jump to navigation

GULAMI I VJETĂ‹R KA VDEKUR

Postuar tek: Jezusi më shumë se Profet

Si mund të mëfalë Zoti, kur unë kam vrarë kaq shumë njerëz të pafajshëm? Unë doja të lutesha. por zemra ime ishte pushtuar nga një frikë e papritur. Çfarë do të ndodhte nëse do të bija në duart e një Zoti të zemëruar?

G M NAAMAN nga Pakistani kishte rënë në një konflikt të hidhur që shoqëronte ikjen nga India më 1947 dhe kishte luftuar shumë për islamizmin. Mizoria e kësaj kohe e la atë të turbulluar në shpirt me një mall të paplotësuar për Zotin. Më vonë Krishti e gjeti atë dhe e bëri një njeri të ri. duke i dhënë paqen në zemrën e tij pavarësisht nga kundërshtimi. Jeta e tij e shërbimit për Krishtin vazhdon dhe sot në kishë në Pakistan.

Linda më 1930 në një qytet të Jamusë në Indinë Veriore dhe isha vëllai më i vogël në një familje myslimane me nam të mirë. Babai im ishte Subear-Major në ushtrinë indiane që kujdesej për ligjet e islamizmit, por me një ndryshim - ai kishte prirje për misticizëm, për një njohuri më të thellë për Zotin; në fakt ai ishte sufi.

Kur isha 5 vjeç, ne shkuam në një qytet tjetër të vjetër të Zafarval në Punjab, që ishte ngjitur në kufi me Jamu dhe Kashmir. Edhe drejtori i shkollës sime ishte sufi dhe disa nga shokët e klasës sime ishin të krishterë. Kishte një bashkësi të krishterë në qytet dhe pastori i saj quhej Ibrahim dhe më parë kishte qenë mysliman. Që fëmijë më kishte bërë përshtypje përkushtimi i një gruaje ungjilltare që gjithmonë fliste me njerëzit për Jezusin dhe dashurinë e tij. Unë mund të kuptoja se feja e saj ishte shumë e rëndësishme për të. Në moshën 9 vjeçare unë u ktheva përsëri në Jamu në një shkollë të lartë ku mbizotëronte, një atmosferë krejt tjetër, sepse shumica e mësuesve ishin hindu. Unë shkoja shumë mirë në shkollë, por në moshën 13 vjeçare u mërzita nga ajo dhe e lashë atë për të shkuar ushtar me forcat ajrore indiane, duke shërbyer në frontin e Burmës.

Ditët pas luftës ishin shumë të vështira për mua. Që kur isha i vogël, simpatizoja lëvizjen për pavarësi kombëtare dhe policia dyshonte se bëja pjesë në një organizatë kryengritëse. Gjendja ime u bë e vështirë në forcat ajrore dhe unë u lirova nga ushtria më Maj 1947. U ktheva te nëna dhe te vellai im në Jamuj babai im kishte vdekur pak kohë më parë. Aty gjeta një ndryshim të hidhur. I gjithë vendi ishte duke pritur me shpresën se pavarësia ishte pranë më së fundi, por një konflikt i egër po zhvillohej ndërmjet myslimaneve nga njëra anë dhe hinduve e sikëve nga ana tjetër.

Kur u acaruan marrëdhëniet, u shpall një luftë e shenjtë (ose jihad) për islamizmin në xhamitë në Punjab dhe si anëtar i forcave të lira të Kashmirit (azad) isha përfshirë në betejën për të luftuar për vëllezërit e mi në Jamu. U tregova ushtar i zoti dhe kujtoj me turp se si u bashkova me të tjerët për t’u vënë flakën fshatrave dhe duke vrarë njerëz të pafajshëm ndonjëherë dhe duke i detyruar ata të përqafonin islamizmin. Ndonjëherë ndërgjegja ime ishte e tronditur shumë, si p.sh. në rastet kur ndeshja ndonjë vajzë hindu që detyrohej të plotësonte dëshirat e ushtarëve. Çdo ditë që kalonte tronditesha më shumë, sepse isha rritur në një botë të mirë ku njerëzit e donin njeri-tjetrin dhe unë kisha të gjitha ato që doja.

NĂ« njĂ« fshat gjeta dy tĂ« krishterĂ« me moshĂ« mesatare dhe u thashĂ«: ‘Pse nuk bĂ«heni myslimanĂ«?’ Ata nuk u pĂ«rgjigjĂ«n, por njĂ« vajzĂ« 12 vjeçare qĂ« ishte me ta thirri ‘Nuk mundemi!’ UnĂ« u thashĂ«: ‘AtĂ«herĂ« do tĂ« vuani pasojat!’ ‘Po’ u pĂ«rgjigj ajo, ‘por Ai tek i cili ne besojmĂ« ka thĂ«nĂ« “UnĂ« jam me ju gjithmonĂ« deri nĂ« fund tĂ« botĂ«s.’” Pastaj tĂ« tre u gjunjĂ«zuan dhe filluan tĂ« luteshin duke i bĂ«rĂ« thirrje Jezu Krishtit. Kur u ngritĂ«n, u thashĂ«: ‘MĂ« falni pĂ«r çfarĂ« kam bĂ«rë’, dhe njĂ« pĂ«rgjigje erdhi: ‘Ne ju falim nĂ« emĂ«r tĂ« Jezu Krishtit.’ Isha i detyruar jo vetĂ«m t’i shpĂ«toja, por gjithashtu t’u jepja disa gjĂ«ra, tĂ« cilat ne i kishim marrĂ« nga tĂ« tjerĂ«t.

NĂ« njĂ« rast tjetĂ«r ne i kishim vĂ«nĂ« flakĂ«n njĂ« fshati dhe po prisnim tĂ« qĂ«llonim njerĂ«zit qĂ« kishin mbetur. Papritur njĂ« grua e moshuar vrapoi drejt meje duke mbajtur njĂ« foshnjĂ« tĂ« vogĂ«l, tĂ« cilin e vuri nĂ« kĂ«mbĂ«t e mia duke thĂ«nĂ« ‘Vrite! Besimi juaj Ă«shtĂ« tĂ« vrasĂ« njerĂ«z dhe Zoti juaj kĂ«naqet vetĂ«m kur ju vrisni tĂ« tjerĂ«t. Por mbani mend kĂ«tĂ« gjĂ« - Zoti asnjĂ«herĂ« nuk kĂ«naqet kur ju vrisni veprĂ«n e duarve tĂ« tij.’

UnĂ« shikova femijĂ«n qĂ« qante i frikĂ«suar nĂ« kĂ«mbĂ«t e mia dhe pĂ«r disa minuta shtanga dhe nuk mund tĂ« flisja. NjĂ« valĂ« neverie pĂ«r çfarĂ« po bĂ«ja mĂ« pĂ«rfshiu. I thashĂ« me butĂ«si gruas: ‘Merre femijĂ«n dhe para Zotit tĂ« them se kĂ«to duar asnjĂ«herĂ« nuk do tĂ« vrasin njeri pĂ«r shkak tĂ« besimit.’ NĂ« fund unĂ« e dija se ç’mĂ« katar i madh isha dhe pyeta veten time ‘Si mund tĂ« mĂ« falĂ« Zoti mua kur unĂ« kam vrarĂ« kaq shumĂ« njerĂ«z tĂ« pafajshĂ«m?’ NjĂ« frikĂ« e madhe mĂ« pushtoi. Mendimet e mia pĂ«r besimin islam dhe praktikat e mia u zbehĂ«n nga mendja ime dhe fillova tĂ« bĂ«hem agnostik. Paraqita dorheqjen nga forcat e Kashmirit dhe u lejova tĂ« largohesha me kusht qĂ« tĂ« ikya nĂ« qetĂ«si pa i thĂ«nĂ« asnjĂ«rit shkakun.

Po ku të shkoja dhe çfarë të bëja? Doja të lutesha, zemra ime ishte kapur nga një frikë e papritur. Çfarë do të ndodhte nëse bija në duart e një Zoti të zemëruar?’ Nuk gjeta ndonjë ndihmë nga miqtë dhe vëllezërit, kur u thashë se kisha humbur besimin tek islamizmi. Me një shpirt të shqetësuar vendosa të ikja nga nëna dhe vëllezërit.

NjĂ« natĂ« shkova te stacioni hekurudhor nĂ« Kamalija me zemĂ«r tĂ« mbushur me njĂ« mall tĂ« thellĂ« dhe tĂ« paplotĂ«suar pĂ«r Zotin. NĂ« dhomĂ«n e pritjes nĂ« mesnatĂ« i hapa zemrĂ«n atij, duke iu lutur, ‘ O Zot, mĂ« ndihmo - dua tĂ« tĂ« takoj ty!’ NdĂ«rsa lutesha, m’u duk sikur njĂ« zĂ« mĂ« tha ‘Hiri im Ă«shtĂ« i mjaftueshĂ«m pĂ«r ty’ dhe me kĂ«to fjalĂ« gjithĂ« barra e dĂ«shpĂ«rimit dhe depresionit iku tutje. NdĂ«rsa pĂ«rsĂ«rita fjalĂ«t shumĂ« herĂ«, njĂ« pastrues i krishterĂ« hyri dhe mĂ« dĂ«gjoi - ai dalloi fjalĂ«t dhe mĂ« tha se ato ishin nga 2 Korintasve 12,9.

Jo shumë larg ishte një fshat i krishterë dhe atje shkova të takoja pastorin duke i treguar se doja të bëhesha i krishterë. Ai më përcolli me një shënim në qytetin Gojra 40 kilometra larg, ku ishte një qendër e rëndësishme e Kishës Anglikane, me një anglez në krye.

Atje, një pasdite shumë të ngrohtë, ai më dëgjoi me kujdes ndërsa i tregoja përvojën time dhe kërkimet e mia shpirtërore. Që të rrisja interesin dhe simpatinë e tij, i thashë se kisha qenë i martuar, por gruaja me kishte vdekur papritur. Kjo nuk ishte e vërtetë. Ai më priti me ngrohtësi duke më thënë se mund të rrija aty për disa javë, në mënyrë që të sigurohesha për vendimin tim për t’u pagëzuar dhe që ata të mund të siguroheshin për vërtetësinë time.

MĂ« dhanĂ« njĂ« dhomĂ« tĂ« vogĂ«l dhe njĂ« shtrat, kĂ«shtu fillova tĂ« studioja fenĂ« e krishterĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« sistematike. Gjeta njĂ« shok dhe njĂ« ndihmues te Buta Masih, njĂ« roje nate, njeri i thjeshtĂ« dhe me njĂ« besim tĂ« gjallĂ«. Ne u lutĂ«m dhe lexuam DhiatĂ«n e Re sĂ« bashku çdo ditĂ«. NjĂ« natĂ« kur anglezi ishte ulur nĂ« krevatin e tij para se tĂ« flinte, unĂ« i kujtova atij se çfarĂ« i kisha thĂ«nĂ« pĂ«r vdekjen e gruas sime, pastaj shpĂ«rtheva: ‘Kjo nuk Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« dhe unĂ« e di qĂ« me Zotin nuk mund tĂ« vazhdoj me njĂ« gĂ«njeshtĂ«r.’ Ai ishte prekur nga ky rrĂ«fim dhe sĂ« bashku falĂ«nderuam Zotin qĂ« po punonte nĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ« nĂ« zemrĂ«n time.

Shkova në kongresin e parë të krishterë të Gojras dhe bisedat atje ishin shumë frytshme, por kulmi për mua ishte të dielën kur unë qëndrova para një bashkësie të madhe, duke bërë të njohur besimin tim tek Jezu Krishti dhe atje u pagëzova. Deri atëherë kisha qenë Gulam Rasul, shërbëtor i Apostullit (Muhamed); tani jam Gulam Masih, shërbëtor i Mesisë (Krishtit).

MenjĂ«herĂ« pas kesaj vĂ«llezĂ«rit e mi erdhĂ«n tĂ« mĂ« merrnin duke mĂ« thĂ«nĂ« se nĂ«na ishte e sĂ«murĂ«. UnĂ« e gjeta atĂ« shumĂ« mirĂ«, por shumĂ« tĂ« shqetĂ«suar nga fakti se unĂ« isha tashmĂ« i krishterĂ«. VĂ«llezĂ«rit e mi thirrĂ«n disa mĂ«sues të’besimit islam qĂ« tĂ« debatonin me mua; ata nuk mund tĂ« mĂ« ndikonin dhe ikĂ«n tĂ« zemĂ«ruar dhe duke mĂ« kĂ«rcĂ«nuar. MĂ« vonĂ« vĂ«llezĂ«rit e mi mĂ« rrahĂ«n dhe mĂ« mbyllĂ«n nĂ« njĂ« dhomĂ« duke mĂ« lĂ«nĂ« pa ushqim. Por besimi im mĂ« mbajti dhe ata habiteshin me durimin tim nĂ« vuajtje. Kur ata e shprehĂ«n habinĂ« e tyre nĂ« lidhje me atĂ« qĂ« unĂ« isha ndryshe nga ai qĂ« isha mĂ« parĂ«, unĂ« u thashĂ«: ‘Tani jam njeri i ri; Gulami i vjetĂ«r ka vdekur tashmĂ«. UnĂ« kam njĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« re sjelljeje dhe njĂ« qĂ«ndrim tĂ« ri nĂ« jetĂ«.’ E ndjeva se jeta ime ishte nĂ« rrezik, por unĂ« mbajta mend fjalĂ«t e atij tĂ« krishteri, tĂ« quajtur Sundar Singh: ‘Ă‹shtĂ« e lehtĂ« tĂ« vdesĂ«sh pĂ«r Krishtin, por Ă«shtĂ« e vĂ«shtirĂ« tĂ« jetosh pĂ«r tĂ«; tĂ« vdesĂ«sh zgjat vetĂ«m 2 orĂ«, por tĂ« jetosh pĂ«r tĂ« do tĂ« thotĂ« tĂ« vdesĂ«sh pĂ«rditĂ«.’

Shpejt dëgjova thirrjen e Zotit për të predikuar, kështu u bëra ungjilltar; në këte mënyrë shkoja dhe u bëja vizita të krishterëve të të gjithë kategorive dhe flisja kudo që më jepej leje në bashkësi. Në Zafarval unë shpalla besimin tim në një procesion dëshmish para atyre që më kishin njohur kur isha i vogël. Më vonë shkova në Sind dhe mësova Sindhi duke marrë pjesë në një kamp vjetor në Shikapur, ku mijëra pacientë dhe farefisi i tyre vinin çdo vit për kurimin e syve nga doktorë të krishterë. Më 1952 m’u kërkua të punoja me popullsinë Kohli në Sind, njerëzit hindu që natyrisht nuk do të më pranonin në fillim, kështu që unë duhej të strehohesha jashtë fshatit nën një pemë. Por Zoti më përdori të shëroja disa njerëz të kësaj zone duke vendosur duart mbi ta dhe duke u lutur për ta dhe kështu unë u prita mirë ndërmjet tyre.

Pas pak kohësh u dërgova në Seminarin Teologjik të Gujranvalës për t’u formuar për shërbimin e krishterë. Më vonë fola dy herë në Karaçi një grupi infermierësh. Njëra ishte një vajze e re që quhej Daisy; ajo vinte nga një familje e krishterë dhe ishte krenare dhe e vetëkënaqur. Zoti më përdori të copëtoja armaturën e krenarisë së saj dhe ajo u pendua duke shpërthyer në lot dhe iu dorëzua Krishtit. Kjo na tërhoqi ne së bashku dhe unë isha shumë i kënaqur që prindërit e saj pranuan që ne të martoheshim. Ajo ka qenë një forcë dhe ndihmë e jashtëzakonshme për mua që atëherë. Pas martesës mora emrin Naaman, sipas një gjenerali sirian që ishte shëruar nga lebra me anë të profetit Elisha dhe e gjithë kjo ndodhi për shkak të një dëshmie të një vajze të re - dëshmia e grave të krishtera më kishte thënë shumë gjëra.