit u mbĂ«shteten tek Egjipti, por Zoti bĂ«ri qĂ« Egjipti tĂ« dĂ«shtonte dhe kjo i dĂ«mtoi ata (Ezekiel 29:6-8). NganjĂ«herĂ« PerĂ«ndia e lejon vdekjen tĂ« marrĂ« njĂ« anĂ«tar tĂ« dashur tĂ« familjes. NĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ«, Ai largon dashurinĂ« e zemrave tona nga ai person pĂ«r t’ia dhĂ«nĂ« kĂ«tĂ« vetĂ«m PerĂ«ndisĂ«.

KĂ«shtu, pĂ«r tĂ« pĂ«rfunduar pjesĂ«n e dytĂ«, ju kĂ«rkoj tĂ« mendoni thellĂ« pĂ«r kĂ«tĂ« gjĂ« tĂ« mahnitshme tĂ« lidhjeve tĂ« PerĂ«ndisĂ« me ne. Mendimet e mia nĂ« kĂ«tĂ« pikĂ« pĂ«rmblidhen nga Davidi tek Psalmi 144:3: “O Zot, çfarĂ« Ă«shtĂ« njeriu qĂ« ti tĂ« kujdesesh pĂ«r tĂ«, ose biri i njeriut qĂ« ti ta pĂ«rfillĂ«sh?” Solomoni mendoi pĂ«r madhĂ«shtinĂ« e PerĂ«ndisĂ« dhe tha: “QiejtĂ« dhe qiejtĂ« e qiejve nuk janĂ« nĂ« gjendje ta nxĂ«nĂ«” (2 Kronika 2:5). Profeti Isaia deklaroi se “Kombet janĂ« si njĂ« pikĂ« uji nĂ« det… gjithĂ« kombet para Tij janĂ« asgjĂ«” (Isaia 40:15 dhe 17). Por çdo njeri Ă«shtĂ« kaq mĂ«katar dhe i padenjĂ« qoftĂ« edhe nĂ« gjendjen e tij mĂ« tĂ« mirĂ«. Jeta e tij Ă«shtĂ« njĂ« njĂ« shfaqje boshe dhe vitet e tij janĂ« njĂ« hiç pĂ«r sytĂ« e PerĂ«ndisĂ«.

Sa gjĂ« e mrekullueshme Ă«shtĂ« qĂ« ky Zot tĂ« mendojĂ« kaq shumĂ« pĂ«r ne dhe tĂ« punojĂ« me tĂ« gjitha providencat e Tij. Ai nuk ka nevojĂ« pĂ«r ne, por Ă«shtĂ« plotĂ«sisht i lumtur edhe pa ne. Ne s’mund t’i shtojmĂ« Atij kurrgjĂ«. Ai na zgjodhi lirisht, me hirin dhe dashurinĂ« e tij tĂ« pafund, pĂ«r t’u bĂ«rĂ« njĂ«rĂ«zit e Tij tĂ« dashur. NĂ«se Davidi mundi tĂ« thotĂ« tek Psalmi 8:3, 4, “Kur mendoj qiejtĂ« e tu, qĂ« janĂ« vepĂ«r e gishtĂ«rinjve tĂ« tu, hĂ«nĂ«n dhe yjet qĂ« ti ke vendosur, çfarĂ« Ă«shtĂ« njeriu, qĂ« ta mbash mend, dhe biri i njeriut, qĂ« ta vizitosh?” sa mĂ« tepĂ«r duhet tĂ« themi ne: “Kur ne mendojmĂ« pĂ«r birin TĂ«nd, tĂ« vetmin Bir tĂ« dashurisĂ« sate, i cili Ă«shtĂ« aq i mirĂ« dhe i madh sa nuk mund ta imagjinojmĂ« dot, O Zot, çfarĂ« Ă«shtĂ« njeriu, qĂ« njĂ« Krisht i tillĂ« tĂ« vdiste pĂ«r tĂ«?”

MĂ«shirat ndaj nesh janĂ« tĂ« “reja çdo mĂ«ngjes” (shihni Psalmi 40:5 dhe Vajtimet 3:23). Providenca Ă«shtĂ« si njĂ« burim nga i cili del mirĂ«sia e PerĂ«ndisĂ« pĂ«r gjĂ«rat qĂ« kanĂ« lidhje mĂ« kĂ«tĂ« jetĂ« dhe atĂ« qĂ« do tĂ« vijĂ«, qofshin kĂ«to pĂ«r tĂ« gjithĂ« apo pĂ«r individĂ«, nĂ« ngjarje tĂ« zakonshme dhe tĂ« jashtĂ«zakonshme, e shumĂ« e shumĂ« tĂ« tjera qĂ« s’mund tĂ« numĂ«rohen. Dhe nĂ« gjithçka qĂ« ndodh ndaj besimtarĂ«ve, Ă«ngjĂ«jt kujdesen pĂ«r ne (HebrenjtĂ« 1:14).

3
PSE DUHET TË MENDOJMË THELLË RRETH PROVIDENCAVE TË VEÇANTA?

Pasi kemi parë se si Zoti kujdeset për njerëzit e Tij me providencë të veçantë, e kuptojmë se Ai na urdhëron të mendojmë seriozisht rreth veprimeve të Tij, veçanërisht në kohë të vështira.

Duke vepruar nĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ«, ne do tĂ« forcojmĂ« besimin tonĂ« (Mateu 6:28). Duke mos vepruar kĂ«shtu ne nuk do ta kĂ«naqim PerĂ«ndinĂ« (Psalmi 28:4,5). NĂ«se veprimet e providencĂ«s nuk do tĂ« shihen me vĂ«mendje, nuk mund tĂ« lavdĂ«rohet PerĂ«ndia pĂ«r asnjĂ« prej tyre. Psalmi 107 tregon pĂ«r providencĂ«n e PerĂ«ndisĂ« pĂ«r njerĂ«zit e Tij nĂ« vĂ«shtirĂ«si (vargjet 4-7); tĂ« burgosurve nĂ« pranga (vargjet 10-14); njerĂ«zve tĂ« sĂ«murĂ« (vargjet 17-20); detarĂ«ve nĂ« furtunĂ« (23-30); dhe tĂ« njerĂ«zve qĂ« vuajnĂ« pĂ«r ushqim (vargjet 33-40). NjerĂ«zve u bĂ«het thirrje tĂ« lavdĂ«rojnĂ« PerĂ«ndinĂ« pĂ«r secilĂ«n nga kĂ«to providenca dhe nĂ« vargun 43 poeti thotĂ«: “Kush Ă«shtĂ« i urtĂ«, le t’i vĂ«rĂ« re kĂ«to gjĂ«ra dhe do le tĂ« çmojĂ« mirĂ«sinĂ« e Zotit”

MĂ« anĂ« tĂ« kĂ«tyre vĂ«zhgimeve, besimi ynĂ« do tĂ« forcohet. Davidi u inkurajua nga veprimet e providencĂ«s nĂ« tĂ« kaluarĂ«n pĂ«r tĂ« pĂ«rparuar drejt fitoreve tĂ« tjera tĂ« sĂ« ardhmes. “Zoti qĂ« mĂ« shpĂ«toi nga kthetrat e luanit dhe nga panxha e ariut do tĂ« mĂ« shpĂ«tojĂ« edhe nga dora e kĂ«tij Filisteu” (I Samuel 17:37). Pali flet pĂ«r PerĂ«ndinĂ« qĂ« “na ka çliruar dhe na çliron nga njĂ« vdekje kaq e madhe, dhe tek i cili ne shpresojmĂ« se do tĂ« na çlirojĂ« edhe mĂ«” (2 Korintasve 1:10). Dishepujt u qortuan nga Jezusi sepse nuk mbanin mend dhe nuk kuptuan mrekullitĂ« e tĂ« ushqyerit tĂ« turmave tĂ« njerĂ«zve me aq pak bukĂ« dhe peshq (Mateu 16:9,10).

4
SI DUHET TË MENDOJMË RRETH PROVIDENCAVE TË VEÇANTA

1. Mendoni sa me thellë dhe sa më gjatë që të mundeni rreth providencave të Perëndisë

Asafi tha: “Do t’i kujtoj veprat e Zotit; po, do tĂ« kujtoj mrekullitĂ« e tua tĂ« kohĂ«ve tĂ« kaluara, do tĂ« mendohem thellĂ« pĂ«r gjithĂ« veprat e tua dhe do tĂ« kem parasysh bĂ«mat e tua” (Psalmi 77:11, 12). NdĂ«rsa sillni nĂ« mend, qĂ« nga fillimi e deri tash, se ç’ka qenĂ« PerĂ«ndia pĂ«r ju dhe ç’ka bĂ«rĂ« Ai pĂ«r ju, zemrat tuaja do tĂ« zbuten para se ju tĂ« keni kryer gjysmĂ«n e mendimeve. NĂ«se jo, ato janĂ« me tĂ« vĂ«rtetĂ« zemra tĂ« ngurta. Nuk ka gjĂ« mĂ« tĂ« kĂ«ndshme nĂ« tĂ« gjithĂ« botĂ«n, se sa tĂ« lexoni historinĂ« e jetĂ«s suaj.

Vazhdoni tĂ« vĂ«shtroni rrugĂ«n nĂ« tĂ« cilĂ«n PerĂ«ndia ju ka udhĂ«hequr derisa ta kuptoni atĂ« mĂ« qartĂ«. ShĂ«rbĂ«tori i ElisĂ« vazhdoi tĂ« vĂ«shtronte lart, derisa pa njĂ« re tĂ« vogĂ«l e cila mbuloi qiejt. KĂ«shtu, nĂ« fillim, ju mund tĂ« vĂ«reni ca providenca dhe tĂ« shihni pak ose asgjĂ« nĂ« to; por shikoni “shtatĂ« herĂ«” dhe ju do tĂ« shihni lavdinĂ« e tyre nĂ« rritje, ashtu siç u zmadhua reja. Ka kaq shumĂ« gjĂ«ra pĂ«r t’u vĂ«nĂ« re, para se tĂ« gjykoni vlerĂ«n e njĂ« providence. Kemi kohĂ«n kur ndodh njĂ« ngjarje, natyrĂ«n personale tĂ« njĂ« ndodhie tĂ« veçantĂ«, mĂ«nyrĂ«n se si njĂ« veprim mĂ«shire çon nĂ« shumĂ« tĂ« tjera, si dhe mjetet e papritura tĂ« pĂ«rdorura nga providenca. Pastaj duhet tĂ« mendojmĂ« mbi çdo gjĂ« tjetĂ«r, pĂ«r qĂ«llimin e providencĂ«s nĂ« gjithçka qĂ« ndodh nĂ« jetĂ«n tonĂ«. “Por e dimĂ« se pĂ«r ata qĂ« e duan PerĂ«ndinĂ« gjithçka bashkĂ«punon pĂ«r t’ia arritur qĂ«llimit pĂ«r tĂ« cilin PerĂ«ndia i thirri sipas planit tĂ« Tij” (RomakĂ«t 8:28).

Së fundi, providenca është e lidhur ngushtë me lutjen. Kur Perëndia ju jep gjërat që keni kërkuar, është njëlloj sikur këto providenca kanë firmën e lutjeve tuaja në to.

2. Mendo, se si fjala e Zotit plotësohet me përkujdesje

Joshua mund t’u thoshte fĂ«mijĂ«ve tĂ« Izraelit: “Nuk ka rĂ«nĂ« pĂ«r tokĂ« asnjĂ« nga fjalĂ«t e mira qĂ« Zoti, PerĂ«ndia juaj, ka thĂ«nĂ« lidhur me ju; tĂ« tĂ«ra u vĂ«rtetuan pĂ«r ju; as edhe njĂ« nuk ra pĂ«r tokĂ«” (Joshua 23:14). Kjo Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« pĂ«r tĂ« gjithĂ« njerĂ«zit e PerĂ«ndisĂ«. NĂ«se shqetĂ«sohemi pĂ«r gjĂ«rat qĂ« ndodhin rreth nesh, le tĂ« shohim çfarĂ« thotĂ« fjala e PerĂ«ndisĂ« pĂ«r kĂ«to gjĂ«ra dhe shpejt do t’i qetĂ«sojmĂ« zemrat tona. Poeti e pa se kjo ishte e vĂ«rtetĂ« kur shkoi nĂ« shenjtĂ«roren e PerĂ«ndisĂ«. Ai shkruan, “Deri sa hyra nĂ« shenjtoren e PerĂ«ndisĂ« dhe mora parasysh fundin e tyre” (Psalmi 73:17).

Ă‹shtĂ« nĂ« interesin tonĂ« tĂ« zbatojmĂ« rregullat e shkrimit tĂ« shenjtĂ«. Kur nuk veprojmĂ« kĂ«shtu, providencat na tregojnĂ« se ku kemi gabuar, sikurse iu tregua edhe Davidit kur mĂ«katoi aq keq (2 Samueli 12:11,12). Fjala e Zotit na thotĂ« se Ă«shtĂ« mĂ« mirĂ« tĂ« besojmĂ« tek PerĂ«ndia se tek njeriu; vĂ«rtet shkrimi i shenjtĂ« mallkon kĂ«do qĂ« beson tek njeriu, nĂ« vend tĂ« PerĂ«ndisĂ« (Psalmi 118:8 dhe Jeremia 17:5). Sa mirĂ« na premton fjala e PerĂ«ndisĂ« se PerĂ«ndia do tĂ« kujdeset pĂ«r besimtarĂ«t! Ajo thotĂ« se askush nuk do tĂ« humbĂ« asgjĂ« duke lĂ«nĂ« shtĂ«pinĂ« dhe pronĂ«n pĂ«r hir tĂ« ungjillit (Marku 10:29, 30). Apostulli Pal bĂ«ri pikĂ«risht kĂ«tĂ« gjĂ«. Ai pĂ«rshkruan kĂ«shtu veten e tij: “Si qĂ« s’kanĂ« kurrgjĂ«, por kanĂ« gjithçka” (2 Korintasve 6:10). Me mijĂ«ra njerĂ«z, qĂ« nga koha e Palit, kanĂ« parĂ« se u Ă«shtĂ« dhĂ«nĂ« shumĂ« mĂ« tepĂ«r se ç’kishin mĂ« parĂ«, kur i janĂ« bindur dhe u kanĂ« besuar premtimeve tĂ« PerĂ«ndisĂ«.

Fjala e Zotit thotĂ« se nĂ« çfarĂ«do gjendje qĂ« tĂ« jenĂ« besimtarĂ«t, PerĂ«ndia e tyre kurrĂ« s’do t’i lĂ«rĂ« apo harrojĂ« (HebrenjtĂ« 13:5). Ai do tĂ« jetĂ« me ta, edhe nĂ« rrezik (Psalmi 91:15). Pyete veten, nĂ«se Zoti tĂ« ka lĂ«nĂ« ndonjĂ«herĂ« tĂ« rrĂ«zohesh. Ju mund ta keni ndjerĂ« veten si Davidi kur tha: “NjĂ« ditĂ« ose njĂ« tjetĂ«r unĂ« do tĂ« vritem nga dora e Saulit” (1 Samueli 27:1); por, po ashtu si ai, ju keni dalĂ« nga rreziku dhe premtimet e PerĂ«ndisĂ« janĂ« plotĂ«suar nĂ« detaje. Ju e lexoni, se fjala e Zotit Ă«shtĂ« e vetmja mbĂ«shtetje dhe lehtĂ«sim nĂ« ditĂ«t e errta tĂ« sĂ«mundjes (Psalmi 119:50, 92) dhe qĂ« pĂ«r kĂ«tĂ« qĂ«llim ajo u shkrua (RomakĂ«t 15:4). A nuk Ă«shtĂ« provuar kjo e vĂ«rtetĂ« nĂ« mijĂ«ra raste eksperience? NĂ«se providenca ju ka treguar tĂ« tilla premtime dhe ju ka siguruar se PerĂ«ndia ju do dhe do tĂ« jetĂ« me ju, pesha juaj Ă«shtĂ« mĂ« e lehtĂ« se mĂ« parĂ«! Providenca bie dakord edhe me fjalĂ«n qĂ« thotĂ« se e vetmja mĂ«nyrĂ« pĂ«r tĂ« shtuar pronĂ«n tonĂ« Ă«shtĂ« t’u japim me gĂ«zim tĂ« tjerĂ«ve, sikur t’i japim Zotit (FjalĂ«t e urta 11:24,25; 19:17). Rruga mĂ« e mirĂ« pĂ«r tĂ« gĂ«zuar paqe tĂ« brendshme tĂ« mendjes Ă«shtĂ« t’i bindemi fjalĂ«s sĂ« shkruar, t’ia dedikojmĂ« veten tonĂ« dhe gjithçka qĂ« na pĂ«rket Zotit (Psalmi 37: 5-7; FjalĂ«t e Urta 16:3).

Unë nuk po them se besimtarët s’pësojnë gjë kurrë. As them se Zoti dënon gjithmonë çdo mëkat menjëherë. (Nëse Ai e bën këtë gjë, kush do të qëndrojë? - Psalm 130:3). Por unë them këtë: Kur Zoti ndëshkon fëmijët e Tij, kjo është një mëshirë. Me të tilla providenca përmbushen paralajmërimet edhe premtimet e fjalëve të Zotit.

3. Sigurohuni, që ta shihni Perëndinë si Atë i cili shkakton dhe urdhëron të gjitha ndodhitë e providencës.

PerĂ«ndia Ă«shtĂ« “Ati i mĂ«shirave dhe Zoti i çdo ngushĂ«llimi” (2 Korintasve 1:3). Dhe “Ati juaj nĂ« qiell e di, se ju keni nevojĂ« pĂ«r tĂ« gjitha kĂ«to gjĂ«ra” (Mateu 6:32). Ju duhet vetĂ«m t’i tregoni Atij se ç’keni nevojĂ«, pĂ«r tĂ« qenĂ« tĂ« çliruar nga shqetĂ«sim (FilipianĂ«ve 4:6). VĂ«shtroni urtĂ«sinĂ« e hirit qĂ« PerĂ«ndia na jep falas. Ajo Ă«shtĂ« rruga nĂ«pĂ«r tĂ« cilĂ«n mĂ«shira vjen tek ju. Ato tĂ« gjitha vijnĂ« tek ju nĂ«pĂ«rmjet gjakut tĂ« Krishtit dhe besĂ«lidhjes sĂ« hirit tĂ« Tij (I Korintasve 3:22,23).

Kurrë mos harro se Zoti është sovran. Ai është një Qenie shumë më e madhe se ti, Ai është i plotfuqishmi, i cili bën çfarë dëshiron (Psalmi 115:3). Pak vite më parë, ju bile nuk ekzistonit fare. Kur Perëndia vendosi të sillte ty në këtë botë, ishte e pamundur të zgjidhje vendin apo gjendjen në të cilën do të lindje.

Zoti gjithashtu shihet edhe në providencat e trishtueshme. Vështroni hirin dhe mirësinë e Zotit, në të gjitha ngjarjet e trishtuara. Madje edhe në momentet më të errta mund të shohim dy lloj mirësi: mëshirën për të mbrojtur akoma këtë botë, dhe mëshirën për të shpëtuar njerëzit e Tij për botën tjetër. Kështu pra, vini re urtësinë e Perëndisë në të gjitha sikletet tuaja!

Koha dhe shkalla e vuajtjes Ă«shtĂ« e tillĂ« sa qĂ« ju tĂ« mos mbeteni plotĂ«sisht tĂ« pashpresĂ«. VĂ«reni kĂ«to gjĂ«ra dhe bĂ«jini vetes pyetjen qĂ« PerĂ«ndia i bĂ«ri JonĂ«s: “A ke tĂ« drejtĂ« tĂ« zemĂ«rohesh?” (Jona 4:9). BesnikĂ«ria e PerĂ«ndisĂ« do tĂ« thotĂ« se Ai nuk do tĂ« rrijĂ« pa tĂ« disiplinuar kur kjo Ă«shtĂ« e nevojshme, dhe se nuk do t’i braktisĂ« njerĂ«zit e Tij ndĂ«rsa e bĂ«n kĂ«tĂ« gjĂ« (1 Pjetri 1:6 dhe 2 Korintasve 4:9). A s’mund tĂ« shihni tek PerĂ«ndia mĂ« shumĂ« se tek ndokush apo ndonjĂ« gjĂ« qĂ« mund tĂ« keni humbur? Ai Ă«shtĂ« ShkĂ«mbi i KohĂ«ve, “I njĂ«ti dje, sot dhe pĂ«rgjithmonĂ« ” (Hebrenjve 13:8). Mund tĂ« ndodhĂ« qĂ« dy apo tri ditĂ« tĂ« kenĂ« sjellĂ« njĂ« ndryshim tĂ« trishtueshĂ«m nĂ« gjendjen tuaj; por PĂ«rendia Ă«shtĂ« Ai qĂ« ka qenĂ« gjithmonĂ«; koha nuk do ta ndryshojĂ« AtĂ«. “Bari thahet dhe lulet fishket, por fjala e PerĂ«ndisĂ« tonĂ« qĂ«ndron pĂ«rjetĂ«” (Isaia 40:8).

4. Nxiteni zemrën tuaj të kuptojë rrugët e ndryshme të providencave të shumëllojshme të Perëndisë (Predikuesi 7:14).

 

Ka dy lloj rehatish: natyrale dhe shpirtërore. Ka një kohë kur të Krishterët duhet t’i gëzojnë të dyja (Ester 9:22), dhe ka një kohë kur rehatinë natyrore nuk mund ta gëzosh (Psalmi 137:2). Por nuk ka asnjë kohë që të mos gëzosh kënaqësinë dhe rehatinë shpirtërore në Perëndinë (I Selanikasve 5:16 dhe Filipianëve 4:4). Madje, edhe në kohët më të vështira për të Krishterë, ne duhet të bëjmë pyetjet e mëposhtme:

i. Pse duhet që të tilla shqetësime të na bëjnë të harrojmë gëzimin tonë tek Perëndia, kur ato zgjasin vetëm për një moment, kurse lumturia jonë tek Perëndia është e përjetshme?

ii. Pse duhet tĂ« shqetĂ«sohemi pĂ«r aq kohĂ« qĂ« Zoti Ă«shtĂ« me ne nĂ« tĂ« gjitha shqetĂ«simet? Premtimi i Tij tek Psalmi 91:15: “Do tĂ« jem me tĂ« nĂ« fatkeqĂ«si,” duhet tĂ« na jetĂ« mbĂ«shtetje nĂ« çdo barrĂ« qĂ« kemi.

iii. Pse duhet që ne besimtarët e Krishterë të trishtohemi kaq shumë, kur jemi të sigurt se asnjë veprim i providencës, sado i keq të duket, nuk është shenjë e urrejtjes së Perëndisë? Zemra e Perëndisë është plot dashuri për fëmijët e Tij, bile edhe nëse providenca është plot me qortime.

iv. Pse duhet të dëshpërohemi kur jemi të sigurtë se edhe me anë të këtyre providencave Perëndia do të na bëjë mirë? (Romakët 8:28).

v. Pse s’u dashka tĂ« mendojmĂ« pĂ«r gĂ«zimin tonĂ« tek PerĂ«ndia, kur koha kur hidhĂ«rimet do tĂ« zhduken dhe ne nuk do tĂ« vuajmĂ« mĂ« po afron? “Zoti do tĂ« fshijĂ« çdo lot nga sytĂ« e tyre” (Apokalipsi 7:17).

Dhe nëse doni të ruani gëzimin dhe paqen tek Perëndia për të gjitha rrethanat, kujdesuni të mos tregoni shumë dashuri të madhe për gjërat tokësore. Mendoni për ardhjen e dytë të Zotit dhe gjërat tokësore do t’ju duken shumë të vogla. Lidheni zemrën tuaj me ato gjëra që janë të përjetshme, dhe mos rrezikoni të humbni për hir të një lumturie thjesht tokësore të tillë një kënaqësi siç është bashkësia juaj me Perëndinë. Nëse keni shumë apo pak nga gjërat e kësaj toke, mësoheni veten të jeni të kënaqur (Filipianëve 4:11,12).

U kërkoj atyre që nuk janë të Krishterë t’i shohin seriozisht këto çështje. Shkrimet e shenjta thonë se ferri është fati i përjetshëm i të pafeve. Fakti që ju jeni akoma gjallë tregon për durimin dhe zemërgjerësinë e Perëndisë ndaj jush. Ju nuk keni ndonjë të drejtë për mëshirë, por providenca e zgjat jetën tuaj. A nuk ka ndonjë kuptim për ju predikimi i ungjillit me anë të të cilit ju mund t’i shpëtoni dënimit të ferrit? Çfarë do të thonin ata që tani janë të humbur përfundimisht, nëse do të ishin në vendin tuaj edhe një herë?

Duke iu kthyer edhe njĂ«herĂ« njerĂ«zve tĂ« Zotit, ju kĂ«rkoj tĂ« shqyrtoni mĂ«shirat dhe bekimet shpirtĂ«rore qĂ« merrni nĂ« Jezu Krisht. Edhe vetĂ«m njĂ« nga kĂ«to mĂ«shira Ă«shtĂ« e mjaftueshme pĂ«r tĂ« zbutur shqetĂ«simet tuaja nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«. “I bekuar qoftĂ« PerĂ«ndia, Ati i Zotit tonĂ« Jezu Krisht, qĂ« na bekoi me çdo bekim shpirtĂ«ror nĂ« vendet qiellore nĂ« Krishtin” (EfesianĂ«t 1:3). Mendoni se çfarĂ« meriton nga Zoti nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« mĂ«kati juaj, dhe çfarĂ« kĂ«rkohet pĂ«r t’ju pastruar nga ai. MĂ«kati juaj meriton shkatĂ«rrim tĂ« plotĂ« dhe prapĂ« ndaj jush tregohet kaq shumĂ« meshirĂ«. ShqetĂ«simet qĂ« tĂ« janĂ« sjellĂ« prej providencĂ«s nevojiten qĂ« tĂ« mposhtin mĂ«katin qĂ« Ă«shtĂ« tek ju. Por, edhe pas kĂ«saj, a nuk e kuptoni se keni prapĂ« njĂ« zemĂ«r sedĂ«rligĂ«? Pa shihni sa pranĂ« jeni me parajsĂ«n. Kini pak durim dhe gjithçka do tĂ« shkojĂ« kaq mirĂ« me ju, siç don zemra juaj; “Se çasti i shpĂ«timit tonĂ« Ă«shtĂ« mĂ« pranĂ« se atĂ«herĂ« kur besuam” (RomakĂ«t 13:11).

5. Nëse providenca vonon ndonjë nga bekimet që keni pritur dhe për të cilat i jeni lutur Zotit, mos u lodhni së luturi.

Ne gjithmonĂ« i duam gjĂ«rat shpejt. Por providencat e trishtueshme akoma nuk e kanĂ« bĂ«rĂ« efektin e duhur nĂ« zemrat tona. Ne gabojmĂ« kur bĂ«hemi tĂ« padurueshĂ«m. Sa mĂ« gjatĂ« qĂ« tĂ« presim dhe tĂ« lutemi, aq mĂ« e Ă«mbel do tĂ« jetĂ« pĂ«rgjigja, kur tĂ« vijĂ«. “Ja, ky Ă«shtĂ« PerĂ«ndia ynĂ«. Tek Ai kemi shpresuar, dhe Ai do tĂ« na shpĂ«tojĂ«. Ky Ă«shtĂ« Zoti tek i cili kemi shpresuar; tĂ« ngazĂ«llojmĂ« dhe tĂ« gĂ«zohemi nĂ« shpĂ«timin e tij” (Isaia 25:9). FĂ«mija i prapĂ« e kĂ«put dhe e ha mollĂ«n kur Ă«shtĂ« e papjekur. Por kur fruti Ă«shtĂ« i pjekur ai bie nĂ« tokĂ« dhe Ă«shtĂ« mĂ« i kĂ«ndshĂ«m pĂ«r t’u ngrĂ«nĂ«.

Bekimet janë shpesh më pranë kur shpresat e njerëzve të Zotit duken të humbura. Çlirimi e njerëzve të Zotit nga Egjipti dhe Babilonia ishte i tillë (Dalja 2:23 dhe Ezekieli 37:11). Dhe përsa i përket vetes sonë, ndofta bekimet vonohen, ngaqë nuk jemi gati për t’i pritur ato. Megjithatë, ne nuk i meritojmë asnjëherë ato. Bekimet janë gjithmonë frutat e hirit të vërtetë të Perëndisë. Prandaj, kemi një arsye pse duhet të presim për ato me durim dhe me mirënjohje.

6. Mos bëni pyetje dhe as mos jepni gjykime rreth veprimeve të providencës.

Ka gjĂ«ra tĂ« vĂ«shtira pĂ«r t’u kuptuar nĂ« veprimet e PerĂ«ndisĂ« edhe nĂ« fjalĂ«t e tij. Ne nuk duhet tĂ« pĂ«rdorim gjykimin me sedĂ«r tokĂ«sore, kur shqyrtojmĂ« veprimet e PerĂ«ndisĂ«. Asafi u pĂ«rpoq me guxim tĂ« depĂ«rtonte nĂ« rrugĂ«t e fshehta tĂ« providencĂ«s. Pastaj ai tha: “Mundohesha ta kuptoja kĂ«tĂ« gjĂ«, por ajo m’u duk shumĂ« e vĂ«shtirĂ«” (Psalm 73:16). Edhe Jobi, gjithashtu, ishte fajtor pĂ«r tĂ« njĂ«jtĂ«n gjĂ« (Job 42:3). UnĂ« e di se s’ka asgjĂ« nĂ« fjalĂ«n apo nĂ« veprat e Zotit, qĂ« bie ndesh me arsyen e shĂ«ndoshĂ«, por ka disa gjĂ«ra, tĂ« cilat janĂ« mbi logjikĂ«n njerĂ«zore. PĂ«r shembull, arsyeja njerĂ«zore nuk sheh tĂ« vijĂ« asgjĂ« e mirĂ« nga ngjarjet e trishtuara, dhe ne tundohemi tĂ« mos i besojmĂ« providencĂ«s. Kujdes pra, qĂ« tĂ« mos mbĂ«shteteni shumĂ« nĂ« arsyetimin dhe logjikĂ«n tuaj. AsgjĂ« nuk duket mĂ« e natyrshme se sa tĂ« gjykosh gjĂ«rat nga standartet njerĂ«zore, por edhe asgjĂ« nuk Ă«shtĂ« mĂ« e rrrezikshme se kjo.

5
KĂ‹NAQĂ‹SIA DHE TĂ‹ MIRAT QĂ‹PĂ‹RFTOHEN DUKE VĂ‹SHTRUAR ATO QĂ‹ BĂ‹N PERĂ‹NDIA MĂ‹ PROVIDENCĂ‹N E TIJ

Tani do t’ju paraqes kënaqësinë e madhe të ecjes me Perëndinë dhe vëzhgimit të përditshëm të providencave të Tij.

1. Me anë të kësaj ju mund të gëzoni lidhje të ngushtë me Zotin dita ditës.

Psalm 104 Ă«shtĂ« njĂ« meditim rreth punĂ«ve tĂ« providencĂ«s. Poeti thotĂ«: “UnĂ« do tĂ« ngazĂ«llohem tek Zoti” (34). ShoqĂ«ria me Zotin pĂ«rbĂ«het nga dy gjĂ«ra - PerĂ«ndia e zbulon veten ndaj shpirtit tonĂ«, dhe shpirti ynĂ« nĂ« anĂ«n tjetĂ«r i pĂ«rgjigjet PerĂ«ndisĂ«. Efekti i kĂ«saj lidhjeje tek ne kuptohet nĂ« katĂ«r mĂ«nyra:

i. Ashtu si Jakobi dhe besimtarĂ«t e tjerĂ« tĂ« hershĂ«m, ndjejmĂ« se nuk e meritojmĂ« fare mĂ«shirĂ«n e Zotit dhe tĂ« vĂ«rtetĂ«n qĂ« Ai na ka treguar. Dhe kĂ«shtu arrijmĂ« tĂ« themi: “Nuk jam i denjĂ« i tĂ« gjitha mirĂ«sive dhe i gjithĂ« besnikĂ«risĂ« qĂ« ke treguar ndaj shĂ«rbyesit tĂ«nd” (Zanafilla 32:10).

ii. Dashuria jonë për Perëndinë rritet, kur ne sjellim ndërmend mëshirat e Tij. Çdo njeri i do mëshirat e Zotit, por besimtari do Zotin e mëshirave.

iii. Shoqëria me Zotin, e cila forcohet duke medituar mbi providencat e Tij, bën që shpirti të ruajë veten me kujdes prej mëkatit ndaj Perëndisë.

iv. E bën më të lehtë t’i bindesh dhe t’i shërbesh Zotit. Davidi dhe Jehoshafati e zbuluan këtë (Psalm 116:12; 2 Kronika 17:5,6).

KĂ«shtu qĂ« ju e shihni, se çfarĂ« lidhje tĂ« mrekullueshme njeriu mund tĂ« ketĂ« me PerĂ«ndinĂ« kur studion providencat e Tij. Oh sikur ju tĂ« ecni me tĂ«! Kur nĂ« zemrat tona do tĂ« ndjejmĂ« tĂ« tilla efekte, Zoti do tĂ« thotĂ«: “Ă«shtĂ« mirĂ« se janĂ« dhĂ«ne favoret nga tĂ« cilat ju keni pĂ«rfituar.” Ai do tĂ« kĂ«naqet t’ju bĂ«jĂ« tĂ« mira, gjithmonĂ«.

2. Një pjesë e madhe e kënaqësisë së jetës së Krishterë vjen duke vështruar atë që Zoti bën me providencë.

“TĂ« mĂ«dha janĂ« veprat e Zotit, tĂ« kĂ«rkuara nga tĂ« gjithĂ« qĂ« kĂ«naqen me to” (Psalmi 111:2).

i. Shihni, si pjesĂ« tĂ« ndryshme tĂ« karakterit tĂ« Zotit veprojnĂ« sĂ« bashku me providencĂ«. Ato ndonjehĂ«rĂ« duken sikur e kundĂ«rshtojnĂ« njĂ«ra tjetrĂ«n, por nĂ« fund ato gjithnjĂ« takohen. “MirĂ«sia dhe e vĂ«rteta u takuan; drejtĂ«sia dhe paqja janĂ« puthur njĂ«ra me tjetrĂ«n” (Psalm 85:10). KĂ«to fjalĂ« u thanĂ« pĂ«r kthimin e Izraelit dhe daljen nga robĂ«ria nĂ« Babiloni. E vĂ«rteta dhe drejtĂ«sia e Zotit nĂ« premtimin qĂ« Ai bĂ«ri shtatĂ«dhjetĂ« vjet mĂ« parĂ« duken shumĂ« larg pĂ«rvojĂ«s sĂ« mĂ«shirĂ«s dhe paqes tĂ« tanishme qĂ« Izraeli po provon pas çlirimit nga robĂ«ria. Premtimi kaq e kaq vite me parĂ« dhe plotĂ«simi shtatĂ«dhjetĂ« vjet mĂ« vonĂ«, pĂ«rshkruhen si dy miq tĂ« cilĂ«t i buzĂ«qeshin dhe e puthin njĂ«ri tjetrin kur takohen pas njĂ« kohe tĂ« gjatĂ«. KurdoherĂ« qĂ« premtimet e Zotit dhe ndodhitĂ« tĂ« cilat premtohen bashkohen me njĂ«ra tjetrĂ«n, ato priten me kĂ«naqĂ«si nga besimtarĂ«t.

ii. Ju shpesh mund tĂ« shihni shpresat dhe lutjet tuaja tĂ« ngrihen pĂ«rsĂ«ri, si nga varri, kur shihni veprat e providencĂ«s. Zoti e vonon pĂ«rgjigjen ndaj lutjeve tona dhe ne themi: “Ă«shtĂ« zhdukur besimi im dhe shpresa ime tek Zoti” (Vajtimet 3:18). Por pastaj, sa tĂ« lumtur ndihemi, kur marrim pĂ«rgjigje nĂ« njĂ« kohĂ« kur i kemi humbur tĂ« gjitha shpresat dhe nuk presim asnjĂ« pĂ«rgjigje. Jetat e Jobit, Jakobit dhe Davidit tregojnĂ« se si ata, disa herĂ«, i kishin humbur shpresat pĂ«r jetĂ«n, por pas njĂ« veprimi tĂ« çuditshĂ«m dhe tĂ« befashishĂ«m tĂ« providencĂ«s, ata jetuan dhe panĂ« shpresĂ«n dhe paqen tĂ« rifituar dhe morĂ«n “jetĂ« nga vdekja”.

iii. ÇfarĂ« bekimesh tĂ« mĂ«dha na sjell pĂ«rkujdesja, pikĂ«risht prej atyre gjĂ«rave, tĂ« cilat ne mendojmĂ« se do tĂ« na sjellin shkatĂ«rrim dhe mjerim. Aspak nuk mendoi Jozefi, kur u shit nĂ« Egjipt, se kjo do tĂ« ishte pĂ«r tĂ« mirĂ«n e tij; prapĂ« ai jetoi tĂ« shihte njĂ« qĂ«llim tĂ« mirĂ« nĂ« tĂ« (Zanafilla 45:5). Sa herĂ« jemi bĂ«rĂ« gati tĂ« themi si Davidi: “PĂ«r mua ishte mirĂ« qĂ« m’u desh tĂ« vuaja” (Psalm 119:71). Ne u dalim pĂ«rballĂ« shqetĂ«simeve tona nĂ« fillim me psherĂ«tima dhe lot, por mĂ« vonĂ« i vĂ«shtrojmĂ« ato me gĂ«zim, duke bekuar Zotin pĂ«r to.

iv. Ç’paqe tĂ« madhe ka njĂ« person qĂ« s’sheh asgjĂ« tjetĂ«r veç tĂ« kĂ«qia tek vetja, dhe nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n kohĂ« sheh se sa shumĂ« e vlerĂ«son Zoti atĂ«. NdĂ«rsa providenca e ruan atĂ«, ky person sheh mirĂ«sinĂ« dhe mĂ«shirĂ«n qĂ« e ndjekin gjatĂ« gjithĂ« ditĂ«ve tĂ« jetĂ«s se tij (Psalmi 23:6). NjerĂ«z tĂ« tjerĂ« kĂ«rkojnĂ« tĂ« mira dhe ato largohen prej tyre. Por mirĂ«sia dhe mĂ«shira i ndjek njerĂ«zit e Zotit dhe ato nuk mund tĂ« shkĂ«puten prej tyre, edhe pse nganjĂ«herĂ« ata mĂ«katojnĂ« dhe dalin nga rruga e drejtĂ«. Sigurisht, njerĂ«zit e Zotit janĂ« pasuria e Tij dhe “nuk i heq sytĂ« nga tĂ« drejtĂ«t” (Jobi 36:7).

v. Ç’gjë tjetër në këtë botë mund të japë gëzim dhe paqe të tillë si të diturit që gjithçka që ndodh na ndihmon në rrugën për në parajsë? Sado që erërat dhe baticat e providencës duken nganjeherë se janë kundër nesh, asgjë nuk është më e sigurtë se fakti që ato na afrojnë më shumë me Zotin, dhe na përgatitin për të hyrë në lavdinë e tij.

3. Studimi i atyre që Zoti bën me providencë do të korrigjojë mosbesimin e natyrshëm të zemrave tona.

Ka njĂ« tendencĂ« natyrale kundĂ«r Zotit edhe nĂ« zemrat mĂ« tĂ« mira, dhe kjo forcohet mĂ« tepĂ«r kur mendojmĂ« gabim rreth veprave tĂ« providencĂ«s. Ne dĂ«shirojmĂ« tĂ« themi si Asafi: “Ja, kĂ«ta janĂ« tĂ« pabesĂ«; megjithatĂ« janĂ« gjithnjĂ« tĂ« qetĂ« dhe i shtojnĂ« pasuritĂ« e tyre” (Psalmi 73:12). Por, nĂ«sĂ« vĂ«rejmĂ« me kujdes mĂ«nyrĂ«n se si Zoti i dĂ«non tĂ« ligjtĂ«, disa prej tyre nĂ« kĂ«tĂ« botĂ« dhe tĂ« gjithĂ« tĂ« tjerĂ«t nĂ« botĂ«n qĂ« vjen, besimi ynĂ« do tĂ« bĂ«het mĂ« i plotĂ«. KĂ«to providenca qĂ« tregojnĂ« urtĂ«sinĂ«, pushtetin, dashurinĂ« dhe bĂ«snikĂ«rinĂ« e Zotit duke i ruajtur dhe nxjerrĂ« njerĂ«zit e Tij nga tĂ« gjitha ato rreziqe, vĂ«shtirĂ«si dhe frikĂ«ra, janĂ« shumĂ« tĂ« qarta. NĂ« kĂ«to gjĂ«ra Zoti u shfaqet njerĂ«zve tĂ« Tij (Psalm 94:1). Mendoni rreth eksperiencĂ«s suaj dhe pyeteni veten se kush ishte ai qĂ« jua plotĂ«soi tĂ« gjitha nevojat nĂ« kohĂ« tĂ« vĂ«shtira. Ishte Zoti, apo jo? “Ai u jep ushqime atyre qĂ« kanĂ« frikĂ« prej tij dhe do ta mbajĂ« mend gjithnjĂ« besĂ«lidhjen e tij” (Psalmi 111:5). Si Ă«shtĂ« e mundur, qĂ« ju keni mbijetuar pĂ«rmes kaq shumĂ« rreziqesh, sĂ«mundjesh dhe aksidentesh? Nuk ka asnjĂ« dyshim se Zoti ishte nĂ« tĂ« gjitha kĂ«to gjĂ«ra, dhe vetĂ«m nĂ« sajĂ« tĂ« kujdesit tĂ« Tij ju keni shpĂ«tuar. Dora e Zotit po ashtu duket qartĂ« nĂ« pĂ«rgjigjet pĂ«r lutjet tuaja. “UnĂ« e kĂ«rkova Zotin dhe Ai m’u pĂ«rgjigj, dhe mĂ« çliroi nga tĂ« gjitha tmerret e mia. Ky i pikĂ«lluar klithi dhe Zoti e plotĂ«soi, e shpĂ«toi nga tĂ« gjitha fatkeqĂ«sitĂ« e tij” (Psalmi 34:4, 6). A s’ke zbuluar edhe ti dorĂ«n e Zotit qĂ« tĂ« ka udhĂ«hequr dhe drejtuar nĂ« jetĂ«, kĂ«shtu qĂ« ato bekime qĂ« ti kurrĂ« s’i kishe menduar t’u dhanĂ« ty? NjerĂ«zit e Tij janĂ« shumĂ« tĂ« dashur pĂ«r Zotin. Ai bĂ«n gjithçka pĂ«r ta (Psalmi 57:2).

4. Duke mbajtur shënim se çfarë ka bërë providenca, do të jetë një mbështetje e vërtetë për të besuar në kohët e vështira të së ardhmes.

Ă‹shtĂ« shumĂ« mĂ« e lehte pĂ«r besimin tĂ« vazhdojĂ« nĂ« njĂ« rrugĂ« qĂ« Ă«shtĂ« mjaft e njohur se sa tĂ« çash njĂ« tĂ« rĂ«, ku s’mund tĂ« shohĂ«sh as dhe njĂ« hap pĂ«rpara. TĂ« besuarit kur iu kthyem Krishtit nĂ« fillim ishte mĂ« i vĂ«shtirĂ«. TĂ« gjitha aktet e mĂ«vonshme tĂ« tĂ« besuarit lehtĂ«sohen nga eksperienca jonĂ« e mĂ«parshme. Kur ndeshim njĂ« vĂ«shtirĂ«si, Ă«shtĂ« njĂ« ndihmĂ« e madhe nĂ«se mundemi tĂ« themi: “Nuk Ă«shtĂ« hera e parĂ« qĂ« bie kaq thellĂ«, ja kam dalĂ« mbanĂ« mĂ« pĂ«rpara.” Kur dishepujt s’kishin bukĂ«, Krishti u kujtoi atyre pĂ«r mrekullitĂ« qĂ« kishte bĂ«rĂ« mĂ« parĂ« (Mateu 16:8-11). Ai i quajti ata “njerĂ«z me pak besim”. Ata duhet tĂ« besonin mĂ« shumĂ« tek Zoti, pasi kishin parĂ« edhe mĂ« parĂ« pushtetin e Tij tĂ« madh. Ka dy mĂ«nyra me tĂ« cilat ne tregojmĂ« mosbesim: dyshojmĂ« pĂ«r fuqinĂ« e Tij, dhe vĂ«mĂ« nĂ« pyetje dĂ«shirĂ«n e Tij pĂ«r tĂ« na ndihmuar. FĂ«mijĂ«t e Izraelit menduan se disa gjĂ«ra ishin tĂ« pamundura pĂ«r Zotin. “A mundet Zoti tĂ« shtrojĂ« njĂ« tryezĂ« nĂ« shkretĂ«tirĂ«? A mundet Ai tĂ« na japĂ« bukĂ«? A mund tĂ« sigurojĂ« mish pĂ«r njerĂ«zit e Tij?” (Psalmi 78:19,20). MeqĂ« nuk shohim rrugĂ«n nga do tĂ« vijĂ« ndihma, mendojmĂ« se kurrgjĂ« s’mund tĂ« shpresohet. Por tĂ« gjitha kĂ«to shkaqe pĂ«r mosbesim kapĂ«rcehen nĂ«se mendojmĂ« pĂ«rvojĂ«n e mĂ«parshme. Zoti na ka ndihmuar, prandaj Ai mund tĂ« na ndihmojĂ« pĂ«rsĂ«ri. Ai ka kaq fuqi dhe aftĂ«si sa çka patur gjithmonĂ«. Mosbesimi po ashtu vĂ« nĂ« pikĂ«pyetje nĂ«se Zoti do tĂ« jetĂ« zemĂ«rgjerĂ«, megjithĂ«se Ai ka qenĂ« i tillĂ« nĂ« tĂ« kaluarĂ«n. Davidi dhe Pali gjykuan sĂ« çfarĂ« kishte bĂ«rĂ« Zoti mĂ« parĂ« qĂ« tĂ« kuptonin atĂ« qĂ« do tĂ« bĂ«nte mĂ« pas. (I Samueli 17:36; 2 Korintasve 1:10). ÇfarĂ« pyetjesh mund tĂ« bĂ«hen, pas kaq e kaq provave tĂ« sĂ« kaluarĂ«s?

Mosbesimi mund tĂ« thotĂ« se si mundet njĂ« krijesĂ« kaq mĂ«katare dhe e keqe, si unĂ«, tĂ« presĂ« qĂ« Zoti tĂ« bĂ«jĂ« njĂ« gjĂ« apo njĂ« tjetĂ«r pĂ«r mua? Ju mund t’i pĂ«rgjigjeni: “Zoti tregoi mĂ«shirĂ« fillimisht ndaj meje, kur unĂ« isha mĂ« i keq se tani, dhe prandaj akoma shpresoj qĂ« mirĂ«sia e Tij ndaj meje tĂ« vazhdojĂ«, mĂ«gjithĂ«se s’e meritoj atĂ«.” “NĂ« fakt, ndĂ«rsa ishim armiq, u pajtuam me PerĂ«ndinĂ« nĂ«pĂ«rmjet vdekjes sĂ« Birit tĂ« Tij, akoma mĂ« shumĂ« tani, qĂ« jemi pajtuar, do tĂ« shpetohemi nĂ«pĂ«rmjet jetĂ«s sĂ« Tij” (RomakĂ«t 5:10).

5. Të kujtuarit e providencave të shkuara do të jetë një burim i vazhdueshëm nderimi dhe mirënjohje, gjë kjo që është puna e ëngjëjve në qiell dhe pjesa më e lumtur e jetës sonë mbi tokë.

PĂ«r popullin e PerĂ«ndisĂ« nĂ« tĂ« kaluarĂ«n thuhet, “Por pas pak veprat e tij i harruan; nuk pritĂ«n me besim tĂ« plotĂ«sohej plani i Tij” (Psalmi 106:13). MegjithĂ«se providenca i ushqeu mrekullisht nĂ« shkretĂ«tirĂ«, ata nuk i dhanĂ« Zotit lavdĂ«rimin qĂ« Ai priste (Numrat 11:16). Por Davidi i mblodhi tĂ« gjitha forcat e Tij pĂ«r tĂ« falĂ«nderuar dhe bekuar Zotin pĂ«r mĂ«shirĂ«n dhe tĂ« mirat ndaj tij. “Beko, shpirti im, Zotin, dhe tĂ« gjitha ato qĂ« janĂ« tek unĂ« tĂ« bekojnĂ« emrin e tij tĂ« shenjtĂ«” (Psalmi 103:1). Nuk Ă«shtĂ« aq shumĂ«, bekimi qĂ« providenca na jep, por mirĂ«sia dhe zemĂ«rgjerĂ«sia e Zotit nĂ« dhĂ«nien e tyre, ajo qĂ« e bĂ«n njĂ« njeri mirĂ«njohĂ«s nĂ« adhurimin e Tij. Sikurse Davidi thotĂ«: “MirĂ«sia jote ka mĂ« shumĂ« rĂ«ndĂ«si pĂ«r mua se sa vetĂ« jeta; pĂ«r kĂ«tĂ« do tĂ« tĂ« lavdĂ«roj” (Psalmi 63:4). DhĂ«nia e jetĂ«s dhe ruajtja e saj janĂ« veprat e çmueshme tĂ« providencĂ«s; por hiri qĂ« e bĂ«n Zotin ta kryejĂ« tĂ« gjithĂ« kĂ«tĂ« Ă«shtĂ« shumĂ« mĂ« i mirĂ« se sa kĂ«to veprime. Ndaj nesh tregohet mĂ«shirĂ« pĂ«rditĂ« dhe kjo Ă«shtĂ« njĂ« shkak i madh pĂ«r mirĂ«njohje dhe adhurim. “QoftĂ« lavdĂ«ruar Zoti qĂ« pĂ«rditĂ« mbart barrat tona; ai Ă«shtĂ« PerĂ«ndia i shpĂ«timit tonĂ«” (Psalm 68:19). ButĂ«sia e mĂ«shirĂ«s sĂ« Zotit tregohet me anĂ« tĂ« providencĂ«s sĂ« Tij. “Ashtu si njĂ« baba Ă«shtĂ« i mĂ«shirshĂ«m me bijtĂ« e tij, kĂ«shtu Ă«shtĂ« i mĂ«shirshĂ«m Zoti me ata qĂ« kanĂ« frikĂ« prej tij” (Psalmi 103:13). Ndjenjat e Tij tĂ« thella, kur Ai ngushĂ«llon njerĂ«zit e Tij, janĂ« si ato tĂ« njĂ« nĂ«ne pĂ«r foshnjĂ«n e saj (Isaia 49:15). KĂ«shtu tĂ« biesh nĂ« kĂ«mbĂ«t e Tij plot adhurim tĂ« shenjtĂ«, pĂ«r mĂ«nyrĂ«n e madhĂ«rishme qĂ« Ai pĂ«rkulet deri nĂ« nivelin tonĂ« duke u marrĂ« me ne, Ă«shtĂ« gjĂ«ja mĂ« e kĂ«ndshme.

6. Vëzhgimi me vëmendje të providencës do ta bëjë Jezu Krishtin shumë e më shumë të çmueshëm në shpirtrat tona.

Nëpërmjet Krishtit, mëshirat e Zotit derdhen për tek ne dhe i gjithë lavdërimi i madhërishëm prej nesh i kthehet Zotit. Të gjitha gjërat janë tonat, sepse ne jemi të Tijtë (I Korintasve 3:21-23).

i. Të gjitha bekimet që ne kemi në këtë jetë, si dhe mëshirat shpirtërore dhe të përjetshme, janë blerë për ne me anë të gjakut të Krishtit. Me anë të vdekjes së Tij, Krishti risolli gjithça që mëkati na kishte grabitur. Me Krishtin Perëndia na jep lirisht të gjitha gjërat; vetë shpëtimin dhe të gjitha gjërat e nevojshme për të na çuar në këtë shpëtim (Romakët 8:32). Çdo gjë të mirë që marrim nga providenca, të themi se vjen nga vdekja e Krishtit.

ii. Meqë jemi të bashkuar me Krishtin, gjithçka që ne marrim nga providenca bëhet bekim për ne. Kur jemi në Krisht ne kemi më shumë se ç’humbëm nëpërmjet rënies së Adamit.

iii. Engjëjt veprojnë në mbretërinë e providencës, por është Krishti Ai që u jep atyre urdhërat. Cilido qoftë ai që ju bën ndonjë të mirë, është Zoti Jezu Krisht Ai që jep komandën që ajo të kryhet. Kujdesi i Krishtit për të Krishterët në Damask pengoi Saulin që t’i shkatërronte ata (Veprat 9).

iv. Ashtu siç hapi portĂ«n e mĂ«shirĂ«s duke vdekur pĂ«r mĂ«katet tona, po ashtu Krishti e mban atĂ« portĂ« hapur pĂ«r ne duke qenĂ« i pranishĂ«m tek PerĂ«ndia pĂ«rjetĂ« (Apokalipsi 5:6; HebrenjtĂ« 9:24). NĂ«se kjo nuk do tĂ« ishte e vĂ«rtetĂ«, çdo mĂ«kat qĂ« bĂ«jmĂ« do t’u jepte fund mĂ«shirave qĂ« kemi. Por, “edhe nĂ« qoftĂ« se ndokush mĂ«katoi, kemi njĂ« avokat tek Ati, Jezu Krishtin, tĂ« drejtin. Ai Ă«shtĂ« shlyesi pĂ«r mĂ«katet tona” (I Gjoni 2:1,2).

v. Përgjigjet për të gjitha lutjet tuaja fitohen për ju nga Jezu Krishti. Emri i Tij e bën të pamundur që Ati Perëndi të mohojë ndonjë gjë që ju kërkoni sipas vullnetit të Tij (Gjoni 15:16). Shihni pra se sa shumë i detyroheni Zotit tuaj të dashur Jezu Krisht, për këtë privilegj të madh dhe të lavdishëm.

vi. Besëlidhja e hirit siguron të gjitha bekimet që ju gëzoni, bile edhe bukën tuaj të përditshme (Psalmi 111:5), ashtu si edhe gjithë ato mëshira shpirtërore që tregohen ndaj jush. Kjo besëlidhje është Dhiata (marrëveshja) e Re paguar me anë të gjakut të Tij (I Korintasve 11:25). Kështu që ju duhet të falënderoni Zotin Jezu Krisht për çdo gjë të mirë që fitoni nga kjo marrëveshje.

7. Shqyrtimi me vëmendje i providencës ka një fuqi të mrekullueshme për ta mbushur zemrën plot me falënderim.

A nuk ju udhĂ«hoqi Zoti me anĂ« tĂ« providencĂ«s kur ju ishit vetĂ«m njĂ« foshnjĂ« dhe a s’ju ruajti nga mĂ«kati dhe mjerimi ku shumĂ« veta bien kur lihen vetĂ«m? A nuk do tĂ« thoni, atĂ«herĂ«, qĂ« tani e tutje: “Ati im, ti je miku i rinisĂ« sime” (Jeremia 3:4)? Pastaj mendoni pĂ«r ndryshimet nĂ« jetĂ«n tonĂ«, ndryshime qĂ« janĂ« urdhĂ«ruar pĂ«r ne. Sa shumĂ« mĂ« tĂ« mira janĂ« ato se sa do tĂ« ishin, nĂ«qoftĂ«se do tĂ« pĂ«rpiqeshim t’i bĂ«nim ato vetĂ«. Mendimet e Zotit s’kanĂ« qenĂ« mendimet tona, dhe as rrugĂ«t e Tij rrugĂ«t tona (Isaia 55:8). IdetĂ« tona duhej t’u lĂ«shonin rrugĂ« gjĂ«rave mĂ« tĂ« mira, me anĂ« tĂ« tĂ« cilave providenca na ka çuditur. Kur ishte e nevojshme, njĂ« mik nxitoi pĂ«r t’ju ndihmuar, ose njĂ« vend u hap pĂ«r t’ju pritur. Pastaj, kur providenca i largon, ose ju s’keni mĂ« nevojĂ« pĂ«r to, ose njĂ« tjetĂ«r rrugĂ« hapet. Mendoni pĂ«r butĂ«sinĂ« e pashoqe tĂ« Zotit ndaj njerĂ«zve tĂ« Tij. Krahaso veprimet e providencĂ«s ndaj teje dhe tĂ« tjerĂ«ve, disa ndoshta nga vetĂ« familja juaj, njerĂ«z tĂ« cilĂ«t mund tĂ« mos jenĂ« as tĂ« KrishterĂ«. Vini re hirin, hirin madhĂ«shtor qĂ« solli ndryshimin. “A s’ishte Esau vĂ«llai i Jakobit?” (Malaki 1:2). Mendo pĂ«r mĂ«nyrĂ«n qĂ« pĂ«rkujdesja ju ka trajtuar, dhe krahasoje kĂ«tĂ« me mĂ«nyrĂ«n qĂ« ju jeni sjellĂ« ndaj Zotit. Keni bĂ«rĂ« shumĂ« gjĂ«ra tĂ« gabuara nĂ« tĂ« kaluarĂ«n dhe prapĂ« mĂ« shumĂ« se njĂ« herĂ« ju mund tĂ« pĂ«rmendni se s’keni marrĂ« gjĂ« tjetĂ«r, por veç tĂ« mira nga dora e PerĂ«ndisĂ«. SĂ« fundi, krahasoni rreziqet dhe frikĂ«n tuaj mĂ« mĂ«nyrĂ«n se si providenca ju ka nxjerrĂ« nga tĂ« gjitha sikletet. Ka patur re tĂ« zeza sipĂ«r jush kur jeta, liria ose dikush shumĂ« i dashur pĂ«r ju ka qenĂ« nĂ« rrezik. Ju drejtuat Zotit me sikletet tuaja dhe Ai krijoi mĂ«nyrĂ«n pĂ«r t’ju shpĂ«tuar dhe ju çliroi nga paniku (Psalmi 34:4).

Mos jetoni me kaq ngutje sa të mos keni kohë të uleni dhe mendoni për këto gjëra. Shqyrtoni në zemrën tuaj këto zbulesa të mrekullueshme të Perëndisë në përkujdesjet e Tij.

8. Vëzhgimi i vëmendshëm i providencës do të sjellë një paqe të brendshme në mendjet tuaja.

Poeti i psalmit thotĂ«: “NĂ« paqe do tĂ« bie dhe nĂ« paqe do tĂ« fle, sepse ti vetĂ«m, o Zot, mĂ« mban nĂ« siguri” (Psalmi 4:8). Ai Ă«shtĂ« i sigurt se frikat mĂ«katare s’do t’ia grabisin atij qetĂ«sinĂ« e brendshme. Ai do t’ia dorĂ«zojĂ« tĂ« gjitha shqetĂ«simet e tij Atit besnik qĂ« ka bĂ«rĂ« çdo gjĂ« pĂ«r tĂ« deri nĂ« atĂ« moment. Ai nuk ka ndĂ«rmend tĂ« humbĂ« rehatinĂ« e gjumit tĂ« njĂ« nate. Dy gjĂ«ra mund tĂ« shkatĂ«rrojnĂ« paqen e jetĂ«s sonĂ« - tĂ« menduarit shumĂ« rreth zhgĂ«njimeve tona nĂ« tĂ« shkuarĂ«n, ose tĂ« paturit frikĂ« se do t’i kemi ato edhe nĂ« tĂ« ardhmen. NdĂ«rsa mendojmĂ« pĂ«r providencĂ«n, ka njĂ« numĂ«r gjĂ«rash qĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« natyrshme e tĂ« dobishme sjellin paqe nĂ« mendjen e njĂ« tĂ« Krishteri, madje edhe nĂ«se kushtet rreth tij s’janĂ« tĂ« sigurta. PĂ«r shembull:

i. Pushteti suprem i providencĂ«s mbi tĂ« gjitha gjĂ«rat. Kjo shihet nĂ« jetĂ«n e Jakobit. Ai tha Jozefit: “Nuk kisha shpresĂ« se do tĂ« tĂ« shihja pĂ«rsĂ«ri, kurse tani PerĂ«ndia mĂ« lejoi tĂ« shoh edhe fĂ«mijĂ«t e tu” (Zanafilla 48:11). AsgjĂ« s’ështĂ« jashtĂ« pushtetit tĂ« PerĂ«ndisĂ« nĂ« providencĂ«.

ii. Mençuria e madhe e providencës. Sa shpesh kemi pritur që e mira të vijë nga diçka që duket e bukur, dhe jemi larguar nga pamja e diçkaje që duket kërcënuese. Prapë, në fund, providenca na ka treguar se rreziku ishte në atë që dukej e bukur, dhe e mira në atë që na frikësoi.

iii. Veprimtaria e kaluar e providencĂ«s pĂ«r ne. “Zoti na ka ndihmuar deri mĂ« sot” (I Samueli 7:12). Ai Ă«shtĂ« i njĂ«jti Zot tani siç ishte nĂ« tĂ« kaluarĂ«n, besnikĂ«ria e Tij nuk ka humbur.

iv. Kur i Krishteri fillon tĂ« tregohet i shkujdesur nĂ« jetĂ«n e tij shpirtĂ«rore, zakonisht PerĂ«ndia pĂ«rgatit diçka pĂ«r ta disiplinuar atĂ«, derisa zemra e tij tĂ« tĂ« bĂ«het e pĂ«rulur dhe mĂ« e shenjtĂ«. Pastaj PerĂ«ndia ndryshon zĂ«rin e providencĂ«s sĂ« Tij dhe thotĂ«: “Kthehu O Izrael rebel, nuk do tĂ« zemĂ«rohem mĂ« me ty, sepse jam i mĂ«shirshĂ«m dhe nuk mbaj pĂ«rgjithnjĂ« inat” (Jeremia 3:12).

v. Të krahasuarit e mënyrës me të cilën Perëndia na trajton me mënyrën se si trajton krijesat e tjera që ka krijuar, na jep shpresë të madhe. Ai kujdeset për zogjtë, gjë që njeriu s’mund ta bëjë, dhe për barin në fusha. A mund të mendojmë se Ai do të harrojë njerëzit e Tij, të cilët kanë kaq më shumë vlerë? (Mateu 6:26,30). Duke menduar kujdesin që providenca ka për armiqtë e Zotit duke i ushqyer, mbathur dhe mbrojtur ata, edhe ndërsa ata luftojnë kundër Tij, duhet të sjellë paqe në zemrat tona. Sigurisht që Ai nuk do të pushojë së plotësuari nevojat e njerëzve për të cilët ka treguar dashurinë e Tij, per të cilët ka dhënë Birin e Tij dhe për të cilët ka projektuar vetë parajsën.

9. Shqyrtimi me kujdes i rrugëve të Perëndisë në providencat e Tij ndaj nesh na ndihmon të rritim shenjtërinë në jetën tonë.

“Zoti Ă«shtĂ« i drejtĂ« nĂ« veprimet e Tij dhe zemĂ«rgjerĂ« nĂ« tĂ« gjitha veprat e tij” (Psalmi 145:17).

Perëndia ndonjëherë përdor edhe njerëzit e këqinj për të bërë atë që ka në plan, por qëllimet e Tij janë shumë të pastra. Shenjtëria e Tij nuk preket nga mëkati i njeriut, ashtu si dielli nuk mund të dëmtohet nga pirgu i plehrave mbi të cilin ai hedh dritë. Providencat e Tij na ndalojnë të mëkatojmë dhe kështu na ndihmon për t’u bërë më të shenjtë. Begatia e tepruar mund të na bëjë krenarë, prandaj disa gjëra që mund t’i kemi dashur nuk na janë dhënë. Ndofta kemi një trup të dobët dhe të sëmurë dhe me anë të kësaj Zoti na ruan nga e keqja që mund të pësonim nëse do të ishim të fortë dhe të shëndetshëm.

NĂ«se bĂ«jmĂ« mĂ«kat, Ati ynĂ« zemĂ«rohet. Ai atĂ«herĂ« pĂ«rdor ngjarje tĂ« veçanta pĂ«r tĂ« na kthyer prapĂ« tek vetja. Fuqia e gjakut tĂ« Krishtit na pastron nga mekati, por providenca na çon nĂ« atĂ« pikĂ« ku tĂ« pranojmĂ« sa gabim kemi qenĂ« dhe sa i drejte Ă«shtĂ« PerĂ«ndia nĂ« disiplinĂ«n e Tij. Davidi bĂ«rtiti: “O Zot, mos mĂ« shaj nĂ« indinjatĂ«n tĂ«nde dhe mos mĂ« dĂ«no nĂ« zemĂ«rimin tĂ«nd. Sepse shigjetat e tua mĂ« kanĂ« shpuar dhe dora jote mĂ« shtyp” (Psalmi 38:1,2). KĂ«shtu mund tĂ« shohim mĂ« qartĂ« tĂ« keqen e mĂ«katit dhe paralajmĂ«rohemi pĂ«r tĂ« mos mĂ«katuar mĂ« nĂ« tĂ« ardhmen. “UnĂ« e mbart fajin tim, po nuk do ta bĂ«j mĂ« tĂ« keqen” (Jobi 34:31). ÇfarĂ« providencash tĂ« lumtura janĂ« ato qĂ« e bĂ«jnĂ« njeriun gjithmonĂ« tĂ« trembet nga mĂ«kati! NĂ«se tĂ« tilla ngjarje na sjellin ngushĂ«llim apo edhe dhimbje, na rrisin shenjtĂ«rinĂ« duke na kthyer nĂ« praninĂ« e Zotit.

10. Së fundi, shqyrtimi i providencës do të ketë dobi të madhe për ne kur të jemi duke vdekur.

Kur Jakobi po vdiste, ai foli për lidhjet e Zotit me të, për providenca të ndryshme të jetës së tij (Zanafilla 48:3,7,15.16). Kështu bëri Joshua (Joshua 24). O të Krishterë! ora e vdekjes do të jetë e ëmbël për ju nëse mendoni për rrugët e ndryshme me të cilat Zoti ka treguar kujdesin dhe dashurinë e Tij ndaj jush gjatë tërë jetës suaj.

i. Koha e vdekjes Ă«shtĂ« shpesh koha kur njerĂ«zit sulmohen nga Satanai me ngacmime tĂ« tmerrshme. Ai pĂ«rpiqet t’i bĂ«jĂ« ata tĂ« mendojnĂ« se Zoti nuk i don dhe nuk kujdeset pĂ«r ta. Por i Krishteri, i cili sjell ndĂ«rmend tĂ« gjitha rastet kur nĂ« jetĂ«n e tij Zoti i Ă«shtĂ« pĂ«rgjigjur lutjeve tĂ« tij dhe i ka dhĂ«nĂ« çfarĂ« i nevojitej, nuk do t’i besojĂ« tĂ« tilla pĂ«rralla tĂ« Satanait. Ai do tĂ« thotĂ«: “Zoti ka treguar ngĂ« kujdes atĂ«ror tĂ« ngrohtĂ« ndaj meje qysh kur u bĂ«ra fĂ«mija i Tij. Ai kurrĂ« s’mĂ« dĂ«mtoi dhe, prapĂ«, s’mund tĂ« besoj se Ai do ta bĂ«jĂ« kĂ«tĂ« tani.” “Duke i dashur njerĂ«zit e tij nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«, i deshi gjer nĂ« fund” (Gjoni 13:1). “Ky PerĂ«ndi Ă«shtĂ« PerĂ«ndia ynĂ« nĂ« pĂ«rjetĂ«si, gjithnjĂ«; ai do tĂ« na udhĂ«heqĂ« deri nĂ« vdekje” (Psalm 48:14).

ii. NĂ« vdekje besimtarĂ«t e dorĂ«zojnĂ« veten nĂ« duart e Zotit dhe hyjnĂ« nĂ« atĂ« gjendje tĂ« re nĂ« tĂ« cilĂ«n, sa hap e mbyll sytĂ«, gjithçka do tĂ« jetĂ« kaq ndryshe. Krishti na jep shembullin e Tij: “O At, nĂ« duart e tua dorĂ«zoj shpirtin tim” (Luka 23:46), dhe ShtjefĂ«ni gjatĂ« vdekjes sĂ« tij tha: “O Zot Jezu, merre shpirtin tim” (Veprat 7:59).Ka dy dy akte shumĂ« tĂ« vĂ«shtira tĂ« besimit - aktin e parĂ« dhe aktin e fundit. I pari Ă«shtĂ« njĂ« ndĂ«rmarrje e guximshme, kur personi e lĂ«shon veten nĂ« mĂ«shirĂ«n e Krishtit; dhe i fundit Ă«shtĂ« gjithashtu njĂ« ndĂ«rmarrje e guximshme, kur personi e hedh veten nĂ« oqeanin e pĂ«rjetĂ«sisĂ« duke besuar premtimin e Krishtit. Por veprimi i parĂ« Ă«shtĂ« shumĂ« mĂ« tepĂ«r i vĂ«shtirĂ« se i fundit. Nga fundi i jetĂ«s besimtari ka arritur ta njohĂ« Krishtin si njĂ« mik besnik, vizitat e tij tĂ« shumta kanĂ« qenĂ« tĂ« Ă«mbla. KĂ«shtu, me garanci tĂ« madhe, i Krishteri hidhet nĂ« krahĂ«t e Zotit, me tĂ« cilin ka biseduar dhe shĂ«titur kaq gjatĂ« nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«.

iii. Gjatë vdekjes, njerëzit e Zotit marrin mëshirat e fundit që ata do të merrnin në këtë botë nga dora e providencës. Do të na duhet të japim llogari për mënyrën, si i kemi përdorur të gjitha bekimet që Zoti na ka dhuruar. Si mund ta bëjmë këtë nëse nuk përpiqemi të mbajmë disa shënime për to tani?

iv. GjatĂ« vdekjes, duhet t’u japim atyre qĂ« lĂ«mĂ« pas njĂ« raport tĂ« mirĂ« pĂ«r mĂ«nyrĂ«n se si Zoti ka vepruar me ne nĂ« kĂ«tĂ« jetĂ«. NĂ« fjalĂ«n e tij tĂ« fundit, Joshua u tha njerĂ«zve tĂ« tij: “Dhe ja, unĂ« po iki sot nĂ« rrugĂ«n e gjithĂ« botĂ«s; pranoni, pra, me gjithĂ« zemĂ«r e me gjithĂ« shpirt qĂ« nuk ka rĂ«nĂ« pĂ«r tokĂ« asnjĂ« nga fjalĂ«t e mira qĂ« Zoti, PerĂ«ndia juaj, ka thĂ«nĂ« lidhur me ju; tĂ« tĂ«ra u vĂ«rtetuan pĂ«r ju; as edhe njĂ« nuk ra pĂ«r tokĂ«” (Joshua 23:14).

v. Gjatë vdekjes, fillojmë një jetë nderimi dhe falënderimi dhe ashtu si engjëjt hyjmë në të njëjtën veprimtari të lumtur dhe të pafundme. Unë s’e vë në dyshim se përkujdesjet me të cilat kishim të bënim në këtë botë do të jenë pjesë e këngës që do të këndojmë në parajsë. Kështu pra, le t’i bashkojmë në harmoni zemrat dhe gjuhët tona, ndërsa jemi këtu tani, duke medituar përditë për çfarë Perëndia ka qenë dhe ka bërë për ne.

6
RRJEDHIMET E KAPITUJVE TĂ‹ MĂ‹PARSHĂ‹M

1. Është detyra juaj të besoni se Perëndia gjendet tek gjithçka që ju ndodh. Nëse Ai të jep ngushëllim, është një e keqe e madhe të mos shohësh dorën e Tij në të. Nëse të dërgon siklete, duhet ta dish se ato nuk dalin nga toka por nga dora e Perëndisë.

2. Derisa Zoti bĂ«n tĂ« gjitha gjĂ«rat pĂ«r ju, mendoni sa i madh Ă«shtĂ« kujdesi i Tij pĂ«r njerĂ«zit e Tij. Kujdesi i Tij i veçantĂ« Ă«shtĂ« kaq i madh sa Ai nuk i heq sytĂ« nga ju (Jobi 36:7). NĂ« rast se dikush do t’ju dĂ«mtojĂ«, Ai vetĂ« do t’ju mbrojĂ« dhe ruajĂ« ditĂ« dhe natĂ« (Isaia 27:3). Ai ju do kaq shumĂ« sa qĂ« nuk mund t’ju lĂ«rĂ« nĂ« dorĂ« tjetĂ«r, por vetĂ«m nĂ« tĂ« TijĂ«n. “TĂ« gjithĂ« shenjtorĂ«t e tij janĂ« nĂ« duart e tua” (Ligji i pĂ«rtĂ«rirĂ« 33:3).

3. Derisa Zoti bĂ«n gjithçka pĂ«r ju, a nuk jeni ju i obliguar tĂ« jetoni pĂ«r Zotin? DĂ«shira jonĂ« duhet tĂ« jetĂ«, sikurse dikush ka thĂ«nĂ«: “O sikur tĂ« bĂ«hesha pĂ«r Zotin aq i dobishĂ«m sa ç’janĂ« duart pĂ«r mua”. QĂ«llimi i gjithçkaje qĂ« Zoti ka bĂ«rĂ« pĂ«r ju Ă«shtĂ« t’ju bĂ«jĂ« ju njĂ« bekim ndaj njerĂ«zve tĂ« tjerĂ«. “Ç’do t’i jap Zotit nĂ« kĂ«mbim tĂ« tĂ« gjitha tĂ« mirave qĂ« bĂ«ri pĂ«r mua?” tha poeti (Psalmi 116:12). Zoti ju bĂ«n gjithmonĂ« tĂ« mira, kĂ«shtu qĂ« ju duhet tĂ« veproni pĂ«r TĂ«. Ai vepron çdo moment pĂ«r ju.

4. Derisa Zoti bën gjithë këto gjëra për njerëzit e Tij, mos tregoni mosbesim ndaj Tij edhe kur ndodheni para vështirësish të reja. Në të kaluarën ju shpesh nuk i keni besuar Atij. Mos bini përsëri në mosbesim. Mësojeni këtë të vërtetë të madhe. Nëse ju besoni tek Zoti dhe prisni me qetësi që Ai t’ju shpëtojë nga sikleti, Ai as mund dhe as do të dështojë.

5. Derisa Zoti bën gjithçka për ju, lutjuni Atij për çdo gjë. Sigurisht që kurrë s’do të keni çfarë dëshironi, ose për çfarë përpiqeni, nëse Zoti nuk vepron për ju. Edhe pse Ai mund të ketë qëllim të bëjë atë që ju dëshironi, Ai prapë pret nga ju t’i luteni. Pasi jeni lutur çfarëdo që ju kërkoni është vërtet e juaja tashmë.

6. Derisa Zoti bën gjithçka për ju, atëherë duhet të jetë shqetësimi juaj kryesor për ta kënaqur atë në të gjitha gjërat. Asnjë siklet s’mund ta dëmtojë të Krishterin, dëshira e të cilit është të kënaqë Zotin. Ashtu si shkëndija e zjarrit shuhet lehtë në det, po kështu edhe ndihma e Zotit do të bëjë që sikletet të mos kenë efekt të keq. Derisa është Zoti ai që bën gjithë gjërat dhe që gëzohet të na bëjë vetëm të mira, ne jemi të sigurt, edhe në sikletet dhe rreziqet më të mëdha. Le të udhëhiqemi nga mençuria hyjnore e Biblës. Kurrgjë veç mëkatit mos kini frikë. Bëjeni parimin kryesor të jetës të kënaqni Zotin dhe t’i besoni Atij në gjithçka që bëni. Këto janë rregullat e sigurta, për shpëtimin tuaj dhe bekimin në të gjitha të papriturat e kësaj jete.

7
PROBLEME PRAKTIKE

1. Si mund të zbulojë një i Krishterë vullnetin e Zotit në rrethana të vështira dhe enigmatike?

Fillimisht duhet tĂ« trajtojmĂ« se çfarĂ« kuptojmĂ« me vullnet tĂ« Zotit. Ai Ă«shtĂ« i dyfishtĂ«. Ă«shtĂ« vullneti i fshehtĂ« i Zotit dhe vullneti i Tij i hapur. “GjĂ«rat i fshehta i pĂ«rkasin Zotit, PerĂ«ndisĂ« tonĂ«, por gjĂ«rat e shfaqura janĂ« pĂ«r ne” (Ligji i pĂ«rtĂ«rirĂ« 29:29). Ne mund tĂ« merremi vetĂ«m me vullnetin e zbuluar tĂ« Zotit. Ky bĂ«het i njohur pĂ«r ne nĂ« fjalĂ«n e Tij, ose nĂ« veprat e Tij.

i. Ka një varietet të madh në gjërat e zbuluara. Çështjet vërtet të rëndësishme të besimit të Krishterë na tregohen shumë qartë në Bibël, por gjërat të cilat janë më pak të rëndësishme janë ndonjëherë më të vështira për t’u kuptuar.

iii. Mënyrat se si Zoti e shfaq vullnetin e Tij ndaj njerëzve janë, gjithashtu, shumë të ndryshme. Në ditët e Dhiatës së Vjetër Zoti u tregoi njerëzve çfarë të bënin, në një mënyrë të veçantë personale, si p.sh.: kur Samueli zgjodhi Saulin të bëhej mbrese dhe; zbulime të veçanta. Ne duhet të kërkojmë tek shkrimet e shenjta dhe, kur nuk ka rregull të veçantë për të na drejtuar, duhet të zbatojmë rregullat e përgjithshenjta mbi problemin tonë të veçantë.

Sidoqoftë ne mund të kemi prapë dyshime se çfarë duhet të bëjmë. Në këtë rast, nuk duhet të vështrojmë vetëm providencat për të zbuluar vullnetin e Zotit. Mënyra më e sigurtë është t’i shqyrtojmë providencat ashtu si ndjekin urdhërat dhe premtimet e Biblës. Kur jeni lutur për drejtim dhe zbuloni se providenca përputhet me ndërgjegjen tuaj dhe atë që ju mund të gjeni në Bibël, atëherë mund ta merrni atë si një inkurajim për të vazhduar në rrugën e treguar. Por nëse providenca duket se mbështet në diçka e cila vepron kundër rregullave të shkrimeve të shenjta, ju nuk mund të ndiqni atë rrugë. Nëse vetëm providenca përdoret si rregull për të na udhëhequr, atëherë një njeri i keq që mëkaton me sukses mund të pretendojë se udhëhiqet nga Zoti. Rregullat e mëposhtme do t’ju ndihmojnë për të zbuluar vullnetin e Zotit:

i. TĂ« keni me tĂ« vĂ«rtetĂ« frikĂ« nga Zoti, nĂ« zemrat tuaja dhe tĂ« trĂ«mbeni vĂ«rtet se mos e fyeni AtĂ«. “Sekreti i Zotit u tregohet atyre qĂ« kanĂ« frikĂ« prej tij, dhe ai u bĂ«n tĂ« njohur atyre besĂ«lidhjen e tij” (Psalmi 25:14).

ii. Studjoni Fjalën më shumë dhe lidhjet me botën më pak. Fjala është një dritë për hapat tuaj (Psalm 119:105). Ajo do t’ju tregojë se çfarë të bëni dhe si të mënjanoni rreziqet.

iii. Vini nĂ« praktikĂ« ato qĂ« dini. “NĂ« qoftĂ« se dikush don tĂ« bĂ«jĂ« vullnetin e tij, do ta njohĂ« nĂ«se kjo doktrinĂ« vjen nga PerĂ«ndia apo qĂ« unĂ« flas nga vetja ime” (Gjoni 7:17). “Frika prej Zotit Ă«shtĂ« zanafilla e diturisĂ«” (Psalmi 111:10).

iv. Lutuni për dritë; lutjuni Zotit t’ju udhëheqë dhe të mos lejojë të bini në mëkat (shihni Ezra 8:21).

v. Pastaj ndiqni providencĂ«n pĂ«r aq kohĂ« sa ajo pĂ«rputhet me BiblĂ«n, jo mĂ« tej. NĂ« ditĂ« tĂ« vĂ«shtira Ă«shtĂ« koha t’ia nĂ«nshtrojmĂ« veten dorĂ«s sĂ« madhĂ«rishme tĂ« Zotit. NĂ« anĂ«n tjetĂ«r, Ă«shtĂ« koha tĂ« gĂ«zohemi kur Ai dĂ«rgon providencat tĂ« cilat na sjellin ngushĂ«llim. “NĂ« ditĂ«n e bollĂ«kut ji i gĂ«zuar” (Predikuesi 7:14). Duhet tĂ« jemi tĂ« zgjuar tĂ« mĂ«sojmĂ« atĂ« qĂ« Zoti na tregon me anĂ« tĂ« providencave nĂ« kohĂ« tĂ« ndryshme.

2. Si mund të ndihmohet një i Krishterë të presë Perëndinë, ndërsa providenca vonon përgjigjen për lutjet e tij?

Ka dy mĂ«nyra pĂ«r tĂ« konsideruar kĂ«to vonesa. Nga njĂ« pikĂ« vĂ«shtrimi, koha dhe stinĂ«t janĂ« nĂ« dorĂ«n e Zotit, PerĂ«ndisĂ« tonĂ« (Veprat 1:7), por nga kĂ«nd vĂ«shtrimi ynĂ« ne presim njĂ« pĂ«rgjigje tĂ« shpejtĂ« ndaj lutjeve tona. AsgjĂ« s’mund tĂ« jetĂ« mĂ« e sigurt dhe e saktĂ« se koha qĂ« Zoti ka zgjedhur pĂ«r t’iu pĂ«rgjigjur lutjeve tona. NĂ«se krahasoni Dalja (Eksodi) 12:41 me Veprat 7:17, do tĂ« kuptoni shkakun pse dĂ«rgimi i IzraelitĂ«ve jashtĂ« nga Egjipti nuk mund tĂ« vonohej njĂ« ditĂ« mĂ« gjatĂ«. Kjo ndodhi sepse koha e premtuar kishte ardhur. Ne zhgĂ«njehemi nga vonesat e providencĂ«s dhe fillojmĂ« tĂ« dyshojmĂ« pĂ«r besnikĂ«rinĂ« e Zotit. Por mendimet e Tij nuk janĂ« mendimet tona (Isaia 55:8). “Zoti nuk vonon plotĂ«simin e premtimit tĂ« Tij, siç mendojnĂ« disa” (2 Pjetri 3:9). Zoti nuk e llogarit kohĂ«n e Tij duke u mbĂ«shtetur nĂ« aritmetikĂ«n tonĂ«. Zoti e vendos kohĂ«n dhe megjithĂ«se pĂ«rgjigja e Tij mund tĂ« vonohet shumĂ« mĂ« gjatĂ« nga ç’ mendojmĂ« ne, nuk do tĂ« jetĂ« as dhe njĂ« moment mĂ« vonĂ« nga ajo kohĂ« qĂ« Ai ka vendosur.

GjatĂ« kĂ«tyre vonesave, njerĂ«zit e Zotit mund tĂ« dekurajohen shumĂ«. NĂ«pĂ«rmjet Isaias Zoti kishte premtuar se do tĂ« tregonte mĂ«shirĂ« pĂ«r njerĂ«zit e Tij tĂ« zĂ«nĂ« rob, por ata pritĂ«n vit pas viti dhe kurrgjĂ« s’ndodhi. Populli i Izraelit tha: “Zoti na ka braktisur! Ai na ka harruar!” (Isaia 49:14). Davidi veproi po ashtu. Zoti i kishte bĂ«rĂ« tĂ« tilla premtime, sa ato quheshin “mĂ«shirat e sigurta pĂ«r Davidin” dhe, prapĂ«, ai mendoi se Zoti e kishte harruar. Ai tha: “O Zot, mos mĂ« ke harruar pĂ«rgjithmonĂ«?” (Psalm 13:1). Ka tre arsye kryesore pĂ«rse ne dekurajohemi nĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ«:

i. Ne i dorĂ«zohemi mosbesimit. Nuk mbĂ«shtetemi me besim tĂ« plotĂ« nĂ« fjalĂ«n e padiskutueshme tĂ« PerĂ«ndisĂ« tonĂ« tĂ« besnik dhe tĂ« pandryshueshĂ«m. Kjo arsye pĂ«r lĂ«shimin e zemrĂ«s jepet tek Psalmi 27:13: “Mjer, nĂ« mos paskeshe besim t’i shifje tĂ« mirat e Zotit nĂ« dhe tĂ« tĂ« gjallĂ«ve?” (pĂ«rkthim i Kristoforidhit). Me fjalĂ« tĂ« tjera, njĂ« zemĂ«r e lĂ«shuar Ă«shtĂ« njĂ« provĂ« mosbesimi.

ii. Ne i vĂ«shtrojmĂ« gjĂ«rat ashtu si ato shfaqen nĂ« shqisat tona. Thuhet pĂ«r Abrahamin se kundĂ«r çdo shprese (pra kundĂ«r mundĂ«sisĂ« natyrore), ai besoi me shpresĂ« …. duke i dhĂ«nĂ« lavdi Zotit” (RomakĂ«t 4:18,20). Shpirtrat tona gjallĂ«rohen kur i largojmĂ« nga ato gjĂ«ra tĂ« cilat i shohim me sytĂ« tanĂ« dhe kur e matim gjithçka me anĂ« tĂ« njĂ« rregulli tjetĂ«r; d.m.th. me atĂ« tĂ« pushtetit dhe besnikĂ«risĂ« sĂ« Zotit (2 Korintasve 4:16,18).

iii. Satani i përdor këto raste për të na bërë të mendojmë keq për Zotin. Kur kemi rënë shpirtërisht jemi më të përgatitur për të dëgjuar Satanin. Ai gjithmonë kërkon të dobësojë lutjet tona dhe të na ndalojë që të presim për Zotin.

Duke patur parasysh atë që kemi thënë, është e domosdoshme për ne të jemi të vëmendshëm, që të lëmë gjithçka në duart e Zotit dhe të presim me qetësi për shpëtimin e Tij. Për të na ndihmuar që të bëjmë këtë, unë do të ofroja mendimet e mëposhtme:

i. S’keni arsye tĂ« vĂ«rtetĂ« tĂ« keni mendime tĂ« dyshimta pĂ«r Zotin, sepse Ă«shtĂ« e mundur qĂ« Ai tĂ« mos i ketĂ« premtuar gjĂ«rat qĂ« ju prisnit prej Tij. Ju mund t’i keni premtuar vetes gjĂ«ra tĂ« veçanta, tĂ« tilla si prosperitet dhe vazhdimĂ«sinĂ« e atyre gjĂ«rave qĂ« ju gĂ«zoheni tani. Por kur e premtoi Zoti kĂ«tĂ«? Premtimi se Zoti nuk do t’i ndalojĂ« gjĂ«rat e mira qĂ«ndron vetĂ«m pĂ«r ata qĂ« ecin nĂ« drejtĂ«si (Psalmi 84:11). KĂ«rkoni nĂ« zemrĂ«n tuaj dhe shihni, nĂ«se vĂ«rtet nuk jeni larguar nga Zoti nĂ« zemrĂ«n dhe jetĂ«n tuaj, kĂ«shtu qĂ« Ai do tĂ« ishte i drejtĂ« t’jua heqĂ« edhe ato gjĂ«ra qĂ« gĂ«zoni. SidoqoftĂ«, tĂ« gjitha premtimet pĂ«r tĂ« mira nĂ« kĂ«tĂ« jetĂ« janĂ« tĂ« varura nga mençuria dhe vullneti i Zotit. Cili ju ka thĂ«ne qĂ« tĂ« prisni paqe, qetĂ«si dhe gĂ«zim nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«? Zoti na ka treguar shpesh se duhet tĂ« presim halle nĂ« kĂ«tĂ« botĂ« (Gjoni 16:33), dhe se “duhet tĂ« kalojmĂ« nĂ«pĂ«r shumĂ« vĂ«shtirĂ«si para se tĂ« hyjmĂ« nĂ« mbretĂ«rinĂ« e PerĂ«ndisĂ«” (Veprat 14:22). E gjitha qĂ« Zoti na ka premtuar Ă«shtĂ« se Ai do tĂ« jetĂ« me ne nĂ« siklete, pĂ«r tĂ« na plotĂ«suar nevojat tona tĂ« domosdoshme dhe tĂ« bĂ«jĂ« qĂ« gjithçka tĂ« bashkĂ«punojĂ« pĂ«r tĂ« mirĂ«n tonĂ« (Psalm 91:15; Isaia 41:17; RomakĂ«t 8:28).

ii. NĂ«se, pas lutjes pĂ«r bekim shpirtĂ«ror, keni pritur pĂ«r njĂ« kohĂ« tĂ« gjatĂ« dhe s’keni marrĂ« kurrgjĂ«, do t’ju pyesja se çfarĂ« lloj bekimi dĂ«shiron. Bekimet shpirtĂ«rore janĂ« dy llojesh - ato tĂ« cilat janĂ« tĂ« nevojshme pĂ«r vazhdimin e jetĂ«s shpirtĂ«rore, dhe ato tĂ« cilat rrisin gĂ«zimin dhe paqen tuaj. Bekimet e para janĂ« absolutisht tĂ« domosdoshme dhe prandaj janĂ« premtime tĂ« sigurta dhe tĂ« suksesshme. “Do tĂ« bĂ«j me ta njĂ« besĂ«lidhje tĂ« pĂ«rjetshme; nuk do tĂ« largohem mĂ« prej tyre dhe do t’u bĂ«j tĂ« mira dhe do tĂ« shtie nĂ« zemrĂ«n e tyre frikĂ«n, me qĂ«llim qĂ« tĂ« mos mĂ« braktisin” (Jeremia 32:40). Bekimet e dyta jepen kur Zoti e sheh se Ă«shtĂ« mirĂ« pĂ«r ne. Dhe shumĂ« nga njerĂ«zit e Tij jetojnĂ« pĂ«r njĂ« kohĂ« tĂ« gjatĂ« pa to.

iii. Ju mund të pyesi veten se çfarë synimi keni që doni të tilla bekime. Mund të ndodhë që të mos merrni atë ç’ka kërkoni, sepse nuk e dëshironi bekimin për arsyen e drejtë (Jakovi 4:3). Nganjëherë kërkojmë të lirohemi nga sikletet thjesht ngaqë ato shkatërrojnë kënaqësitë tona në këtë botë. Në të vërtetë, sikletet na jepen me qëllim që të jemi më të bindur në jetë.

iv. A jeni pĂ«rgatitur me tĂ« vĂ«rtetĂ« pĂ«r kryerjen e vullnetit tĂ« PerĂ«ndisĂ«? GjĂ«ja qĂ« tĂ« kĂ«naq Ă«shtĂ« pĂ«rmbushja e dĂ«shirave tĂ« tua, por Zoti kĂ«naqet kur ti dĂ«shiron tĂ« kryesh vullnetin e Tij. Bekimi nuk mund tĂ« vijĂ« tek ju pĂ«r sa kohĂ« qĂ« ju nuk dĂ«shironi tĂ« zbatoni me gjithĂ« zemĂ«r vullnetin e Zotit. Davidit i duhej tĂ« priste pĂ«r njĂ« kohĂ« tĂ« gjatĂ« pĂ«r atĂ« qĂ« i ishte premtuar dhe ndĂ«rkohĂ« shpirti i tij u bĂ« “si njĂ« fĂ«mijĂ« i zvjerdhur” (Psalmi 131:2). NĂ«se Davidi dhe shumĂ« tĂ« tjerĂ« duhej tĂ« prisnin pĂ«r njĂ« kohĂ« tĂ« gjatĂ« pĂ«r bekimin e Zotit, pse tĂ« mos prisni edhe ju?

v. A do të humbni ndonjë gjë duke pritur me durim për Zotin? Sigurisht që jo. është më mirë të njohësh hirin e Perëndisë të punojë në jetën tuaj se sa t’i gëzohesh rehatisë. Perëndia Zoti po ju jep një mësim për besimin dhe durimin. Ai po ju bën më të ndërgjegjshëm për të kryer vullnetin e Tij. Kur bekimi i dëshiruar të vijë, kjo do të jetë shumë më e këndshme për shkak të ushtrimit të besimit dhe lutjes suaj.

vi. NĂ«se bekimet qĂ« prisni nga Zoti nuk ia vlejnĂ« pĂ«r t’i pritur, Ă«shtĂ« marrĂ«zi tĂ« shqetĂ«sohesh se nuk i ke ato. E gjitha ajo qĂ« Zoti pret nga ju Ă«shtĂ« qĂ« ju tĂ« prisni pĂ«r mĂ«shirat e Tij, si diçka falas. Mendo pĂ«r gjithĂ« ato premtime bĂ«rĂ« atyre tĂ« cilĂ«t presin PerĂ«ndinĂ«. “Lum tĂ« gjithĂ« ata qĂ« kanĂ« shpresĂ« tek ai” (Isaia 30:18); “Atyre qĂ« shpresojnĂ« te Zoti do t’u ripĂ«rtĂ«rihen forcat” (Isaia 40:31).

vii. Kutojni sa gjatĂ« priti PerĂ«ndia para se ju tĂ« ktheheshit tek Ai dhe t’i bindeshit fjalĂ«s se Tij. A nuk Ă«shtĂ« e drejtĂ« qĂ« Zoti t’ju bĂ«jĂ« tĂ« prisni pĂ«r bekimet e Tij? Mosbesimi ynĂ« e bĂ«n AtĂ« tĂ« thĂ«rrasĂ«: “Sa kohĂ« do tĂ« refuzojnĂ« tĂ« besojnĂ«?” (Numrat 14:11), dhe “Deri kur do tĂ« mbeten te ty mendimet e mbrapshta?” (Jeremia 4:14).

viii. Fakti që jeni mërzitur duke pritur është një e keqe e madhe në vetvete. Ndofta mëshira ndaj jush do të tregohej më shpejt nëse shpirtrat tuaj do të ishin më të qetë dhe të gatshëm për t’iu nënshtruar vullnetit të Tij.

3. Si mund ta dijë një i Krishterë se përkujdesja punon për të mirën e tij dhe se kjo vjen nga dashuria e Zotit?

Zoti mund të bëjë të mira për njerëzit e Tij edhe nga më e keqja e ligësive (Romakët 8:28). Mëkati s’mund t’i bëjë të mira askujt, por providenca e Perëndisë mund të bëjë që edhe ato ngjarje ku mëkati është i pranishëm t’u sjellin të mira njerëzve të Tij. Ne s’mund ta dijmë nga ngjarjet aktuale që na ndodhin nëse veprojnë për të mirën tonë apo jo. Shumë njerëz të këqinj dhe jobesimtarë kanë më shumë se sa zemra mund të dëshirojë, kështu s’mund ta gjykojmë dashurinë e Zotit nga numri i bekimeve natyrore që marrim. është mënyra si ndodhin këto gjëra dhe si ndikojnë tek ne ajo që na tregon nëse ato janë nga dashuria e Zotit dhe nëse janë për të mirën tonë shpirtërore.

a. Le të vështrojmë në fillim ato ngjarje, të cilat sjellin trishtim dhe hidhërim. Mund ta kuptojmë se ato janë me të vërtetë bekime nga dashuria e Zotit, kur ato ndodhin në rrethanat e mëposhtme:

i. Ato vijnĂ« nĂ« kohĂ«n e duhur, ose pĂ«r tĂ« na mbrojtur qĂ« tĂ« mos biem nĂ« mĂ«kat, ose pĂ«r tĂ« na kthyer mbrapsht nga shpirti i shkujdesur, nĂ« tĂ« cilin kemi rĂ«nĂ«. “Tani duhet tĂ« vuani pĂ«r njĂ« kohĂ« tĂ« shkurtĂ«r e tĂ« viheni nĂ« prova tĂ« ndryshme” (1 Pjetri 1:6).

ii. Zoti zgjedh halle tĂ« ndryshme tĂ« cilat do tĂ« pĂ«rshtaten plotĂ«sisht me karakteret tona individuale. Ai shpesh na largon ato kĂ«naqĂ«si tĂ« veçanta tĂ« cilat na hanĂ« shumĂ« kohĂ« dhe na shkĂ«pusin prej dashurisĂ« dhe gĂ«zimit ndaj Zotit. Ai Ă«shtĂ« si njĂ« doktor i cili mat saktĂ«sisht fuqinĂ« e ilaçit sipas tĂ« sĂ«murit. “Ti je grindur me tĂ« me masĂ«, duke e pĂ«rzĂ«nĂ« dhe duke e çuar larg. Ai e çoi nĂ« njĂ« vend tĂ« largĂ«t me frymĂ«n e tij tĂ« furishme, njĂ« ditĂ« me erĂ« lindore. NĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ« do tĂ« shpagohet padrejtĂ«sia e Jakobit” (Isaiah 27:8, 9).

iii. Ă‹shtĂ« njĂ« shenjĂ« e mirĂ« kur hallet i kthejnĂ« zemrat tona kundĂ«r mĂ«katit dhe jo kundĂ«r Zotit. Kur njerĂ«zit e ligj janĂ« nĂ« siklet tĂ« madh, ata kthehen kundĂ«r Zotit. “Dhe njerĂ«zit u dogjĂ«n nga njĂ« nxehtĂ«si e madhe. E blasfemuan emrin e PerĂ«ndisĂ« qĂ« ka pushtet mbi kĂ«to plagĂ«” (Apokalipsi 16:9). Por njerĂ«zit e PerĂ«ndisĂ« ndĂ«shkojnĂ« veten dhe i dhurojnĂ« lavdi Zotit. “O Zot, ty tĂ« pĂ«rket drejtĂ«sia, por neve turpi i fytyrĂ«s ashtu si po ndodh pikĂ«risht sot” (Danieli 9:7).

iv. Një shenjë e sigurt që vuajtjet dërgohen nga dashuria e Zotit është kur ato e pastrojnë zemrën nga mëkati dhe e bëjnë jetën më të thjeshtë, më të pastër, më të shenjtë dhe më të nënshtruar se më parë. Sa të Krishterë e dinë që kjo është e vërtetë! Pasi kanë kaluar përmes peripecish të mëdha, atyre kjo botë u dukët pa shije si e bardha e një veze. Fatkeqësisht, këto efekte të mira nuk zgjasin dhe kjo është arsyeja pse Zoti duhet t’i disiplinojë njerëzit e Tij vazhdimisht.

v. Çdo gjĂ« qĂ« na ndihmon pĂ«r tĂ« shtuar dashurinĂ« ndaj Zotit duhet tĂ« burojĂ« nga dashuria e Zotit pĂ«r ne. NĂ«se hiri i Tij Ă«shtĂ« nĂ« zemrat tona, do tĂ« na çojĂ« shumĂ« afĂ«r Tij kur jemi nĂ« siklet tĂ« madh. Duhet tĂ« sillemi ashtu se poeti psalmist: “Zemra jonĂ« nuk Ă«shtĂ« kthyer prapa dhe hapat tona nuk janĂ« larguar nga rruga jote, por ti na ke copĂ«tuar, duke na futur nĂ« vende çakejsh dhe duke na mbuluar me hijen e vdekjes” (Psalmi 44:18-19).

vi. Do ta kuptojmĂ« se Zoti na bekon nĂ«pĂ«rmjet halleve tona, kur shohim se na mĂ«sojnĂ« mĂ« shumĂ« pĂ«r tĂ« keqen e mĂ«katit, boshllĂ«kun e kĂ«saj jete dhe sigurinĂ« e atyre gjĂ«rave qĂ« s’mund tĂ« tunden. “Lum ai njeri qĂ« ti ndreq, O Zot, dhe qĂ« ti mĂ«son sipas ligjit TĂ«nd” (Psalmi 94:12). I Krishteri kurrĂ« s’i sheh gjĂ«rat mĂ« qartĂ« se kur Ă«shtĂ« nĂ«n disiplinĂ«n e Zotit.

b. Le të vështrojmë ato ngjarje të cilat na sjellin gëzim dhe lumturi. Mjediset e rehatshme dhe të lumtura nuk është e thënë se përmbajnë gjithmonë bekimet i Zotit. Suksesi ose përparimi të cilët e bëjnë njeriun të harrojë Zotin, ose që ngacmojnë dëshirat e trupit ose sedrën e zemrës, s’mund të jenë mjete bekimi.

Por ato tĂ« mira dhe mĂ«shira tĂ« cilat nĂ«nshtrojnĂ« shpirtin para Zotit, duke tĂ« bĂ«rĂ« tĂ« kuptosh qĂ« je i padenjĂ«, padyshim bĂ«hen bekime. Jakobi tha: “Nuk jam i denjĂ« tĂ« pranoj gjithĂ« mirĂ«sinĂ« dhe dhe besnikĂ«rinĂ« qĂ« i ke treguar shĂ«rbĂ«torit tĂ«nd” (Zanafilla 32:10). TĂ« tilla mĂ«shira do tĂ« na bĂ«jnĂ« tĂ« largohemi nga mĂ«kati dhe t’i dhurojmĂ« njĂ« dashuri mĂ« tĂ« madhe Zotit. Ato kurrĂ« s’do tĂ« na kĂ«naqin nĂ« vetvete. NĂ«se jemi nĂ« gjendje t’i shĂ«rbejmĂ« Zotit me mĂ« shumĂ« dĂ«shirĂ« pĂ«r shkak tĂ« tĂ« mirave tona dhe tĂ« jemi mĂ« tĂ« vĂ«mendshĂ«m pĂ«r nevojat e tĂ« tjerĂ«ve, atĂ«herĂ« kjo Ă«shtĂ« njĂ« shenjĂ« e sigurt se Zoti na e bekon rehatinĂ« tonĂ«. PĂ«rsĂ«ri, Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« se nĂ«se kemi pĂ«rfituar ndonjĂ« gjĂ« tĂ« mirĂ« si pĂ«rgjigje pĂ«r lutjen tonĂ«, ajo na ka ardhur prej dashurisĂ« sĂ« Zotit.

4. Si mund të jemi të qëndrueshëm dhe të qetë në shpirt kur përkujdesja na shkakton kaq shumë ndryshime në jetën tonë?

Providenca shkakton ndryshime nĂ« jetĂ«n e njerĂ«zve nĂ« tĂ« tĂ«ra anĂ«t e globit. Ajo u jep madhĂ«shti kombeve dhe i shkatĂ«rron ato. Ajo i shpĂ«rndan kombet dhe i largon tutje (Jobi 12:23). ShumĂ« kanĂ« qenĂ« si Naomia, gjendja e sĂ« cilĂ«s ndryshoi kaq çuditshĂ«m sa njerĂ«zit e Betlehemit thanĂ«: “VallĂ« kjo Ă«shte Naomia?” (Ruthi 1:19).

Aq sa tĂ« nxehtit dhe tĂ« ftohtit vĂ«nĂ« nĂ« provĂ« shĂ«ndetin dhe forcĂ«n e trupave tanĂ«, po kaq edhe ndryshimet nĂ« jetĂ«n tonĂ«, tĂ« shkaktuara nga providenca, vĂ«nĂ« nĂ« provĂ« fuqinĂ« e hirit tĂ« Zotit nĂ« zemrat tona. Hezekiahu ishte njeri i mirĂ«, por dobĂ«sia e tij u duk kur providenca i shkaktoi atij dhimbje dhe sĂ«mundje (Isaia 38). Shpirti i Davidit s’ishte gjithnjĂ« i qetĂ« dhe nĂ« paqe kur kudo rreth tij kishte rrezik. Ai na tregon: “Kur kisha bollĂ«k thoja: â€?UnĂ« nuk do tĂ« prekem kurrë’… ti e fshehe fytyrĂ«n tĂ«nde, dhe unĂ« mbeta i trembur” (Psalmi 30: 6,7). Pali ishte vĂ«rtet i pasur nĂ« hir kur tha: “Di tĂ« jem i pĂ«runjur dhe di tĂ« jetoj edhe nĂ« bollĂ«k; nĂ« çdo vend dhe pĂ«r çdo gjĂ« jam mĂ«suar tĂ« nginjem dhe tĂ« kem uri, tĂ« kem me tepri dhe tĂ« vuaj nĂ« ngushticĂ«” (FilipianĂ«t 4:12).

Le të shqyrtojmë më tej se si të ruajmë në një shkallë më të lartë gjendjen paqesore të zemrave dhe të mendjeve tona në që gjitha rrethanat.

i. Kur rrethanat janĂ« tĂ« rehatshme, gjithnjĂ« kujto se sa tĂ« ndryshueshme janĂ« gjĂ«rat. GjĂ«rat pĂ«r tĂ« cilat gĂ«zoheni sot mund tĂ« mos jenĂ« tuajat nesĂ«r. “Pasuria me siguri do tĂ« vĂ«rĂ« fletĂ« si njĂ« shqiponja qĂ« fluturon drejt qiellit” (FjalĂ«t e urta 23:5). Hezekiahu lĂ«vdohej pĂ«r thesaret e tij dhe profeti i tha atij se pĂ«r pak kohĂ« asnjĂ« nga thesaret e tij s’do t’i mbetej (Isaia 39: 2-7). Ju nuk e dini se ç’zemĂ«r tĂ« ligĂ« keni derisa providenca tĂ« tilla ju bĂ«jnĂ« tĂ« kuptoni se sa pak e doni Zotin dhe se sa shumĂ« i doni gjĂ«rat e tokĂ«s. Kur ishit mĂ« i varfĂ«r se tani, a nuk e njihnit Zotin mĂ« mirĂ« dhe a nuk e donit atĂ« mĂ« tepĂ«r?

ii. Kur gjithçka duket sĂ« Ă«shtĂ« kundĂ«r jush, prej kĂ«tu mund tĂ« kaloni nĂ« ekstremin tjetĂ«r, tĂ« ndjeni nevojĂ« pĂ«r ndihmĂ« pĂ«r tĂ« ruajtur zemrĂ«n tĂ« fortĂ«. Providencat tĂ« cilat shkaktojnĂ« vuajtje dhe dhimbje janĂ« njĂ« ndihmĂ« e madh pĂ«r njerĂ«zit e Zotit. NĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«, njerĂ«zit e Zotit shpirtĂ«risht s’mund tĂ« jetojnĂ« pa to. Krishteri mĂ« i mirĂ«, i shkĂ«putur nga jeta e Zotit, shpejt ndjen trishtim nĂ« shpirtin e tij, nĂ«se nuk has nĂ« vuatje. Por asgjĂ« s’mund t’i ndajĂ« njerĂ«zit e PerĂ«ndisĂ« nga Krishti. “Kush do tĂ« na ndajĂ« ne nga dashuria e Krishtit? Vuajtjet?” (Romaket 8:35). Jobi e zbuloi se kjo ishte e vĂ«rtetĂ« (Jobi 19:25). Dita mĂ« e gjatĂ« me vuajtje ka njĂ« fund, dhe nĂ«se njĂ« mijĂ« tĂ« tilla janĂ« destinuar pĂ«r ju, ato do tĂ« kenĂ« njĂ« fund. Sikurse Pali thotĂ«: “Trishtimi ynĂ« i lehtĂ«, qĂ« Ă«shtĂ« vetĂ«m pĂ«r njĂ« moment, prodhon pĂ«r ne njĂ« peshĂ« tĂ« pamasĂ« e tĂ« pashoqe tĂ« amshueshme lavdie” (II Korintasve 4:17).

iii. Kur çdo gjĂ« duket e pasigurtĂ« dhe nuk e dimĂ« se nĂ« çfarĂ« rruge providenca vepron, mendoni se sa e kotĂ« Ă«shtĂ« tĂ« tregohesh i kujdesshĂ«m dhe plot siklet nĂ« njĂ« situatĂ« tĂ« tillĂ«. “E kush prej jush, me gjithĂ« kujdesin e tij, Ă«shtĂ« nĂ« gjendje t’i shtojĂ« shtatit tĂ« tij qoftĂ« edhe njĂ« kubit tĂ« vetĂ«m?” (Mateu 6:27). Me kĂ«to shqetĂ«sime pavend, ne vetĂ«m se do tĂ« humbin paqen tonĂ« dhe do tĂ« biem shpirtĂ«risht. Ne s’mund tĂ« ndryshojmĂ« asgjĂ« nga kushtet tona. NĂ« vend tĂ« kĂ«saj, do tĂ« mĂ«njanonim mĂ« shumĂ« siklet dhe dhimbje duke pritur nĂ« qetĂ«si derisa tĂ« shihnim se si providenca do tĂ« realizojĂ« qĂ«llimet e PerĂ«ndisĂ« nĂ« jetĂ«n tonĂ«. Mendjet tona gjithashtu mund tĂ« pushojnĂ« tĂ« qeta nĂ« besnikĂ«rinĂ« e Zotit. Ne kemi autoritetin hyjnor tĂ« fjalĂ«s sĂ« Tij, se Ai Ă«shtĂ« i gatshĂ«m tĂ« bĂ«jĂ« qĂ« tĂ« gjitha gjĂ«rat tona tĂ« rĂ«ndĂ«sishme tĂ« pĂ«rfundojnĂ« nĂ« lumturi. Jo vetĂ«m shpĂ«timi ynĂ« i pĂ«rjetshĂ«m por, po ashtu, tĂ« gjitha interesat tona nĂ« kĂ«tĂ« jetĂ« janĂ« plotĂ«sisht tĂ« sigurta nĂ« duart e Tij. Prandaj qĂ«ndro i qetĂ« pĂ«r sigurinĂ« e tĂ« ardhmes sĂ« lumtur, qĂ« rrjedh nga vĂ«shtirĂ«sitĂ« e tanishme. “Besoja Zotit veprimet e tua dhe planet e tua do tĂ« realizohen” (FjalĂ«t e urta 16:3).

5. Së fundi, si mundet që një i Krishterë të arrijë të pranojë vullnetin e Zotit kur sheh se vuajtje dhe vështirësi të mëdha po vijnë drejt tij?

Sado e vĂ«shtirĂ« qĂ« tĂ« duket, mund ta bĂ«jmĂ« kĂ«tĂ«, nĂ«pĂ«rmjet Krishtit qĂ« na jep forcĂ« (FilipianĂ«ve 4:13). Por pa AtĂ« ne s’mund tĂ« bĂ«jmĂ« kurrgjĂ« (Gjoni 15:5). Ai nuk thotĂ«: “Pa mua, ju mund tĂ« bĂ«ni vetĂ«m pak”, por “Pa mua ju s’mund tĂ« bĂ«ni gjĂ« fare.” Mund tĂ« ndodhĂ« qĂ« sĂ«mundja, qĂ« na mundon vetĂ« ne apo familjen, tĂ« vĂ«shtirĂ«sohet, dhe ne kemi frikĂ« se mund tĂ« pĂ«rfundojĂ« nĂ« vdekje; ose mund tĂ« alarmohemi nga mundĂ«sia e fillimit tĂ« luftĂ«s dhe humbim tĂ« gjithĂ« qetĂ«sinĂ«. Jemi gati tĂ« themi ashtu si vejusha i tha ElisĂ«: “ÇfarĂ« lidhje kam me ty, o njeri i PerĂ«ndisĂ«? Ndofta ke ardhur tek unĂ« pĂ«r tĂ« mĂ« kujtuar mĂ«katin qĂ« kam bĂ«rĂ« dhe pĂ«r tĂ« vrarĂ« djalin tim?” (I MbretĂ«rve 17:18). Satani, atĂ«herĂ«, merr shkas nga zemrat tona mĂ«katare, i turbullon mĂ« shumĂ« mendjet duke i shtuar sugjerimet e tij dhe ne nuk mund tĂ« dallojmĂ« se cilat janĂ« tonat dhe cilat tĂ« tijat. Shpirti ynĂ« dobĂ«sohet si njĂ« njeri qĂ« rri zgjuar pĂ«r tĂ«rĂ« natĂ«n duke menduar rreth udhĂ«timit tĂ« vĂ«shtirĂ« qĂ« do tĂ« bĂ«jĂ« ditĂ«n tjetĂ«r dhe, kur e nesĂ«rmja vjen, i bie tĂ« fikĂ«t nĂ« mes tĂ« rrugĂ«s pĂ«r shkak tĂ« mungesĂ«s sĂ« gjumit gjatĂ« njĂ« nate mĂ« parĂ«.

Duhet tĂ« jetĂ« meraku mĂ« i madh i njĂ« tĂ« Krishteri qĂ« tĂ« pranojĂ« vullnetin e Zotit dhe tĂ« presĂ« nĂ« qetĂ«si rrjedhĂ«n e tĂ« gjitha ngjarjeve qĂ« do tĂ« ndodhin. NĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ«, Davidi i tha priftit Zadok. “Çoje nĂ« qytet arkĂ«n e PerĂ«ndisĂ«! Po tĂ« kem gjetur hirin e Zotit, ai do tĂ« mĂ« kthejĂ« dhe do tĂ« bĂ«jĂ« qĂ« ta shoh pĂ«rsĂ«ri qytetin bashkĂ« me banesĂ«n e tij. Por nĂ« rast se thotĂ«: “Nuk tĂ« pĂ«lqĂ«j”, ja ku jam, le tĂ« mĂ« bĂ«jĂ« atĂ« qĂ« i pĂ«lqen” (II Samueli 15:25,26). Ky ishte njĂ« qĂ«ndrim i vĂ«rtetĂ« dhe i dashur. Por dorĂ«zimi i dĂ«shirave tona tek Zoti Ă«shtĂ« i vĂ«shtirĂ«. Ne do tĂ« jemi tĂ« sigurtĂ« pĂ«r paqen nĂ«se do tĂ« mund t’i bĂ«jmĂ« zemrat tona tĂ« veprojnĂ« kĂ«shtu. Do tĂ« ishte ndihmĂ« pĂ«r ne tĂ« vepronim kĂ«shtu, me ndihmĂ«n e Zotit, nĂ«se do tĂ« pĂ«rdornim sugjerimet e mĂ«poshtme:

i. TĂ« arrijmĂ« tĂ« fitojmĂ« njĂ« sens tĂ« thellĂ« dhe tĂ« shĂ«ndoshĂ« tĂ« mençurisĂ« sĂ« Zotit dhe tĂ« marrĂ«zisĂ« dhe injorancĂ«s sonĂ«. “I madh Ă«shtĂ« Zoti ynĂ«, e pamasĂ« Ă«shtĂ« fuqia e tij dhe e pafund zgjuarsia e tij” (Psalmi 147:5). “Mendimet e Tij janĂ« shumĂ« tĂ« thella” (Psalm 92:5). Sa herĂ« jemi detyruar tĂ« themi se opinioni ynĂ« ishte i gabuar dhe kemi bĂ«rĂ« gabime! Shpesh udhĂ«hiqemi nga njerĂ«z qĂ« janĂ« mĂ« tĂ« zgjuar dhe mĂ« praktikĂ« se ne, tĂ« tillĂ« si mjekĂ« apo avokatĂ«. Sa shumĂ« mĂ« tepĂ«r duhet t’ia dorĂ«zojmĂ« gjykimin human dhe mençurinĂ« tonĂ« tĂ« mangĂ«t PerĂ«ndisĂ« tĂ« madh dhe tĂ« shumĂ«-ditur, i cili sheh tĂ« gjitha! S’ështĂ« asgjĂ« por sedra ajo qĂ« e bĂ«n kaq tĂ« vĂ«shtirĂ« kĂ«tĂ« gjĂ«.

ii. Shqyrto me kujdes mëkatin e shkaktimit të telasheve tek vetja juaj me mendimet të tilla shqetësuese si të ishte e dyshimtë nëse providenca do t’ju bënte të mira. Këto mendime janë rezultat i sedrës dhe i mosbesimit, dhe ato nuk kanë mundësi të na bëjnë ndonjë të mirë. Ne s’mund ta largojmë Zotin nga qëllimi i Tij dhe s’duhet të dyshojmë në mirësinë e tij.

iii. Shikoni se ç’shĂ«mbuj ka nĂ« shkrimet e shenjta pĂ«r ata tĂ« cilĂ«t e dorĂ«zuan veten nĂ« vullnetin e Zotit shumĂ« mĂ« tepĂ«r se ç’keni bĂ«rĂ« juve. Kur Zoti e thirri Abrahamin tĂ« shkonte jashtĂ« vendit tĂ« tij drejt njĂ« tĂ« ardhme tĂ« panjohur, ai iu bind menjĂ«herĂ«. Pali e dinte kur shkoi nĂ« Jeruzalem se ishte nĂ« rrezik tĂ« madh pĂ«r t’u burgosur apo vrarĂ«, por ai dhe tĂ« KrishterĂ«t qĂ« ai po linte pas qenĂ« nĂ« gjendje tĂ« thonin: “U bĂ«ftĂ« vullneti i Zotit” (Veprat 21:4). Akoma mĂ« i madh Ă«shtĂ« shembulli i Zotit tonĂ« tĂ« dashur Jezus. Kur i Ati i dha kupĂ«n e vuajtjeve nĂ« duar tek kopshti i Gethsemanes - kupa e zemĂ«rimit tĂ« PerĂ«ndisĂ« tĂ« madh dhe tĂ« tmerrshĂ«m - hidhĂ«rimi i tij e bĂ«ri atĂ« tĂ« thĂ«rriste: “Abba, AtĂ«, pĂ«r Ty Ă«shtĂ« gjithçka e mundur. Largoje prej meje kĂ«tĂ« kupĂ«” (Marku 14:36). PrapĂ«, duke iu nĂ«nshtruar vullnetit tĂ« Atit tĂ« tij, tha, “Por jo atĂ« qĂ« dua unĂ«, por atĂ« qĂ« do Ti” (Marku 14:36). Cila Ă«shtĂ« gjendja juaj, krahasuar me kĂ«tĂ«?

iv. Mendo pĂ«r ato avantazhe tĂ« njĂ« dĂ«shire, e cila Ă«shtĂ« nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n linjĂ« me vullnetin e Zotit. Ka njĂ« kĂ«naqĂ«si tĂ« thellĂ«, njĂ« ndjenjĂ« qetĂ«sie, nĂ« shpirtin e atij njeriu qĂ« pranon plotĂ«sisht vullnetin e PerĂ«ndisĂ« pĂ«r jetĂ«n e tij. Kjo Ă«shtĂ« ajo me anĂ« tĂ« sĂ« cilĂ«s Zoti na “u dhuron gjumĂ« atyre qĂ« do” (Psalm 127:2). MegjithĂ«se shumĂ« besimtarĂ« jetojnĂ« mes telashesh tĂ« shumta, prapĂ« me mendje tĂ« qeta ata qĂ«ndrojnĂ« nĂ« qetĂ«sinĂ« e besimit, sikur tĂ« ishin nĂ« gjumĂ«. QĂ«ndrimi i nĂ«nshtrimit ndaj PerĂ«ndisĂ« e bĂ«n shpirtin e njeriut tĂ« pĂ«rshtatshĂ«m pĂ«r shoqĂ«ri me TĂ« dhe e afron bekimin mĂ« pranĂ«. KĂ«shtu mos debato mĂ«, mos shpreh mĂ« keqardhje, por shtrihu qetĂ«sisht tek kĂ«mbĂ«t e Atit tĂ«nd. NĂ« tĂ« gjitha rrethanat e pĂ«rherĂ« thuaj: “U bĂ«ftĂ« vullneti i PerĂ«ndisĂ«”.

PASTHĂ‹NIE

Meqë shpesh kujtesa të lë, është një ide e mirë që, kur lexojmë shkrimet e shenjta, të mbajmë shënime për mënyrat se si Perëndia ka vepruar në përkujdesje. Kjo do të na ndihmojë për të krahasuar eksperiencën e tashme me të shkuarën dhe të ruajmë vlerën e tyre për vete në të ardhmen.