jump to navigation

A është Muhamedi profet?

Postuar tek: Muhamedi Profet

Myslimanët nënvijëzojnë jo vetëm një provë, por një numër fushash, ato që ata ndjejnë, substancojnë shpalljen e tyre drejt profetësisë së Muhamedit. Do të ishte ndihmuese për t’i parë këto fusha dhe që të vijmë në konkluzionin se sikur këto të ishin shpallje legjitime për profetësinë e tij.

1. Pozita myslimane

Emri i Muhamedit, si Ahmed, do tĂ« thotĂ« “I lavdĂ«rueshmi”. E mĂ« tepĂ«r se kaq ky nuk ishte iniciali i emrit tĂ« tij, por ishte emri i atribuar ndaj tij mĂ« vonĂ« nĂ« jetĂ«n e tij kur ai u bĂ« profet i njohur i arabĂ«ve. Studiuesit besojnĂ« se emri i fĂ«mijĂ«risĂ« sĂ« tij ishte “Amin”, i emĂ«ruar sipas nĂ«nĂ«s sĂ« tij “Amina”, e cila vdiq kur ai ishte 6 vjeç. I ati quhej “Abdullah”, por Muhamedi kurrĂ« nuk e njohu atĂ« sepse ai vdiq para se ai tĂ« lindej. Pas vdekjes sĂ« nĂ«nĂ«s sĂ« tij, Muhamedi u rrit nga gjyshi i tij, dhe pas vdekjes sĂ« tij, nga xhaxhai Abu Talib. NĂ« rininĂ« e tij Muhamedi udhĂ«toi shumĂ« gjatĂ« me karvanet e tregtarĂ«ve me gamile. Kjo Ă«shtĂ« njĂ« çështje, qĂ« sipas traditĂ«s muslimane, gjĂ«ra tĂ« veçanta ndodhĂ«n me tĂ«, tĂ« cilat ndikuan nĂ« statusin e tij midis njerĂ«zve.

1.1. Një dëshmi mbinatyrore që drejton në profetërinë e Muhamedit

Kur ai ishte tre vjeç, dy engjëj erdhën dhe morën zemrën nga gjoksi i tij, e pastruan me ujë të akullt, e vendosën atë prapë në vend dhe u larguan. Duke bërë kështu ata supozohet ta kenë përgatitur atë për misionin e tij mbi tokë. Një tjetër histori e cila vjen nga tradita muslimane përmend se pas vdekjes së gjyshit Abdu-Mutalib, Muhamedi shkoi për të vizituar një murg katolik me xhaxhain e tij Abu-Talib, është e thënë se murgu pa një re që mbronte vetëm Muhamedin prej diellit. Atëherë ishte momenti kur ai kuptoi se mund të ishte i veçantë.

Në moshën 25 vjeçare ai u martua me Hatixhën, një vejushë, 15 vjet më e vjetër, e cila ishte në fakt punëdhënësja e tij. Martesa ishte e lumtur dhe dy bij e katër bija u lindën prej tyre, edhe pse dy bijtë nuk jetuan. Hatixhja vdiq pas 25 vjetëve martesë me Muhamedin, dhe gjatë kësaj kohe Muhamedi nuk u martua me ndonjë grua tjetër.

Më 612 Muhamedi u tërhoq dhe shpesh shkonte për meditim në malin Hira, i cili gjendet afër Mekës. Këtu, sipas traditës ai pati zbulesën e tij të parë. Në Mishkat-ul-Masabih, vëll. IV, faq. 356-357 ne lexojmë rreth kësaj zbulese të parë e dhënë nga Ajshja, gruaja më e preferuar e Muhamedit:

“Zbulesa e parĂ« qĂ« filloi tĂ« shfaqej ndaj apostullit tĂ« Allahut ishte njĂ« Ă«ndĂ«rr e saktĂ« nĂ« gjumĂ«. Ai nuk pa njĂ« Ă«ndĂ«rr, por erdhi si njĂ« agim mĂ«ngjesi. Pas kĂ«saj vetmia iu bĂ« e çmueshme ndaj tij dhe ai vendosi qĂ« ta izolojĂ« veten e tij nĂ« shpellĂ«n e HirĂ«s dhe u pĂ«rfshi nĂ« njĂ« devocion (shĂ«rbesĂ« e shenjtĂ«) pĂ«r shumĂ« net para se ai do tĂ« shkonte nĂ« shtĂ«pinĂ« e tij pĂ«r t’u furnizuar me ushqime. AtĂ«herĂ« ai do tĂ« kthehej te Hatixhja tĂ« merrte furnizimet pĂ«r netĂ«t derisa e vĂ«rteta erdhi tek ai gjatĂ« kohĂ«s qĂ« ai ishte nĂ« shpellĂ«n e HirĂ«s. EngjĂ«lli iu shfaq para tij dhe i tha: “Lexo” unĂ« u pĂ«rgjigja, “unĂ« nuk mund tĂ« lexoj”. Pastaj ai mĂ« mori dhe mĂ« shtypi fort deri sa mbi mua erdhi njĂ« raskapitje; mandej ai mĂ« lĂ«shoi dhe tha: “Lexo unĂ« i thashĂ« nuk mund tĂ« lexoj”. Pastaj ai rrĂ«fen: mĂ« pas ai mĂ« mori dhe mĂ« shtypi fort pĂ«r herĂ« tĂ« dytĂ« deri sa atje u shfaq njĂ« lodhje shumĂ« e madhe nĂ« mua, pastaj mĂ« lĂ«shoi. Ai tha “lexo”, unĂ« thashĂ« “nuk mund tĂ« lexoj”. AtĂ«herĂ« ai mĂ« mori dhe mĂ« shtypi pĂ«r herĂ« tĂ« tretĂ« deri sa u shfaq njĂ« rraskapitje nĂ« mua: pastaj mĂ« lĂ«shoi. Ai tha: “Lexo nĂ« emĂ«r tĂ« Zotit qĂ« tĂ« krijoi, krijoi njeriun nga njĂ« mpiksje. Lexo dhe Zoti yt Ă«shtĂ« mĂ« Bujari, i cili mĂ«soi me laps, i mĂ«soi njeriut atĂ« qĂ« nuk e dinte”. AtĂ«herĂ« profeti u kthye prej aty, zemra e tij po dridhej dhe ai shkoi te Hatixhja dhe i tha, “MĂ« mbulo, mĂ« mbulo”. AtĂ«herĂ« e mbuluan atĂ« deri sa tmerri kaloi prej tij.

Si kushdo që është rrëmbyer nga një engjëll (disa tradita thonë që ai u kap prej fytit), ai u frikësua dhe vrapoi në shtëpi tek gruaja e tij, e cila kishte kuptimet e saj interesante të përshkrimit nëse ai po thoshte të vërtetën apo jo. Ajo e vendosi atë mbi çdo ije të saj dhe e pyeti nëse e kishte parë engjëllin, të cilës ai iu përgjigj po. Pastaj ajo u zhvesh para tij dhe e pyeti përsëri nëse e kishte parë engjëllin, dhe kur ai tha jo, atëherë e kuptoi se ai kishte marrë një zbulesë autentike.

Hatixhja më pas e çoi atë tek një murg nestorian në Mekë, i quajtur Varaga Ibn Nofali, i cili po përkthente librin e Mateut në arabisht në atë kohë. Ai, mbi pyetjet që i bëri konfirmoi se Muhamedi ishte me të vërtetë një profet. Fatkeqësisht ky murg nuk e kishte përkthyer Mateun 24:24 në atë kohë. Nëse ai do të kishte bërë këtë, Muhamedi kurrë nuk do të kishte marrë marshimin e profetit.

KĂ«to fakte tĂ« mĂ«sipĂ«rme sipas traditĂ«s muslimane janĂ« se si Muhamedi mbajti autoritetin e tij pĂ«r tĂ« filluar shĂ«rbesĂ«n e tij dhe si e mori besimin si profet i PerĂ«ndisĂ« mĂ« tepĂ«r se kaq, si profeti pĂ«rfundimtar nga Zoti “vula e gjithĂ« profetĂ«ve” (sipas Sures 33:40). Ka akoma “prova” tĂ« dĂ«shmuara tĂ« cilat myslimanĂ«t u referohen si substanca e shpalljes sĂ« profetĂ«risĂ« sĂ« tij.

1. 2. Krijuesi analfabet i Kuranit çështje e profetërisë së tij

MyslimanĂ«t shpallin se Muhamedi ishte analfabet. Ata arsyetojnĂ«: “si mundet qĂ« njĂ« analfabet tĂ« shkruajĂ« njĂ« libĂ«r si Kurani?” Me anĂ« tĂ« kĂ«saj ata nĂ«nkuptojnĂ« se autorĂ«sia e Kuranit nuk mund tĂ« jetĂ« bĂ«rĂ« nga dikush i cili nuk lexon, kĂ«shtu vazhdimisht shkrimi i tij Ă«shtĂ« njĂ« mrekulli, qĂ« nĂ« kohĂ«n kur ka ardhur nga Allahu. Ata pĂ«rfshijnĂ«, prandaj, se mrekullia e Kuranit i jep tĂ« drejtĂ«n Muhamedit tĂ« shpallet profet.

Për ta kuptuar më mirë këtë argument, ne kemi nevojë t’u referohemi ndaj pasazhit i cili flet në lidhje me analfabetizmin e tij. Në suren 7:157 ne lexojmë:

“QĂ« pranojnĂ« tĂ« dĂ«rguarin (Muhamedin), Pejgamberin arab, (qĂ« nuk shkruan as nuk lexon), tĂ« cilin e gjejnĂ« tĂ« cilĂ«suar (tĂ« pĂ«rshkruar me virtytet e tij), te ata nĂ« Tevrat dhe nĂ« Inxhil, e qĂ« i urdhĂ«ron ata pĂ«r çdo tĂ« mirĂ«.”

NĂ« mĂ«nyrĂ« qĂ« tĂ« kuptojmĂ« se çfarĂ« do tĂ« thonĂ« fjalĂ«t e “profetit tĂ« paditur”, ne duhet tĂ« shohim nĂ« tekstin arab. NĂ« arabisht thuhet, an-nabijial-ummi. Nabi Ă«shtĂ« e thjeshtĂ« pĂ«r t’u pĂ«rkthyer dhe do tĂ« thotĂ« profet. Kjo Ă«shtĂ« tepĂ«r e qartĂ«. Fjala “ummi”, sidoqoftĂ« nuk Ă«shtĂ« e qartĂ«. PĂ«r tĂ« pĂ«rcaktuar kuptimin e saj ne kemi nevojĂ« t’i referohemi ndaj njĂ« vargu tjetĂ«r nĂ« Kuran qĂ« e pĂ«rdor atĂ«. Ne e gjejmĂ« atĂ« nĂ« suren 62:2, qĂ« thotĂ«:

“Ă‹shtĂ« Ai qĂ« ka sjellĂ« nĂ« mes tĂ« tĂ« pashkolluarve njĂ« apostull nga mesi i tyre, pĂ«r t’u treguar atyre shenjat e tij, pĂ«r t’i shenjtĂ«ruar ata dhe qĂ« t’i mĂ«sojĂ« ata nĂ« Shkrime dhe nĂ« UrtĂ«si.”

CilĂ«t janĂ« tĂ« pashkolluar nĂ« kĂ«tĂ« tekst? Komentari i Jusuf AlisĂ« e bĂ«n mjaft tĂ« qartĂ« se cilĂ«t ishin kĂ«ta tĂ« pashkolluar. Ai thotĂ« nĂ« fund tĂ« faqes 5451, “TĂ« pashkolluarit; siç aplikohen ndaj njĂ« populli, i referohet arabĂ«ve, nĂ« krahasim me NjerĂ«zit e Librit tĂ« cilĂ«t kishin njĂ« traditĂ« tĂ« gjatĂ« tĂ« mĂ«simit, po rĂ«nia e tyre Ă«shtĂ« referuar nĂ« vargun e pestĂ« mĂ« poshtĂ«. Siç praktikohet te individualĂ«t, do tĂ« thotĂ« se zbulesa e Allahut Ă«shtĂ« pĂ«r pĂ«rfitimin e njerĂ«zimit, kanĂ« apo s’kanĂ« njohuri botĂ«rore. “Fjala umijun e pĂ«rdorur nĂ« suren 62:2 Ă«shtĂ« numri shumĂ«s i fjalĂ«s “umi”, e gjetur nĂ« suren 7:157. Prandaj çfarĂ« ne gjejmĂ« Ă«shtĂ« se fjala “umi” ishte pĂ«rdorur pĂ«r njerĂ«zit tĂ« cilĂ«t nuk i kishin shkrimet, nĂ« krahasim me judenjtĂ« ose tĂ« krishterĂ«t. MĂ« thjeshtĂ«, ata ishin tĂ« “pashkruajtur”. Muhamedi e konsideroi veten e tij tĂ« ishte profeti ndaj tĂ« pashkruajturve, njĂ« profet ndaj atyre qĂ« nuk kishin LibĂ«r, pa zbulesĂ«; me fjalĂ« tĂ« tjera ndaj arabĂ«ve. Prandaj sura 7:157 nuk mundet tĂ« pĂ«rdoret si provĂ« se Muhamedi ishte analfabet.

Çfarë ne mund të themi është se Muhamedi ishte akoma dhe më tepër se analfabet. Ai ishte përgjegjës për karvanet e Hatixhës, që udhëtonin shumë dhe shumica e tyre mbajtën shënime për transaksionet e tij.

Hadithi i Ibn Sadës përmend tërthorazi faktin që ai shkruante. Ibn Sadi shkruan:

“Profetin, Allahu ta bekojĂ« atĂ«, u sĂ«mur tĂ« enjten. Pas kĂ«saj ai, Ibn Abaz filloi tĂ« vajtojĂ« e tĂ« thotĂ«: “MjerĂ« kjo e enjte! ÇfarĂ« e enjte”! SĂ«mundja e Profetit, Allahu e bekoftĂ« atĂ«, u keqĂ«sua; ai tha: “Sillni njĂ« kamare me bojĂ« dhe diçka pĂ«r tĂ« shkruajtur. UnĂ« do tĂ« (shkruaj pĂ«r ju) njĂ« dokument dhe ju kurrĂ« nuk do tĂ« keqtrajtoheni”. (Ibn Sadi, f.302)

I gjithë ky argument, sidoqoftë, është më mirë të diskutohet nëse njëri konsideron se Kurani që ne e zotërojmë sot nuk është zbulesa origjinale që iu zbulua me anë të Muhamedit ndaj ndjekësve të tij. Në fakt, sipas traditës është puna e sekretarit të Muhamedit Zaid ibn Thabit, i cili e përmblodhi atë 14 vjet pas vdekjes së Muhamedit, gjatë mbretërimit të Utmanit. Ku pra, është mrekullia në të?

Prej një perspektive historike argumenti bie madje nga reputacioni i tij, ashtu si shumë historian besojnë se shumë pak nga Kurani është shkruar prej Muhamedit, por ishte më tepër rezultat i një zhvillimi polemik shkrimesh të cilat u kanonizuan në shekullin e IX dhe X, 200-300 vjet pas jetës së Muhamedit. A mund ta shpallim këtë si një mrekulli? Sa më shumë zbulohet fakti, aq më tepër bëhet më i qartë se Kurani nuk është mrekullia të cilën myslimanët duan të theksojnë si një provë për besueshmërinë e Muhamedit si një profet.

1.3. Çështjet e profetizimit ndaj profetërisë së tij

NjĂ« provĂ« tjetĂ«r e profetĂ«risĂ« sĂ« tij sipas myslimanĂ«ve, vjen nga fakti qĂ« Muhamedi profetizoi ngjarjet pĂ«r tĂ« ardhmen, tĂ« cilat ndodhĂ«n mĂ« vonĂ«. VetĂ«m njĂ« profet i PerĂ«ndisĂ« mund tĂ« dijĂ« se çfarĂ« do tĂ« ndodhte nĂ« tĂ« ardhmen, prandaj Muhamedi mund tĂ« jetĂ« profet. Tani, e vetmja profeci “e vĂ«rtetĂ«” e regjistruar, tĂ« cilĂ«n myslimanĂ«t ia atribuojnĂ« Muhamedit, Ă«shtĂ« gjetur nĂ« suren 30:1-4, ku shkruhet:

Perandoria Romake është mposhtur. Në një vend të afërtë; por ata edhe pas kësaj humbjeje të tyre, do të jenë shpejt fitues. Brenda shumë vitesh. Me Allahun është vendimi, në të shkuarën dhe në të ardhmen: në atë ditë besimtarët do të gëzojnë.

Ky pasazh i referohet humbjes sĂ« bizantinĂ«ve nĂ« Siri nga persianĂ«t nĂ«n Kusran Parvis (nĂ« 615 Pas K.), 6 vjet para HixhrĂ«s. Humbja e persianĂ«ve do tĂ« ndodhĂ« shpejt “nĂ« njĂ« numĂ«r tĂ« vogĂ«l vitesh”. NĂ« dritĂ«n e parashikimit, Abu-Bakri vuri njĂ« bast me Ubai-ibn-Khalaf se ky parashikim do tĂ« pĂ«rmbushej brenda tre viteve. Por kjo u korrigjua nga Muhamedi, i cili tha se “numri i vogĂ«l” Ă«shtĂ« mes tre dhe nĂ«ntĂ« viteve (Al-Baizavi).

Myslimanët na thonë se bizantinët i mposhtën armiqtë e tyre brenda shtatë vjetësh. Sidoqoftë, fakti është se bizantinët e mposhtën Persinë më 628 Pas K. (komentari i Al-Bazavit). Kjo ishte 12 vjet pas parashikimit të Muhamedit. Vazhdimisht, ky pasazh nuk kualifikohet si një profeci, veçanërisht mes kohës, mes profecisë, dhe përmbushjes ishte shumë shkurt, dhe në vazhdim ngjarja ishte e thjeshtë për t’u parashikuar. Mundësitë ishin 50 me 50.

“ProfecitĂ« e tjera” tĂ« cilat myslimanĂ«t i drejtojnĂ« pĂ«r t’iu referuar fitoreve tĂ« Muhamedit dhe kĂ«to nĂ« lidhje me vetĂ« Kuranin. Ă‹shtĂ« pothuajse e pamundur pĂ«r tĂ« vendosur nĂ«se kĂ«to profeci ishin thĂ«nĂ« para pĂ«rmbushjes sĂ« tyre. PĂ«rveç, si rasti tjetĂ«r i mĂ«parshĂ«m, ato ishin pothuajse tĂ« thjeshta pĂ«r t’u parashikuar, ose vetĂ«m njĂ« propagandĂ« lufte. NĂ« kĂ«tĂ« ngjarje Xhorxh Bush mund tĂ« thirret njĂ« profet gjithashtu, sepse ai parashikoi se koalicioni i Gjirit do tĂ« fitonte luftĂ«n kundĂ«r Irakut.

1.4. Mrekullitë dhe çështja e profetërisë së tij

Myslimanët gjithashtu shpallin se Muhamedi bëri mrekulli dhe kjo është një provë e mëtejshme që ai ishte një profet. Interesante, përveç kësaj shpalljeje prej myslimanëve, Kurani autoritetit të të cilit i referohen, mohon se Muhamedi bëri ndonjë mrekulli.

Le tĂ« marrim pĂ«r shembull suren 17:90-93. KĂ«tu Muhamedi Ă«shtĂ« sfiduar tĂ« bĂ«jĂ« ndonjĂ« mrekulli pĂ«r tĂ« provuar besueshmĂ«rinĂ« e tij dhe ai pĂ«rgjigjet duke thĂ«nĂ« se ai Ă«shtĂ« njĂ« njeri, njĂ« apostull. KĂ«tu ka edhe sure tĂ« tjera tĂ« cilat flasin rreth sfidĂ«s pĂ«r njĂ« shenjĂ« nga jobesimtarĂ«t dhe zemĂ«rimi i Muhamedit pĂ«rgjigjet se ai ishte vetĂ«m njĂ« “lajmĂ«tar”, njĂ« “drejtues” dhe njĂ« “mbajtĂ«s i lajmeve tĂ« gĂ«zueshme” (referim ndaj surĂ«s 2:118-119; 6:37; dhe 124; 13:7 dhe 17:59).

Hadithi nga ana tjetër raporton një numër mrekullish të cilat myslimanët i theksojnë shumë shpejt si një provë e mëtejshme për autoritetin e Muhamedit. Në Mishkat IV faqe 411 ne lexojmë:

“Profeti po shikonte ndĂ«rsa po shkruante mbi mushkĂ«n e tij si dikush qĂ« po pret tĂ« vrasĂ« dhe mĂ« pas ai tha” Kjo ishte kur gjaku zien nĂ« vena. Pak mĂ« pas ai mori disa guralecĂ« dhe i hodhi ato tek fytyrat e paganĂ«ve dhe tha:”Mbilluni nga Zoti Muhamed”.

Dhe në Mishkat IV faqet 419-420 ne lexojmë:

“Anasi raportoi: NjĂ« njeri i shkroi profetit se ai u kthye si femohues prej islamit dhe iu bashkua tĂ« pafeve. Profeti tha: “NĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« toka nuk do ta pranojĂ« atĂ«”. Abu Talhah mĂ« informoi se ai kishte ardhur nĂ« tokĂ«n ku vdiq. Ai e gjeti atĂ« tĂ« hedhur jashtĂ«. Ai tha: Ç’ka ndodhur me tĂ«? Ata thanĂ«: “Ata e varrosĂ«n atĂ« disa herĂ« por toka nuk e pranoi atĂ«.”

Por mbase mrekullia më e dëgjuar e cila ka ardhur nga hadithi dhe e konvertuar nga myslimanët deri më sot është ndarja e hënës nga Muhamedi. është e shkruar në Sahih Muslim IV, fq. 1467:

“Ky hadith ka qenĂ« i transmetuar mbi autoritetin e Abdullah b. Masud, i cili tha: Ne ishim me lajmĂ«tarin e Allahut (paqja qoftĂ« me tĂ«) nĂ« Mina, hĂ«na ishte e ndarĂ« nĂ« dy pjesĂ«. NjĂ«ra prej tyre ishte prapa malit dhe tjetra ishte anash malit. LajmĂ«tari i Allahut na tha: “DĂ«shmoni pĂ«r kĂ«tĂ«”.

Ndarja e hĂ«nĂ«s nuk Ă«shtĂ« thjesht njĂ« fabulĂ« prej hadithit, por Ă«shtĂ« aluduar edhe nĂ« Kuran. Sura 54, e cila titullohet “HĂ«na” fillon duke thĂ«nĂ«: “Ora (e gjykimit) Ă«shtĂ« nata dhe hĂ«na Ă«shtĂ« çarĂ« nĂ« gjysĂ«m…..” Nga konteksti Ă«shtĂ« e dukshme qĂ« do tĂ« thoshte se ishte njĂ« shenjĂ«, por njerĂ«zit e mohuan atĂ« dhe nĂ« dĂ«shirat e tyre pĂ«r tĂ« krijuar disa prova tĂ« mbinatyrshme pĂ«r besimin e tyre e interpretuan atĂ« fjalĂ« pĂ«r fjalĂ«. Edhe sot do t’i dĂ«gjoni myslimanĂ«t tĂ« shpallin se astronautĂ«t amerikanĂ«, nĂ« zbritjen nĂ« hĂ«nĂ« morĂ«n fotografi tĂ« njĂ« gjurme tĂ« madhe, ose prerje nĂ« sipĂ«rfaqen e hĂ«nĂ«s, e cila Ă«shtĂ« ajo qĂ« ka mbetur nga ndarja e Muhamedit.

Këto raportime për të krishterët duken më tepër si historitë legjendare të Testamentit të Ri Apokrifa. Prandaj, ato janë raportime domethënëse, ato janë shpesh shumë luksoze në karakter. Sidoqoftë, ato nuk kanë një komponentë të thjeshtë, autenticitetin.

Apokrifa fillon në datat prej shekullit të dytë (70-170 vjet pas vdekjes së Jezusit). Hadithi, në krahun tjetër ishte përpiluar afërsisht 250-300 vjet pas Hixhrës. Para kësaj kohe të gjitha materialet dhe historitë kishin kaluar nga brezi në brez me anë të traditës foljore. Nuk është habi, që me çdo brez që kalonte shtoheshin më tepër ndaj historisë kështu që të mbahej imazhi dhe karakteri i profetit.

A mundemi, duke u nisur nga kjo tĂ« themi se kĂ«to katĂ«r prova tĂ« vendosura paraprakisht nga myslimanĂ«t tĂ« na japin vlerĂ«n e shpalljeve tĂ« Muhamedit si njĂ« profet i vĂ«rtetĂ«? UnĂ« mendoj se jo. Tani, sipas traditĂ«s muslimane kĂ«to histori janĂ« tĂ« gjitha çfarĂ« ne kishim nevojĂ« pĂ«r t’i dhĂ«nĂ« Muhamedit titullin: “Rasu-ul-Allah”.

Unë guxoj të veçoj. Prej diskutimit tonë mbi qartësinë e dëshmive të mbinatyrshme janë me siguri shtesa apokrife prej traditave muslimane të mëvonshme, njëkohësisht me shpalljen e analfabetizmit të Muhamedit, e debatueshme, duke konsideruar sfondin dhe tendencën e tij, e humb kuptimin krejtësisht, qëkur Kurani nuk është shkruar asnjëherë prej tij sidoqoftë. Shpalljet e tij të profetizimit, më tutje është aq e vlefshme si shpallje sa ajo që unë apo ti mund të japim, duke konsideruar se kurrë nuk ka shkuar më tepër, me gjasë mundësie 50 me 50 copë. Dhe mrekullitë e atribuara ndaj tij nuk besohen lehtë se ato flasin më tepër mbi kohët e polemikave të traditave në shekullin e dhjetë e më pas se ato të shekullit të shtatë të izolimit arab.

Dukshëm myslimanët do të kenë nevojë që të vijnë me mbrojtje më të mira se këto për të paraqitur profetërinë e Muhamedit. Tani kjo nuk është e tëra, por ne si të krishterë jemi gjithashtu të interesuar në pyetjen e priftërisë. Është dhe gjithmonë ka qenë në interesin tonë të mirë për të zbuluar se cili ekzaktësisht është profeti i vërtetë, sepse ne kemi qenë të paralajmëruar për profetët e rremë të cilët do të vijnë në rrugën tonë (Mateu 24:24). Le t’i shohim disa prej kritereve që shkrimet tona na japin për të përshkruar një profet të vërtetë.

2. Pozita e krishterë

MĂ« lini t’ia filloj duke iu bĂ«rĂ« njĂ« pyetje. Si mund ta dalloni njĂ« profet? Apo mĂ« mirĂ«, si do tĂ« mund ta njihni nĂ«se ju e patĂ« atĂ« (m/f)? A do mund ajo ose ai tĂ« jetĂ« dikush i cili Ă«shtĂ« mĂ«suar, duke mbajtur mjekĂ«rr (nĂ«se Ă«shtĂ« mashkull), mbase i veshur nĂ« rrobe tĂ« bardha duke mbajtur njĂ« shkop, me sy tĂ« zjarrtĂ« dhe njĂ« zĂ« bubullues, duke folur me “kĂ«to” dhe “kĂ«ta”? Kjo Ă«shtĂ« mĂ«nyra se si Hollivudi i ka portretizuar profetĂ«t. Por a Ă«shtĂ« ky kriteri qĂ« PerĂ«ndia ka dhĂ«nĂ« pĂ«r njĂ« profet? A Ă«shtĂ« ky tip njeriu qĂ« PerĂ«ndia e ka zgjedhur pĂ«r tĂ« pĂ«rfaqĂ«suar AtĂ« mbi tokĂ«, pĂ«r tĂ« mbajtur mesazhin e Tij pĂ«r botĂ«n?

Çfarë unë dua të bëj tani është të provoj që t’i përgjigjem pyetjes së cilës, sipas shkrimeve, ekzaktësisht kualifikohet të jetë i thirrur si profet? Sigurisht, nëse Perëndia ka dërguar individ të jenë përfaqësuesit e Tij mbi tokë, Ai do të na kishte dhënë neve kriterin me anë të të cilit ne mund t’i njihnim ata, një kuptim me anë të të cilit ne mund t’i njihnim se cili ishte i vërteti i tij dhe cili në të vërtetë ishte apo jo. E pra të shkojmë në shkrime, zbulesa e tij te ne, për të gjetur se cilin përcakton Perëndia si një profet.

2.1. Cili kualifikohet si profet i vërtetë i Perëndisë?

Amos 3:7 “Sigurisht Zoti Sovran nuk bĂ«n asgjĂ« pa e shfaqur planin e tij ndaj shĂ«rbĂ«torĂ«ve tĂ« tij, profetĂ«ve”.

Myslimanët dhe të krishterët mund të bien dakord me këtë varg prej profetit Amos. Perëndia i përdor profetët për të përmbushur qëllimin e tij mbi tokë. Nëpër kohë individët janë përdorur të profetizojnë ngjarje të veçanta (si p.sh. Miriam, Balaam dhe Sauli në Besëlidhjen e Vjetër dhe Ana në Besëlidhjen e Re, Luka 2:36). Posti i një profeti sidoqoftë është një detyrë e veçantë e dhënë ndaj një personi të caktuar. Shumë prej nesh i dijnë emrat e profetëve të njohur, si Moisiu, Abrahami, Ezekieli, Gjon Pagëzori (Jahja) dhe kështu me rradhë. Myslimanët mund t’i shtojnë listës sonë të profetëve një emër tjetër atë të Muhamedit, të cilin ata besojnë se është më i madhi dhe i fundit nga profetët. Sipas Kuranit, ne lexojmë:

(Sura Al Ahzab 33:40) “Muhamedi nuk Ă«shtĂ« ati i ndonjĂ«rit prej njerĂ«zve tuaj, por (ai Ă«shtĂ«) LajmĂ«tari i Allahut dhe vula e ProfetĂ«ve.”

Sot ne duhet të pyesim se si këta burra kanë arritur të kenë pozitën e profetit? Kush ua jep atyre autoritetin për ta quajtur vetveten profetë? Kur ne i shikojmë shkrimet gjejmë se Perëndia përshkruan si kualifikim pozitën e profetit në katër kategori:

1. Profeti duhet të lindet në linjën e profetëve.

2. Ai duhet të flasë në emër të Perëndisë.

3. Mesazhi i tij duhet të jetë i përshtatur ndaj mesazhit pararendës.

4. Duhet të ketë përmbushje të parashikimeve të profetit.

T’i vërejmë secilën veç e veç.

2.1.1 Profeti duhet të lindet sipas linjës së profetëve

PĂ«r fillim, njĂ« profet duhet tĂ« lindet brenda linjĂ«s ose racĂ«s sĂ« profetĂ«ve. Bibla flet nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« veçantĂ« se cila Ă«shtĂ« kjo linjĂ«. NĂ« ZanafillĂ«n 12:1-3, ne shohim se kjo i referohet familjes sĂ« Abrahamit (shih edhe Galatasit 3:8) dhe mĂ« pas vazhdon pĂ«rmes Isakut (Zanafilla 17:2,7 7-8, 15-21; 21:10-12; 22:2). Kurani nĂ« surĂ«n Al’Ankabut 29:27 gjithashtu flet nĂ« veçanti pĂ«r kĂ«tĂ« linjĂ« profetike, duke thĂ«nĂ«: “dhe ne vendosĂ«m mbi tĂ« Isakun dhe Jakobin dhe Ne vendosĂ«m ProfetĂ«rinĂ« dhe Shkrimin mes farĂ«s sĂ« tij.” (Gjithashtu edhe sura Al Jatijah 45:16). NdĂ«rsa ne vazhdojmĂ« mbi ZanafillĂ«n 25:23; 13-33; 26:1-2 ne gjejmĂ« se aleanca vazhdon te Jakobi 49: 1-4, 8-10 kjo aleancĂ« vazhdon te Juda. NĂ« fakt ndĂ«rsa ne vazhdojmĂ« pĂ«rmes BesĂ«lidhjes sĂ« VjetĂ«r ne gjejmĂ« se PerĂ«ndia punon mbi tokĂ« duke vazhduar me linjĂ«n e Isakut dhe Jakobit. Ă‹shtĂ« vetĂ«m linja e tyre qĂ« PerĂ«ndia pĂ«rdor pĂ«r punĂ«n e tij mbi tokĂ«. Edhe nĂ« Ligjin e PĂ«rtĂ«rirĂ« 18, ku Moisiu premton njĂ« profet nĂ« ngjashmĂ«rinĂ« e tij, thotĂ« veçanĂ«risht se profeti do tĂ« vijĂ« “prej mesit tĂ« vĂ«llezĂ«rve tĂ« tij” njĂ« Izraelit, nga linja e Jakobit. Duke vazhduar kĂ«tĂ« temĂ« mĂ« tej ne lexojmĂ« te 2 Samuelit 7:4-16 dhe Psalmi 89:35-38 se aleanca e PerĂ«ndisĂ« me njerĂ«zimin kalon tek Davidi dhe pĂ«rfundimisht pĂ«rmbushet nĂ« Jezus Krishtin, 1000 vjet mĂ« vonĂ« (shih Mateu 22:42).

Askund tjetër në këto pasazhe nuk gjejmë ndonjë linjë tjetër të përmendur ose të njohur si të jetë e zgjedhur për pozitën e profetërisë.

2.1. 2. Profeti duhet të flasë në emër të Perëndisë (JAHVEH ose JEHOVA)

SĂ« dyti, njĂ« profet i PerĂ«ndisĂ« duhet tĂ« flasĂ« nĂ« emĂ«r tĂ« PerĂ«ndisĂ«, emĂ«r unik tĂ« cilin ai ua dha krijesave tĂ« Tij ta pĂ«rdorin. Cili Ă«shtĂ« ekzaktĂ«sisht ky emĂ«r? Tradicionalisht ishte i njohur si “Tetragramaton” (JHVH). Sot ne e shqiptojmĂ« si Jahveh ose Jehova, varet se cilat zanore janĂ« pĂ«rdorur. Ky Ă«shtĂ« emri i PerĂ«ndisĂ« nĂ« hebraisht, i zbuluar Moisiut nĂ« Malin e Sinait (Dal. 3), duke u pĂ«rbĂ«rĂ« nga katĂ«r bashtingĂ«lloret JHVH. Ne nuk e dimĂ« çfarĂ« zanoresh janĂ« pĂ«rdorur ndĂ«rsa kurrĂ« nuk Ă«shtĂ« folur me zĂ« tĂ« lartĂ«, pĂ«r faktin se Ă«shtĂ« mbajtur nga judenjtĂ« si njĂ« emĂ«r tepĂ«r i shenjtĂ« pĂ«r t’u folur. NĂ« Eksodin 3:1-6, 13-15, ku PerĂ«ndia i flet Moisiut nga njĂ« shkurre qĂ« digjej, ne gjejmĂ« PerĂ«ndinĂ« duke e prezantuar veten e Tij si “UnĂ« Jam-i”, qĂ« nĂ« hebraishte do tĂ« thotĂ« “JAHVEH,” ose nĂ« anglishte “I AM”. Kjo Ă«shtĂ« shumĂ« domethĂ«nĂ«se. ÇfarĂ« PerĂ«ndia po thotĂ« kĂ«tu Ă«shtĂ« se ky emĂ«r ka kuptimin e vetekzistencĂ«s sĂ« tij, qĂ« nuk varet nga askush tjetĂ«r. TĂ« qenurit vetĂ« ekzistues, Ai nuk mund tĂ« jetĂ« vetĂ« i mjaftueshĂ«m, por i gjithĂ«mjaftueshĂ«m. Askush nuk mund tĂ« shpallĂ« tĂ« jetĂ« vetekzistent por vetĂ«m PerĂ«ndia dhe askush tjetĂ«r. PerĂ«ndia vazhdon duke thĂ«nĂ« se “ky Ă«shtĂ« emri im pĂ«rjetĂ«” duke lĂ«nĂ« tĂ« kuptohet se ky Ă«shtĂ« emri i tij i pĂ«rjetshĂ«m, emĂ«r tĂ« cilin vetĂ«m PerĂ«ndia mund ta marrĂ« pĂ«r veten e tij, dhe emri nga i cili judenjtĂ« do ta njihnin atĂ« nĂ« Egjipt. Shih Ps. 72:17-19 dhe Zbulesa 1:8,17).

Dikush mund tĂ« kuptojĂ« tash nĂ« PalestinĂ« pse judenjtĂ« ishin tĂ« inatosur shumĂ« kur Jezusi e quajti veten “UnĂ« Jam” te Gjoni 8:24; 58. Natyrisht ata morĂ«n gurĂ« pĂ«r ta vrarĂ« atĂ«, ndĂ«rsa ai kishte guxuar tĂ« merrte kĂ«tĂ« emĂ«r tĂ« vetĂ« PerĂ«ndisĂ« dhe kjo ishte blasfemuese, njĂ« mĂ«kat qĂ« meritonte dĂ«nimin me vdekje duke u gjuajtur me gurĂ«. MyslimanĂ«t nuk janĂ« shumĂ« tĂ« njohur me kontekstin historik tĂ« kĂ«tij emri, as edhe domethĂ«nien e kuptimit, prandaj ata qeshin kur dĂ«gjojnĂ« Jezusin t’i referohet vetes sĂ« tij si “UnĂ« Jam-i” te Gjoni 8.

Do tĂ« ishte ndihmuese t’i merrnim ata tek Eksodi 3, pasazhi i shkurrĂ«s qĂ« digjej, pĂ«rderisa Ă«shtĂ« njĂ« histori e cila ekziston edhe nĂ« Kuran. NĂ«se do tĂ« merrnim njĂ« paraqitje tĂ« emrave tĂ« PerĂ«ndisĂ« tĂ« gjetura nĂ« BibĂ«l dhe nĂ« Kuran ne do tĂ« gjejmĂ« njĂ« tjetĂ«r kontrast interesant. Emri i pĂ«rgjithshĂ«m pĂ«r PerĂ«ndinĂ« nĂ« hebraisht Ă«shtĂ« Elohim, i cili pĂ«rmendet 2550 herĂ«. NĂ« Arabisht Ă«shtĂ« Allah. Emri i pĂ«rshkruar i PerĂ«ndisĂ« nĂ« hebraisht Ă«shtĂ« Adonai, qĂ« do tĂ« thotĂ« Zot dhe pĂ«rmendet vetĂ«m 340 herĂ«. NĂ« arabisht fjala ekuivalente Ă«shtĂ« Rabb. Por emri specifik dhe personal nĂ« hebraisht pĂ«r PerĂ«ndinĂ«, emri tĂ« cilin PerĂ«ndia vetĂ« i kĂ«rkoi Moisiut tĂ« pĂ«rdorĂ« kur t’i referohej atij, si JAHVEH, qĂ« do tĂ« thotĂ« “Ai qĂ« Ă«shtĂ«”. Emri pĂ«rsĂ«ritet 6823 herĂ« vetĂ«m nĂ« BesĂ«lidhjen e VjetĂ«r! Shiheni pĂ«r veten tuaj. Jahveh mund tĂ« identifikohet thjesht nĂ« shumĂ« gjuhĂ« çdoherĂ« fjala “Zot”. TĂ« gjithĂ« kĂ«ta profetĂ« biblikĂ« tĂ« hershĂ«m flasin pĂ«r PerĂ«ndinĂ« qĂ« pĂ«rdor kĂ«tĂ« emĂ«r. SidoqoftĂ«, ky Ă«shtĂ« emri qĂ« myslimanĂ«t shpallin tĂ« jetĂ« gjuha qĂ« PerĂ«ndia flet.

2.1.3. Mesazhi i profetit duhet t’i bashkangjitet zbulesës së mëparshme

NjĂ« e treta e kualifikimit tĂ« profetit mban mesazhin e tij. Mesazhi i njĂ« profeti qĂ« tĂ« jetĂ« i besueshĂ«m duhet tĂ« vĂ«rtetojĂ« zbulesĂ«n qĂ« PerĂ«ndia ka zbuluar mĂ« parĂ«. Fjala e PerĂ«ndisĂ« duhet tĂ« qĂ«ndrojĂ« e vazhdueshme, me fjalĂ« tĂ« tjera e pandryshueshme, ndryshe do tĂ« bĂ«het e papĂ«rdorshme, njĂ« vegĂ«l nĂ« duart e ligjvĂ«nĂ«sve tĂ« korruptuar dhe do tĂ« jenĂ« profetĂ«t, duke shtrembĂ«ruar dhe valĂ«vitur me trillet e gjeneratave plot sukses. PandryshueshmĂ«ria e FjalĂ«s sĂ« PerĂ«ndisĂ« shpesh pĂ«rsĂ«ritet nĂ« shkrime. NĂ« Ligjin e PĂ«rtĂ«rirĂ« 4:1-2; Isaia 8:20; Mateu 5:17-18; 24:35 dhe Zbulesa 22: 18-20 ne gjejmĂ« paralajmĂ«rime pĂ«r tĂ« mos e ndryshuar ose fshirĂ« FjalĂ«n e PerĂ«ndisĂ«. Fjala e PerĂ«ndisĂ« duhet tĂ« qĂ«ndrojĂ« e njĂ«jtĂ«. NĂ« Psalmin 89:35 ne lexojmĂ« se PerĂ«ndia nuk mund tĂ« kundĂ«rshtojĂ« FjalĂ«n e tij. Kurani, gjithashtu, bie dakord me kĂ«tĂ« direktivĂ« nĂ« surĂ«n Al An”am 6:34 dhe Junuz 10:64. NĂ« surĂ«n Kaf 50:28-29 Allahu Ă«shtĂ« pĂ«rmendur siç thuhet: “UnĂ« jua kisha dĂ«rguar mĂ« parĂ« juve njĂ« paralajmĂ«rim; Fjala nuk ndryshon”. NĂ« fakt, Kurani shpall se Ă«shtĂ« dĂ«rguar pĂ«r tĂ« ruajtur zbulesĂ«n e mĂ«parshme (Al Ma”idah 5:47-51). KĂ«tĂ«, qĂ« profetĂ«t zbuluan nuk mund tĂ« jetĂ« e kundĂ«rshtueshme. NĂ«se Ă«shtĂ«, nuk duhet t”i besohet. SidoqoftĂ«, ka shumĂ« histori Kuranore tĂ« cilat kontradiktojnĂ« BiblĂ«n (zbulesa qĂ« kishte ardhur mĂ« parĂ«). Ne nuk kemi kohĂ« tĂ« kalojmĂ« nĂ«pĂ«r tĂ« gjitha prej tyre, por mbase do ishte ndihmĂ«se vetĂ«m tĂ« parashtronim pak nga shumĂ« kundĂ«rshtime:

A. Shumë kontradikta janë gjetur për Abrahamin.

  1. Ati i Abrahamit është i quajtur gabim Azar, në vend të Terah (Al-Anam 6:74 kundër Zanafillës 11:26).
  2. Ai nuk i rriti pasardhësit e tij në luginën e Mekës, por në Hebron (Zanaf: 13:14-18).
  3. Qyteti i tij nuk quhej Mekë por Ur në Kalde. Edhe pllakat sekulare Ebla të gjetura në Siri, përsëri japin provë për këtë (Zan 11:31).
  4. Ai u end nëpër Haran e jo Arabi, dhe ai shkoi në Kanan, jo në luginën e Mekës. Pllakat e Eblës e vërtetojnë këtë gjithashtu (Zan 11:31 dhe 12:5).
  5. Ai ishte i gatshëm për të sakrifikuar birin e tij Isakun dhe jo Ismailin, ashtu si Zoti do të bënte besëlidhjen e tij me birin e sjellë nga gruaja e tij dhe jo birin e skllaves egjiptiane, Hagarit (shih Zan 17:18-21 dhe 22:2).
  6. Nuk ka asnjë shkrim ku përmendet që ai dhe Ismaili shkuan në Arabi dhe ndërtuan Qaben në Mekë edhe pse ai kaloi kohë në Egjipt (Zan 12:10).

B. Myslimanët mendojnë se arabët janë pasardhësit e Ismailit.

  1. Tashmë, sipas regjistrimeve më të mira historike, ati i parë i arabëve ishte Katani ose Joktani. Disa prej bijve të tij janë ende të gjetur në lokacionet gjeografike edhe sot, emra të tillë si Sheba, Hazarmaveth, Ofir dhe Havilah.
  2. Akoma më tepër, nipi i Abrahamit Loti është një stërgjysh i arabëve; ashtu si vëllai binjak i Jakobit Esau, ati i edomitëve dhe moabitëve.
  3. Përfundimisht, Ketura, gruaja e tretë e Abrahamit pati gjashtë bij të cilët u bënë katragjyshër të arabëve (Sheba dhe Dedan, vendosur në Jemen) (Zan 25).

C. Gabime të tjera janë gjetur në Kuran të cilat kontradiktojnë shkrimet Biblike.

  1. Në Kuran Maria shkruhet si motra e Aaronit dhe vajzë e Imranit, ashtu si edhe nëna e Jezusit (Sura Mejreme 19:28). Tash, Maria e Kuranit e marrë si nëna e Jezusit është 1570 vjet e lëvizur nga Maria motra e Aaronit (e referuar si Maria në Bibël).
  2. Haman, i cili nuk është emër egjiptian por babilonas është përmendur si Vezir i Faraonit të Surës 28:5; 29:38 40 25:38, tani libri i Esterit e rradhit atë si një nga zyrtarët e mbretit Kserks në Babiloni.
  3. Kurani prezanton një paraqitje kontradiktuese dhe konfuze për Shpirtin e shenjtë. është quajtur fryma e vetë Zotit (15:29), engjëlli Gabriel (19:17) dhe inspirimi hyjnor (16:2).

Këto janë vetëm disa prej shëmbujve që ne mund të japim, por ato tregojnë se ka shumë probleme të vërteta në lidhje me përshtatjen e zbulesës së Perëndisë ndaj këtyre dy shkrimeve.

2.1.4. Parashikimi i një profeti duhet të jetë i verifikueshëm

Kualifikimi final për një profet merret me vërtetësinë e mesazhit të profetit, çfarëdo që ai flet duhet të jetë i verifikueshëm. Një profet tregon vërtetësinë e tij me anë të parashikimit ngjarje të cilat mund të vërtetohen prej dëshmitarëve. Këto parashikime që mbulojnë një kohëzgjatje të madhe janë më të shpeshta dhe të përdorshme për ne dhe prandaj ne përpiqemi të fokusohemi në to. Tash, sipas principit të lajmëruar në Ligjin e Përtërirë 18:21-22; Isaia 43:9 dhe Gjoni 13:18-21 është e rëndësishme se këtu ka edhe parashikime të tjera të cilat janë afatshkurta që mund të verifikohen nga një profet bashkëkohës. Këto parashikime shërbejnë për të verifikuar atë menjëherë si profet dhe kështu i japim besim parashikimeve për një kohë të gjatë, dhe parashikimeve për të ardhmen.

Kur ne marrim shembullin e Moisiut, ne gjejmë se parashikimi i vdekjes dhe i mposhtjes së ushtrisë egjiptiane u përmbush menjëherë (Eksodi 14:13-14; 27-27). E njëjta mund të thuhet për profetin Isaia, i cili profetizoi se Zoti do të mbante diellin për 10 orë për të lejuar Hezekinë të mposhtë ushtrinë armike asiriane. U përmbush në të njëjtën ditë (Isaia 38:58). Një profeci tjetër nga Isaia në lidhje me shpartallimin e 185.000 ushtarëve senaheribë ndodhi mëngjesin tjetër (Isaia37:21-38). Imagjinoni nëse ju do të kishit qenë me Moisiun ose Isainë në kohën kur këto profeci u përmbushën. Si do të ndiheshit ju? E di që vlerësimi juaj për këta dy burra do të ishte rritur dramatikisht. Kjo ishte një nga arsyet për këto profeci.

Dhanë një besim të menjëhershëm ndaj atij që po profetizonte. Dikush mund të thotë se është e thjeshtë për të parashikuar një fitore ose mposhtje të një armiku; se njëra prej tyre ka shansë korrekt 50%. Dikush mund të thotë që është e lehtë të parashikosh fitoren ose humbjen e një armiku, pasi dikush ka 50% shansë për të qenë e saktë. Prandaj parashikime të tjera kërkohen për të plotësuar shpalljen e një profeti, veçanërisht për gjeneratat e vona që nuk kanë pasur mundësi ta njohin profetin në dorë të parë. Në Ligjin e Përtërirë 28:1,15,64-66, dhe 30:1,4-5, Moisiu jep një profeci lidhur me bekimet dhe mallkimet e Perëndisë për fëmijët e Izraelit, duke u varur nëse bindeshin ose jo. Këto mallkime u përmbushën shumë larg në të ardhmen, shekuj më vonë dhe si rrjedhojë nuk përfituan ata që si fillim e dëgjuan profecinë. Një profeci e Isaisë për Hezekinë, lidhur me skllavërimin dhe çlirimin e pasardhësve të tij nga sunduesit e Babilonisë u përmbush 150 vjet më vonë, në 606 para Krishtit (Isaiah 39:6-7).

Madje edhe profecia lidhur me rënien e Babilonisë u përmbush 200 vjet më vonë. Në fakt disa besojnë që përmbushja e saj vazhdon akoma deri më sot (lexo Isaia 13:1,19-20). Babilonia u shkatërrua në 539 para K., 200 vjet pas profecisë që ishte bërë nga Isaia. Interesante, gjithsesi, deri tani, 2500 vjet më vonë, askush nuk ka guxuar të jetojë aty. Arabët madje refuzuan të qëndrojnë gjatë natës, ata nuk dinë asgjë rreth këtij parashikimi që kurse ai nuk ekziston në Kuran. Si përfundim ne vijmë tek një tjetër profeci e cila disa besojnë që është përmbushur në kohën tonë (shiko Isaiah 11:11-12). Ky parashikim ishte dhënë nga Isaia më 750 para K., rreth 140 vjet para shpërndarjes që zuri vend më 606 para K. Ne e dimë nga shënimet historike dhe shkrimet që kthimi i parë ishte më 536 para K. Historia gjthashtu na tregon që shpërndarja e dytë ishte më 70, ndërsa sipas disave, kthimi i dytë filloi në fillim të 1900, dhe vazhdon deri sot.

Këto profeci janë veçanërisht ndihmëse për ne sot, mijëra vjet më vonë, pasi ne, në retrospektivë mund të shohim origjinalitetin e thirrjes së Moisiut dhe Isaisë. Për shkak të faktit që ajo çfarë ata thanë në atë kohë është përmbushur dhe madje janë përmbushur tani, çfarë ata thanë në çështje të tjera e shton besueshmërinë, sepse ne e dimë që ata janë njerëz të vërtetë të Perëndisë, të cilët kanë qenë përdorur nga ai. Që kur gjurma e gishtit të Perëndisë mund të jetë e dukshme në këto profeci të përmbushura, gjurma e gishtit të tij mund t’i atribuohet shpalljeve të tjera që këta njerëz të Perëndisë pohuan.

Një pikë interesante mund të thirret këtu; pse gjendeshin atje kaq shumë verifikime të dhëna nga Perëndia për Isainë? Arsyeja duhet të jetë që ai kishte një vend të veçantë midis të gjithë profetëve, për shkak se ishte ai që parashikoi, më shumë se çdo profet tjetër:

  1. Ardhjen e Jezusit (profetizuar në Isaia 7:14 & 9:6, dhe e përmbushur te Mateu 1:22).
  2. Është Isaia ai i cili predikoi vdekjen e Jezusit (e profetizuar te Isaia 35:4-5 & 53:1-12) dhe e përmbushur te Luka 7:18-22, 24-27).
  3. Dhe si përfundim, është Isaia ai i cili predikoi ringjalljen e Jezusit (e profetizuar te Isaia 53:11) dhe e përmbushur tek Luka (18:33; 24:6-7).

Nuk ka dyshim që këta ishin më të vërtetë njerëz të Perëndisë, pasi ata folën për gjëra që vetëm Perëndia mund t’i kishte ditur, të dyja menjëherë që njerëzit e asaj kohe të mund t’i kishin indentifikuar ata si profetë, dhe në afat të gjatë që ne sot mund të njohim dorën e Perëndisë në jetët dhe shërbesat e tyre.

2.2. Cilat nga këto kualifikime biblike i demonstron Muhamedi?

Pyetja vjen: cilën nga këto katër kualifikime biblike i demonstron Muhamedi? A u lind ai në një linjë profetike, a foli në emër të Perëndisë, a konfirmoi mesazhi i tij mesazhin që kishte kaluar më përpara, dhe a gjendej ndonjë kryerje e verifikueshme në parashikimin e profetit?

Duhet të bëjmë pyetjen nëse u lind ai në vijën e profetëve?

Sura 29:27 përmend që prejardhja profetike dhe shkrimet erdhën vetëm nëpërmjet vijës së farës së Isakut dhe Jakobit (Sura 45:16 pajtohet me Surën 29). Nuk ka myslimanë, që unë di, të cilët besojnë që Muhamedi ishte pasardhës i Isakut. Ndërsa është një diskutim i vazhdueshëm lidhur me vërtetësinë e shpalljes për pasardhjen e Muhamedit nëpërmjet Ismaelit, kjo pamje është, patjetër, gjerësisht e mbajtur nga myslimanët sot. Ndërkohë, kjo është një pikë e diskutueshme, qëkur sipas Kuranit dhe Biblës, të gjithë profetët erdhën në vijën e Isakut, duke përmbushur premtimin e Abrahamit te Zanafilla 17:20-21, që vetëm nëpërmjet Isakut, dhe jo Ismaelit besëlidhja me Perëndinë do të përmbushej.

A foli ai nĂ« emĂ«r tĂ« tĂ« “pĂ«rjetshmit,” JAHVEH:

SĂ« dyti, a foli Muhamedi nĂ« emĂ«r tĂ« PerĂ«ndisĂ«, duke pĂ«rdorur emrin qĂ« PerĂ«ndia e dha si njĂ« nĂ«nshtrim pĂ«r autoritetin e tij, emrin Jahveh? MegjithĂ«se termi JHVH ishte pĂ«rdorur 6823 herĂ« nĂ« BibĂ«l, dhe nuk Ă«shtĂ« pĂ«rdorur asnjĂ«herĂ« nĂ« Kuran, dhe ndoshta nuk Ă«shtĂ« njohur madje as nga Muhamedi, qĂ« kurse ai ishte analfabet nĂ« vetĂ« gjuhĂ«n e tij, arabishten, dhe do tĂ« ketĂ« qenĂ« tepĂ«r e vĂ«shtirĂ« qĂ« ai tĂ« ketĂ« qenĂ« nĂ« gjendje tĂ« lexonte hebraishten. NdĂ«rkohĂ«, a nuk Ă«shtĂ« kurioze qĂ« Muhamedi, “vula e profetĂ«ve,” ai i cili ishte thirrur qĂ« tĂ« sillte “zbulesĂ«n finale” nuk e dinte madje emrin e PerĂ«ndisĂ« nga i cili ishte thirrur? A nuk Ă«shtĂ« gjithashtu kurioze qĂ« PerĂ«ndia i Abrahamit, Isakut, Moisiut dhe i Davidit do tĂ« shkonte tek problemi i tĂ« zbuluarit tĂ« emrit tĂ« tij unik nĂ« gjuhĂ«n hebraike, i cili ishte pĂ«rcjellur nga brezi nĂ« brez, deri nĂ« ditĂ«t e sotme, ndĂ«rkohĂ« qĂ« nĂ« njĂ« mĂ«nyrĂ« ky emĂ«r ose nuk ishte zbuluar kurrĂ« nĂ« gjuhĂ«n tĂ« cilĂ«n Muhamedi e shpallte tĂ« ishte gjuha e veçantĂ« e PerĂ«ndisĂ«, arabishtja?

Moisiu mund t’u fliste izraelitĂ«ve nĂ« Egjipt me kredibilitet sepse ai foli nĂ« emrin e PerĂ«ndisĂ«. PĂ«rse Muhamedi atĂ«herĂ« supozoi qĂ« pasardhĂ«sit e atyre izraelitĂ«ve qĂ« jetonin nĂ« MedinĂ« do tĂ« pranonin atĂ« si profetin e tyre nĂ« qoftĂ« se ai nuk dinte madje as emrin e vĂ«rtetĂ« tĂ« PerĂ«ndisĂ«? A do tĂ« kishit pranuar ju autoritetin tim si mĂ«sues i mbrojtjes krishtere nĂ«se unĂ« nuk do tĂ« kisha pĂ«rmendur kurrĂ« emrin e Jezusit, as madje tĂ« dija qĂ« ai kishte ekzistuar? Sigurisht jo! NjĂ« profet, nga pĂ«rkufizimi Ă«shtĂ« dikush qĂ« vjen me njĂ« mesazh qĂ« nuk Ă«shtĂ« i veti (fjala arabe pĂ«r profetin, Rasul do tĂ« thotĂ« “I dĂ«rguari”). Si rrjedhojĂ«, nĂ« vend qĂ« t’i jepet kuptimi mesazhit, ka nevojĂ« tĂ« jetĂ« njĂ« dĂ«rgues, njĂ« person qĂ« krijoi mesazhin, nĂ«nshtrimi i tĂ« cilit shkon krahas mesazhit pĂ«r tĂ« identifikuar atĂ« si tĂ« ardhur prej tij. NĂ« qoftĂ« se unĂ« nuk do ta dija se kush ishte ai qĂ« mĂ« dĂ«rgoi, mesazhi im sigurisht do tĂ« humbte besueshmĂ«rinĂ« e tij. NĂ« qoftĂ« se unĂ« fola si i krishterĂ« ndĂ«rkohĂ« nuk e njoh emrin e Jezus Krishtit, unĂ« do tĂ« isha njĂ« krijesĂ« mizore, dhe jo i denjĂ« pĂ«r thirrjen time. NĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n mĂ«nyrĂ« mesazhi i Muhamedit plotĂ«sisht e humb besueshmĂ«rinĂ« e tij qĂ«kurse ai nuk ishte kurrĂ« i vetĂ«dijshĂ«m pĂ«r emrin e dĂ«rguesit, Jahveh, i vetmi qĂ« Ă«shtĂ«. Si rrjedhojĂ«, nĂ« qoftĂ« se Muhamedi nuk e njihte madje as emrin e PerĂ«ndisĂ«, as nuk ishte pĂ«rdorur madje emri i vĂ«rtetĂ« i PerĂ«ndisĂ« nĂ« gjuhĂ«n e Muhamedit, atĂ«herĂ« si mundet ai tĂ« shpallte qĂ« ishte me tĂ« vĂ«rtetĂ« nga PerĂ«ndia?

Zbulesa e Muhamedit a e konfirmoi mesazhin që e kishte paraprirë atë?:

Së treti, a e konfirmoi zbulesa e Muhamedit mesazhin i cili e kishte paraprirë atë në rrugën e profetëve të mëparshëm? Ne kemi parë që gjenden shumë kontradita midis Kuranit dhe Biblës, dëmi më i madh i të cilit është kush është Jezusi, dhe arsyeja për misionin e tij në tokë. Të dyja, Bibla dhe Kurani, bien dakord që fjala e Perëndisë nuk mund të ndryshojë, dhe sigurisht nuk duhet të kundërshtojë atë që ka shkruar më herët. Përse atëherë ne i gjejmë këto kontradita? Nëse Muhamedi është përgjegjës për marrjen e këtyre zbulesave kontraditore nga Perëndia, a nuk vendos ai dyshim në vërtetësinë e tij si një profet i vërtetë? Sigurisht po. Në qoftë se Perëndia e ka pasur tregimin e drejtë nëpërmjet mijëra brezave nga Abrahami tek Jezusi, me secilin profet vijues duke rënë dakord me të dhe duke verifikuar atë që e kishte paraprirë atë, atëherë pse të gjitha, papritur do të gjendet gabimi të paktën 700 vjet më vonë me profetin Muhamed? As myslimanët as të krishterët nuk do ta fajësojnë Perëndinë për këtë kontraditë. Faji duhet të vendoset mbi të dërguarin.

Ose tĂ« gjithĂ« profetĂ«t e mĂ«parshĂ«m e morĂ«n gabim, ose ai i cili erdhi i fundit e mori gabim. Lypet tĂ« mendojmĂ« qĂ« pĂ«r mijĂ«ra vjet profetĂ«t hebrenj ishin duke zbuluar vazhdimisht histori tĂ« korruptuara tĂ« cilat tĂ« gjitha binin dakord nĂ« pĂ«rmbajtje, me asnjĂ« madje tĂ« pĂ«rpiqej tĂ« korrigjonte gabimet e dukshme. AtĂ«herĂ« pĂ«rfundimisht, profeti i fundit e mori nĂ« rregull, dhe solli mesazhin e asaj çfarĂ« PerĂ«ndia kishte pasur qĂ«llim pĂ«r kaq kohĂ«. Kjo mĂ« kujton mua pĂ«r nĂ«nĂ«n, e cila duke parĂ« birin e saj nĂ« njĂ« bisedĂ« thashethemeje tek miku i saj, “oh shiko, secili Ă«shtĂ« jashtĂ« teme pĂ«rveç djalit tim Xhonit!”. NĂ«se mesazhi i njĂ« profeti shkon kundĂ«r parashikimeve tĂ« mĂ«parshme, atĂ«herĂ« ai nuk mund tĂ« kualifikohet si njĂ« profet i vĂ«rtetĂ«.

A ishte ndonjë nga parashikimet e Muhamedit të vërtetueshme gjatë jetës së tij?:

Megjithëse Muhamedi, në një rast, parashikoi fitoret e islamit në disa beteja të cilat ishin në Arabi, nuk gjenden parashikime të tjera të sakta të cilat ne i dimë nga të cilat demonstrohet se autoriteti i tij vinte nga Perëndia (fitorja e betejës kishte një shansë 50 me 50 për të qenë e saktë, ose jo). Në fakt kjo ishte një arsye për t’u shqetësuar madje dhe për Muhamedin, i cili disa herë në Kuran përmend mosbesimin nga të tjerët të paaftësisë së tij për të bërë shenja të mrekullueshme të cilat do të plotësonin autoritetin e tij (shiko suren 10:21,13:7 & 13:27).

Është provë e vogël nga shkrimet tona e cila tregon që Muhamedi kishte autoritet që të shpallte prejardhjen e tij profetike. Ai nuk ishte i lindur në vijën e Jakobit, as nuk foli në emrin e Jahveh, dhe zbulesat e tij nuk konfirmuan mesazhin i cili e parapriu atë, dhe parashikimet e tij nuk ishin të verifikueshme. Çfarë atëherë duhet të jetë konkluzioni ynë? Tek Mateu 24:24-25 ne lexojmë

“… profetĂ«t e rremĂ« do tĂ« shfaqen dhe do tĂ« kryejnĂ« shenja tĂ« mĂ«dha dhe mrekulli pĂ«r tĂ« mashtruar madje edhe tĂ« zgjedhurit… Shikoni unĂ« ju kam treguar para se koha tĂ« vijĂ«”.

Tek Ligji i Përtërirë 18:19-22 ne gjejmë një paralajmërim edhe madje më të fortë:

“Dhe do tĂ« ndodhĂ« qĂ« nĂ« se dikush nuk i dĂ«gjon fjalĂ«t e mia qĂ« ai thotĂ« nĂ« emrin tim, unĂ« do t”i kĂ«rkoj llogari. Por profeti qĂ« pretendon tĂ« thotĂ« nĂ« emrin tim njĂ« gjĂ« pĂ«r tĂ« cilĂ«n unĂ« e kam urdhĂ«ruar ta thotĂ« ose qĂ« flet nĂ« emĂ«r tĂ« perĂ«ndive tĂ« tjera, ai profet do tĂ« vritet”. Dhe nĂ«se ti thua nĂ« zemrĂ«n tĂ«nde: “Si do tĂ« bĂ«jmĂ« pĂ«r tĂ« dalluar fjalĂ«n qĂ« Zoti nuk ka thĂ«nĂ«?”. Kur profeti flet nĂ« emĂ«r tĂ« Zotit dhe kjo gjĂ« nuk ndodh dhe nuk realizohet, kemi tĂ« bĂ«jmĂ« me njĂ« gjĂ« qĂ« Zoti nuk e ka thĂ«nĂ«; e ka thĂ«nĂ« profeti me mendjemadhĂ«si; mos ki frikĂ« prej tij”.