jump to navigation

Kreu 3

Postuar tek: Kundërshto Djallin

NĂ« kĂ«tĂ« kapitull do tĂ« shohim dy rrugĂ« tĂ« tjera me tĂ« cilat Satani i çon besimtarĂ«t nĂ« mĂ«kat. Ato konsistojnĂ« nĂ« pĂ«rpjekjen e Satanit pĂ«r t’i bindur besimtarĂ«t se mĂ«kati Ă«shtĂ« i shĂ«ndetshĂ«m, bile normal dhe shumĂ« i mirĂ«, si dhe nĂ« pĂ«rpjekjen pĂ«r t’u mbushur mendjen besimtarĂ«ve se disa mĂ«kate janĂ« shumĂ« tĂ« vogla dhe pĂ«r kĂ«tĂ« arsye nuk janĂ« me rĂ«ndĂ«si. Le tĂ« shohim sĂ« pari se si i mashtron Satanl besimtarĂ«t duke u treguar se mĂ«kati Ă«shtĂ« krejt i natyrshĂ«m - njĂ« pjesĂ« e pranueshme qĂ« i bashkangjitet jetĂ«s sĂ« çdo personi normal. Ndoshta besimtarĂ«t mendohen shumĂ« pĂ«r paraqitjen e tyre - veshjen ose pamjen. MirĂ«,” thotĂ« Satani “Gjithkush dĂ«shiron tĂ« jetĂ« I pastĂ«r dhe i rregullt, kjo nuk do tĂ« thotĂ« se je krenar, por Ă«shtĂ« thjesht tĂ« jesh normal” Ose mundet qĂ« besimtarĂ«t tĂ« jenĂ« lakmues. Satani u thotĂ« se lakmia nuk Ă«shtĂ« mĂ«kat’ por Ă«shtĂ« normale tĂ« gjesh e tĂ« mbash aq sa tĂ« del pĂ«rpara… dokush e bĂ«n kĂ«tĂ« gjĂ«.

Ose ndoshta dikush dehet ndonjĂ«herĂ«. “Kjo nuk Ă«shtĂ« mĂ«kat,” gĂ«njen Satani. “TĂ« dehurit Ă«shtĂ« thjesht njĂ« pjesĂ« normale e tĂ« qĂ«nit miqĂ«sor dhe i kĂ«ndshĂ«m pĂ«r vete.” NĂ« mĂ«nyra tĂ« tilla, Satani pĂ«rpiqet tĂ« na bĂ«jĂ« tĂ« mendojmĂ« se tĂ« bĂ«sh keq nuk Ă«shtĂ« ndonjĂ« gjĂ« mĂ« shumĂ« se tĂ« jesh njĂ« person normal, i shĂ«ndetshĂ«m, zemĂ«rbardhĂ« e i drejtĂ«. NĂ«qoftĂ«se Satani pĂ«rpiqet t’ju çojĂ« nĂ« mĂ«kat nĂ« kĂ«to mĂ«nyra, kujtoni kĂ«to katĂ«r fakte tĂ« rĂ«ndĂ«sishme:

Së pari, mëkati është gjithmonë i keq dhe djallëzor, megjithëse mund të duket normal dhe i shëndetshëm. E vërteta për diçka nuk është gjithmonë e qartë për besimtarët. Satani pëlqen të fshehë të vërtetën e mëkatit ndaj besimtareve. Ai pëlqen që edhe të vërtetën për veten e tij t’ua fshehë besimtarëve. Testamenti i Ri thotë në 2 Korlntaslt 11:14, se Satani vepron sikur të ishte engjëll i virtytshëm. Por Satani është gjithmonë Satan megjithëse ndonjëherë mund të duket si ëngjëll i virtytshëm.

Së dyti, sa më i mirë që të duket mëkati, aq më i rrezikshëm është në të vërtetë. Njerëzit që mashtrohen me tepër nga mëkati janë ata që mendojnë se të jesh krenar, epshor e lakmues është mënyrë normale e të jetuarit. Për njerëz të tillë e keqja dhe mëkati janë mirë dhe drejt. Kur njerëzit thonë se ajo që thotë Perëndia është gabim, mashtrohen në mënyrë mjaft të dëmshme. Ata gjenden në rrezikun më të madh kur mendojnë se është e shenjtë të mëkatojnë.

Së treti, besimtarëve u nevojitet ta shohin mëkatin ashtu siç është. Një ditë gjithsekush do ta shohë të vërtetën për mëkatin. Kur të gjithë njerëzit të dalin përpara gjykimit të Perëndisë, do të shohin se sa i keq është mëkati. Dhe kur njerëzit do të jenë duke vdekur do të mësojnë së mëkati është i keq dhe i dëmshëm. Në jetë, mëkati mund të duket, i dëshirueshëm, i këndshëm, normal dhe i drejtë: por në vdekje njerëzit do të mësojnë se mëkati është i frikshëm dhe i tmerrshëm. Dikush mund të ketë një sëmundje shumë më përpara se ta ndiejë atë. Po kështu, njerëzit mund të jenë të sëmurë me mëkat dhe përsëri të mendojnë se janë të shëndetshëm dhe normalë. Më vonë ata do të ndiejnë të keqen e mëkatit dhe do të vuajnë prej tij. Vetëdija mund të bjerë në gjumë për një kohë të gjatë. Në vdekje, në gjykim, vetëdija do të zgjohet dhe do të tregojë se mëkati është i hidhur e i dëmshëm. Kështu besimtarët duhet të mësojnë tani të shohin se kush është vërtet mëkati, ashtu siç do ta tregojnë atë në përjetësi Perëndia dhe vetëdija.’

SĂ« katĂ«rti, edhe mĂ«katet qĂ« duken joshĂ«s shkaktuan vdekjen pĂ«r Zotin Jezu Krisht. Jezu Krishti erdhi prej lavdisĂ« sĂ« PerĂ«ndisĂ«, Ai u lind si njĂ« fĂ«mijĂ«, jetoi nĂ« kĂ«tĂ« botĂ« mĂ«katare, u tundua, pati uri dhe etje; Ai Zoti i jetĂ«s, u vendos nĂ« vdekje dhe vuajti agoninĂ« e tĂ« gjitha kĂ«to pĂ«r shkak tĂ« mĂ«katit, i cili mund tĂ« duket se Ă«shtĂ« mjaft tĂ«rheqĂ«s. Kur besimtarĂ«t tĂ« mendojnĂ« pĂ«r Jezu Krishtin qĂ« derdhi gjakun e tij pĂ«r ta, duhet ta shohin se sa mizor Ă«shtĂ« mĂ«kati, tĂ« largohen prej tij dhe tĂ« luftojnĂ« kundĂ«r tij nĂ« jetĂ«n e tyre. NjĂ« mĂ«nyrĂ« tjetĂ«r qĂ« pĂ«rdor Satani pĂ«r t’i çuar besimtarĂ«t nĂ« mĂ«kat Ă«shtĂ« kur pĂ«rpiqet t’i bĂ«jĂ« tĂ« thonĂ« se mĂ«katet e vogla janĂ« pa rĂ«ndĂ«si. Ai thotĂ«: “MĂ«katet e vogla nuk tĂ« dĂ«mtojnĂ«.” “S’do tĂ« vdisni. ” Kur Satani i tundon besimtarĂ«t nĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ«, ata duhet tĂ« kujtojnĂ« kĂ«to fakte:

Së pari, mëkatet që mund t’i mendojnë si të vogla shpesh marrin gjykimin më të rreptë. Edhe mëkati më i vogël është përsëri një mëkat kundër ligjit të shenjtë të Perëndisë. Një mëkat, edhe më i vogli që mund të mendohet, është përsëri një mëkat kundër lavdisë dhe mirësisë së madhe të Zotit.

SĂ« dyti, njĂ« mĂ«kat i vogĂ«l shpesh tĂ« çon nĂ« njĂ« mĂ« tĂ« madh. MĂ«kati zĂ« vend tek njerĂ«zit nĂ« mĂ«nyrĂ« graduale dhe pĂ«rhapet nĂ« jetĂ«n e tyre pak e nga pak. NĂ«qoftĂ«se ata vazhdojnĂ« tĂ« mĂ«katojnĂ« me mĂ«kate “tĂ« vogla”, atĂ«herĂ« mĂ«kati do t’i pushtojĂ« tĂ«rĂ«sisht. Mbreti David mĂ«katoi nĂ« njĂ« mĂ«nyrĂ« shumĂ« tĂ« vogĂ«l kur dĂ«shironte pĂ«r vete BatshevĂ«n, gruan e njĂ« tjetri, sepse ajo ishte e bukur. Si rezultat Davidi mĂ«katoi gjithmonĂ« e mĂ« tepĂ«r. Ai pati marrĂ«dhĂ«nie seksuale me BatshevĂ«n megjithĂ«se ajo ishte e martuar me dikĂ« tjetĂ«r. MĂ« pas Davidi siguroi qĂ« burri i saj tĂ« vritej nĂ« betejĂ«. Kur njerĂ«zit fillojnĂ« tĂ« mĂ«katojnĂ«, edhe pse me mĂ«kate tĂ« vogla, nuk mund tĂ« ndalin mĂ« sĂ« mĂ«katuari, por zakonisht do tĂ« kalojnĂ« nga mĂ«kate tĂ« vogla nĂ« mĂ« tĂ« mĂ«dha.

Së treti, gjëja më e trishtueshme që mund të bëjë një besimtar është të largohët prej Perëndisë për shkak të një mëkati të vogël. Kur tundohen pak dhe mëkatojnë, a nuk e tregojnë se sa të këqij janë? Më tepër u shijon ajo gjë e vogël që Perëndia thotë se është e gabuar se sa të gëzojnë Perëndinë vetë. Nëqoftëse besimtarët nuk bien në një mendje me një mik për një çështje të vogël - a nuk është kjo forma më e lartë e ligësisë? Nëqoftëse ndahen me një mik të mirë pa ndonjë aresye të fortë, atëherë janë budallenj e të këqij. Në të njëjtën mënyrë është e keqe të mëkatosh kundër Perëndisë dhe ta braktisësh Atë për shkak të një mëkati të vogël. Perëndia është i madh në mirësinë e tij për besimtarë: prandaj, me të vërtetë është mëkat i madh të ndahesh prej Tij për një arsye të vogël.

Së katërti, shpesh rreziku më i madh qëndron në një mëkat të vogël. Mëkatet e vogla mund të veprojnë në jetë për një kohë të gjatë derisa të bëjnë dëm të madh. Një vrimë e vogël në një anije e fut ngadalë ujin brenda derisa ajo të mbytet. Një mëkat i vogël gradualisht mund të shkatërrojë një jetë. Shpesh besimtarët kanë zgjedhur më mirë të vuajnë shumë se sa të mëkatojnë sado pak. Danieli dhe miqtë e tij mundet të kishin mëkatuar lehtësisht por në vend të kësaj ata ishin gati të vuanin. Kështu e dinin se mëkatet e vogla fshehin rrezik të madh dhe i bëjnë shumë dëm nderit të Perëndisë.

SĂ« fundi, kur PerĂ«ndia u tregon besimtarĂ«ve se sa i fuqishĂ«m mund tĂ« jetĂ« njĂ« mĂ«kat i vogĂ«l atĂ«herĂ« ata e mĂ«sojnĂ« se nuk do tĂ« mund ta pĂ«rballojnĂ« dot. EgjyptianĂ«t i quajtĂ«n mushkonjat dhe mizat e vogla qĂ« u dĂ«rgoi PerĂ«ndia pĂ«r ndĂ«shkim “gishti i PerĂ«ndisĂ«”. Ato ishin krijesa tĂ« vogla por tĂ« fuqishme kur PerĂ«ndia i pĂ«rdori pĂ«r gjykim. KĂ«shtu kur PerĂ«ndia u tregon besimtarĂ«ve fuqinĂ« e keqe tĂ« mĂ«kateve tĂ« vogla. Ata mĂ«sojnĂ« se nuk mund tĂ« mendojnĂ« me mendjelehtĂ«si pĂ«r to. Bibla thotĂ« se mĂ«kati jep pagĂ«n e vet: vdekjen (Romaket 6:23). GjithĂ« mĂ«katet - tĂ« vogla e tĂ« mĂ«dha - sjellin vdekjen shpirtĂ«rore. Pra, mos i besoni Satanit kur ju thotĂ« se mĂ«katet e vogla nuk bĂ«jnĂ« dĂ«m!