jump to navigation

Si mund të ketë Perëndia Bir

Postuar tek: Pse duhet ti besojë Jezusit?

Jezusi ishte Biri i PĂ«rjetshĂ«m i PerĂ«ndisĂ«. Ai Ă«shtĂ« Alfa dhe Omega, i pari dhe i fundit, fillimi dhe mbarimi. Ai ka qĂ«nĂ« dhe do tĂ« jetĂ« gjithmonĂ«. NĂ« Ungjillin sipas Gjonit shkruhet: “Tani mĂ« pĂ«rlevdo o AtĂ«, pranĂ« Teje, me lavdinĂ« qĂ« UnĂ« kisha pranĂ« Teje para se tĂ« bĂ«hej bota” (Gjoni 17:5). NĂ« kohĂ«n e shkuar tĂ« pĂ«rjetĂ«sisĂ«, pĂ«rpara se bota tĂ« krijohej. Jezus Krishti ishte me PerĂ«ndinĂ«. Ai nuk ka as fillim as fund.

Jezusi quhej Biri i PerĂ«ndisĂ«, sepse ky titull shpreh mĂ« mirĂ« marrdhĂ«nien e Tij me Atin. Nuk do tĂ« thotĂ« qĂ« Ati erdhi i pari, pastaj erdhi Biri. PerĂ«ndia thotĂ« “….Ti je Biri Im sot mĂ« linde.” (Ps 2:7) Ky Psalm u shkrua rreth njĂ« mijĂ« vjet pĂ«rpara lindjes sĂ« Jezu Krishtit dhe Ă«shtĂ« cituar te libri i Hebrenjve duke iu referuar Krishtit. Pra fjala “sot” shpreh tĂ« tashmen universale ose tĂ« tashmen e pĂ«rjetshme. Nuk po flet pĂ«r lindjen prej virgjĂ«reshĂ«s, por pĂ«r marrdhĂ«nien e pĂ«rjetshme midis Atit dhe Birit. Tek Isaia, proferti thotĂ«: “njĂ« djalĂ« na ka lindur” MarrĂ«dhĂ«nia e Jezusit me Atin ka qĂ«nĂ« ajo e Atit me Birin gjatĂ« gjithĂ« pĂ«rjetĂ«sisĂ«. [15]

Jezus Krishti Ă«shtĂ« zanafilla e pĂ«rjetshme e PerĂ«ndisĂ«. Libri i Hebrenjve thotĂ« pĂ«r Jezusin: “duke qĂ«nĂ« shkĂ«lqimi i lavdisĂ« sĂ« Tij dhe vula e qĂ«nies sĂ« Tij..” (Heb 1:3) Me njĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« shprehuri mund tĂ« mendojmĂ« Birin si dikĂ« qĂ« gjithmonĂ« buron nga PerĂ«ndia, ashtu si dritanga llampa. Jezusi Ă«shtĂ« pĂ«rfaquesi preçiz i natyrshĂ«m dhe esencĂ«s sĂ« PerĂ«ndisĂ«. [16]

Ati dhe Biri janĂ« tĂ« pĂ«rjetshĂ«m dhe Biri Ă«shtĂ« Imazhi i shprehur i Atit. Kur ndez njĂ« zjarr ke ndriçimin dhe ngrohtĂ«sinĂ«. NgrohtĂ«sia nuk vjen pĂ«rpara dritĂ«s dhe as drita nuk vjen pĂ«rpara ngrohtĂ«sisĂ«. Si ngrohtĂ«sia ashtu edhe drita vijnĂ« paralelisht. NĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« njgjashme Ati nuk vjen pĂ«rpara Birit dhe as Biri nuk vjen pĂ«rpara Atit, por qĂ« tĂ« dy janĂ« tĂ« pĂ«rjetshĂ«m. Biri Ă«shtĂ« shprehja fizike e Atit. Te FilipianĂ«ve na thuhet se si Jezusi u bĂ« njeri. “Jezu Krishti, i cili, edhe pse ishte nĂ« trajtĂ« PerĂ«ndie, nuk e çmoi si njĂ« gjĂ« ku tĂ« mbahej fort pĂ«r tĂ« qĂ«nĂ« barabar me PerĂ«ndinĂ«, por e zbrezi veten e Tij, duke marrĂ« trajtĂ«n e njĂ« shĂ«rbĂ«tori, e u bĂ« i njgjashĂ«m me njerzit” (FilipianĂ«ve 2:6,7).

Megjithatë Jezusi ka ekzistuar gjithmonë në formën e Perëndisë, duke qënë i barabartë me Të, Ai nuk u mbajt te te drejtat e Tij, as te lavdia e Hyjnisë, por e përuli Veten, duke lënë mënjanë reklamimin e vullnetshëm të atributeve të Tij hyjnore që kështu të bëhej njeri. Ai nuk rreshti së qëni Perëndia, vetëm sa la ushtrimin e lirë të disa prej atributeve të Tij.

NĂ« novelĂ«n e Mark Twain-it “Princi dhe Leckamani”, i biri i Henrit VΙΙΙ, ndryshon pĂ«rkohĂ«sisht pozicionin e vet me atĂ« tĂ« njĂ« djali tĂ« varfĂ«r Londre. Kjo na jep njĂ« ilustrim tĂ« asaj qĂ« bĂ«ri Krishti. Krishti zhveshi takĂ«met e tij princore pĂ«r t’i shkĂ«mbyer pĂ«rkohĂ«sisht me rreckat e djalit tĂ« varfĂ«r. Ai mori pamjen e njĂ« leckamani dhe jetoi me tĂ« varfĂ«rit pĂ«r njĂ« farĂ« kohe, por mbetej gjithĂ«sesi princ. Po kĂ«shtu Jezusi e zhveshi veten nga Lavdia e Tij dhe u kthye nĂ« njeri.

PĂ«r Jezusin PerĂ«ndia pĂ«rgatiti njĂ« trup njerzor tĂ« pĂ«rsosur. “Prandaj, duke hyrĂ« nĂ« botĂ«, Ai thotĂ«… bĂ«re gati pĂ«r mua njĂ« trup.” (Hebrenjve 10:5) Trupi fikik i Jezusit ishte i pĂ«rsosur pĂ«r shkak se u pĂ«rgatit nga PerĂ«ndia. Jo vetĂ«m qĂ« ai trup ishte i pĂ«rsosur nga ana biologjike, por ai nuk mbarti me vete natyrĂ«n mĂ«katare tĂ« njeriut. Ky trup u formua nga vetĂ« PerĂ«ndia, ashtu si edhe trupi i Adamit tĂ« parĂ« (1 Kor 15:45 dhe RomakĂ«ve 5). [17]

Mrekulli e madhe e mishĂ«rimit nuk qĂ«ndron edhe aq nĂ« liden e njĂ« fĂ«mije nga njĂ« virgjĂ«reshĂ«, megjithĂ«se kjo mbetet mrekulli, por nĂ« krijimin e mbinatyrshĂ«m tĂ« trupit tĂ« Jezusit nĂ« mitrĂ«n e saj! EngjĂ«lli Gabriel i tha MarisĂ«, “Fryma e ShenjtĂ« do tĂ« vijĂ« mbi ty dhe pushteti i ShumĂ« tĂ« Lartit do tĂ« mbulojĂ« me hijen e vet; prandaj i shenjti qĂ« do tĂ« lindĂ« prej teje do tĂ« quhet Bir i PerĂ«ndisĂ«” (Luka 1:35. EngjĂ«lli Gabriel e siguroi edhe Jozefin: “…Jozef, biri i Davidit, mos ki frikĂ« ta marrĂ«sh me vete MarinĂ« si gruan tĂ«nde, sepse ç’ështĂ« njgjizur nĂ« tĂ« Ă«shtĂ« vepĂ«r e FrymĂ«s sĂ« ShenjtĂ«” (Mateu 1:20). Jezusi u ngjiz nga Fryma e ShenjtĂ«.

Perëndia bëri gati për Birin e Vet një trup dhe e vendosi në mitrën e virgjëreshës Mari si shenjë të Përmbushjes së Fjalës së Tij.

“Prandaj vetĂ« Zoti do t’ju japĂ« njĂ« shenjĂ«: Ja e virgjĂ«ra do tĂ« mbetet me barrĂ« dhe do tĂ« lindĂ« njĂ« fĂ«mijĂ« tĂ« cilin do ta quajnĂ« Emanuel.”(Isaia 7:14) Kuptimi i emrit Emanuel jepet te Mateu 1:23 dhe do tĂ« thotĂ« “Zoti me ne”.

Pra nĂ« kohĂ«n e caktuar Maria lindi Birin e PerĂ«ndisĂ«. Ai ishte tĂ«rĂ«sisht PerĂ«ndi dhe nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n kohĂ« tĂ«resisht njeri. Apostulli Pal shkruan mbi natyrĂ«n e Tij Hyjnore: “sepse te Ai banon trypĂ«risht gjithĂ« plotĂ«sia e HyjnisĂ«.” (KolsianĂ«ve 2:9)Apostulli Gjon shkruan mbi natyrĂ«n e Tij njerzore: “Dhe çdo frymĂ« qĂ« nuk rrĂ«fen se Jezu Krishti ka ardhu nĂ« mish, nuk Ă«shtĂ« nga PerĂ«ndia…” (1 Gjoni 4:3).

Biri i përjetshëm i Perëndisë mori fomën e mishit njerzor që të paguante për mëkatet tona në kryq që ne të mund të paqtohemi me Perëndinë, jo nëpërmjet veprave tona të mira, por nëpërmjet veprës së përfunduar të Jezu Krishtit.

MĂ« lejoni tani t’i pĂ«rgjigjem pyetjes suaj, “A adhurojnĂ« tĂ« KrishterĂ«t tre PerĂ«ndi?” Kjo Ă«shtĂ« njĂ« pyetje shumĂ« e rĂ«ndĂ«sishme e cila ka nevojĂ« pĂ«r pĂ«rgjigje, sepse ka shumĂ« ngatĂ«rresa mbi kĂ«tĂ« çështje. Jo vetĂ«m qĂ« Ă«shtĂ« e rĂ«ndĂ«sishme pĂ«r hir tĂ« vĂ«rtetĂ«s, por edhe qĂ« ne tĂ« dimĂ« kush Ă«shtĂ« PerĂ«ndia. “Dhe kjo Ă«shtĂ« jeta e pĂ«rjetshme, tĂ« tĂ« njohim Ty, tĂ« vetmin PerĂ«ndi tĂ« vĂ«rtetĂ«, dhe Jezu Krishtin qĂ« Ti ke dĂ«rguar.” (Gjoni 17:3) Si mund tĂ« shpĂ«tohemi nĂ«se nuk e njohim atĂ« qĂ« na shpĂ«ton? Si mund ta vendosim besimin tek Ai?”Edhe pa besim Ă«shtĂ« e pamundur t’i pĂ«lqesh Atij, sepse ai qĂ« i afrohet PerĂ«ndisĂ« duhet tĂ« besojĂ« se PerĂ«ndia Ă«shtĂ«, dhe se Ă«shtĂ« shpĂ«rblenjĂ«si i atyre qĂ« e kĂ«rkojnĂ« AtĂ«” (HebrenjĂ«ve 11:6).