jump to navigation

Debati

Postuar tek: Kryqëzimi i Krishtit

DEBATI
u realizua në gusht të
vitit 1981,
në Durban të Afrikës së Jugut.

TEMA
ishte pyetja:
A u kryqëzua Krishti?

PJESĂ‹MARRĂ‹SIT

ishin Xhosh Mek-Dauell dhe
Ahmed Didat, president i Qëndrës

Islamike të Propogandës në
Durban të Afrikës së Jugut.

Debati, një transkriptim i të cilit jepet në faqet vijuese, u nda në tri pjesë:


Parashtrimi i Debatit

* Parashtrimi i Argumentit

# Ahmed Didat

Z.Kryetar, zonja e zotërinj. Për sa i përket kryqëzimit, në Kur’anin e Shenjtë zbulesa e fundit dhe përfundimtare e Perëndisë, myslimanëve u thuhet qartë se ata, as nuk e vranë, as nuk e kryqëzuan Atë, por u bë që ashtu t’u dukej atyre. Dhe ata që pomelizojnë nga kjo pikpamje, janë të mbuluar nga dyshimet. Ata nuk kanë njohuri të sigurta; ata ndjekin vetëm hamendjet, supozimet. Një gjë është e sigurtë: ata nuk e vranë Atë.

Z.Kryetar, zonja dhe zotërinj. A do të mund të ishte ndokush më i qartë, më dogmatik, më i pakompromentueshëm, sesa ky deklarim besimi? I vetmi që pati të drejtën të thotë fjalë të tilla është Zoti i gjithëdijshëm i gjithësisë.

Myslimani e beson kĂ«tĂ« deklarim autoritar si FjalĂ«n e vĂ«rtetuar tĂ« PerĂ«ndisĂ«. Dhe kĂ«shtu, ai nuk bĂ«n asnjĂ« pyetje dhe nuk kĂ«rkon asnjĂ« provĂ«. Ai thotĂ«: “KĂ«to janĂ« fjalĂ«t e Zotit tim; unĂ« besoj dhe pohoj.” Por i krishteri pĂ«rgjigjet me fjalĂ«t e mikut tonĂ« tĂ« nderuar. NĂ« librin e tij PĂ«rgjigje pĂ«r pyetje tĂ« vĂ«shtira, nĂ« faqet 116 dhe 117, Xhosh Mek-Dauell bashkĂ« me Don Stjuartin shpallin qĂ«ndrimin e tĂ« krishterit nĂ« lidhje me kĂ«tĂ« deklarim tĂ« pakompromentueshĂ«m tĂ« myslimanit. Ai thotĂ«: “NjĂ« problem madhor me pranimin e asaj qĂ« thotĂ« Muhamedi, Ă«shtĂ« se dĂ«shmia e tij vjen 600 vjet pas njgjarjes, ndĂ«rsa Dhiata e Re pĂ«rmban dĂ«shmitĂ« e dĂ«shmitarĂ«ve akularĂ« edhe tĂ« dorĂ«s sĂ« parĂ« nĂ« jetĂ«n dhe shĂ«rbimin e Jezus Krishtit.”

Me një fjalë, i krishteri pyet se si mund ta dijë një njeri atë që ndodhi në Jeruzalem, duke qënë mijëra kilometra larg nga skena e njgjarjes së kryqëzimit dhe 600 vjet larg në kohë? Myslimani përgjigjet se këto janë fjalët e Perëndisë së Gjithëpushtetshëm. Prandaj Perëndia e dintë atë që ndodhi. Natyrisht që i krisheri arsyeton se, nëse do ta kishte pranuar këtë libër, Kur’anin, si Fjala e Perëndisë, nuk do të kishte patur mosmarrveshje midis nesh. Ne të gjithë do të kishim qënë Myslimanë!

Ne kemi dëshmitarë që panë dhe dëgjuan përshkrimin e këtyre njgjarjeve që na thuhen në Biblën e Shenjtë, në mënyrë të veçantë në ungjijtë e Mateut, Markut, Lukës dhe Gjonit. Nënteksti i kryqëzimit është ky: Deklarohet se Jezus Krishti u vra nga hebrenjtë nëpërmjet kryqëzimit, 2000 vjet më parë. Dhe, meqë është kështu, hebrenjtë janë fajtorë për vrasjen e Jezu Krishtit. Ne myslimanëve na është thënë se ata janë të pafajshëm, sepse Krishti, as nuk u vra as nuk u kryqëzua. Prandaj më është dhënë mandati nga Kur’ani i Shenjtë për të mbrojtur hebrenjtë nga padia e krishterë. Do të mbroj hebrenjtë këtë pasdite jo sepse ata janë kushërinjtë e mi, por thjeshtë sepse drejtësia duhet të vihet në vënd. Ne kemi pika dallimi me hebrenjtë - kjo është një çështje krejt tjetër. Sot do të bëj çmos për të vendosur drejtësi për kushërinjtë e mi, për hebrenjtë.

Në këtë argument, debat, dialog, unë në fakt jam avokat për hebrenjtë dhe Xhosh Mek-Dauell është prokurori. Dhe ju zonja dhe zorinj, jeni zonjat dhe zotërinjtë e jurisë. Do të doja të zinit vënd një vënd të rehatshëm, të jini të qetë dhe në fund të gjykoni vetë nëse hebrenjtë janë apo jo fajtorë për këtë akuzë të bërë nga të krishterët.

Tani pĂ«r tĂ« hyrĂ« nĂ« temĂ«, si avokat i hebrenjĂ«ve, nĂ« çdo sallĂ« gjyqi, nĂ« çdo vĂ«nd tĂ« qytĂ«ruar tĂ« botĂ«s, do tĂ« kisha mbyllur kĂ«tĂ« çështje gjyqĂ«sore kundĂ«r hebrenjĂ«ve nĂ« dy minuta, vetĂ«m duke kĂ«rkuar nga prokurori dĂ«shmitĂ« e kĂ«tyre dĂ«shmitarĂ«ve: Mateu, Marku, Luka, dhe Gjoni. Dhe kur ato tĂ« paraqiten, nĂ« formĂ«n e aktbetimeve, ashtu siç i kanĂ« ata nĂ« ungjij, unĂ« mund tĂ« thosha se, nĂ« formĂ«n e tyre origjinale, ato nuk janĂ« tĂ« verefikuar si aktbetime. Dhe ja prova: Merrni pĂ«rkthimin e BiblĂ«s, atĂ« tĂ« Versionit tĂ« autorizuar nga Mbret Jakob dhe do tĂ« mĂ«soni se secili akbetim fillon: “Ungjilli sipas Mateut”, “Ungjilli sipas Markut”, “Ungjilli sipas LukĂ«s”, Ungjilli sipas Gjonit”. Shtohet pyetja, zonja e zotĂ«rinjĂ« tĂ« jurisĂ«, çështĂ« kjo “sipas…sipas…sipas”? A e dini se çfarĂ« kuptimi ka? Ka kuptimin se Mateu, Marku, Luka dhe Gjoni nuk i shkruan emrat e tyre. VetĂ«m mendohet se kĂ«to janĂ« veprat e tyre. Dhe kĂ«shtu, nĂ« çdo sallĂ« gjyqi, nĂ« çdo vĂ«nd tĂ« qytetĂ«ruar, ata do tĂ« flakeshin jashtĂ« brĂ«nda dy minutave.

Jo vetëm kaq, unë mund ta mbyllja DY HERË brënda dy minutave, në çdo sallë gjyqi, në çdo vënd të qytetëruar. Them dy herë, sepse një nga dëshmitarët në Ungjillin e Markut, (kapitulli 14, vargu 50), na tregon se, në çastin më kritik në jetën e Jezusit, të gjithë dishepujt e lanë dhe ikën. Të gjithë. Meqenëse ata nuk ishin atje, dëshmia e tyre që nuk kanë qënë dëshmitarë në njgjarje, do të hidhej poshtë nga gjyqi. Thashë: dy herë brënda dy minutave, brënda vetëm 120 sekonda plot, çështja do të ishte mbyllur - në çdo sallë gjyqi, në çdo vendë të qytetëruar të botës.

Po ku do të ishte zbavitja pastaj? Ju keni ardhur këtu nga ane anës, pasi keni bërë një rrugë të gjatë nëpër shi. Pra, nëse themi çështja është e mbyllur dhe shkoni në shtëpi, ku do të ishte zbavitja? Për t’ju argëtuar juve, do t’i pranoj këto dekumente si të vlefshme, për hir të këtij dialogu, dhe do të dëgjojmë nga këta dëshmitarë se si do t’u përgjigjen pyetjeve tona. Unë dëshiroj që ju të shikoni ku qëndron e vërteta.

DĂ«shmitari i parĂ« qĂ« do tĂ« thĂ«rras, qĂ«llon tĂ« jetĂ« Luka. Dhe Luka Ă«shtĂ« pĂ«rshkruar nga autoritetet e krishtera si njĂ« nga historianĂ«t mĂ« tĂ« mĂ«dhenj. Nga pikpamja historike, Ungjilli sipas LukĂ«s, kapitulli 24, vargu 36. Do ti referohem asaj qĂ« ka thĂ«nĂ« ai, asaj qĂ« ka shkruar ai e zezĂ« mbi tĂ« bardhĂ«. Ai na rrĂ«fen se ishte brĂ«mja e sĂ« dielĂ«s, dita e parĂ« e javĂ«s, kur Jezu Krishti hyri nĂ« dhomĂ«n e sipĂ«rme, atje ku hĂ«ngri DarkĂ«n e Fundit me dishepujt e Tij. Kjo ndodh tri ditĂ« pas rinjgjalljes sĂ« supozuar tĂ« Tij. Ai hyn brĂ«nda dhe u thotĂ« dishepujve tĂ« Tij: “Paqja me ju!” Dhe pasi tha: “Paqja me ju!”, dishepujt e Tij u tmerruan. A Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« kjo? KĂ«tĂ« pyetje po ju a drejtojmĂ« juve. Do tĂ« doja tĂ« pyesja AtĂ«, pse u tmerruan dishepujt? Sepse, kur njĂ« njeri takon zotĂ«rinĂ« e humbur prej kohĂ«sh, gjyshin, shokun apo mĂ«suesin e tij, tĂ« cilin s’e ka parĂ« prej njĂ« kohe tĂ« gjatĂ« - ne popujt e Lindjes e kemi zakon tĂ« pĂ«rqafohemi, tĂ« puthemi. Pse duhet tĂ« tmerroheshin dishepujt e Tij? Luka na thotĂ« se ata u tmerruan, sepse se ishte shpirt.

Po citoj vetĂ« atĂ« qĂ« ka thĂ«nĂ« ai dhe mund ta verefikoni nĂ« Biblat tuaja. Ata ishin tĂ« friksuar, ata ishin tĂ« tmerruar, sepse kujtuan se ishte shpirt. Po i bĂ«j njĂ« pyetje LukĂ«s: A dukej Ai si shpirt? Dhe ai thotĂ« jo. Pyes tĂ« gjithĂ« tĂ« krishterĂ«t e botĂ«s herĂ« pas here, tĂ« çdo kishe dhe denominacioni: “Ky zoti juaj, a dukej si shpirt?” Dhe ata tĂ« gjithĂ« pĂ«rgjigjen jo. AtĂ«here them: “Pse ata duhej tĂ« mendonin se njeriu Ă«shtĂ« shpirt, kur Ai nuk dukej i tillĂ«?”

Dhe asnje nuk e ka të qartë, vetëm nëse na e shpjegon Xhoshi. Çdo i krishterë nuk e kupton se pse duhej të mendonin se njeriu është shpirt, kur Ai muk dukej i tillë? Jua them unë. Arsyeja është sepse dishepujt e Jezusit kishin dëgjuar se Mësuesi i tyre ishte varur në kryq. Ata kishin dëgjuar se Ai kishte dhënë shpirt. Me fjalë të tjera, shpirti i Tij kishte dalë; Ai kishte vdekur. Ata kishin dëgjuar se Ai vdiq dhe qëndroi në varr për tri ditë. Gjithë informacionin e kishin marrë me të dëgjuar, sepse, siç e thashë në fillim (të Ungjilli i Markut kapitulli 14, vargu 50), dëshmitari tjetër thotë se, në çastin më kritik në jetën e Jezusit, të gjithë dishepujt e Tij e lanë dhe ikën. Të gjithë! Nuk ishin atje.

Pra, duke e marrĂ« gjithĂ« informacionin me tĂ« dĂ«gjuar, ti ke pĂ«rballĂ« njĂ« njeri pĂ«r tĂ« cilin ke dĂ«gjuar se qĂ«ndroi i vdekur pĂ«r tri ditĂ«. Pa dyshim qĂ« do mendosh se trupi i Tij po qelbet nĂ« varr. Kur shikon njĂ« njeri tĂ« tillĂ«, natyrisht, do tĂ« tmerrohesh. Si rrjedhim, Jezusi donte t’i siguronte se nuk ishte Ai qĂ« kishin nĂ« mĂ«ndje. Ata mendojnĂ« se Ai Ă«shtĂ« ngjallur sĂ« vdekuri, njĂ« trup i rinjgjallur, njĂ« shpirt. Prandaj Ai thotĂ« - po citoj vetĂ«m atĂ« qĂ« thotĂ« Luka: “Shikoni duart e mia dhe kĂ«mbĂ«t e mia.” VĂ«shtroni duart e Mia dhe kĂ«mbĂ«t e Mia, jam UnĂ«. Jam i njĂ«jti person, njeri, çfarĂ« ju shqetĂ«son? Pse keni frikĂ«? “MĂ« prekni dhe shikoni, sepse njĂ« frymĂ« nuk ka mish dhe eshtra, si po shihni qĂ« kam unĂ«.”

NjĂ« frymĂ« (shpirt), trajta e shquar “njĂ«”. NjĂ« shpirt, çdo shpirt, nuk ka mish dhe eshtra si po shihni se unĂ« kam. Pra, nĂ«se kam mish dhe eshtra, unĂ« nuk jam frymĂ«, nuk jamĂ« fantazmĂ«, nuk jam hije. Po e pyes zotĂ«rinĂ« anglez - atĂ« qĂ« e ka anglishten gjuhĂ«n e nĂ«nĂ«s - duke qĂ«nĂ« se kam mish dhe eshtra, unĂ« nuk jamĂ« frymĂ«, nuk jamĂ« fantazmĂ«, nuk jam hije. Pyes, a ka kĂ«tĂ« kuptim mĂ« gjuhĂ«n tĂ«nde?

TĂ« pyes ty o Afrikan, kur njĂ« njeri tĂ« thotĂ« njĂ« gjĂ« tĂ« tillĂ«, a ka kuptimin se ai nuk Ă«shtĂ« ajo gjĂ« qĂ« ti po mendon. D.m.th. ai nuk Ă«shtĂ« frymĂ«, nuk Ă«shtĂ« fantazmĂ«, nuk Ă«shtĂ« hije. Dhe tĂ« gjithĂ« thonĂ« “Po.” NĂ«se njĂ« njeri tĂ« thotĂ« se njĂ« frymĂ« nuk ka mish e eshtra, ka kuptimin se nuk ka mish e eshtra. Siç e shihni, unĂ« i kam kĂ«to gjĂ«ra, pra nuk jam ajo gjĂ« qĂ« kini ndĂ«rmĂ«nd. Ju po mendoni se isha i vdekur dhe se jam kthyer nga vdekja dhe jam rinjgjallur. MeqĂ« njĂ« frymĂ« nuk ka mish dhe eshtra, me fjalĂ« tĂ« tjera, ai po tĂ« thotĂ« se trupi qĂ« ti po shikoni nuk Ă«shtĂ« njĂ« trup qĂ« ka pasur metamorfoze. Nuk Ă«shtĂ« njĂ« trup i translatuar (i ndryshuar) si qelliori tani; nuk Ă«shtĂ« njĂ« trup i rinjgjallur. Sepse njĂ« trup i rinjgjallur shpirtĂ«rohet.

Kush e thotĂ« kĂ«tĂ«? Autoriteti im Ă«shtĂ« Jezusi. Ti pyet: “Ku?” UnĂ« them Luka, shikoje pĂ«rsĂ«ri kapitullin 20, vargu 36. ÇfarĂ« thotĂ«? Ti sheh se hebrenjtĂ« i bĂ«nin gjithmonĂ« pyetje povrokuese Atij: “MĂ«sues, a Ă«shtĂ« e lejueshme pĂ«r ne t’i paguajmĂ« taksĂ« Cezarit apo jo?” “MĂ«sues, kjo grua Ă«shtĂ« kapur nĂ« flagrancĂ«, duke shkelur kurorĂ«n. ÇfarĂ« tĂ« bĂ«jmĂ« me tĂ«?” “MĂ«sues…” - vazhdimisht. Tani i afrohen dhe e pyesin: MĂ«sues, Rabini nĂ« gjuhĂ«n Hebraike: “MĂ«sues, kemi kĂ«tĂ« grua midis nesh, dhe kjo grua, sipas zakonit hebre, pati shumĂ« burra.” Sipas zakonit hebre, nĂ«se vĂ«llai i dikujt vdes dhe nuk lĂ« fĂ«mijĂ«, atĂ«here tjetri martohet me gruan e vĂ«llait tĂ« tij. Dhe kur ai vdes pa lĂ«nĂ« fĂ«mijĂ«, vĂ«llai i tretĂ« bĂ«n tĂ« njĂ«jtĂ«n gjĂ« dhe kĂ«shtu deri te i shtati.

ShtatĂ« vĂ«llezĂ«r e patĂ«n grua, por nuk kishte asnjĂ« problem nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«, sepse kishte ndodhur sipas radhĂ«s. Tani ata donin tĂ« dinin nga Ai se, nĂ« tĂ« ardhmen, kur tĂ« ndodhĂ« rinjgjallja, e kujt do tĂ« ishte ajo, sepse ata tĂ« gjithĂ« e patĂ«n grua kĂ«tu nĂ« tokĂ«. Me fjalĂ« tĂ« tjera do tĂ« ketĂ« luftĂ« nĂ« qiell, sepse ne besojmĂ« se tĂ« gjithĂ« do tĂ« rinjgjallen njĂ«kohĂ«sisht. TĂ« gjithĂ« sĂ« bashku , njerazi. Dhe kĂ«ta shtatĂ« vĂ«llezĂ«r zgjohĂ«n nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n kohĂ« dhe e shohin kĂ«tĂ« grua, dhe gjithĂ«secili do tĂ« thotĂ«: “Gruaja ime! Gruaja ime!”, dhe do tĂ« ketĂ« njĂ« luftĂ« nĂ« qiell midis vĂ«llezĂ«rve pĂ«r kĂ«tĂ« grua tĂ« vetme.

Pra, ata donin tĂ« dinin nga Ai se e kujt do tĂ« ishte nĂ« botĂ«n e pĂ«rjetshme. Luka, kapitulli 20, vargu 36. Shikojeni me vĂ«mĂ«ndje! Si pĂ«rgjigje pĂ«r kĂ«tĂ«, Jezusi thotĂ«: “Ata as nuk mund tĂ« vdesin mĂ«.” Me fjalĂ« tĂ« tjera: “Kur tĂ« rinjgjallen, do tĂ« bĂ«hen tĂ« pavdekshĂ«m.” Ky trup qĂ« kemi tani Ă«shtĂ« i vdekshĂ«m. Ai ka nevojĂ« pĂ«r ushqim, strehje, veshje, seks, çlodhje. Ai thotĂ« se nuk do tĂ« vdesin mĂ«, sepse janĂ« njĂ«soj si engjĂ«jt.

Me fjalĂ« tĂ« tjera, ata do tĂ« engjĂ«llizohen, do tĂ« shpirtĂ«sizohen; do tĂ« jenĂ« krijesa shpirtĂ«rore, do tĂ« jenĂ« shpirtĂ«ra! Sepse janĂ« si Ă«ngjĂ«jt dhe janĂ« bij tĂ« PerĂ«ndisĂ«. TĂ« tillĂ« janĂ« bijtĂ« e rinjgjalljes-frymĂ« [shirt]! Ai tha: “NjĂ« frymĂ« [shpirt] nuk ka mish dhe eshtra, si po shihni se unĂ« kam.” Me fjalĂ« tĂ« tjera: “UnĂ« nuk jam rinjgjallur.” Dhe ata ende nuk besonin prej gĂ«zimit, dhe ishin tĂ« çuditur - Luka 24 sĂ«risht. Ç’ndodhi atĂ«here?

Ne menduam se Ai tashme ishte i vdekur, ndoshta duke u qelbur nĂ« varrin e Tij. Dhe nuk e besonin prej gĂ«zimit - gĂ«zimit tĂ« jastĂ«zakonshĂ«m - dhe pyesnin veten se çfarĂ« ndodhi? Prandaj Ai thotĂ«: “A keni ndonjĂ« peshk tĂ« pjekur dhe njĂ« huall mjalti kĂ«tu, mish - diçka pĂ«r tĂ« ngrĂ«nĂ«?” Dhe ata i dhanĂ« njĂ« copĂ« bukĂ«, dhe Ai e mori dhe e hĂ«ngri para tyre. PĂ«rse e bĂ«ri kĂ«tĂ«? Po ju pyes, zonja dhe zotĂ«rinj tĂ« jurisĂ«, çfarĂ« po pĂ«rpiqej tĂ« tregonte? ÇfarĂ«? “Jam i njejti njeri, person; nuk jam ajo gjĂ« qĂ« po mendonit pĂ«rpara; nuk jam rinjgjallur sĂ« vdekuri.”

Kjo ndodhi tĂ« dielĂ«n mbrĂ«ma pas kryqĂ«zimit tĂ« supozuar. Le tĂ« kthehemi prapa nĂ« kohĂ«. ÇfarĂ« ndodhi nĂ« mĂ«njgjez? DĂ«shmitari juaj tjetĂ«r, Gjoni, kapitulli 20, vargu 1, na tregon se ishte mĂ«ngjezi i sĂ« dielĂ«s, i ditĂ«s sĂ« parĂ« tĂ« javĂ«s, kur Maria Magdalena shkoi te varri i Jezusit. Po pyes Gjonin, pse shkoi ajo atje? Ose, le tĂ« afrohet pranĂ« bankĂ«s sĂ« dĂ«shmitarit njĂ« tjetĂ«r, Marku, kapitulli 16, vargu 1, na tregon pse shkoi - Maria atje? Dhe marku thotĂ«: “Ajo shkoi pĂ«r tĂ« vajosur AtĂ«.” Tani, fjala hebraike pĂ«r vajos Ă«shtĂ« messahah, nga e cila marrim fjalĂ«n messiah nĂ« hebraisht dhe masih nĂ« arabisht. RrĂ«nja e fjalĂ«s, si nĂ« arabisht, dhe nĂ« hebraisht, Ă«shtĂ« e njĂ«jtĂ«. Massahah ka kuptimin fĂ«rkoj, bĂ«j mesazh, vajos.

Unë shtroj pyetjen: A i fërkojnë hebrenjtë pas tri ditës trupat e vdekur? dhe përgjigja është jo. Po ju them juve të krishterëve: Ai i fërkoni pas tri ditësh trupat e vdekur? E bëni këtë? Përgjigjja është jo. Ne myslimanët jemi më afër hebrenjëve përsa i takon praktikës së ligjit. A i fërkojnë myslimanët pas tri ditësh trupat e vdekur? Përgjigja është jo. Atëhere pse duhet të shkonin dhe të fërkonin një trup të vdekur dhe të kalbur, pas tri ditësh? Brënda tri orëve, trupi i vdekur forcohet, qelizat ngurtësohen dhe fillon kalbja dhe fermentimi nga brënda. Në tri ditë, trupi prishet nga përbrënda. Kur fërkon një trup të tillë të kalbur, ai çbëhet.

Pse duhej tĂ« shkonte dhe tĂ« fĂ«rkonte njĂ« trup tĂ« vdekur, tĂ« kalbur, nĂ«se nuk po kĂ«rkonte njeri tĂ« gjallĂ«? E shihni, pra, sipas dĂ«shmitarĂ«ve tuaj, nga ajo qĂ« lexova, ajo duhet tĂ« ketĂ« vĂ«nĂ« re shenja jete nĂ« trupin e lĂ«shuar teksa po e zbrisnin nga kryqi. Ajo ishte mbase e vetmja grua, e cila, sĂ« bashku me Jozefin e ArimatesĂ« dhe Nikodemin, i kishte bĂ«rĂ« shĂ«rbimet e fundit trupit tĂ« Jezusit. TĂ« gjithĂ« dishepujt e Tij e kishin braktisur dhe kishin ikur. Ata nuk u ndodhĂ«n atje. KĂ«shtu, nĂ«se kjo grua kishte parĂ« shenja jete, nuk do donte ta vinte Jezusin nĂ« rrezik duke bĂ«rtitur: “Ai Ă«shtĂ« gjallĂ«!” - pĂ«r tĂ« ndjellĂ« njĂ« vdekje tĂ« sigurt nga RomakĂ«t.

Tri ditĂ« mĂ« vonĂ«, ajo shkoi te varri, qĂ« ta vajosĂ«. Dhe kur afrohet pranĂ« varrit, zbulon se guri ishte hequr. PĂ«lhurat qĂ« e kishin mĂ«shtjellĂ« ishin brĂ«nda. KĂ«shtu ajo fillon tĂ« qajĂ«. BĂ«j pyetjen: Pse u hoq guri dhe pse nuk ishin rrumujĂ« pĂ«lhurat qĂ« e kishin mbĂ«shtjellĂ«? Sepse, pĂ«r njĂ« trup tĂ« rinjgjallur nuk Ă«shtĂ« e nevojshme heqja e gurit pĂ«r tĂ« dalĂ« jashtĂ«. PĂ«r njĂ« trup tĂ« rinjgjallur, nuk Ă«shtĂ« e nevojshme tĂ« çmbĂ«shtjellĂ«sh pĂ«lhurat pĂ«r tĂ« lĂ«vizur. Kjo duhet pĂ«r kĂ«tĂ« trup fizik, pĂ«r kĂ«tĂ« trup tĂ« vdekshĂ«m. NjĂ« poet na thotĂ«: “Muret e ngurta nuk bĂ«jnĂ« njĂ« burg, as hekurat nuk bĂ«jnĂ« njĂ« kafaz.” PĂ«r shpirtin, pĂ«r frymĂ«n, kĂ«to gjĂ«ra nuk vlejnĂ«, qofshin hekura apo mure. LĂ«vizja e njĂ« guri dhe heqja e pĂ«lhurave duhen pĂ«r trupin e Tij fizik. Jezu Krishti, sipas Shkrimeve, po e vĂ«shtronte atĂ« kudo qĂ« ishte, jo nga qielli, por nga kjo tokĂ«.

Sepse ky varr, nëse ju kujtohet, ishte pronë private që i përkiste Jozefit të Arimatesë. Ky dishepull me shumë pasuri dhe influencë, kishte një dhomë të madhe të gërmuar në një shkëmb. Përreth kësaj dhome ishte kopshti i tij me zarzavate. Ama, mos më thoni se ky hebre ishte kaq bujar, sa po mbillte zarzavate pesë milje larg nga qyteti, në të cilat do të kullotnin delet dhe dhitë e njerzëve të tjerë. Me siguri që ai do të ketë qënë truall i blerë për të ndenjur argatët e tij, ose për njerzit që kujdeseshin për kopshtin e tij, ose ndoshta për shtëpinë në fshat, ku shkonte me familjen e tij për pushime gjatë ndonjë fundjave.

Jezusi Ă«shtĂ« i vdekur dhe vĂ«shtron kĂ«tĂ« grua. Ai e di se cila Ă«shtĂ« dhe e di pse ndodhet aty. I afrohet dhe shikon se po qan. KĂ«shtu, Ai thotĂ«: “O grua, pse po qan? KĂ« po kĂ«rkon?” Ju pyes: A nuk e dinte Ai? A nuk e dinte? Pse bĂ«n njĂ« pyetje kaq tĂ« pakuptimte? Jua them unĂ«, kjo nuk Ă«shtĂ« njĂ« pyetje e pakuptimtĂ«. NĂ« faktĂ« Ai po bĂ«n shaka, nĂ«se do tĂ« shprehemi nĂ« mĂ«nyrĂ« metaforike, shaka. Ajo po mendonte se Ai ishte kopshtari - jam vetĂ«m duke cituar faktin, ashtu siç Ă«shtĂ« dhĂ«nĂ«. Ajo mendoi se Ai ishte kopshtari dhe unĂ« bĂ«j pyetjen: Pse mendon se ishte kopshtari? A njgjajnĂ« si kopshtarĂ« trupat e rinjgjallur? A ngjajnĂ«? Them, pse mendon se Ă«shtĂ« kopshtari? Ja ku po ju them: Sepse Ai ishte maskuar si kopshtar. Pse Ă«shtĂ« maskuar si kopshtar? UnĂ« them se ka frikĂ« nga hebrenjtĂ«. Pse ka frikĂ« nga hebrenjtĂ«? Jua them unĂ«: Sepse Ai nuk vdiq dhe nuk e mundi vdekjen. NĂ«se kishte vdekur dhe, nĂ«se e kishte mundur vdekjen, nuk kishte pse tĂ« kishte frikĂ«. Pse them tĂ« mos kishte? Sepse trupi i rinjgjallur nuk mund tĂ« vdes dy herĂ«. Kush e thotĂ« kĂ«tĂ« gjĂ«? Bibla e thotĂ«. ÇfarĂ« thotĂ« ajo? Ajo thotĂ« se tĂ« gjithĂ« njerzi janĂ« caktuar tĂ« vdesin dhe pastaj i pret gjykimi. Nuk mund tĂ« vdesĂ«sh dy herĂ«.

Prandaj, nĂ«se Ai e kishte mundur vdekjen, nuk kishte arsye pse tĂ« ishte i friksuar. Ai ka frikĂ«, sepse nuk vdiq. KĂ«shtu ajo, duke menduar se ishte kopshtari, thotĂ«: “Zot, po e pate hequr ti, mĂ« trego ku e vure?” - pĂ«r t’u çlodhur, pĂ«r ta marrĂ« veten, jo ku e ke varrosur. - “Dhe unĂ« do ta marr.” VetĂ«m siç jam - njĂ« grua - njĂ« hebreje e dobĂ«t. PĂ«rfytyrojeni atĂ« duke mbajtur njĂ« trup 80 kg, tĂ« paktĂ«n, jo 100 kg si unĂ«; njĂ« zdrukthtar muskuloz, qĂ« mundohet tĂ« ishte i ri, nĂ« lulen e jetĂ«s, Ă«shtĂ« tĂ« paktĂ«n 80 kg. Po tĂ« shtojmĂ« edhe 50 kg barna pĂ«rreth Tij, siç thuhet nĂ« Ungjillin sipas Gjonit, kapitulli 19, vargu 39, kjo e bĂ«nte AtĂ« 130 kg.

A mund ta pĂ«rfytyroni kĂ«tĂ« grua tĂ« dobĂ«t hebreje, duke mbajtur njĂ« kĂ«tĂ« kufomĂ« mbi 130 kg si njĂ« deng kashte, tamam si njĂ« “supermen” (grua e mbinatyrshme) nĂ« filmat komikĂ« amerikanĂ«? Dhe ku do ta çonte? NĂ« shtĂ«pi, ta vendoste nĂ«n shtrat? ÇfarĂ« do tĂ« bĂ«jĂ« me TĂ«? Mos do ta konservojĂ«? ÇfarĂ« tĂ« bĂ«jĂ« me njĂ« trup tĂ« kalbur. Po ju pyes juve?

KĂ«shtu, - shakaja nuk mban mĂ« - Jezusi thotĂ«: “Meri…” Nga mĂ«nyra se si e shqiptoi emrin “Meri”, ajo e njohu qĂ« ky ishte Jezusi. Do ta pĂ«rqafojĂ«. UnĂ« pyes: Pse? Do ta hante? Jo! NĂ« shenjĂ« respekti. Ne orientalĂ«t e bĂ«jmĂ« njĂ« gjĂ« tĂ« tillĂ«. Ajo dĂ«shiron ta pĂ«rqafojĂ«. Jezusi tha: “Mos mĂ« prek”. UnĂ« them, pse jo?

Mos Ă«shtĂ« burim elektriciteti, dinamo, qĂ« po ta prekte do ta zinte korenti? ThomĂ«ni, pĂ«rse jo? UnĂ« them: Sepse do t’i dhimbte. MĂ« jepni njĂ« arsye tjetĂ«r, pĂ«rse jo. “Mos mĂ« prek, sepse ende nuk u ngjita te Ati im.” Mos Ă«shtĂ« e verbĂ«r? Nuk e shikon njeriun qĂ« po rri nĂ« krahĂ« tĂ« saj? ÇfarĂ« do tĂ« thotĂ« Ai me “nuk u ngjita”, kur Ă«shtĂ« kĂ«tu? Ai tha: “Ende nuk u ngjita te Ati im.” NĂ« gjuhĂ«n e hebrenjĂ«ve, po thotĂ«: “Ende nuk kam vdekur.”

Problemi shtrohet kështu: Kush e lëvizi gurin? Si mundi ajo t’i afrohej Atij? Kush e lëvizi gurin? Dhe të krishterët po shkruajnë libër pas libri. Njëri është Frenk Morrison, një jurist racionalist. Ai shkruan një libër me 192 faqe dhe ngre gjashtë hipoteza. Në fund të 192 faqeve, kur ke mbaruar së lexuari, ende nuk e ke marrë përgjigjen. Kush e lëvizi gurin? Dhe ata po shkruajnë libër pas libri: Kush e lëvizi gurin? Nuk e kuptoj dot pse nuk mund të shihni atë që keni para syve. Pse nuk lexoni librat tuaj? Këta ungjijtë i keni e zezë mbi të bardhë në gjuhën amtare. Nuk është normale që e lexoni këtë libër në gjuhën tuaj amtare dhe prapë nuk e kuptoni.

Anglezi mund ta lexojë në gjuhën angleze, afrikani në gjuhën afrikane, zuluja në gjuhën zulu. Çdo grup gjuhësh ka librin e tij. Dhe secili, dhe çdonjëri është bërë për të kuptuar pikërisht të kundërtën e asaj që po lexon. Pikërisht të kundërtën. Nuk është vetëm keqkuptim.

DĂ«shiroj tĂ« ma provoni se e kam gabim. Ju a them unĂ«… VetĂ«m po citoj fjalĂ« pĂ«r fjalĂ«, saktĂ«sisht, ashtu siç janĂ« shprehur dĂ«shmitarĂ«t tuaj; e ruajtur pĂ«r ne e zezĂ« mbi tĂ« bardhĂ«. Nuk po gjykoj motivet e tyre unĂ« po them se janĂ« dĂ«shmitarĂ« tĂ« pandershĂ«m. Por unĂ« po ju them: Ju lutem , lexoni pĂ«rsĂ«ri librin tuaj. Hiqni perden qĂ« ju ka zĂ«nĂ« sytĂ« dhe lexojeni sĂ«risht. MĂ« thoni ku nuk po e kuptoj gjuhĂ«n tuaj. Ju, o anglezĂ«, ose ju, o afrikanĂ«, ju, o zulu,. NĂ«se mendoni se, nĂ« fund tĂ« bisedĂ«s, vizitori ynĂ« i nderuar nuk ka vendosur drejtĂ«si pĂ«r temĂ«n, mĂ« telefononi pĂ« tĂ« ardhur - nĂ« Sallonet e MbretĂ«risĂ«, ose nĂ« auditoret e shkollave, ose kudo qĂ« ju dĂ«shironi pĂ«r tĂ« diskutuar mĂ« tej me mua. UnĂ« jam i pĂ«rgatitur pĂ«r tĂ« ardhur.

Kush e lëvizi gurin? Po ju pyes juve. Është shumë e thjeshtë - thuhet se duhen rreth 20 burra. Ishte kaq i madh, sa duhej një supermen nga Amerika për ta lëvizur. Një ton e gjysmë deri në dy. Por, po ju them, ju lutem , lexoni Markun dhe Mateun dhe ata ju rrëfejnë se gurin e vendosi vetëm Jozefi i Arimatisë. Një njeri - vetëm fare. Një njeri! Nëse një njeri mundi ta vendosë, pse dy persona nuk mund ta heqin? Kjo është pyetja që po ju bëj.

Pra, të gjitha këto njgjarje, siç e dini, ishin profetizuar, ishin caktuar. Dhe për të gjitha sa ndodhën më pas, po ju them se Jezu Krishti ju kishte dhënë një shenjë të qartë të asaj që do ndodhte. Edhe kjo është ruajtur e zezë mbi të bardhë në dëshminë tuaj në Ungjillin sipas Mateut, një tjetër nga dëshmitarët tuaj, kapitulli 12, vargjet 38,39 dhe 40. Hebrenjtë vijnë përsëri te Jezusi me një kërkesë të re.

Pra, ata thonĂ«: “MĂ«sues, ne duam tĂ« shohim njĂ« shenjĂ« prej teje.” Ne duam tĂ« na tregosh njĂ« mrekulli pĂ«r tĂ« na bindur se Ti je Mesia qĂ« prisnim. E kuptoni diçka tĂ« mbinatyrshme, si p.sh., tĂ« ecĂ«sh mbi ujĂ« ose tĂ« fluturosh nĂ« ajĂ«r si zog. BĂ«j diçka, o njeri, dhe atĂ«here ne do tĂ« bindemi se Ti je njeriu i PerĂ«ndisĂ« - MĂ«sia qĂ« prisnim.

Prandaj Jezusi u jep kĂ«tĂ« pĂ«rgjigje. Ai thotĂ«: “Ky brez i mbrapshtĂ« dhe kurorĂ«shkelĂ«s kĂ«rkon njĂ« shenjĂ«, por asnjĂ« shenjĂ« nuk do ti jepet, pĂ«rveç shenjĂ«s sĂ« profetit Jona. NĂ« fakt ashtu si Jona qĂ«ndroi tri ditĂ« e tri net nĂ« barkun e peshkut tĂ« madh, kĂ«shtu Biri i njeriut do tĂ« qĂ«ndrojĂ« tri ditĂ« e tri net nĂ« zĂ«mrĂ«n e tokĂ«s.” E vetmja shenjĂ« qĂ« ishte gati t’u jepte, ishte shenja e JonĂ«s. I kishte vĂ«nĂ« tĂ« gjitha nĂ« kartĂ«. Ai nuk tha: “Ju e njihni Bartimaeusin e verbĂ«r, unĂ« e shĂ«rova. Ju e njihni atĂ« gruan hemofilike pĂ«r vite e vite. Ajo mĂ« preku dhe u shĂ«rua. E dini, unĂ« ushqeva pesĂ« mijĂ« njerĂ«z me disa peshq dhe disa copa bukĂ«. E shihni atĂ« pemĂ« fiku? E kam tharĂ« qĂ« nga rrĂ«njĂ«t.” Nuk tha azgjĂ« tĂ« kĂ«tillĂ«. “Kjo Ă«shtĂ« e vetmja shenjĂ« qĂ« do tju jap, shenjĂ«n e JonĂ«s.” Shtrohet pyetja: ÇfarĂ« ishte kjo shenjĂ«?

MirĂ«, hapni librin e JonĂ«s. E solla librin e jonĂ«s pĂ«r ju - njĂ« faqe nga PerĂ«ndia - Ă«shtĂ« vetĂ«m njĂ« faqe nĂ« tĂ«rĂ« BiblĂ«n. Ky Ă«shtĂ« libri i JonĂ«s. KatĂ«r kapituj tĂ« shkurtĂ«r. As dy minuta nuk ju duhen pĂ«r ta lexuar. Ă‹shtĂ« e vĂ«shtirĂ« ta gjesh librin, sepse tĂ« gjesh njĂ« faqe nĂ« njĂ« mijĂ« faqe, nuk Ă«shtĂ« e lehtĂ«. Por, nuk keni pse ta hapni librin atje. NĂ«se keni qĂ«nĂ« nĂ« njĂ« shkollĂ« tĂ« sĂ« dielĂ«s nĂ« kishĂ«, do tju kujtohet ajo qĂ« po ju them. Po ju them se Jona u dĂ«rgua nĂ« Ninive. E dini, PerĂ«ndia i GjithĂ«pushtetshĂ«m i tha atij: “Shko nĂ« Nive!”, njĂ« qytet me 100.000 banorĂ«. Ai duhej t’i paralajmĂ«ronte se ata duhet tĂ« pendoheshin tĂ« veshur me thes dhe nĂ« hi: ata duhet ta pĂ«rulnin veten para Zotit. Jona ngurroi, sepse mendonte se kĂ«ta njerĂ«z metarialistĂ« - njerĂ«z tĂ« botĂ«s - “nuk do tĂ« ma vĂ«nĂ« veshin”. “Ata do tĂ« pĂ«rçmojnĂ« atĂ« qĂ« do t’u them.” Prandaj, nĂ« vĂ«nd qĂ« tĂ« shkonte nĂ« Ninive, shkon nĂ« Xhafa. KĂ«tĂ« gjĂ« ju tregon ky libĂ«r me njĂ« faqe. Ai shkoi nĂ« Jope dhe hipi nĂ« anije po shkonte nĂ« Tarshish. Nuk duhet tĂ« mbani mend emrat.

GjatĂ« rrugĂ«s, ndodh njĂ« furtunĂ«. Sipas bestytnive tĂ« kĂ«tyre njerzĂ«ve, pĂ«r kĂ«do qĂ« largohet nga urdhĂ«rimi i zotit tĂ« tij dhe nuk kryen detyrĂ«n e tij, ai krijon njĂ« turbullimĂ« nĂ« det. KĂ«shtu, ata fillojnĂ« tĂ« edhin dyshime nĂ« anije, se kush mund tĂ« ishte pĂ«rgjegjĂ«s pĂ«r kĂ«tĂ« furtunĂ«. Jona e kuptoi se, si profet i PerĂ«ndisĂ«, ai ishte ushtar i PerĂ«ndisĂ«. Dhe, si ushtar i PerĂ«ndisĂ«, ai nuk ka tĂ« drejtĂ« tĂ« bĂ«jĂ« gjĂ«ra tĂ« cilat mund t’ia thotĂ« mĂ«ndja. Prandaj ai thotĂ«: “Hej shihni, unĂ« jam shkaktari. PerĂ«ndia i GjithpushtetshĂ«m kĂ«rkon gjakun tim. Ai do tĂ« mĂ« vrasĂ«, kĂ«shtu gjatĂ« kohĂ«s gjatĂ« kohĂ«s qĂ« do tĂ« fundosĂ« anijen, dhe ju o njerĂ«z tĂ« pafajshĂ«m do tĂ« vdisni. Do tĂ« ishte mĂ« mirĂ« qĂ« ju tĂ« mĂ« zini dhe tĂ« mĂ« hidhni nĂ« det. Sepse PerĂ«ndia kĂ«rkon me tĂ« vĂ«rtetĂ« gjakun tim.”

Ata thonĂ«: “Jo e njeri, ti je njĂ« njeri kaq i mirĂ«. Ndoshta dĂ«shiron tĂ« vrasĂ«sh veten. Ne nuk do tĂ« ndimojmĂ« ta bĂ«sh njĂ« gjĂ« tĂ« tillĂ«. Ne kemi njĂ« sistem tonin si ta zbulojmĂ« tĂ« drejtĂ«n nga e gabuara,” - dhe kjo Ă«shtĂ« ajo qĂ« ata e quajnĂ« hedhja e shortit. HodhĂ«n short dhe doli qĂ« Jona ishte shkaktari. Dhe kĂ«shtu e zunĂ« dhe e hodhĂ«n nĂ« det.

Tani t’ju bĂ«j njĂ« pyetje: Kur e hodhĂ«n nĂ« det, ishte i vdekur apo i gjallĂ«? Pra, para se tĂ« pĂ«rgjigjemi, dua tĂ« ngulitni nĂ« mĂ«ndje se Jonah kishte dalĂ« vullnetar. Ai tha: “HidhmĂ«ni mua.” Dhe kur njĂ« njeri del vullnetar, nuk ke pse ta mbytĂ«sh para se ta hedhĂ«sh, nuk pse ta shposh me shtizĂ« para se ta hedhĂ«sh, nuk ke pse t’i thyesh gjymtyrĂ«t para se ta hedhĂ«sh. Jeni dakort me mua?

Ky njeri kishte dalë vullnetar. Pra, kur ata e hodhën në det, si ua thotë mëndja, ishte i vdekur apo i gjallë? Ju lutem, më duhet ndihma juaj. Ishte i vdekur apo i gjallë? I gjallë. Nuk do të merrni asnjë shpërblim për këtë - ishte një pyetje fare e thjeshtë. Dhe, si për çudi, hebrenjtë thonë se ishte i gjallë, të krishterët thonë se ishte i gjallë dhe myslimanët thonë se ishte i gjallë. Sa bukur do të ishte sikur të binin dakort në çdo gjë tjetër.

Ne të gjithë biem dakort se ishte i gjallë kur u hodh në atë det të tërbuar. Dhe furtuna u fashit. Ndoshta ishte rastësi. Një peshk vjen dhe e gëlltit. Të vdekur apo të gjallë? Ishte i vdekur apo i gjallë? I gjallë? Shumë faleminderit.

Nga barku i peshkut, sipas librit tĂ« JonĂ«s, ai i lutet PerĂ«ndisĂ« pĂ«r ndihmĂ«. A luten njerzit e vdekur? Luten? Njerzit e vdekur, a luten? Jo! Si rrjedhim, ai ishte i gjallĂ«. PĂ«r tri ditĂ« e tri netĂ« peshku e shĂ«tit nĂ«pĂ«r oqean. TĂ« vdekur apo tĂ« gjallĂ«? I gjallĂ«? ÇfarĂ« thotĂ« Jezusi? Ai thotĂ«: “NĂ« fakt ashtu si Jona qĂ«ndroi.” PikĂ«risht si Jona. “NĂ« fakt ashtu si Jona qĂ«ndroi, kĂ«shtu Biri i njeriut do tĂ« qĂ«ndrojĂ«,” - duke iu referuar vetes. Si ishte Jona, i vdekur apo i gjallĂ«? I gjallĂ«. Si ishte Jezusi pĂ«r tri ditĂ« dhe tri netĂ« nĂ« varr, sipas besimit tĂ« krishter? Si ishte? I vdekur apoi gjallĂ«? I vdekur.

Ai ishte i vdekur, sipas besimit tonĂ«. Me fjalĂ« tĂ« tjera, Ai nuk ishte si Jona. Nuk e kupton? Ai thotĂ«, do tĂ« jem si Jona dhe po mĂ« tregon mua - ka njĂ« miliard e dyqind milionĂ« tĂ« krishterĂ« nĂ« botĂ« - se Ai nuk ishte si Jona. Ai tha: “UnĂ« do tĂ« jem si Jona”, ti thua se nuk ishte si Jona. NĂ«se do tĂ« isha çifut, nuk do ta pranoja atĂ« si MĂ«sinĂ« tim. Por nĂ« Kur’an mĂ« thuhet se Jezusi ishte Mesia. UnĂ« e pranoj njĂ« gjĂ« tĂ« tillĂ«. Ai ishte njĂ« nga tĂ« dĂ«rguarit mĂ« tĂ« mĂ«dhenjtĂ« e PerĂ«ndisĂ«, e pranoj. UnĂ« besoj nĂ« lindjen e Tij tĂ« mrekullueshme, besoj se i dha jetĂ« tĂ« vdekurit, pĂ«rmes lejes sĂ« PerĂ«ndisĂ«. Po ashtu, shĂ«roi ata qĂ« kishin lindur tĂ« verbĂ«r dhe lebrozin, pĂ«rmes lejes sĂ« PerĂ«ndisĂ«. Por, nĂ«se do tĂ« isha hebre, sipas shenjĂ«s qĂ« ka dhĂ«nĂ«, Ai dĂ«shtoi. Jona ishte gjallĂ« - Jezusi ishte i vdekur. Ata nuk janĂ« tĂ« ngjashĂ«m. Nuk e di se nĂ« çfarĂ« gjuhe mund t’i bĂ«ni ata tĂ« njgjashĂ«m qĂ« tĂ« jenĂ« si njĂ«ri-tjetri. Prandaj, njeriu i zgjuar, - e merrni me mĂ«nd, - doktori i teologjisĂ«, profesori i fesĂ«, mĂ« thotĂ« se unĂ« nuk e kuptoj BiblĂ«n.

BiblĂ«n tuaj, unĂ« nuk e kuptoj. Pse nuk e kuptoj BiblĂ«n? Ai thotĂ«: “A e kupton z Didat, Jezusi po thekson faktorin kohĂ«.” Vini re, Ai e pĂ«rdor fjalĂ«n “tri” katĂ«r herĂ«. “Ashtu si Jona qĂ«ndroi tri ditĂ« dhe tri netĂ«, kĂ«shtu Biri i Njeriut do tĂ« qĂ«ndrojĂ« tri ditĂ« dhe tri netĂ«.” Ai e pĂ«rdor fjalĂ«n “tri” katĂ«r herĂ«.

Me fjalë të tjera, Ai thekson faktorin kohë jo nëse ishte i vdekur apo i gjallë. Por po ju them se nuk ka asgjë të mrekullueshme në një faktor kohë. Nëse njeriu është i vdekur për tre minuta, ose tri orë, ose tri javë, kjo nuk është mrekulli.

Mrekulli, nëse ka ndonjë të tillë, do të thotë të presësh që një njeri të vdesë dhe ai nuk vdes. Kur Jona u hodh në det, ne presim që që ai të vdesë. Ai nuk vdes, prandaj kemi mrekulli. Një peshk vjen e gëlltit - ai duhej të vdiste. Ai nuk vdes, prandaj kemi një mrekulli. Tri ditë dhe tri net pa marrë frymë dhe megjithatë të nxehtë në barkun e balenës. Ai duhet të vdiste, por nuk vdiq. Kjo është mrekulli, është një mrekullli, sepse ti pret që një njeri të vdes dhe ai nuk vdes.

Kur pret që një njeri të vdesë dhe ai vdes, çfarë mrekullie ka këtu? Po ju bëj këtë pyetje: Çfarë mrekullie ka në këtë gjë? Nëse një bandit ka një armë dhe qëllon me të gjashtë herë në zëmrën e një njeriu dhe ky vdes, mund t’i themi mrekulli kësaj? Jo. Por, nëse ai e kalon me të qeshur, nëse është ende gjallë dhe ecën bashkë me ne dhe nëse, pasi gjashtë të shtënat ia kanë bërë copë-copë zëmrën, ai qesh: ha ha ha ha - ai është i gjallë. Për këtë mund të themi se është një mrekulli. Më kuptoni? Mrekullia ndodh kur ne presim që një njeri të vdesë dhe ai nuk vdes. Kur njeriu, i cili pritet të vdesë, vdes, nuk kemi asnjë mrekulli.

Ne presim qĂ« edhe Jezusi tĂ« vdesĂ«. NĂ«se Ai vdiq pĂ«r ato qĂ« kishte pasuar, nuk kemi asnjĂ« mrekulli. Nuk ka asnjĂ« shenjĂ«. NĂ«se Ai nuk vdiq, Ă«shtĂ« mrekulli - e kuptoni? Prandaj ai thotĂ«: Jo, jo. “Ă«shtĂ« faktori kohĂ«.” Kur janĂ« duke u mbytur, njerzit kapen edhe pas fijes sĂ« kashtĂ«s. Ai thotĂ«: “PatjetĂ«r qĂ« po.” UnĂ« them, si e pĂ«rmbushi? Shiko Ă«shtĂ« mjaft e lehtĂ« tĂ« bĂ«sh deklarata. Si e pĂ«rmbushi? Kujdes! Po ju pyes: Kur u kryqĂ«zua Ai? E tĂ«rĂ« bota e krishtere pĂ«rmĂ«nd TĂ« Premten e ZezĂ«. Britania, Franca, Gjermania, Amerika, Lesotoja, Zambia - madje nĂ« AfrikĂ«n e Jugut e kemi pushim zystarisht - çdo komb i krishterĂ« kremton TĂ« Premten e ZezĂ«. Po ju pyes: ÇfarĂ« i jep vlerĂ« TĂ« Premtes sĂ« ZezĂ«?

I Krishteri thotĂ«: “Krishti vdiq pĂ«r mĂ«katet tona. Kjo e bĂ«n me vlerĂ«.” Pra, Ai u kryqĂ«zua TĂ« Premten e ZezĂ«. Ai thotĂ«, po, po. UnĂ« pyes: Kur u kryqĂ«zua, nĂ« mĂ«njgjez apo mbasdite? Dhe i krishteri pĂ«rgjigjet: Mbasdite. Sa kohĂ« qĂ«ndroi nĂ« kryq? Disa thonĂ« tri orĂ«, disa thonĂ« gjashtĂ« orĂ«. UnĂ« po ju them, nuk do tĂ« debatoj me ju. ÇfarĂ«do qĂ« tĂ« thoni, e pranoj. E dini se, kur lexojmĂ« Shkrimet e Shenjta, na thuhet se, kur ata donin ta kryqĂ«zonin Jezusin ishin me ngut. Dhe njĂ« nĂ« njĂ« ngutje tĂ« tillĂ«, saqĂ« Xhoshi na tregon nĂ« librin e tij Faktori Ringjallje, se brĂ«nda afro 12 orĂ«ve ndodhĂ«n gjashtĂ« gjyqe tĂ« veçanta. GjashtĂ« gjyqe nĂ«pĂ«r tĂ« cilat kaloi Ai.

Këto gjëra ndodhin vetëm nëpër filma. Të tilla gjëra - gjashtë gjyqe brënda 12 orëve, nga mesnata deri në mënjgjez, ndodhin vetëm nëpër filma. Por unë e besoj çfardo që të thoni. Çfardo gjëje që më thoni, e pranoj. Pra, çifutët nguteshin për ta kryqëzuar. A e dini pse? Për shkak të popullit. Jezusi ishte hebre. Populli e donte. Ky burrë kishte shëruar të verbërin, lebrozin, të lënguarin dhe kishte ngjallur të vdekurin. Ai kishte ushqyer mijëra njerëz me bukë dhe peshk. Ai ishte hero dhe, nëse populli zbulonte se jeta e heroit të tyre ishte në rrezik, do të kishin plasur trazira.

Pra, ata patĂ«n njĂ« gjyqĂ« nĂ« mesnatĂ«. HerĂ«t nĂ« mĂ«ngjes e çuan te pilati. Pilati thotĂ«: “Ai nuk mĂ« shkakton asnjĂ« rrĂ«mujĂ«, çojeni te Herodi.” Herodi thotĂ«: S’mĂ« intereson, çojeni sĂ«risht te Pilati. Dhe nxito, nxito, nxito.” Dhe ata bĂ«nĂ« gjashtĂ« gjyqe brĂ«nda 12 orĂ«ve. GjashtĂ«. Sikur nuk kishin gjĂ« tjetĂ«r pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ«, por po besoj atĂ« qĂ« mĂ« thoni.

Ata arritën ta kryqëzonin, sipas dëshmitarëve tuaj. Sipas dëshmitarëve tuaj. Por, ashtu siç nguteshin për ta kryqëzuar, po ashtu nguteshin për ta zbritur nga kryqi. A dini pse? Për shkak të Sabatit. Sepse në mbrëmjen e së premtes, në orën gjashtë, fillon sabati. E shihni se hebrenjtëe llogarisn ditët, natë dhe ditë, natë dhe ditë. Ne myslimanët i llogarisim ditët tona natë dhe ditë. Jo ditë dhe natë. Ne i llogarisim natë dhe ditë. Dita jonë fillon në mbrëmje në orën gjashtë.

Pra, para se tĂ« perĂ«ndonte dielli, trupi duhet tĂ« zbriste, sepse u thuhej nĂ« librin e Ligjit tĂ« PĂ«rtĂ«rirĂ« se ata duhet tĂ« kujdeseshin qĂ« asnjĂ« trup tĂ« mos qĂ«ndronte i varur nĂ« pemĂ« nĂ« ditĂ«n e Sabatit. “QĂ« toka juaj tĂ« mos pĂ«rdhoset, tĂ« cilĂ«n PerĂ«ndia juaj, Zoti, juaj dhe pĂ«r trashgimi.” KĂ«shtu, shpejt e shpejt, ata e zbritĂ«n trupin poshtĂ« dhe i bĂ«nĂ« larjen e fundit dhe vendosĂ«n qindra kilogramĂ« behanra aromantike pĂ«rreth Tij. Pastaj e vendosĂ«n nĂ« njĂ« varr tĂ« hapur nĂ« shkĂ«mb. NjĂ« varr i vendosur, nuk ishte varr i zakonshĂ«m. NjĂ« dhomĂ« e madhe, e gjĂ«rĂ«, mbi dhe. Pra, Ă«shtĂ« pothuajse mbrĂ«mje. Nga ora tre e mbasdites, pĂ«r çfarĂ«do gjĂ«je qĂ« bĂ«het, detajet janĂ« nĂ« librin e Xhoshit. Zakonisht, larja e fundit e trupit kĂ«rkon mĂ« shumĂ« se njĂ« orĂ«. Lexojini detajet se si çifutĂ«t e bĂ«nin larjen e fundit e trupit kĂ«rkon mĂ« shumĂ« se njĂ« orĂ«. Po le tĂ« themi se ata i bĂ«nĂ« tĂ« gjitha kĂ«to me ngut. E dini, pra, se nguteshin. GjashtĂ« gjyqe brĂ«nda 12 orĂ«ve. Tani ata e vendosĂ«n nĂ« varr.

Në kohën kur e vunë në varr, ishte pothuaj mbrëmje. Prandaj, vështroni, vështroni gishtat e mi. - Natën e së premtes Ai supozohej të jetë në varr. Vështroni gishtat e mi. Ditën e shtunë, ende supozohej të jetë në varr. Po të dielën në mëngjez, ditën e parë të javës, kur Maria Magdalena shkon te varri, varri ishte bosh.

Kjo Ă«shtĂ« ajo qĂ« thonĂ« dĂ«shmitarĂ«t tuaj. Po ju pyes: sa ditĂ« dhe sa net bĂ«hen? Ju e mbani mĂ«nd, thashĂ«: supozohej, supozohej, supozohej… E dini pse? Sepse nĂ« fakt Bibla nuk thotĂ« kur doli jashtĂ« Ai. Ai mund tĂ« kishte dalĂ« natĂ«n e sĂ« premtes. Bibla nuk e tregon si doli. Pra, natĂ«n e sĂ« premtes, ditĂ«n e sĂ« shtunĂ«s, natĂ«n e sĂ« shtunĂ«s. Po ju pyes: Sa ditĂ« dhe sa net bĂ«hen? Ju lutem, nĂ«se mund ta shihni, nĂ«se sytĂ« tuaj nuk janĂ« tĂ« dobĂ«t, mĂ« tregoni sa? Sa shikoni? E drejtĂ«! Dy net dhe njĂ« ditĂ«. Hidhi njĂ« sy kĂ«saj. A Ă«shtĂ« e njĂ«jtĂ« me atĂ« qĂ« tha Ai: “Ashtu si Jona qĂ«ndroi tri ditĂ« dhe tri net, kĂ«shtu biri i njeriut do tĂ« qĂ«ndrojĂ« tri ditĂ« dhe tri netĂ«?” Dhe tri, dhe tri. Pa shikoni kĂ«tĂ«: dy me njĂ«. Ju lutem, mĂ« tregoni tani qĂ« do tĂ« thotĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n gjĂ«.

Dëshiroj të di çfarë po lexoni. Dëshiroj të di atë që po lexoni në librin tuaj! Ai njeri po ju thotë se ajo që do të ndodhë do të jetë si Jona. Dhe shenja e Jonës është mrekulli. Dhe e vetmja mrekulli që mund ti atriboni këtij njeriu, Jonës, ishte se ne presim që ai të vdistë dhe ai nuk vdiq. Ne presim që edhe Jezusi të vdesë. Nëse Ai vdiq, nuk është shenjë. Nëse Ai nuk vdiq, kjo është shenjë.

z. Kryetar, zonja dhe zotĂ«rinj tĂ« jurisĂ«. E kuptoni? Njerzit janĂ« programuar. Ne tĂ« gjithĂ« programohemi qĂ« nĂ« fĂ«mijĂ«ri. Kur shkova nĂ« AmerikĂ« dhe fola nĂ« Universin e San Franciskos, u thashĂ« njerzĂ«ve se ua kanĂ« mpirĂ« trurin. U thashĂ« ” Ju jeni me tru tĂ« mpirĂ«.” Por njĂ« ameriakn njĂ« profesor, ndĂ«rhyri “Jo, jo me tru tĂ« tĂ« mpirĂ« - tĂ« programuar.” “Ah, po mĂ« fal, tĂ« programuar.” Pra, z.Kryetar, zonja dhe zotĂ«rinj, shpresoj qĂ« kur tĂ« ketĂ« mbaruar ky takim, ju do tĂ« jeni tĂ« riprogramuar pĂ«r tĂ« lexuar kĂ«tĂ« libĂ«r ashtu siç Ă«shtĂ« dhe jo ashtu siç ju kanĂ« bĂ«rĂ« tĂ« kuptoni.

Zonja dhe zotërinj, ju falenderoj shumë nga ana ime.


# Xhosh Mek-Dauell

Zonja dhe zotërinj, mirëdita. z. Didat, njerëz të mrekullueshëm të këtij qyteti dhe të këtij vëndi të Afrikës së Jugut, jam shumë mirënjohës që kam mundësi të jem pjesë e këtij simpoziumi ku diskutohet pikpamja e islamit dhe krishterimit për kryqëzimin dhe rinjgjalljen.

Kur u përgatita për këtë simpozium, nuk e kisha menduar se do të kisha të bëja me kaq shumë teori të ndryshme për kryqëzimin parë nga pikpamja islame. Zbulova, para së gjithash, se shumica e myslimanëve në botë mbrojnë teorinë e zëvendësimit. Kjo është në Suren numër 4 në Kur’an, një zëvëndësues, një person tjetër, u vendos në vëndin e Krishtit në kruq, që Jezusi u mor në qiell.

Me fjalë të tjera, ishte dikush tjetër që u kryqëzua. Por më pas, pashë mendime të ndyshme midis myslimanëve. Disa autorë myslimanë thonë se ishte një dishepull i Jezusit që u vendos në kryq në vënd të Tij. Një tjetër autor mysliman, Tabari, duke cituar nga Ibn Ishakun, tha se ishte një njeri me emrin Sarg ose Sergi që u kryqëzua. Një tjetër shkrimtar mysliman me emrin Baidavi, thotë se ishte një hebre, Titani i cili u kryqëzua. Një tjetër, Eth-The-’lebi, thotë se ishte një hebre me emrin Fal Tajani që u kryqëzua. Po ashtu, një tjetër shkrimtar mysliman, Uab ibn Munabi, tha se ishte një Rabin i hebrenjëve, Ashjuja, ai që u kryqëzua.

Pastaj disa të tjerë, duke menduar se mund të jetë paska e padrejtë të vendosësh një të pafajshëm atje, thonë: Mirë, mund të ketë qënë Juda Iskarioti që u vendos në kryq. z. Didat mund të jetë në gjëndje të më korigjojë, por, sidoqoftë, nuk besoj se ka ndonjë fakt në Kur’an për një gjë të tillë. Referenca për këtë gjenden në disa sekte më të hershme se islami. Gjithmonë pyes veten: Pse Perëndia duhet të kishte një zëvendësues? Pse nuk mund ta merrte Jezusin më pas?

TĂ« tjerĂ« do tĂ« thonĂ« - dhe kjo nuk Ă«shtĂ« ajo qĂ« besojnĂ« shumica e myslimanĂ«ve, - se Jezusi pati njĂ« vdekje natyrale disa vjet pas kryqĂ«zimit dhe ringjalljes sĂ« supozuar. Me fjalĂ« tĂ« tjera, “Hazreti Isa”, Jezusi, vdiq. Ky Ă«shtĂ« njĂ« zhvillim tepĂ«r i vonĂ« nĂ« fenĂ« islame. Dhe unĂ« tregohem gjithmonĂ« i matur me zhvillimet e vonshme.

Kjo histori nisi nga një njeri me emrin Verturin, i cili tha se Jezusi nuk vdiq me të vërtetë në kryq, Atij vetëm sa i ra të fikët ose humbi ndjenjat dhe më pas u vendos në një varr dhe erdhi më vete. Kjo është edhe teza e ahmedianëve, një sekt radikal i islamit. Një nga doktrinat e tyre kryesore, formuluar nga themeluesi dhe gjoja profeti i tyre, Mirza Gylam Ahmed është pjesë e doktrinës së kedianizmit.

Disa thonë se të kryqëzohesh do të thotë të vdesësh. Prandaj, Jezusi nuk u kryqëzua, sepse Ai nuk vdiq në kryq. Nuk jam shumë i sigurt ku e gjetën këtë përkufizim. Ajo që duhet të bëj është kjo: t’ju paraqes faktet, ashtu siç i kam dokumentuar në librat e mi, dhe pastaj t’ju lë juve, si njerëz inteligjentë dhe me gjykim të drejtë, ta nxirrni vetë konkluzionin. Dua të them në lidhje me çështjen në fjalë se, kur isha në universitet, dëshiroja të shkruaja një libër kundët krishterimit. Dëshiroja ta hidhja poshtë nga ana ime intelektuale. Gjëja e fundit që desha të bëj ishte të bëhesha i krishterë. Por pas dy vjetësh hulumtime dhe shpenzim të madh të parave dhe të kohës, zbulova faktet - jo vetëm faktet që kishte cituar Perëndia në Fjalën e Tij të Shenjtë, Biblën, por fakte që janë dokumentuar nga burimet e historisë. Zonja dhe zotërinj, këto janë disa nga faktet që gjeta kur përpiqesha të hidhja poshtë krishtërimin, por që nuk ia dola dot mbanë.

Fakri i parĂ« qĂ« gjej, Ă«shtĂ« se Jezusi nuk kishte frikĂ« tĂ« vdiste. NĂ« fakt, Ai e parashikoi vdekjen dhe ringjalljen e Tij. Ai tha, “Ja do tĂ« shkojmĂ« lart nĂ« Jerusalem. Biri i Njeriut do tĂ« dorĂ«zohet pĂ«r tu vrarĂ«. Dhe ata do t’ia dorzojnĂ« AtĂ« johebrenjĂ«ve pĂ«r ta pĂ«rbuzur dhe fishkĂ«lluar dhe pĂ«r ta kryqĂ«zuar. Dhe nĂ« ditĂ«n e tretĂ« do tĂ« ringjallet” (parafrazuar nga Mateu 17:22-23).

Në një pjesë tjetër, Ai u thotë dishepujve se ka zbuluar shumë gjëra. Dhe më pas thotë se do të refuzohej nga pleqtë, krerët e priftërinjve dhe nga skribët, se do të vritej, por shtoi se pas tri ditësh, Ai do të ringjallej (Mateu 20:18-19).

Tek Mateu 17, Jezusiu tha atyre, “Biri i Njeriut do t’u dorĂ«zohet nĂ« duart e njerĂ«zve, dhe ata do ta vrasin, por ditĂ«n e tretĂ« ai do tĂ« ringjallet.”

GjĂ«ja e dytĂ« qĂ« mĂ«sova ndĂ«rsa studioja jetĂ«n e Jezus Krishtit, Ă«shtĂ« se Jezusi ishte i gatshĂ«m tĂ« vdiste. Tek Mateu 26, Ai thotĂ«, “Ati im, nĂ« qoftĂ« se Ă«shtĂ« e mundur, largoje prej meje kĂ«tĂ« kupĂ«.” Por ajo qĂ« shumĂ« njerĂ«z lĂ«nĂ« jashtĂ«, Ă«shtĂ« konteksti i asaj qĂ« tha Jezusi. Ai tha, “MegjithatĂ«, jo si dua unĂ«, po si do ti” (Mateu 26:39).

Jezusi nuk u fsheh. Ai e ka tĂ« qartĂ« se ku ndodhet. Tek Gjoni 18 thuhet se Ai shkoi nĂ« vĂ«ndin ku ata e gjenin zakonisht. Ai nuk donte t’u fshihej autoriteteve. E dinte atĂ« qĂ« do tĂ« ndodhte. Tek Gjoni 18, vargu 4, thuhet, “AtĂ«here Jezusi, duke ditur gjithçka qĂ« do t’i ndodhte…” Ai e dinte! Dhe ishte gati pĂ«r atĂ« gjĂ«. Tek Mateu, Jezusi thotĂ«, “A kujton ti, vallĂ«, se unĂ« nuk mund t’i lutem Atit tim, qĂ« tĂ« mĂ« dĂ«rgojĂ« mĂ« shumĂ« se dymbĂ«dhjetĂ« legjione engjĂ«jsh?” Por tha, “UnĂ« dĂ«shiroj vullnetin TĂ«nd, AtĂ«” dhe PerĂ«ndia iu pĂ«rgjigj lutjes sĂ« Tij dhe e lejoi tĂ« pĂ«rmbushĂ« “vullnetin e Atit.” Tek Gjoni 10, Jezusi thotĂ«: “Prandaj Ati mĂ« do, sepse unĂ« e lĂ« jetĂ«n time qĂ« ta marr pĂ«rsĂ«ri. Askush nuk mund tĂ« ma heqĂ«, por e lĂ« nga vetja.” Ju duhet tĂ« mos harroni:

Jezusi, duke qënë Perëndia-Njeri, erdhi si Perëndia Biri, Fjala e përjetshme, për të marrë mëkatet e botës mbi vete. Bibla e Shenjtë (2Korintasve 5:21) thotë se Ai , Perëndia, e bëri Jezusin mëkat për ne, dhe, nëse mundemi, përfytyroni agoninë që po kalonte në atë çast Fjala e përjetshme, Biri.

Fakti i tretĂ« qĂ« mĂ«sova, Ă«shtĂ« se hebrenjtĂ« ishin tĂ« pafajshĂ«m pĂ«r kryqĂ«zimin e Juzu Krishtit. U habita, z. Didat, se ju duhej tĂ« ishit avokati i hebrenjvĂ«. JanĂ« myslimanĂ«t dhe tĂ« krishterĂ«t ata qĂ« kanĂ« shtrĂ«mbuar kĂ«tĂ« fakt gjatĂ« gjithĂ« historisĂ«. Tek Mateu 20, vargu 16 dhe 19, Jezusi thotĂ«: “Ja, ne ngjitemi nĂ« Jeruzalem dhe Biri i njeriut do t’u dorĂ«zohet krerĂ«ve tĂ« priftĂ«rinjĂ«ve dhe skribĂ«ve, dhe ata do ta dĂ«nojnĂ« me vdekje. Do t’ua dorzojnĂ« pastaj nĂ« duart e paganĂ«ve qĂ« ta tallin, ta fshikullojnĂ« dhe ta kryqĂ«zojnĂ«, por ai nĂ« ditĂ«n e tretĂ« do tĂ« rinjgjallet.” Jezusi tha. “UnĂ« e lĂ« jetĂ«n time.” NĂ«se kishte ndonjĂ« fajtor, ky ishte Jezusi. Ai tha: “UnĂ« kam fuqinĂ« ta lĂ«, UnĂ« kam fuqinĂ« ta marr.”

Gjithashtu, z. Didat, mendoj se dhe unĂ«, dhe ju jeni pĂ«rgjegjĂ«s, sepse Bibla thotĂ«, “Sepse tĂ« gjithĂ« mĂ«katuan dhe u privuan nga lavdia e PerĂ«ndisĂ«” (RomakĂ«ve 3:23). MĂ«katet tona e çuan Jezu Krishtin nĂ« kryq.

Fakti i katĂ«rt qĂ« mĂ«sova, Ă«shtĂ« se tĂ« krishterĂ«t janĂ« thirrur nĂ« njĂ« besim me mĂ«nd dhe intelektual, jo nĂ« njĂ« besim tĂ« verbĂ«r. U habita shumĂ« kur lexova nĂ« broshurĂ«n e vogĂ«l tĂ« z. Didat ÇfarĂ« ishte shenja e JonĂ«s?, se mbi njĂ« miliard tĂ« krishterĂ« sot pranojnĂ« verbĂ«risht se Jezui nga Nazareti Ă«shtĂ« Krishti. Jam pak i hutuar, sepse me tĂ« vĂ«rtetĂ«, z. Didat, ju lexuat nga Kur’ani dhe thatĂ« se e pranoni atĂ«, nuk keni nevojĂ« pĂ«r fakte, nuk keni nevojĂ« pĂ«r prova. Ju e pranuat dhe mĂ« pas thoni se tĂ« KrishterĂ«t pranojnĂ« atĂ« qĂ« PerĂ«ndia ka shfaqur me anĂ« tĂ« BiblĂ«s se Jezusi Ă«shtĂ« Krishti, se ne e pranojmĂ« atĂ« verbĂ«risht. Jam i çuditur, sepse nĂ« librin mysliman, Kur’anin, se njĂ« nga titujt qĂ« i jepet Jezusit Ă«shtĂ« “el-Mesi.” Besoj se pĂ«rmĂ«ndet 11 herĂ« kĂ«shtu. PĂ«rkthyesi mysliman i Kur’anit nĂ« anglisht Jusuf Ali, e pĂ«rkthen fjalĂ«n arabe “Krisht” nĂ« gjuhĂ«n angleze. Pra, pse akuzohemi se jemi tĂ« verbĂ«r kur e pranojmĂ« Jezusin si Krishtin?

Në vëndin tim, një nga mendjet më të ndrituar që ka jetuar ndënjëherë në fushën e drejtësisë - njeriu i cili bëri të famshëm Universin e Harvardit -ishte Dr. Simon Grinlif. Ai u bë i krishterë kur përpiqej të përgënjeshtonte Juzu Krishtin si Fjala e Përjetshme dhe rinjgjallja. Më në fund, pasi u përpoq të bënte një gjë të tillë, arriti në përfundimin se ringjallja e Jezu Krishtit është një nga ngjarjet më të faktuara të historisë, sipas ligjeve të dëshmive ligjore që përdoren në gjyqet e drejtësisë.

K. S. Ljuis gjeniu letrar i epokĂ«s sonĂ«, ishte profesori i letĂ«rsisĂ« sĂ« MesjetĂ«s dhe Rilindjes nĂ« Universin e Oksfordit. Ishte i paarritshĂ«m nĂ« fushĂ«n e tij. Askush nuk mund tĂ« vĂ«rĂ« nĂ« dyshim aftĂ«sinĂ« e tij intelektuale. Ai u bĂ« besimtar duke e pranuar Jezu Krishtin si Zot dhe ShpĂ«timtar tĂ« tij, kur pĂ«rpiqej tĂ« hidhte poshtĂ« besueshmĂ«rinĂ« e DhiatĂ«s sĂ« Re, gjĂ« qĂ« nuk e arriti. Dhe ai tha: “Nuk kisha dĂ«shirĂ« tĂ« besoja, por e pranova Jezu Krishtin, pĂ«r shkak tĂ« asaj qĂ« kuptova nĂ« mĂ«ndje.”

Tomas Arnold ka qĂ«nĂ« rektor i njĂ« universi tĂ« madh pĂ«r 14 vjet. Ai Ă«shtĂ« historian dhe autor i sĂ«risĂ« sĂ« tri vĂ«llimeve tĂ« njohura Historia e RomĂ«s. Ai thotĂ«, “Nuk njoh asnjĂ« fakt nĂ« historinĂ« e njerzimit vĂ«rtetĂ«sia e tĂ« cilit provohet me dĂ«shmi mĂ« tĂ« forta dhe mĂ« tĂ« plota sesa ringjallja e Jezus Krishtit.”

Dr. Vërner fon Braun, shkenctari gjerman - njeriu që emigroi në vëndin tim - ishtë një nga krijuesit e Programit Amerikan të Hapsirës. Ai ka thënë se nuk kishte qënë kurrë shkenctar derisa arriti ta njohë Jezu Krishtin personalisht si Zot dhe Shpëtimtar.

Fakti i pestë që zbulova, është saktësia historike e Biblës së krishtere. Dhiata e Re është e pashoqë në besueshmërinë, vërtetësinë dhe mbijetesën e saj gjatë tërë historisë. Asnjë dorëshkrim tjetër nuk ka pushtetin për tu krahsuar me të. Një dorëshkrim është një kopje e shkruar me dorë sipas një kopje të shtypur. Zonja dhe zotërinj, libri numër dy në gjithë historinë e dorëshkrimeve dhe letërsisë, është Iliada e Homerit, me 643 kopje. Libri numër dy në tërë historinë e dorëshkrimeve.

MĂ« tej, SĂ«r Frederik Kenion ishte njeri qĂ« nuk e kishte shokun pĂ«r nga aftĂ«sia dhe zotĂ«ria pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« deklarata autoritare rreth dorĂ«shkrimeve tĂ« letĂ«rsisĂ« nĂ« histori. Ish-pĂ«rgjegjĂ«si dhe drejtori i Muzeut tĂ« BritanisĂ«, thotĂ«: “Baza e fundit pĂ«r ndonjĂ« ndryshim se Shkrimet nuk kanĂ« mbĂ«rritur tek ne ashtu siç u shkruan tani, Ă«shtĂ« rrĂ«zuar. Si vĂ«rtetĂ«sia, ashtu dhe origjinaliteti tĂ«rĂ«sor i librave tĂ« DhiatĂ«s sĂ« Re, tani mund tĂ« konsiderohet si pĂ«rfundim i padiskutueshĂ«m.”

Thelbi i çështjes është ky: Ka disa njerëz që nuk e njohin sfondin historik të zhvillimit të literaturës, të cilët përpiqen të bëjnë bujë me faktin se autorët e katër ungjijve, Mateu, Marku, Luka dhe Gjoni, nuk i nënshkruan asnjëherë emrat e tyre. Ju lutem, zonja dhe zotërinj, na duhet t’i kthehemi historisë dhe të shohim se si kanë vepruar atëhere.

Para së gjithash, dorëshkrimet u pranuan pa problem. Duke i konsideruar autoritare dhe duke njohur outorisinë e tyre, ato nuk kishin nevojë të nënshkruheshin. Mund të themi se ishte mënyra e autorëve që të mos i largoheshin qëllimit për ta bërë Jezu Krishtin temën qëndrore. Gjithashtu, vepra e këtyre autorëve, Mateut, Markut, Lukës dhe Gjonit, kaloi përmes epokës apostolike. Ato kaluan përmes testit të periudhës apostolike për të konfirmuar saktësinë, vërtetësinë dhe besueshmërinë e tyre. Njerëz të tjerë, nëpërmjet analizës së kufizuar dhe mungesës së hulumtive, thonë se dokumentet e Mateut, Markut, Lukës dhe Gjonit janë thashetheme, sepse autorët nuk ishin dëshmitarë akularë të ngjarjeve që mbështollën kryqëzimin
dhe ringjalljen e Jezu Krishtit.

Njerzit qĂ« thonĂ« njĂ« gjĂ« tĂ« tillĂ« i referohen Markut 14:50. Ata thonĂ« se brenda dy minutave mund ta hedhin poshtĂ« argumentin, sepse tĂ« gjithĂ« pasuesit e Jezusit e lanĂ« AtĂ« dhe ikĂ«n. Prandaj tĂ« gjithĂ« ishin me tĂ« dĂ«gjuar. Zonja dhe zotĂ«rinj, ky lloj arsyetimi shpĂ«rfill gjykimin e shĂ«ndoshtĂ« tĂ« faktĂ«ve tĂ« kĂ«saj çështjeje. PĂ«r shĂ«mbull, lexo vetĂ«m katĂ«r vargjet qĂ« vijojnĂ«. Thuhet: “Dhe Pjetri e ndoqi.” E shihni, ata e lanĂ« AtĂ« nĂ« grup, por i vajtĂ«n nga pas nĂ« mĂ«nyrĂ« individuale, menjĂ«herĂ«, z. Didat.

Vargu 54 thotĂ«, “Dhe Pjetri e ndoqi nga larg.” Ai shkoi deri brĂ«nda nĂ« pallatin e kryepriftit dhe u ul atje bashkĂ« me rojet. PĂ«rfyrojeni bashkĂ« me rojet dhe duke u ngrohur pranĂ« zjarrit. Tek Mateu 14, thuhet, “NdĂ«rsa Pjetri ishte poshtĂ« nĂ« pallat.” Zonja dhe zotĂ«rinj, nĂ«se keni studiuar Shkrimet, do tĂ« kuptoni se Marku, nĂ« ungjillin e tij, ka shkruar tĂ« gjithĂ« dĂ«shmitĂ« e PjetĂ«rit qĂ« ishte dĂ«shmitar okular. PjetĂ«ri ishte pikĂ«risht atje. MĂ« pas shohim Gjoni 18 vargu 15, “PjetĂ«ri dhe njĂ« dishepull tjetĂ«r ndiqnin Jezusin. Dhe ky dishepull ishte i njohur i kryepriftit dhe hyri me Jezusin nĂ« oborrin e kryepriftit.” Gjoni 19:26, “AtĂ«here Jezusi, kur pa nĂ«nĂ«n e tij dhe praj saj dishepullin qĂ« e donte, i tha nĂ«nĂ«s sĂ« tij, “O grua, ja biri yt!” Ata ishin dĂ«shmitarĂ« okularĂ«. Ata ishin
atje.

Ç’mund tĂ« themi pĂ«r ata qĂ« e bĂ«n tĂ« denjĂ« njĂ« sallĂ« gjyqi. NĂ« shumĂ« situata ligjore, keni atĂ« qĂ« quhet rregull i dokumenteve tĂ« lashtĂ«sisĂ«. Tani duhet t’i drejtoheni ligjit pĂ«r tĂ« provuar kĂ«to gjĂ«ra. Dr. Xhon Varvik Montgomeri Ă«shtĂ« jurist dhe dakan i Fakultetit tĂ« DrejtĂ«sisĂ« “Simon Grinlif”, si dhe lektor nĂ« ShkollĂ«n NdĂ«rkomtare tĂ« TeologjisĂ« dhe DrejtĂ«sisĂ« nĂ« Stransburg tĂ« FrancĂ«s.

Ai thotĂ« pĂ«r zbatimin e rregullit tĂ« dokumenteve tĂ« lashtĂ«sisĂ« pĂ«r dokumentet e DhiatĂ«s sĂ« Re, (veçanarisht katĂ«r ungjijtĂ«) - “I zbatuar nĂ« dokumentimin e ungjijve dhe i pĂ«rfocuar nga kritika tekstuale, ky rregull do t’i jepte vĂ«rtetĂ«sin ligjore nĂ« çdo proçes.”

Dëshmia më e madhe okulare nuk gjendet tek ungjijtë. Ajo gjendet tek 1 Korintasve, një letër e Palit, kapitulli 15, dhe u shkrua në vitin 55-56 e-s. Nuk kam gjetur ende një studiues me emër që do ta mohonte . Pali thotë (20 vjet para se të shkruej, pikërisht pas kthimit të tij në besim, ai kishte takuar krerët. Ai kishte takuar Jakobin, vëllanë e Jezusit në Jeruzalem), se atij i treguan ngjarjen se mbi 500 dëshmitarë okularë ishin të pranishëm në ringjallje. Nëse i çoni në një sallë gjyqi, i jepni çdo dëshmitari vetëm gjashtë minuta kohë, kjo do të ishte e barabartë me 3000 minuta ose 50 orë dëshmi të dëshmitarëve okularë.

SidoqoftĂ« nuk Ă«shtĂ« ky thelbi i çështjes. Kjo ishte njgjarja qĂ« i treguan dhe qĂ« ai e shqyrtoi me kujds. Por pastaj Pali vazhdon duke thĂ«nĂ« se shumica e tyre janĂ« akoma gjallĂ« edhe tani (kur shkruan ai). Jo kur i treguan ngjarjet, por tani. Zonja dhe zotĂ«rinj, Pali po thotĂ«, “NĂ«se nuk mĂ« besoni, pyesni vetĂ«.”

Shumë njerëz harrojnë t’i vënë rëndësi edhe faktit se, kur prezantohej mesazhi i Jezus Krishtit nga apostujt dhe dishepujt dhe kur predikohej Dhiata e Re, kishte edhe shumë kundërshtarë dhe njerëz që dëshmonin ndryshe nga ç’thuhej. Edhe sikur të kishin patur duximin të largoheshin nga e vërteta që kishin thënë më parë, kundërshtarët e tyre do t’i korrigjonin menjëherë. Në gjyq ky quhet parimi i marrjes në pyetje prej palës kundërshtare. Ata nuk mund të thoshin gjë tjetër veç të vërtetës. Ka edhe shumë burime të tjera jashtë Biblës.

NjĂ« njeri me emrin Polikarp ishte dishepull i apustullit Gjon. NĂ« veprat e tij, qĂ« janĂ« shkruar pothuaj 2000 vjet mĂ« parĂ«, ai shprehet, “Themeli mbi tĂ« cilin mbĂ«shteten kĂ«ta ungjij Ă«shtĂ« aq i patundur, sa edhe vetĂ« heretikĂ«t nuk mund ta minojnĂ«.” Ata duhet tĂ« krijonin herezinĂ« e tyre nga ç’kishin dĂ«gjuar nga apostujt dhe dishepujt, sepse nuk mund tĂ« thoshnin, Jezusi nuk e ka thenĂ« kĂ«tĂ«. Jezusi nuk e bĂ«ri kĂ«tĂ« apo atĂ« gjĂ« dhe ata nuk mund ta mohonin kĂ«tĂ«. Pra, duhet tĂ« bazoheshin nĂ« fjalĂ«t e Tij, qĂ« tĂ« krijonin herezinĂ« e tyre.

Konkluzioni i shumĂ« studiuseve Ă«shtĂ« njĂ« besim i pamasĂ« nĂ« BiblĂ«n e Krishtere. z. Millar Berous ishte antar i katedrĂ«s sĂ« Universit tĂ« JalĂ«s, njĂ« nga universitetet mĂ« me emĂ«r nĂ« vĂ«ndin tim. Ai thotĂ«, “Besimi se Teksti i DhiatĂ«s sĂ« Re Ă«shtĂ« pĂ«rcjellĂ« saktĂ« po vjen duke u rritur.” Dr. Houard Voks, hulumtues
dhe arkeolog, thotĂ«, “Nga kĂ«ndvĂ«shtrimi i dĂ«shmisĂ« letrare, konkluzioni i vetĂ«m logjik Ă«shtĂ« se besueshmĂ«ria e DhiatĂ«s sĂ« Re Ă«shtĂ« pafundĂ«sisht mĂ« e fortĂ« sesa ndonjĂ« dokument tjetĂ«r i lashtĂ«sisĂ«.”

Fakti i gjashtĂ« qĂ« zbulova, ishte se Krishti u kryqĂ«zua. ÇfarĂ« na tregojnĂ« dokumentimet e besueshme historike? Ă«shtĂ« e qartĂ« jo vetĂ«m nga dokumentimet historike biblike tĂ« tĂ« krishterit, por edhe nga burime laike, tĂ« cilat dokumentohen nĂ« anĂ«n e prapme tĂ« librit tim Fakte qĂ« kĂ«rkojnĂ« gjykim, se Ai jo vetĂ«m qĂ« predikoi vdekjen e Tij pĂ«rmes kryqĂ«zimit, por edhe u kryqĂ«zua. Tek Gjoni 19:17,18 thuhet, “Dhe ai, duke mbartur kryqin e tij, u nis drejt vĂ«ndit qĂ« quhej ‘Kafka’ .. Ku e kryqĂ«zuan, edhe me dy tĂ« tjerĂ«, njĂ«rin nĂ« njĂ« anĂ« e tjetrin nĂ« anĂ«n tjetĂ«r, dhe Jezusi nĂ« mes.”

Le të ndjekim hap pas hapi atë që ndodhi. Para së gjithash , vihet në dukje se Jezusi u rrah me kamxhik nga romakët. Cili ishte kuptimi i kësaj? Romakët e zhvishnin personin nga mesi e lart dhe e lidhnin në oborrin e pallatit. Më pas merrnin një kamxhik me një dorezë gjysmë metri të gjatë , në fund të së cilës kishte katër rripa lëkure me copëza kockash ose zare prej plumbi me cepa të dhëmbzuara, të lidhura në fund të rripave. Kishin të paktën pesë rripa, që ishin të gjatësive të ndryshme. Romakët qëllonin me kamzhik në kurriz me forcë dhe të gjithë zaret binin mbi trup në të njëjtën kohë. Hebrenjtë lejonin vetëm 40 goditje. Por nuk bënin kurrë më shumë se 39, që të mos shkelnin ligjin, nëse i numëronin gabim. Romakët mund të godisnin sa të donin. Prandaj, kur ata e fshikullonin një hebre, e goditnin 41 herë ose më shumë për inat. Kështu, ndoshta Ai u fshikullua të paktën 41 herë, në mos më shumë.

Autoritete të ndryshme mjeksore kanë bërë kërkime mbi kryqëzimin. Njëri është Dr. Barbet, në Francë, dhe një tjetër është Dr. Dejvis, në shtetin e Arizonës, bashkombasi im. Ai është një mjek që ka bërë studime të hollësishme dhe të kujdeshme të kryqëzimit nga ana mjeksore. Më poshtë ai jep pasojat e fshikullimit romak.

Kamzhiku lëshohet me gjithë forcën pa ndërprerje në shpatulla, kurriz dhe këmbë. Në fillim, rripat e rëndë çajnë vetëm lëkurën. Më pas, ndërsa goditjet vazhdojnë dhe çajnë më thellë indet e buta nën lëkurë, duke shkaktuar si fillim një rrjedhje të gjakut nga kapilarët dhe venat e lëkurës dhe në fund arrin deri në rrjedhje arteriale nga enët në muskujt e poshtëm. Zaret e vegjël prej plumbi në fillim shkaktojnë mavijosje të mëdha e të thella, të cilat thellohen më tej nga të tjerat. Në fund, lëkura e kurrizit puthitet me brinjët dhe e tërë sipërfaqja e fshikëluar bëhet një masë e padallueshme e indeve të goditura që
rrjedhin gjak.

Burime të tjera që kam shfletuar, thonë se nganjëherë kurrizi është plotësisht i hapur deri te organet e brëndshme. Shumë njerëz vdisnin vetëm nga fshikullimi.

Pas fshikullimit ata e çuan Jezusin në vendin e ekzekutimit dhe e mbërthyen me gozhdë në nyjet e dorës dhe në kyçet e këmbëve. Thuhet se vonë në mbrëmjen e së premtes ata thyen kërcinjtë e dy hajdutëve që ishin varur bashkë me Jezusin, por nuk thyen kërcinjt e Tij. Përse i thyenin kërcinjtë e një njeriu? Kur je i mbërthyer ose i varur në kryq, të lidhin këmbët në fund dhe t’i gozhdojnë. Kur vdes, si pasojë e kryqëzimit, vdekja vjen shpesh nga vetë frymëmarrja. Muskujt e kraharorit bllokohen dhe nuk nxjerrin dotë jashtë ajrin. Pra, mund të thithësh ajër por, nuk mund ta nxjerrësh dot jashtë.

Dhe kështu, je varur atje dhe të merret fryma, do të duhet të ngresh këmbët për të nxjerrë ajrin dhe pastaj t’i ulësh poshtë për të thithur. Kur romakët donin ta shkaktonin një vdekje të menjëhershme, u thyenin kërcinjtë të dënuarve, që të mos ngriheshin dot dhe të vdisnin. Kërcinjtë e Jezusit nuk u thyen. Ashtu siç vë në dukje Perëndia i Shenjtë, që e ka shfaqur Fjalën e Tij të Shenjtë në Bibël, Jezusi kishte vdekur. Zonja dhe zotërinj, nëse kërcinjtë e Tij do të ishin thyer, Ai nuk do të kishte qënë Mësia ynë. Ai nuk do të kishte qënë Fjala e Përjetshme, sepse Perëndia, Jahve, në Dhiatën e Vjetër, profetizonin tek Psalmet se kërcinjtë e Tij nuk do të thyhen. Eshtart e Tij nuk do të thyen. Zonja dhe zotërinj, Ai po përmbushte atë që Perëndia, Jahve, kishte thënë se
do të ndodhte.

Fakti tjetĂ«r qĂ« zbulova, Ă«shtĂ« se Krishti vdiq. Ky Ă«shtĂ« fakti i shtatĂ« qĂ« kam zbuluar. Zonja dhe zotĂ«rinj, tek Gjoni 19:30, Jezusi dĂ«shiroi VetĂ« tĂ« vdiste. Kjo Ă«shtĂ« arsyeja pse Ai nuk jetoi mĂ« gjatĂ«. Ai erdhi tĂ« vdiste. Ai tha “UnĂ« e jap jetĂ«n Time”. Dhe tek Gjoni 19, tha, “U krye!” dhe vari kryet dhe dha shpirt. Ai dĂ«shiroi VetĂ« tĂ« vdiste. Tani, tek Gjoni 19, vargu 34 (z. Didat nĂ« broshurĂ«n e tij, i Ă«shtĂ« referuar asaj si Prove qĂ« Jezusi nuk ishte i vdekur), flitet pĂ«r gjakun dhe ujin.

Ai ishte në kryq dhe ata e kuptuan se Ai kishte vdekur, por menduan t’i jepnin një goditje të fundit, siç thoni ju. Morën një heshtë dhe ia ngulën në ije. Përshkrimet e dëshmitarëve okularë thonë se gjaku dhe uji dolën të ndarë nga njeri-tjetri. z. Didat, në librin e tij, e trajton këtë dikuri si një provë që tregon se Krishti ishte ende gjallë. Ai e mbaron këtë argument duke u mbështetur në një artikull të shkruar nga një anesteziolog në revistën Thinker’s Digest në vitin 1949. Kam patur mundësinë të shoh studime mjeksore nga njerëz të ndryshëm në këtë fushë.

Po tregoj dy prej tyre. I pari, nga një pikpamje skolastike shumë biblioteka mjeksore dhe universitare që dikur e mbanin këtë revistë, nuk e mbajnë më. Ajo konsiderohet nga shumë studiues të kësaj fushe më shumë se jobashkohore.

I dyti, nga një pikpamje mjeksore. Një plagë si ajo që kishte Jezusi, nëse një njeri do të ishte ende gjallë, nuk do të kullonte gjakun duke nxjerrë nga e çara e plagës, por do ta kullonte në zgavrën e kraharorit, duke shkaktuar hemoragji të brëndshme. Në vrimën e plagës gjaku do të rridhte me vështirësi nga e çara. Që një heshtë të bënte një kanal të përkryer që do të lejonte gjakun dhe limfën të dilte nga plaga, do të ishte krejt e pamundur. Dëmtimi i madh i organëve të brëndëshme që i bëhej një njeriu të kryqëzuar dhe më pas tejshpimi në zonën e zëmrës, do të shkaktonte vdekje të menjëhershme, pa përmëndur atë që ndodh me hollësitë e varrimit të një hebreu.

Në spitalin e Përgjithshëm të shtetin Masaçuest, për vite me rradhë u bënë studime kërkimore për njerzit, të cilët vdisnin nga plasja e zëmrës. Zakonisht, zëmra ka 20 ml lëng perikardial. Kur një njeri vdes nga plasja e zëmrës, ka më shumë se 500 ml lëng perikardial që del në formën e një lëngu dhe gjaku të mpiksur. Ndoshta ishte kjo ajo që panë dëshmitarët e kryqëzimit të Jezusit.

Varrimi hebre do të kishte qënë goditja përfundimtare e vdekjes. z. Didat, në librin e tij Çfarë ishte shenja e Jonës?, faqe 9, thotë se ata i bënë larjen e fundit, e mbuluan me përzerje mirre dhe aloeje prej 100 librash. Pra, të fshikullohesh ku kurrizi pothuajse çahet më dysh, të të shpohesh tejpërtej krahët dhe këmbët, të mbërthehesh në kryq, të të hidhet një heshtë në ije, të të zbresin nga kryqi dhe më pas të të çimentojnë me bahanra me trashësi 100 librash, do të duhej një mrekulli më e madhe se rinjgjallja për të dalë i gjallë.

MĂ« pas vjen disiplina e rreptĂ« romake. Pilati ishte pak i çuditur, po ashtu do tĂ« isha edhe unĂ« po tĂ« isha nĂ« vĂ«nd tĂ« tij dhe tĂ« mĂ«soja se Krishti tashme kishte vdekur, apo se ata kishin shkuar pĂ«r tĂ« kĂ«rkuar trupin e Jezusit. Prandaj, ai thirri centurionin dhe i tha, “Dua tĂ« shkosh dhe tĂ« konfirmosh se Jezusi ka vdekur.” Pra, zonja dhe zotĂ«rinj, ky centurion nuk ishte i çmendur. Nuk kishte ndĂ«r mĂ«nd ta linte gruan tĂ« ve.

Centurioni bënte gjithmonë kontrollin bashkë me katër xhelatë. Ky ishte ligji romak. Duhet të ishin katër xhelatë. Një gjë të tillë e bënin sepse, në rast se njëri ishte pak i shkujdesur, tjetri do t’i tërhiqte vëmëndjen. Nuk ndodhte kurrë që katër xhelatët të ishin të shkujdesur në firmosjen e çerfitikatës së vdekjes. Disiplina e romakëve ishte shumë e rreptë.

PĂ«r shĂ«mbull, kur engjĂ«lli e nxori Pjetrin nga qelia, tek Veprat e Apostujve 12, nĂ« DhiatĂ«n e Re, Herodi thirri rojet dhe i ekzekutoi tĂ« gjithĂ«, vetĂ«m se u iku njĂ« njeri nga qelia. Tek Veprat e Apostujve 16, nĂ« DhiatĂ«n e Re tĂ« krishterĂ«, thuhet se dyert e qelisĂ« u hapĂ«n pĂ«r Palin dhe SilĂ«n, prangat e tyre u zgjidhĂ«n dhe, nĂ« momentin qĂ« rojtari pa se ishin tĂ« lirĂ«, nxori shpatĂ«n pĂ«r tĂ« vrarĂ« veten. Dhe Pali tha: “Prit njĂ« minutĂ«!” Ky rojtar e dinte se çfarĂ« do tĂ« ndodhte. Ai mĂ« mirĂ« tĂ« vdiste nga dora e tij, sesa tĂ« ekzeutohej nga romakĂ«t.

Pra, Krishti kishte vdekur. Flavi Jozef, histiorani hebre, shkruan se, kur ai shkoi nĂ« Jeruzalem nĂ« vitin 70 e.s, kur Titi po shkatrronte qytetin, ai pa tre nga shokĂ«t e tij nĂ« kryq. Ata sapo ishin mbĂ«rthyer. Ishin rrahur me kamzhik dhe kishin kaluar torturat e tjera. Ai shkoi te komandanti i rojeve dhe i tha, “Ju lutem, lirojini.” Duhet tĂ« kuptoni se Flav ishte emri qĂ« i ishtĂ« dhĂ«nĂ« Jozefit nga perandori romak, i cili e kishte futur nĂ« familjen e tij. Kjo Ă«shtĂ« arsyeja qĂ« ai pati ndikim si hebre. Dhe siç e merrni me mĂ«nd, menjĂ«herĂ«, kapiteni romak i rojeve i zbriti tĂ« tre burrat nga kryqi, por, zonja dhe zotĂ«rinj, dy prej tyre kishin vdekur. Ata sapo ishin mbĂ«rthyer atje dhe u hoqĂ«n me shpejtĂ«si. Kaq mizor ishte kryqĂ«zimi.

HebrenjtĂ« e dinin se Jezusi kishte vdekur. Tek Mateu 27, thuhet se ata shkuan te guvernatori romak Pilati dhe i thanĂ«, “ZotĂ«ri, na ra nĂ« mĂ«nd se ai mashtruesi, sa ishte gjallĂ«. …” Me fjalĂ« tĂ« tjera si ishte Ai tani? I vdekur!”Sa ishte gjallĂ«, tha, “Pas tri ditĂ«sh do tĂ« ringjallem.” Besoj se librat e z. Didat thonĂ« qĂ« hebrenjtĂ« e kuptuan se kishin bĂ«rĂ« njĂ« gabim tĂ« dytĂ«, prandaj vajtĂ«n dhe vendosĂ«n njĂ« njesi me roje atje. Pra, vetĂ« hebrenjtĂ« thanĂ« se kishte vdekur. “Ne duam tĂ« sigurohemi se askush nuk do ta marrĂ« trupin e Tij, me qĂ«llim qĂ« tĂ« mos mashtrohemi.” HebrenjtĂ« ishin akuzuar pĂ«r shumĂ« gjĂ«ra, por shumĂ« rrallĂ« ishin akuzuar pĂ«r injorancĂ«. Ata e dinin se Ai kishte vdekur.

Fakti tjetër që zbulova, është procedura e varrimit nga ana e hebrenjve. Disa njerëz thonë se ata po nxitonin për shkak se po afronte Sabati dhe duhej ta futnin në varr. Zonja dhe zotërinj e kam kqyryr këtë gjë me hollësi dhe e kam dokumentuar në librin tim Faktori Ringjallje, se procedura e varrimit ishte aq e rëndësishme, saqë ata mund ta bënin edhe në ditën e Sabatit. Nuk kishin pse të shqetësoheshin për afrimin e Sabatit. Ata nuk dëshironin që trupi të rrinte varur në kryq kur të fillonte Sabati, por ceremonia e varrimit mund të zgjaste sa të donin. Ata vendosnin behanra përreth trupit, në këtë rast 100 libra me behanra aromantike, së bashku me substanca të forta dhe ngjitëse.

E shtrinin trupin duke drejtuar. Merrnin një pëlhurë të linjtë 30 centimetra të gjërë dhe fillonin ta mbështjellnin trupin nga këmbët. Midis shtresave të pëlhurës vendosnin masën ngjitëse dhe beharnat. E mbështillnin trupin deri te sqetullat, i ulnin krahët poshtë, fillonin poshtë gishtave përsëri, e mbështillnin deri te qafa dhe i vendosnin një copë të veçantë përreth kokës. Në rast do të llogarisja një mbështellje me 117 deri 120 libra.

Fakti tjetër që kam zbuluar, është se ata morën masa sigurie të jashtëzakonshme në varrin e Jezu Krishtit. E para, rrokullisnin një gur të madh në hyrje të varrit. Marku thotë se guri ishte jastëzakonisht i madh. Një referencë historike, duke iu kthyer shek. I, thotë se 20 burra nuk mund ta lëviznin gurin. Këtu mendoj se e kanë zmadhuar paksa. Por ai ka dashur të vërë në dukje madhësinë e gurit. Dy profesorë të inxhinierisë, jo të krishterë, pasi më dëgjuan të flisja për gurin, shkuan në Israel. Ata llogaritën madhësinë e gurit që nevojitej për ta rrokullisur në hyrjen e një varri hebre me gjërësi 120 deri në 150 centimetra. Më shkruan një letër, të cilën e ruaj ende, dhe thoshnin se guri mund të kishte një peshë minimale prej një toni e gjysmë deri në dy ton.

z. Didat debaton nĂ« librat e tij dhe e konsideron tĂ« rĂ«ndĂ«sishme faktin se njĂ« njeri ose e shumta dy e rrokullisnin gurin pĂ«r tĂ« mbyllur varrin. Prandaj njĂ« ose dy njerĂ«z mund ta leviznin. Thuhet se Jozefi i ArimatisĂ« e vuri gurin nĂ« hyrje. Mos i impono BiblĂ«s apo Kur’anit ndonjĂ« gjĂ« qĂ« nuk do ta imponojĂ« nĂ« debatin e sotĂ«m. PĂ«r shĂ«mbull, kur erdha dje nĂ« stadium pĂ«r tĂ« parĂ«, i thashĂ« njĂ«rit prej atyre qĂ« mĂ« solli kĂ«tu, “Si i kanĂ« sjellĂ« gjithĂ« kĂ«to karrige kĂ«tu?” Ai mĂ« tha, “I solli z. Didat.” z. Didat, ju i sollĂ«t tĂ« 700 karriget, vetĂ«m ju? Jo! Ato i sollĂ«n shumĂ« njerĂ«z. UnĂ« mund tĂ« largohesha qĂ« kĂ«tej duke thĂ«nĂ« se ishte z. Didat ai qĂ« e pĂ«rgatiti kĂ«tĂ« simpozium. Por mendoj se ishin edhe tĂ« tjerĂ« qĂ« e ndihmuan nĂ« pĂ«rgatitje.

Histori thotë se Hitleri pushtoi Francën. Ai mund ta ket provuar një gjë të tillë i vetëm në Francë, por nuk mendoj se do ta provonte një gjë të tillë i vetëm fare në Afrikën e Jugut. Mund të ketë patur një numër njerzish që e ndihmuan Jozefin e Arimatesë. Po ashtu, kur i kthehesh studimit, zbulon se varret kishin një ulluk që kalonte anash. Ata vendosnin gurin atje dhe e bllokuan me një trung druri. Atëhere, zonja dhe zotërinj, vajza ime shtatë vjeçare mund ta lëvizte, sepse heq trungun, duke lënë gurin të rrokulliset për tek hyrja e varrit.

Më pas atje u vendosën roje sigurimi. Hebrenjtë e donin një gjë të tillë. Ata shkuan tek romakët dhe thanë, na jepni një njesi roje. Fjala në greqisht ishte kustodia. Zonja dhe zotërinj, një kustodia është një njesi sigurimi prej 16 vetash. Secili prej tyre ishte stërvitur për të mbrojtur një territor prej dy metrash katror. Të 16 njerzit, sipas historisë romake, duhet të ishin të aftë të mbronin 32 metra katror kundër një batalioni. Çdo roje kishte katë armë në trup. Një ushtar i tillë ishte një makinë lufte, sa edhe për një togë rojesh të Tempullit.

Në varr u vendos një vulë romake me një shenjë dalluese. Ajo vulë ishte tregues e fuqisë dhe pushtetit të Perandorisë Romake. Trupi i Krishtit u mbulua me më shumë se 100 libra me bahanra ngjitëse dhe aromantike. Një gur një ton e gjysmë deri në dy ton mbylli hyrjen e varrit dhe atje u vendos një njesi sigurimi me 16 veta, si dhe një vulë romake. Por diçka ndodhi. është fakt historik, pas tri ditësh varri ishte bosh.

Nuk do të ebatoj me z. Didat për këtë. Ai e pranon se varri ishte bosh. Prandaj, nuk dua ta çoj dem kohën për një gjë të tillë. Shenja e Jonës, Jam shumë i gëzuar që folët për këtë. Nuk do t’i kushtoj shumë kohë, sepse nuk mendoj se është e domosdoshme në njëfarë kuptimi. Sa herë që studion diçka, e studion prizmin e gjuhës dhe kulturës së asaj periudhe. Pra, kthejuni hebraishtes dhe kulturës hebreje të asaj periudhe, jo asaj të ditëve tona, jo gjuhës së Afrikës së Jugut, jo të Indisë, jo të Amerikës, kulturës hebreo-izraelite të asaj periudhe.

Le tĂ« shohim se cili ishte kuptimi i tri ditĂ«ve dhe tri netĂ«ve. Tek Esteri 4, nĂ« DhiatĂ«n e VjetĂ«r tĂ« BiblĂ«s sĂ« krishtere dhe hebreje, thuhet se u agjĂ«rua pĂ«r tri ditĂ« e tri net. Por mĂ« pas thuhet se ata pĂ«rfunduan agjĂ«rimin nĂ« ditĂ«n e tretĂ«. E shihni, nĂ« hebraisht, “pas tri ditĂ«sh dhe tri netĂ«sh”, kishte kuptimin “nĂ« ditĂ«n e tretĂ«”. Tek Matue 12:40, Jezusi tha se do tĂ« qĂ«ndronte nĂ« varr pĂ«r tri ditĂ« dhe tri net.

Pek Mateu 20, Jezusi tha se do tĂ« ringjallej nĂ« tĂ« tretĂ«n ditĂ«, - jo pas tri ditĂ«sh. HebrenjtĂ« shkuan te Jezusi dhe thanĂ« tek Mateu 17 vargu 63, “Zot… ai mashtruesi tha ‘Pas tri ditĂ«sh unĂ« do tĂ« rinjgjallem’”. Prandaj ata kĂ«rkuan njĂ« roje romak Vini re gjuhĂ«n qĂ« pĂ«rdoret kĂ«tu. “Prandaj urdhĂ«ro qĂ« varri romak tĂ« ruhet deri nĂ« ditĂ«n e tretĂ«”, jo pas ditĂ«s sĂ« tretĂ«. Ata e dinin se ajo qĂ« tha Jezusi, tri ditĂ« e tri netĂ« kishte kuptimin deri ditĂ«n e tretĂ«, “se mos vijnĂ« dishepujt e tij natĂ«n e ta vjedhin trupin.”

DitĂ«n e premte, para orĂ«s gjashtĂ« ata kishin tri orĂ« kohĂ« pĂ«r ta varrosur. U desh mĂ« pak se njĂ« orĂ«. PĂ«rllogaritja hebreje e kohĂ«s nĂ« Talmudin hebre dhe Talmudin babilonas tĂ« Jeruzalemit, thotĂ« se çdo pjesĂ«, njĂ« “onan”, çdo pjesĂ« e ditĂ«s konsiderohet njĂ« ditĂ« e plotĂ«. TĂ« premten, para se tĂ« shkonte ora gjashtĂ«, sipas pĂ«rllogaritjes hebreje, çdo minutĂ« ishte njĂ« ditĂ« dhe njĂ« natĂ«. Nga nata e sĂ« premtes nĂ« orĂ«n gjashtĂ« deri tĂ« shtunĂ«n nĂ« orĂ«n gjashtĂ«, ishte njĂ« ditĂ« dhe njĂ« natĂ« tjetĂ«r.

Zonja dhe zotërinj, nga llogaritja hebreje, jo nga përllogaritja jonë, çdo çast pas orës gjashtë të natës së të shtunës është një ditë tjetër. Ne bëjmë të njëjtën gjë në vëndin tim. Nëse djali im do të lindte një minutë para mesnatës së 31 dhjetorit, në taksat e të ardhurave të mia për qeverinë, mund ta vlersoja djalin tim me të njëjtat parim kohor sikur të kishte lindur në çdo ditë tjetër të atij viti të plotë - 365 ditë dhe 365 net.

Kur rojet romake nuk e kryenin siç duhej detyrën ekzekutoheshin menjëherë. Një mënyrë ekzekutimi ishte duke iu zhveshur rrobat dhe duke i djegur të gjallë në një zjarr të ndezur me rrobat e tyre. Zonja dhe zotërinj, kur ajo vulë prishej, forcat e sigurimit hidheshin për ta gjetur atë njeri ose ata njerëz dhe, kur kapeshin, kryqëzoheshin me kokë poshtë, kushdoqofshin.

Guri u hoq, zonja dhe zotërinj, dhe do ti kërkoja z. Didat ta analizonte me kujdes. Fjala e Perëndisë, e shfaqur në Dhiatën e Re të krishtere, në greqishten e vjetër (ashtu siç është Kur’ani në arabisht, Dhiata e Re është në greqisht), vë në dukje se një gur me peshë një ton e gjysmë deri në dy ton u rrokollis në një shpat të pjerrët, jo vetëm larg hyrjes, por larg vetë varrit, sikurse të ishte ngritur peshë dhe të ishte çuar atje me krahë. Tani, nëse ata donin të hynin në majë të gishtave, të lëviznin gurin dhe të ndihmonin Jezusin për të dalë, pse duhej të mundoheshin për të çuar një gur rreth dy ton larg nga varri? Ajo njesi rojesh do të kishte qenë duke fjetur me kufje në vesh ose do t’i kishte patur veshët të zënë me pambuk për të mos dëgjuar atë që po ndodhte.

MĂ« pas, Maria shkoi te varri, sipas Ungjillit tĂ« Gjonit, kapitulli 20. z. Didat thotĂ« se ajo shkoi pĂ«r ta vajosur dhe fjala “vajos” do tĂ« thotĂ« “fĂ«rkoj” (bĂ«j mesazh). MirĂ«, mĂ« lejoni t’ju them, nĂ«se kjo Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« - nuk Ă«shtĂ« aspak kĂ«shtu - por, nĂ«se do tĂ« ishte e vĂ«rtetĂ«, dhe kjo Ă«shtĂ« mĂ«nyra se si veprojnĂ« myslimanĂ«t, njĂ« gjĂ« e tillĂ« do ta kishte vrarĂ« Jezusin. NĂ«se unĂ« do tĂ« isha kryqĂ«zuar, d0 t’i kisha duart dhe kĂ«mbĂ«t tĂ« shpuara, lĂ«kurĂ«n e kurrizit tĂ« puthitur me kockat, mĂ« shumĂ« se 100 libra me behanra pĂ«rreth, nuk do tĂ« doja qĂ« dikush tĂ« mĂ« fĂ«rkonte. Fjala “vajos” do tĂ« thotĂ« “shenjtĂ«roj”. Ashtu siç e thekson z. Didat nĂ« librin e tij, priftĂ«rinjtĂ« dhe mbretĂ«rit vajoseshin kur shenjtĂ«roheshin pĂ«r detyrĂ«n e tyre. Kur Ai tha, “Mos mĂ« prek!”, z. Didat thotĂ« se ka kuptimin, “Mos shkakton dhimbje - mos mĂ« pek!” Por lexoni z. Didat frazĂ«n e mĂ«poshtme, e cila thotĂ«, “Mos mĂ« prek se ende nuk u ngjita te Ati im.”

Kjo ishte arsyeja qĂ« ato nuk duhej ta preknin, “Nuk jam ngritur te Ati im.” Dhe mĂ« pas thotĂ«, “Shko te vĂ«llezrit e mi dhe u thuaj se unĂ« po ngjitem tek Ati im dhe Ati juaj” Pak mĂ« poshtĂ«, Ai thotĂ«, “Mund tĂ« mĂ« ptekni. Ja, prekini kĂ«mbĂ«t e mia.” Pse e bĂ«ri Ai kĂ«tĂ« gjĂ«? Zonja dhe zotĂ«rinj, kjo Ă«shtĂ« njĂ« gjĂ« e mrekullueshme. NĂ« DhiatĂ«n e VjetĂ«r, nĂ« tarbenakull, kryeprifti hebre çonte flijimin nĂ« vĂ«ndin ShumĂ« tĂ« ShenjtĂ« dhe njerzit prisnin jashtĂ«, sepse e dinin se, nĂ«se PerĂ«ndia nuk do ta pranonte flijimin e tyre, prifti do tĂ« mbetej i vdekur.

Prisni derisa tĂ« kthehej kryeprifti. Dhe kur kryeprifti dilte, tĂ« gjithĂ« klithnin nga gĂ«zimi sepse thoshnin, “PerĂ«ndia e ka pranuar flijimin tonĂ«.” Jezusi tha, “Mos mĂ« prek… nuk jam ngjitur te Ati im.” Jezusi ndĂ«rmjet asaj kohe dhe kohĂ«s kur ata e panĂ« dhe e pekĂ«n, u ngjit tek PerĂ«ndia AtĂ«, e paraqiti Veten si flijim, dhe, zonja dhe zotĂ«rinj, nĂ«se Jezusi nuk do tĂ« ishte kthyer, nĂ«se nuk do t’i kishte lejuar tĂ« tjerĂ«t ta preknin, kjo do tĂ« thoshte se flijimi i Tij nuk ishte i pranuar. Por unĂ« falenderoj PerĂ«ndinĂ« qĂ« Ai u kthye dhe tha, “MĂ« prekni.” Ishte pranuar.

NdĂ«rsa pĂ«r trupin fiziko-frymĂ«ror tĂ« Jezu Krishtit, mendoj, z. Didat, se nĂ« fillim duhet tĂ« studioni Shkrimet tona. Mendoj se duhet tĂ« lexoni ashtu siç kam studiuar unĂ« shkrimet tuaja. Duhet tĂ« lexoni 1Korintasve 15:44,51 pĂ«r tĂ« gjetur shpjegimin e trupit tĂ« pĂ«rlĂ«vduar, tĂ« paprishĂ«m. Ky Ă«shtĂ« njĂ« trup frymor, dhe megjithatĂ« Ă«shtĂ« material. Ai mundi tĂ« ecte pĂ«rmes derĂ«s sĂ« mbyllur, Ai mundi tĂ« shfaqej nĂ« praninĂ« e tyre. Ai nuk kishte nevojĂ« pĂ«r ushqim, por hĂ«ngri. NĂ« tĂ« kundĂ«rt, ata do tĂ« thoshnin, “Ti je shpirt” Jo. Ai kishte atĂ« qĂ« Bibla e quan trup tĂ« rinjgjallur, tĂ« pĂ«rlĂ«vduar, tĂ« pranishĂ«m. Dhe nĂ«se do tĂ« ndodhesha nĂ« atĂ« dhomĂ« dhe do tĂ« isha i sigurt se e kisha parĂ« AtĂ« tĂ« kryqĂ«zuar, tĂ« varrosur dhe gjithçka tjetĂ«r dhe papritur Ai shfaqet nĂ« mes tĂ« atyre njerzĂ«ve, dhe unĂ« do tĂ« isha trĂ«mbur pak. Zonja dhe zotĂ«rinj, Jezu Krishti u rinjgjall se vdekuri! Faleminderit.


*Replikat

# Ahmed Didat

z. Kryeta, zonja dhe zotërinj të jurisë! Thelbi i problemit, deklarata e thënë fare qartë nga Jezu Krishti, është gabimi që po bënin dishepujt kur mendonin se Ai ishte rinjgjallur së vdekuri. Ai po i siguronte ata se një frymë nuk ka mish edhe eshtra, ciç po shihni. Kjo është anglishtja e versionit Të Mbretit Jakob, anglishtja bazë. Dhe askush nuk ka nevojë për një fajtor apo avokat për t’i shpjeguar atë që nënkupton.

Po t’u biem kryq e tĂ«rthor tĂ« 27 librave tĂ« DhiatĂ«s sĂ« Re, nuk gjen nuk gjen as edhe njĂ« deklaratĂ« tĂ« bĂ«rĂ« nga Jezusi, “UnĂ« kam vdekur dhe u rinjgjalla sĂ« vdekuri.” I krishteri ka pĂ«rpunuar fjalĂ«n ringjallje. HerĂ« pas here, pĂ«rmes pĂ«rsĂ«ritjes bĂ«n tĂ« ditur se po dĂ«shton njĂ« fakt. Ju vazhdoni ta shihni kĂ«tĂ« njeri, ai po ha ushqim, sikurse tĂ« ishte ringjallur. Jezu Krishti nuk i shqiptoi asnjĂ«herĂ«, nĂ« tĂ« 27 librat e DhiatĂ«s sĂ« Re, flalĂ«t, “UnĂ« jam ringjallur sĂ« vdekuri, as edhe njĂ« here.

Ai ishte bashkĂ« me ta pĂ«r 40 ditĂ« dhe nuk e shqiptoi kurrĂ« atĂ« fjali. Ai po dĂ«shmon gjithmonĂ« e mĂ« tepĂ«r se ishte i njĂ«jti Jezu, i cili i kiste shpĂ«tuar vdekjes, si tĂ« thuash pĂ«r qime. Ai asnjĂ«herĂ« nuk iu shfaq haprazi hebrenjve. U kishte dhĂ«nĂ« atyre njĂ« shenjĂ«, “AsnjĂ« shenjĂ« nuk do t’ju jepet pĂ«rveç shenjĂ«s sĂ« JonĂ«s.” AsnjĂ« shenjĂ« pĂ«rveç kĂ«saj. Po ashtu nuk u kthye tek ata nĂ« tempullin e Jeruzalemit pĂ«r t’u thĂ«nĂ«, “Ja ku jam.” As edhe njĂ« herĂ«. Ai rrinte gjithmonĂ« i fshehur. Pra, nuk kmi pse tĂ« merremi me gjĂ«rat qĂ« kanĂ« kaluar.

Jezusi nuk ngurronte tĂ« vdiste. NĂ« fakt, Ai kishte ardhur pĂ«r kĂ«tĂ« qĂ«llim. Tani, ndĂ«rsa lexoj Shkrimet, ato thonĂ« se Jezusi jo vetĂ«m qĂ« ngurronte, por po pĂ«rgatitej qĂ« t’i hapte kartat me hebrenjtĂ«. NĂ« DarkĂ«n e Fundit, Ai ngre problemin e mbrojtes, duke u thĂ«nĂ« dishepujve tĂ« Tij, “Siç ju kujtohet, kur ju dĂ«rgova nĂ« misionin tuaj pĂ«r tĂ« predikuar dhe shĂ«ruar, ju thashĂ« tĂ« mos mbanit asgjĂ« me vete. As trasta, as thes. AsgjĂ«. VallĂ« a ju mungoi gjĂ«?” (Shih Luka 22:35).

Dhe ata thanĂ«, “Jo, asgjĂ«.” Por tani jua tregoj unĂ« se çfarĂ« u tha atyre, “Ata qĂ« nuk kanĂ« shpata le tĂ« shesin rrobĂ«n e tyre dhe t’i blejnĂ«.” Ju duhet tĂ« shisni rrobat tuaja tĂ« blini shpata. Po ju pyes: PĂ«r çfarĂ« i pĂ«rdori shpatat? Mos qĂ«roni mollĂ« me to? Apo u prisni gurmazin njerzĂ«ve? PĂ«r çfarĂ« i pĂ«rdorni shpatat? Prandaj njĂ«ri prej tyre tha, “Zot, tashme i kemi dy”, dhe Ai u tha, “MjaftojnĂ«.”

Dhe del me dishepujt e Tij, me 11 prej tyre. Juda tashme ishte larguar pĂ«r ta tradhĂ«tuar. TĂ« njĂ«mbĂ«dhjetĂ« dishepujt dhe Ai shkojnĂ« nĂ« Gjetsmani. NĂ« Gjestmani, lexoni librin, lexoni ungjijtĂ« tuaj, dhe do tju thonĂ« se Jezusi vendosi tetĂ« njerĂ«z tek porta. Po ju bĂ«j kĂ«tĂ« pyetje, nĂ« radhĂ« tĂ« parĂ«, Pse duhej tĂ« shkonte nĂ« Gjetsmani? Dhe pse vendosi tetĂ« njerĂ«z tek porta, duke u thĂ«nĂ«: “Uluni kĂ«tu dhe vigjeloni me mua.”

Ai donte tĂ« thoshte: “Ndaloni kĂ«tu dhe bĂ«ni roje.” ÇfarĂ« tĂ« ruanin? ÇfarĂ« kishte pĂ«r tĂ« ruajtur nĂ« Gjetsemani? Kopshti, ullinjtĂ«, vendi bosh. ÇfarĂ« duhej tĂ« ruanin dishepujt pesĂ« milje larg qytetit nĂ« Gjetsemani? MĂ« pas merr me vete Pjetrin dhe dy djemtĂ« e Zebedeut - dy prej tyre kishin shpata - dhe bĂ«n njĂ« vijĂ« tĂ« mbrĂ«ndshme mbrojtje, dhe u thotĂ« atyre, “Uluni kĂ«tu, qĂ«ndroni kĂ«tu dhe rrini zgjuar me mua ndĂ«rsa po shkoj tĂ« lutem… po shkoj vetĂ«m dhe do tĂ« lutem matanĂ«.” Po ju pyes, Pse shkoi nĂ« Gjetsmani? Pse shkoi atje, pĂ«r t’u lutur? A nuk mund tĂ« lutej nĂ« dhomĂ«n e sipĂ«rme, gjatĂ« kohĂ«s sĂ« DarkĂ«s sĂ« Fundit? A nuk mund tĂ« kishte shkuar nĂ« tempullin e Jeruzalemit, qĂ« ishte dy hapa larg? Pse shkoi pesĂ« milje larg qytetit? Pse vendosi tetĂ« njerĂ«z tek porta? Pse bĂ«ri njĂ« vijĂ« tĂ« brĂ«ndshme mbrojtjeje?

Dhe Ai shkon pak mĂ« pĂ«rpara, bie nĂ« fytyrĂ« nĂ« tokĂ« dhe i lutet PerĂ«ndisĂ«, duke thĂ«nĂ«: “Ati im, nĂ« qoftĂ« se Ă«shtĂ« e mundur, largoje prej meje kĂ«tĂ« kupĂ«.” duke dashur tĂ« thotĂ«: “Largoje kĂ«tĂ« vĂ«shterĂ«si nga UnĂ«, por jo si dua UnĂ«, por siç do Ti. NĂ« fund, e lĂ« gjithçka nĂ« dorĂ«n TĂ«nde, por dua tĂ« mĂ« shpĂ«tosh.” Dhe duke qĂ«nĂ« nĂ« agoni, lutej mĂ« fort, dhe djersa e Tij po i bĂ«hej si gjak i mpiksur qĂ« bie pĂ«rtokĂ«. A Ă«shtĂ« kjo mĂ«nyra se si duhet tĂ« sillet njĂ« njeri, i cili Ă«shtĂ« caktuar pĂ«r t’u flijuar qĂ« nga krijimi i dheut? Juve, po jua bĂ«j kĂ«to pyetje.

Thuhet qe po djersitej, duke qene ne agoni. Ai lutet me fort, dhe djersa e Tij po i bëhej si gjak i mpiksur që bie përtokë. Dhe Bibla thotë se Zoti i Mëshirës dërgon një engjëll. Një engjëll erdhi për t’i dhënë fuqi. Dhe pyes, Në çfarë? Në besimin se Perëndia do ta shpëtonte. Në çfarë do t’i jepte fuqi engjëlli? Për ta shpëtuar. Dhe në çdo gjë që ndodhi atje, ju mund të shihni planin e Perëndise për shpëtimin e Tij. Bëni kudjes! Profecia që kishte bërë na thotë se Ai do të ishte si Jona dhe ne na thuhet se Ai nuk ishte si Jona. Ai nuk e përmbushi këtë profeci. Jona është i gjalle, Jezui i vdekur.

Me pas, Ponc Pilati u habit kur i thanë se Jezui vdiq, sepse, me sa dinte ai, asnjë njeri nuk mund të vdiste brënda tri orëve në kryq. Kryqëzimi duhet të sillte vuajtje dhe vdekje të ngadalte. Ky ishte qëllimi i vërtetë i kryqëzimit. Nuk ishte thjesht të hiqje qafe një karakter të padëshiruar nga shoqëria, duke e pushkatuar apo duke e varur. Qellimi i tij ishte një vdekje e ngadaltë.

Dhe Bibla thotĂ« se eshtrat nuk iu thyen. Ishte permbushje e njĂ« profecie. Por, ç’rĂ«ndĂ«si ka nĂ«se ja thyen apo jo eshtrat njĂ« njeriu tĂ« vdekur. Fakti qĂ« eshtrat nuk iu thyen ka rĂ«ndĂ«si vetĂ«m nĂ«se personi ishte i gjallĂ«. Pra, e shihni, pĂ«r 2.000 vjet me radhe, Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« njĂ« programim, nje programim i vazhdueshem. Dhe Pali e ka vendosur tĂ«rĂ« themelin e fesĂ« nĂ« njĂ« çështje: nĂ« kĂ«tĂ« vdekje dhe ringjallje, sepse ai na thote tek 1Korintasve 15:14: “Por nĂ« qoftĂ« se Krishti nuk Ă«shtĂ« ringjallur, predikimi ynĂ« Ă«shtĂ« i kotĂ« dhe i kotĂ« Ă«shtĂ« edhe besimi juaj.” Po tĂ« mos jetĂ« ringjallur, nuk qĂ«ndron asgjĂ«.

Prandaj tani, si njerëzit e mbytur që kapen pas fijes së kashtës, i krishteri duhet të provojë me çdo mjet se në një farë mënyre kryqëzimi e vrau Jezusin, kështu që ne të mund të fitojmë shpëtimin. Pra, ne do te donim që ju, z. Kryetar, zonja dhe zotërinj të jurisë, ta lexoni këtë libër edhe një herë tjetër dhe dëshminë, fjalë për fjalë. Nëse shqyrtoni me kujdes profecitë, atë që tha Jezui dhe mënyrën se si u soll, ato janë prova përfundimtare se Krishti nuk është kryqëzuar.


# Xhosh Mek-Dauell

Nuk di nĂ«se e dĂ«gjova mire, por mos thatĂ« gjĂ« se Jezui asgjĂ«kundi nĂ« 27 librat e DhiatĂ«s sĂ« Re nuk thotĂ« ndonjĂ«herĂ« se Ai ishte “i vdekur dhe tani i gjallĂ«”? Mund t’ju lexoj nga libri i Zbuleses, kapitulli 1, vargu 18? Ai tha: “Une jam i gjalli; isha i vdekur, por ja, jam i gjallĂ« nĂ« shekuj tĂ« shekujve.” Gjithashtu, z. Didat, Ai iu shfaq hebrenjve. E gjithĂ« Kisha e DhiatĂ«s sĂ« Re filloi me hebrenjtĂ«. Ai iu shfaq apostullit Pal kur ai ishte Sauli i Tarsit.

Por, zonja dhe zoterinj, ajo që më gëzon më shumë kur bëhet fjalë për ringjalljen dhe Krishtin si Jeta dhe Shpëtimtari im, është se Perëndia Jahve kishte premtuar se, kur një njeri hyn në atë marrëdhënie, duke i kërkuar Krishtit ta falë, i cili vdiq për mëkatet tona, u varros dhe u ringjall të tretën ditë, Perëndia Fryma e Shenjtë, hyn tek ai person dhe e ndryshon. Një nga dëshmitë më të mëdha është jeta ime. Kur e pranova Jezu Krishtin si Zotin dhe Shpëtimtarin tim, ia dorëzova vullnetin Tim Atij dhe i besova, zonja e zotërinj, dhe pa kaluar viti apo më shumë se një vit, fushat kryesore të jetës sime u ndryshuan.

Se pari, iu përkushtova dëshirës për të jetuar një jetë të shenjtë dhe të perëndishme. Se dyti, nisa të përjetoj një paqe të vërtetë dhe gëzim të brëndshëm, jo sepse nuk kisha kundërshtime, por, pavarësisht nga kundërshtimi, kisha paqen që jep Perëndia nëpërmjet Jezu Krishtit. Se treti, fitova kontroll mbi gjëndjen time emocionale. Kur isha në vitin e parë të universitetit desh vrava një djalë të ri. E humbja vazhdimisht kontrollin mbi veten. Pasi e besova Jezuin si Zot dhe Shpëtimtar, dija t’u bëja ballë krizave të humbjes së kontrollit dhe nuk pata më të tilla!

Këtë gjë e vunë re jo vetëm miqtë e mi, por më shpejt akoma armiqtë e mi. Dhe vetëm një hërë, gjate 22 vjetëve të një marrëdhënieje personale me Perendinë Jahve, Atin, nëpermjet Fjalës se Tij të Përjetshme, Birit, vetëm një herë e kam humbur kontrollin. Ai më ka dhëne një forcë të mbinatyrshme mbi të.

Zonja dhe zoterinj, fusha më e madhe, të cilën kam mirësinë ta ndaj sot me ju, është dashuria e Perëndise. Ja një shëmbull në lidhje me këtë, Im atë ishte pijaneci më i njohur në qytet. Zor se e mbaj mënd ndonjëherë esell. Shokët e shkollës talleshin me babanë tim, duke e quajtur të çmëndur. Banoja në një fermë dhe kur shkoja në plevicë shihja mamanë të shtrirë në kanalin e shkarkimit të bajgave - banjo e lopëve - e rrahur keq nga im atë sa s’mund të ngrihej në këmbe dhe të ecte.

Kur vinin miq, më duhej ta merrja babanë, ta lidhja në plevicë dhe makinën ta parkoja nga krahu tjetër, që të mund t’u thosha se ai po ishte në një udhetim të rëndësishëm pune, në mënyrë që të mos ndihesha në siklet. E çoja në plevicë, atje ku lopët kishin viçat e tyre të vegjël, ia futja krahët mes dërrasave dhe ia lidhja. I vendosja një litar rreth qafës dhe e kaloja përmes gjithë dërrasave prapa kurrizit dhe ia lidhja tek këmbët, në mënyrë të atillë që po t’i levizte do të vriste veten.

NjĂ« mbrĂ«mje, dy muaj para se te merrja diplomĂ«n e shkollĂ«s sĂ« mesme, u ktheva ne shtĂ«pi nga njĂ« takim. Kur hyra brĂ«nda, dĂ«gjova nĂ«nĂ«n qĂ« qante me dĂ«nesĂ«. I thashĂ«, “Si Ă«shtĂ« puna?” Ajo tha, “Yt ate mĂ« ka thyer zemren, dhe gjithçka qĂ« dua Ă«shtĂ« tĂ« rroj deri sa tĂ« diplomohesh, pastaj le tĂ« vdes.”

Pra, e kuptoni se dy muaj me vonë mora diplomën dhe të premten e javës tjetër, më datë 13, nella ime vdiq. Mos me thoni se nuk mund të vdisni nga një zemër e thyer. Nëna ime e pësoi dhe im atë e theu. Për mua ishte njeriu që urreja më tepër në botë. Por, zonja dhe zotërinj, kur vendosa një marrëdhënie me Perëndinë Jahve, nëpërmjet Birit të Tij të Përjetshëm, Zotit Jezu Krisht, pas një kohe të shkurtër dashuria e Perëndisë mori kontrollin e jetës sime dhe Ai e mori atë urrejtje dhe e ktheu në dashuri.

Aq shume ndikoi sa isha nĂ« gjĂ«ndje ta shihja tim atĂ« drejt e nĂ« sy dhe tĂ« thosha: “Babi, tĂ« dua shumĂ«.” Dhe gjeja mĂ« e mrekullueshme ishte se e kisha me tĂ«rĂ« mĂ«nd! U trasferova nĂ« njĂ« universitet tjetĂ«r. U aksidentova rĂ«ndĂ« me makinĂ«, ku pata tĂ«rheqje tĂ« kĂ«mbĂ«ve, krahĂ«ve dhe qafĂ«s. Me çuan nĂ« shtĂ«pi dhe babai hyri nĂ« dhomen time. Ishte shumĂ« i pĂ«rmbajtur, sepse mendonte se tashme kisha marrĂ« fund. Ai mĂ« bĂ«ri kĂ«tĂ« pyetje, “Si mund tĂ« duash njĂ« atĂ« tĂ« tillĂ«, si unĂ«?” Iu pergjigja, “Baba, para gjashtĂ« muajsh, unĂ« tĂ« pĂ«rbuzja, tĂ« urreja.” MĂ« pas i tregova atij se si arrita nĂ« pĂ«rfundimin qĂ« dukej qartĂ« se PerĂ«ndia Jahve, Ati, na e ka shfaqur Veten neve, njerĂ«zve, nĂ«pĂ«rmjet FjalĂ«s sĂ« PĂ«rjetshme, Birit te Tij, dhe qĂ« mĂ« pas vdiq pĂ«r mĂ«katet tona. Ky ishte ankthi nĂ«pĂ«r tĂ« cilin kaloi Ai, z. Didat.

NĂ«se do te mund tĂ« pĂ«rfytyroje tĂ« gjithĂ« mĂ«katet e botĂ«s, vetĂ«m mĂ«katet e tua dhe mĂ«katet e mia mjaftojnĂ«. Por tĂ« gjitha mĂ«katet e botĂ«s janĂ« mbi Birin. Ankthi qĂ« kaloi. Dhe i thashe, “Baba, iu luta Krishtit tĂ« mĂ« falĂ«. Iu luta Atij tĂ« vijĂ« nĂ« jetĂ«n time si Zoti dhe ShpĂ«timtari im dhe, si rezultat i kĂ«saj, kam gjetur forcĂ«n tĂ« dua dhe tĂ« tĂ« pranoj jo vetĂ«m ty, por edhe njerĂ«zit e tjere, ashtu siç
janĂ«.”

Hedh vĂ«shtrimin tek ju, z. Didat, dhe them: “Ju dua me gjithĂ« zemer… PerĂ«ndia mĂ« ka dhĂ«nĂ« dashuri pĂ«r ju… Ju dua aq shumĂ«, sa do tĂ« doja qĂ« edhe ju ta njihnit Jezu Krishtin si Zot dhe ShpĂ«timtar.” Dhe nĂ« fund, im atĂ« tha kĂ«to fjale: “Bir, nĂ«se PerĂ«ndia yt mund tĂ« bĂ«jĂ« nĂ« jetĂ«n time atĂ« qĂ« kam parĂ« tĂ« bĂ«jĂ« nĂ« jetĂ«n tĂ«nde, atĂ«here dua ta njoh AtĂ« personalisht.” Aty ku ishim, im atĂ« bĂ«ri njĂ« lutje te tille, “O PerĂ«ndi, nĂ«se je PerĂ«ndia dhe Krishti Ă«shtĂ« Fjala e PĂ«rjetshme, Biri Yt, nĂ«se mund tĂ« mĂ« falĂ«sh dhe tĂ« hysh nĂ« jetĂ«n time, atĂ« herĂ« dua tĂ« TĂ« njoh personalisht.”

Zonja dhe zotërinj, jeta ime u ndryshua rrenjësisht për një vit dhe ka ende shumë fusha te jetes sime për t’u ndryshuar nga Perëndia. Shihni tim atë! Jeta e tij u ndryshua para syve të mi. z. Didat, ishte njësoj sikur dikush erdhi dhe ndezi një llambë. A e dini se ai preku uiski vetëm një herë pas kësaj. Vetëm sa njomi buzët dhe me kaq i dha fund. Nuk kishte më nevojë për të. Katërmbëdhjete muaj më vonë, ai vdiq, sepse treçereku i stomakut duhej t’i hiqej, si pasojë e të pirit për rreth 40 vjet.Por, a e dini, zonja dhe zotërinj, se gjatë asaj periudhe 14-mujore, shumë biznesmenë të qytetit tim dhe të zonave përreth ia kushtuan jetët e tyre Perëndisë së gjallë, nëpërmjet Fjalës së Përjetshme, Jezu Krishtit, për shkak të jetës së ndryshuar të njërit prej pijanecëve të qytetit.

Gruaja ime, Doti, shprehet nĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ«, duke thĂ«ne, “I dashur, pĂ«r shkak se Krishti u ringjall sĂ« vdekuri, Ai jeton dhe, pĂ«r shkak se Ai jeton, ka fuqinĂ« e pafund, nĂ«pĂ«rmjet FrymĂ«s sĂ« ShenjtĂ«, tĂ« hyjĂ« nĂ« jetĂ«n e njĂ« njeriu dhe ta ndryshojĂ« atĂ« nga brĂ«nda jashtĂ«.” Kjo Ă«shtĂ« arsyeja pse Krishti i ringjallur, i gjalle, tha nĂ« njĂ« nga 27 librat e DhiatĂ«s se RĂ«, “Isha i vdekur, por jam i gjalle.” Ai mund tĂ« thotĂ«, “UnĂ« qĂ«ndroj te dera e jetĂ«s tĂ«nde dhĂ« trokas. NĂ«se dikush e dĂ«gjon zerin tim dhe e hap derĂ«n, unĂ« do te hyj tek ai.”


* Deklaratat e Mbylljes

# Ahmed Didat

z. Kryetar, zonja dhe zoterinj të jurisë! Njeriu është frikacak nga natyra. Ju e mbani mënd që nga fillimi me Adamin, duke ia hedhur fajin tjetrit. Jo unë po gruaja; dhe gruaja, jo une por gjarpri. Njeriu është frikacak nga natyra. Dhe ne duam dikë tjetër të mbajë barrën tonë. Ne duam dikë tjetër të pijë ilaçet për ne kur jemi të sëmurë. Ne duam të heqim apandesitin e dikujt tjetër, kur është plasur yni. Ky është njeriu në përgjithësi.

Por kjo nuk Ă«shtĂ« ajo qĂ« tha Jezu Krishti. Ai donte qĂ« ti tĂ« merrje kryqin tĂ«nd - tĂ« kryqĂ«zoheshe vetĂ«. DĂ«gjoni! Ai thotĂ«, “Nuk Ă«shtĂ« prej Meje ai qĂ« nuk e merr kryqin e vet dhe nuk vjen pas meje.” Merrni kryqin dhe mĂ« ndiqni. Me fjalĂ« tĂ« tjera, kryqezoni veten. Jo, jo, jo. Jo, Ai nuk donte tĂ« thoshte kĂ«tĂ«. Ajo qĂ« Ai donte tĂ« thoshte ishte se, ashtu siç mbaj pĂ«rgjegjĂ«sinĂ« Time, kĂ«shtu ju mbani tuajĂ«n. Ashtu siç lutem unĂ«, kĂ«shtu lutuni dhe ju. Ashtu siç agjĂ«roj unĂ«, kĂ«shtu agjĂ«roni dhe ju; ashtu siç jam rrethprerĂ« unĂ«, kĂ«shtu rrethprituni dhe ju, atĂ« qĂ« bĂ«j unĂ«, atĂ« bĂ«ni edhe ju. Ju mbani pĂ«rgjegjĂ«sinĂ« tuaj.

Kjo është ajo që kishte ndër mend Ai. Pra, ky është sistemi islamik! Kjo është ajo që mëson islami. E shihni, sistemi që të shpëton pas shumë viteve si alkoolist, pas shumë vitesh si vjedhës i 10 centëve nga kutia e ofrimit, lexojeni këtu, në librin e Xhoshit. Ai thotë se çdo të diel, e vetmja gjë që përfitonte nga kisha ishte të hidhte në kutinë e ofrimeve 25 cent dhe të merrte prej saj 35 për të blerë një frape. Dhe më pas, në jetën e tij, nëse ju e studioni, gjejmë se e njëjta gjë bëhet në një nivel më të lartë të intelektualizmit, pot nuk kemi kohë për tiu futur asaj teme.

Po e mbyll me mesazhin e Jezuit. Ai thotĂ«, “VĂ«rtet, vĂ«rtet, po ju them, nĂ« qoftĂ« se drejtesia juaj nuk Ă«shtĂ« mĂ« e lartĂ« nga ajo e skribĂ«ve dhe e farisenjve, ju nuk do tĂ« hyni fare nĂ« mbretĂ«rinĂ« e qiejve.” Nuk ka mbretĂ«ri tĂ« qiejve pĂ«r ju. Kjo Ă«shtĂ« ajo qĂ« thotĂ« Ai; keto jane fjalet e Tij. Dhe ajo qe po ndodh kern nuk eshte se ju po kundershtoni fjalet e Tij. Ky eshte islami! Ne qofte se nuk jeni me te mirĂ« se hebrenjtĂ«, nuk do tĂ« ketĂ« mbretĂ«ri tĂ« qiejve pĂ«r ju.

Ai nuk tha se është gjaku, por drejtësia juaj. Ju duhet të jeni më të mirë se hebrenjtë. Ju duhet të agjeroni, ashtu siç agjëruan hebrenjtë, por në një nivel më të lartë; ju duhet te luteni, ashtu siç u lutën hebrenjtë, por në një nivel më të lartë; ju duhet të jepni lemoshë, ashtu siç dhanë lëmoshë hebrenjtë, por në një nivel më të lartë. Dhe ky është islami.

Prandaj, z. Kryetar, zonja dhe zoterinj tĂ« jurise, them se kjo ringjallje, ashtu siç Ă«shtĂ« paraqitur nga Xhoshi ne Amerike, nĂ«n titullin “Mashtrim pa dashje apo histori”, tĂ« lĂ« tĂ« nxjerrĂ«sh si pĂ«rfundim se kĂ«tu janĂ« njĂ« miliard njerĂ«z qĂ« po merren pĂ«r njĂ« udhĂ«tim nĂ« kryq. NĂ« Durban, çdo javĂ«, ne kemi kuaj qĂ« marrin mijĂ«ra njerĂ«z pĂ«r njĂ« udhetim - çdo kalĂ« e bĂ«n njĂ« gjĂ« tĂ« tillĂ«. Por kĂ«tu po ju marrin pĂ«r njĂ« udhĂ«tim nĂ« kryq.

Zonja dhe zotërinj, ju falemnderit shumë.


# Xhosh Mek-Dauell

z. Didat, në Biblën e krishtere të shfaqur nga Perendia nuk gjejmë ndonjë vend ku një i krishterë të urdhërohet ndonjëherë për t’u kryqëzuar. Neve na thuhet të pranojmë se tashme jemi të kryqëzuar në Jezu Krishtin.

Tek RomakĂ«ve 8:32, PerĂ«ndia, duke folur nga pĂ«rjetĂ«sia, thotĂ«, “Ai qĂ« nuk kurseu Birin e vet, por e dha pĂ«r tĂ« gjithĂ« ne.” NĂ« vĂ«ndin tim, njĂ« vajzĂ«, e cila u ndalua pĂ«r thyerje tĂ« rregullave tĂ« qarkullimit rrugor, u çua para gjykatĂ«sit. GjykatĂ«si tha, “Je apo nuk je fajtore?” Dhe ajo tha, “Jam fajtore.” Ai mori vendimin dhe e gjobiti me 100 dollarĂ« ose 10 ditĂ« burg. MĂ« pas ndodhi njĂ« gjĂ« e çuditshme. GjykatĂ«si u ngrit, hoqi togĂ«n, e vendosi nĂ« mbĂ«shtetĂ«sen e karriges, zbriti poshtĂ« dhe pagoi gjobĂ«n. Ai ishte njĂ« gykatĂ«s i drejtĂ«. Vajza e tij kishte shkelur ligjin.

Nuk kishte rëndesi se sa shumë e donte të bijën, ai duhej ta gjobiste me 100 dollarë ose me 10 ditë burg. Por ai e donte aq shumë, saqë zbriti poshtë, e mori dënimin mbi vete dhe e pagoi vetë. Ky është një ilustrim i qartë i asaj që ka shfaqur Perëndia Jahve nëpërmjet Fjales se Tij te Shenjtë. Perëndia na do. Krishti vdiq për ne. Bibla e vë në dukje farë qartë se paga për mëkatin është vdekja. Prandaj Perëndia duhej të merrte vendimin.

Por, zonja dhe zotĂ«rinj, Ai na deshi aq shumĂ«, saqĂ« ishte nĂ« gjĂ«ndje tĂ« linte mĂ«njanĂ« togĂ«n e Tij tĂ« gjykatĂ«sit dhe tĂ« zbriste nĂ« formĂ«n e njeriut Jezu Krisht, qĂ« tĂ« shkonte nĂ« kryq dhe tĂ« paguante çmimin pĂ«r ne. Dhe tani, Ai mund te thotĂ«, “QĂ«ndroj te dera e jetĂ«s tĂ«nde dhe trokas. Dhe nĂ«se dikush e dĂ«gjon zĂ«rin Tim dhe e hap derĂ«n, UnĂ« do tĂ« hyj tek ai.”

Po, z. Didat, një miliard të krishterë po udhetojnë në kryq. Ne jemi marrë për një udhetim. Besoj se Perëndia ka siguruar kryqin si një koçi (qerre) lufte për në mbretërinë e qiejve, nëpërmjet gjakut te dërdhur të Birit të Tij hyjnor.

Zonja dhe zotërinj, ju faleminderit shumë që më dhatë privilegjin, si një njeri nga një vënd tjetër, për të ardhur këtu dhe, z. Didat, ju jam borxhli që më dhatë këtë mundësi. Nëse vini në vendin tim, do të hamë një darkë së bashku. Ju falemnderit.

Fund i Debatit


Dorëshkrimi i mësipërm i debatit ndërmjet Ahmed Didat dhe Xhosh Mek-Dauell (dhe kapitullit mbyllës të autorit duke dhënë një krahasim ndërmjet Islamizmit dhe Krishtërimit) janë marrë nga:

Josh McDowell dhe John Gilchrist THE ISLAM DEBATE publikuar nga HERE’S LIFE PUBLISHERSM INC., © 1983 faqet 143-185 (duke përfshirë kapitullin e
mbylljes
)


We are grateful to Answering Islam, http://answering-islam.org for their permission to use this article on pergjigje.org