jump to navigation

A duhet të shkojë një i krishterë ushtar?

Postuar tek: George Sturm

Nga
George Sturm

PĂ«rmbajtja

  1. Mësimet e Jezusit nga mesazhi në mal
  2. Mësimet e Jezusit nga mesazhi në fushë
  3. Mësimet e Jezusi nga fundi i shërbesës së Tij
  4. Mësimet e Jezusit gjatë arrestimit dhe gjyqit të Tij
  5. MĂ«simi i Pjetrit
  6. Mësimet e Palit nga Romakëve 8
  7. Mësimet e Palit nga Romakëve 12
  8. MĂ«simet e Palit nga 2 Korintasve
  9. Mësimet e Palit nga Filipianëve
  10. MĂ«simet e Palit nga 2 Timoteut
  11. Mësimet e Palit nga Romakëve 13
  12. MĂ«simet e Jakobit
  13. MĂ«simet e Gjonit
  14. PĂ«rfundim

Një pyetje serioze në mendjen e shumë besimtarëve është: A është e udhës për një të krishterë të shkojë ushtar dhe të mbajë armë? Falë Perëndisë në mëshirën e Tij Ai nuk na ka lënë pa ndonjë drejtim rreth vullnetit të Tij për këtë çështje të rëndësishme. Qëllimi i këtij materiali është të skicojë mësimet e Dhiatës së Re mbi të shkuarit ushtar të një të krishteri. Ndërsa shqyrtojmë Shkrimet do të zbulojmë se mësimet themelore të Zotit tonë dhe apostujve të Tij mbi stilin e jetës së krishterë do të tregojnë plotësisht se pjesëmarrja në shërbimin ushtarak është kundër vullnetit të Perëndisë. Do të ishte njësoj sikur një besimtar të dëshironte të martohej me një jobesimtare. Edhe pse ky material i drejtohet kryesisht pjesëmarrjes së një besimtari në ushtri dhe mbajtjes së armëve, do të zbulojmë gjithashtu se këto mësime thellohen dhe përkufizojnë sjelljen e të krishterit ndaj tërë njerëzve.

Mësimet e Jezusit nga mesazhi në mal

Le tĂ« shqyrtojmĂ« nĂ« fillim mesazhin nĂ« mal te Mateu 5 dhe le tĂ« nĂ«nvizojmĂ« sjelljen dhe karakterin qĂ« Jezusi kĂ«rkon nga ndjekĂ«sit e Tij. Vini re te vargjet 21-48 se Ai nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« pĂ«rsĂ«ritur padit dĂ«gjuesit e Tij: “Ju keni dĂ«gjuar se u qe thĂ«në… por unĂ« po ju them…”. Zoti pĂ«rdor kĂ«tĂ« shprehje pĂ«r tĂ« treguar se Ai po paraqiste urdhĂ«rime tĂ« rinj qĂ« nuk ishin zbuluar mĂ« parĂ«. Pa dyshim, mĂ«simet ishin rrĂ«njĂ«sor nĂ« natyrĂ« duke konsideruar natyrĂ«n politike tĂ« kohĂ«s. Pushtuesit romakĂ« po zaptonin tokĂ«n dhe urreheshin me tĂ« madhe nga judenjtĂ«. NĂ« kuptimin njerĂ«or njĂ« armiqĂ«si e tillĂ« ndaj romakĂ«ve mizorĂ« mund tĂ« ishte e drejtĂ«. Zoti fillon mesazhin e Tij duke i urdhĂ«ruar ata tĂ« jenĂ« tĂ« butĂ« (v. 5), tĂ« mĂ«shirshĂ«m (v.7) dhe paqedashĂ«s (v. 9). Por imagjinoni tronditjen nĂ« zemrat e dĂ«gjuesve kur Jezusi tha:

“Por unĂ« po ju them: Mos i rezisto tĂ« ligut; madje, nĂ« qoftĂ« se dikush tĂ« qĂ«llon mbi faqen e djathtĂ«, ktheja dhe tjetrĂ«n” (v. 39).

Pa dyshim, ata dishepuj u çutidën kur Zoti i urdhëroi të mos i rezistonin atij që është i keq, por më tepër të kthenin faqen dhe të duronin trajtimin e keq pa shpagim. Një gjë është të marrësh një shuplakë kur ke bërë diçka të gabuar, por është diçka tjetër nëse je i pafajshëm para një vepre të keqe. Megjithatë, kështu mësoi Shpëtimtari dhe kjo vjen edhe për ne sot.

Ai vazhdoi duke thënë:

“Dhe nĂ« qoftĂ« se dikush tĂ« detyron tĂ« ecĂ«sh njĂ« milje, ti bĂ«ji dy me tĂ«” (v. 41).

Ndjekësit e Tij duhet të japin më tepër nga sa u kërkohet me të drejtë kur u bëhen kërkesa të padrejta. Thuhej se në ato ditë për të transportuar materiale nga një vend në një tjetër, një ushtar romak kishte të drejtën t’i kërkonte një personi të mbante gjërat e tij për një milje. Edhe pse milja e parë is the plotësisht e padrejtë Jezusi tha të mbanin peshën për më epër se një milje. Me të vërtetë revolucionare!

Së fundi, Ai shpalli atë që nuk mund të imagjinohej.

“Por unĂ« po ju them: ‘Duani armiqtĂ« tuaj, bekoni ata qĂ« ju mallkojnĂ«, u bĂ«ni tĂ« mirĂ« atyre qĂ« ju urrejnĂ«, dhe lutuni pĂ«r ata qĂ« ju keqtrajtojnĂ« dhe ju pĂ«rndjekin’” (v. 44).

Zoti na urdhëron në mënyrë të qartë të duam, bekojmë, të bëjmë të mirën dhe të lutemi për armiqtë e përndjekësit tanë. Për mendjen e judenjve kjo ishte një marrëzi e madhe. Si mund të donin romakët e urryer? Megjithatë, Ai urdhëroi ndjekësit e Tij të bënin këtë pikë për pikë. Ai dëshiron që ne të tregojmë mirësi ndaj miqve dhe armiqve, jo t’i urrejmë! Tani le t’ia përshtatim këtë dikujt që merr pjesë në ushtri.

A mund të thuash me ndershmëri se një person që mban një armë në luftë, që lufton kundër një armiku, duke patur qëllimin të vrasë kundërshtarin, po përmbush njëkohsisht këto urdhërime të mësipërme të Jezu Krishtit mbi sjelljen dhe karakterin e krishterë? Si mund të karakterizohet në të njëjtën kohë një person i përfshirë në një sulm kundër një armiku nga butësia, mëshira, paqedashja, mos rezistencës ndaj të keqes, dashjes së armikut dhe të mos shpagojë? Barra e provës bie qartë mbi ata që thonë se është e duhur.

Mësimet e Jezusit nga mesazhi në fushë

Mësime të ngjashme gjenden në mesazhin në fushë nga Lluka 6. te vargu 31 Zoti thotë:

“Por, ashtu siç dĂ«shironi qĂ« t’ju bĂ«jnĂ« juve njerĂ«zit, po ashtu bĂ«ni me ta”.

NĂ« ushtri stĂ«rvitja nxit qĂ«ndrimin: “vrit ose do tĂ« vritesh”. Si mund tĂ« shkojĂ« kjo pĂ«rshtat me mĂ«simet e Jezusit? NĂ« asnjĂ« mĂ«nyrĂ«! Ne jemi urdhĂ«ruar nga Zoti t’i trajtojmĂ« tĂ« tjerĂ«t ashtu siç duam tĂ« trajtohemi ne nga ata. TĂ« krishterĂ«t nuk duan dhunĂ«n, agresionin dhe gjakderdhjen. Ne dĂ«shirojmĂ« paqen, pĂ«ruljen, dashurinĂ« dhe mirĂ«sinĂ«. Historia ka treguar se hakmarrja mishĂ«rore sjell hakmarrje mishĂ«rore. Rezistenca ndaj tĂ« keqes siç vepron bota nuk nxit kurrĂ« çështjen e Krishtit. NĂ« fakt, shumĂ« vepra agresive (pĂ«r shembull KryqĂ«zatat) tĂ« ndĂ«rmarra nĂ« emĂ«r tĂ« Krishtit kanĂ« shkaktuar dĂ«me tĂ« patjetĂ«rsueshme pĂ«r pĂ«rpjekjen e Ungjillit. Trajtoi njerĂ«zit nĂ« mĂ«nyrĂ« jo tĂ« mirĂ« dhe do tĂ« trajtohesh nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n mĂ«nyrĂ«. Por, nga ana tjetĂ«r, nĂ«se do dhe ecĂ«n ashtu siç urdhĂ«roi Jezusi dhe i trajton tĂ« tjerĂ«t ashtu siç dĂ«shiron tĂ« trajtohesh, atĂ«herĂ« je me tĂ« vĂ«rtetĂ« njĂ« ndjekĂ«s i Zotit.

Çfarë duhej të kishte bërë Stefani te Veprat e Apostujve 7 kur e qëlluan me gurë? A duhet të kishte marrë gurët dhe t’i godiste ata? Jo! Ai u soll ashtu siç kishte mësuar Jezusi, edhe pse i kushtoi jetën. Ai i trajtoi ata me dashuri dhe falje, ashtu siç donte të trajtohej.

Mësimet e Jezusi nga fundi i shërbesës së Tij

Te Lluka 21:19-21 Jezusi foli për një kohë të ardhshme kur Jerusalemi do të ishte nën rrethim dhe njerëzit në mundim të madh. Në vend që të luftonin Zoti u tha dishepujve të Tij të largoheshin në male. Me fjalë të tjera, Ai i udhëzoi ata se duhet larguar nga rrënimi i luftës se sa të luftosh armikun. Një përgjigje e tillë midis të krishterëve të hershëm ilustrohet te Veprat e Apostujve 8:1 kur lindi një përndjekje e madhe nga judenjtë kundër besimtarëve në Jerusalem. Në vend që t’i rezistonin kësaj të keqe ata u larguan në zonat e Judesë dhe Samarisë.

Mësimet e Jezusit gjatë arrestimit dhe gjyqit të Tij

Një justifikim i zakonshëm se të krishterët duhet të përdorin armët thuhet se gjendet te Lluka 22:36:

“U tha, pra, atyre: ‘Po tani, kush ka njĂ« trastĂ« le ta marrĂ« me vete, dhe po kĂ«shtu thesin; dhe kush nuk ka shpatĂ«, le tĂ« shesĂ« rrobĂ«n e vet e ta blejĂ« një’”.

Në sipërfaqe duket sikur Zoti po nxit njerëzit të shkojnë dhe të blejnë armë. Por këtë nënkuptoi ai? Studenti i mirë i Biblës do të krahasojë Shkrimin me Shkrimin për të siguruar nënkuptimin e tij. Para së gjithash, duhet të vemë re se vargu i mësipërm u tha para se Zoti të shkonte në kopshtin e Gjetsemanit. Pak më vonë Juda erdhi me turmën që do ta arrestonte për ta tradhëtuar (Mat. 26:47-52). Atëherë Pjetri nxjerr shpatën (mbase atë që Jezusi foli te Lluka 22:36) dhe del para duke i prerë veshin një skllavi. A e lavdëroi Jezusi këtë trimëri dhe përdori armët? Aspak. Në fakt, te Mateu 26:52 Jezusi thotë:

“Ktheje shpatĂ«n nĂ« vendin e vet, sepse tĂ« gjithĂ« ata qĂ« rrokin shpatĂ«n, prej shpate do tĂ« vdesin”.

Cilido qoftë nënkuptimi i Llukës 22:36 nuk nxit marrjen e armëve në kuptimin ushtarak. Mateu 26:52 kundërshton drejt për drejt nocionin se Jezusi përkrah përdorimin e armëve për sulm ashtu siç mund të pohojnë disa nga Lluka 22:36. Nuk mund të kishte patur një mundësi më të mirë për Jezusin për të lavdëruar veprime të tillë meqë arrestimi i Tij ishte plotësisht i padrejtë. Megjithatë Ai nuk lavdëroi aspak një veprim të tillë. Përkundrazi, Ai u dha atyre një paralajmërim të ashpër kundër përdorimit të shpatave, sepse ata që do t’i përdornin do të humbisnin prej tyre. Jezusi miraton më tej (Gjoni 18:36) se përdorimi i armëve është plotësisht në kundërshtim me rrugën e Tij. Ai thotë:

“MbretĂ«ria ime nuk Ă«shtĂ« e kĂ«saj bote; po tĂ« ishte mbretĂ«ria ime e kĂ«saj bote, shĂ«rbĂ«torĂ«t e mi do tĂ« luftonin qĂ« tĂ« mos u dorĂ«zohesha Judenjve; porse tani mbretĂ«ria ime nuk Ă«shtĂ« prej kĂ«tej”.

Të krishterët nuk janë të një mbretërie tokësore. Nuk është vendi ynë të luftojmë në një lufte fizike. Mbretëria dhe mbrojtja jonë janë qiellore. Prandaj, ne nuk duhet të luftojmë me armë mishërore. Disa do të kundërshtojnë në këtë pikë, duke pyetur për përfshiren në luftra të Izraelit dhe Davidit gjatë Dhiatës së Vjetër. A nuk u urdhëruan ato nga Perëndia? Kjo është një pyetje e ndershme dhe meriton një përgjigje. Megjithatë duhen mbajtur në mendje disa pika kyçe. Para së gjithash, është e domosdoshme të veçojnë Izraelin nga Kisha (1 Kor. 10:32). Ato nuk janë e njëjta njësi dhe kështu gjërat që i shkonin përshtat Izraelit nuk i shkojnë patjetër përshtat Kishës. Në fakt, në tërë Dhiatën e Re, Kishës i bëhet thirrje të ruajë një standart të lartë drejtësie në krahasim me Izraelin.

SĂ« dyti, mbretĂ«ria e Izraelit Ă«shtĂ« tokĂ«sore, pot tĂ« krishterin Ă«shtĂ« qiellore. NĂ«se nuk ruhet ky dallim i qartĂ« midis Izraelit dhe KishĂ«s atĂ«herĂ« do tĂ« shfaqen shumĂ« gabime serioze doktrinore. PĂ«r shembull, njĂ« pikĂ«pamje profetike rreth kthimit tĂ« Zotit preket shumĂ« nga ky parim. SĂ« fundi, kur kemi tĂ« bĂ«jmĂ« me mĂ«simet e Zotit rreth tĂ« shkuarjes ushtar, Ai po zbulon parime tĂ« reja qĂ« ishin tĂ« panjohura deri nĂ« kĂ«tĂ« kohĂ«. NdjekĂ«sit e Tij priten tĂ« jetojnĂ« ashtu siç jetoi ai. NjerĂ«zit, sinqersisht, do tĂ« pyesin pĂ«rsĂ«ri: “Po sikur tĂ« kĂ«rcĂ«nohet vendi ynĂ«? A nuk duhet tĂ« rrĂ«mbejmĂ« armĂ«t kundĂ«r njĂ« armiku tĂ« Shteteve tĂ« Bashkuara tĂ« AmerikĂ«s? A duhet tĂ« refuzojnĂ« besimtari tĂ« luftojĂ« dhe tĂ« mos bĂ«jĂ« asgjĂ«?”. PĂ«rkundrazi, pĂ«rveç tĂ« jetuarit me sakrificĂ«, tĂ« treguarit mĂ«shirĂ« dhe veprat e mirĂ«sisĂ« ndaj miqve dhe armiqve dhe predikimi i shpresĂ«s sĂ« vetme pĂ«r njerĂ«zimin (qĂ« Ă«shtĂ« Ungjilli), nuk duhet tĂ« harrojmĂ« lutjen.

A nuk ndërhyri Perëndia si përgjigje ndaj lutjes së përulur për kombin e Izraelit gjatë kohës së Ezekisë (2 Mbretërve 19) pa ndonjë veprim ushtarak nga ana e Izraelit? A mund të bëjë Ai të njëjtën gjë edhe sot? Nëse Shtetet e Bashkuara do të ishin një komb i drejtë, a nuk mendoni se Perëndia do t’u përgjigjej lutjeve të njerëzve të Tij që kërkojnë mbrojtje? Nga ana tjetër, si të krishterë dimë se ky vend ka mëkatuar kundër Perëndisë me vepra të tmerrshme paudhësie. Përgjatë historisë ushtritë pushtuese janë përdorur shpesh nga Perëndia si vegla ndëshkimi. Nëse duhej të rrëmbenim armët në emër të Shteteve të Bashkuara nga do ta dinin se ky armik nuk po ekzekuton gjykimet e Perëndisë kundër kombit tonë? Në këto çaste, të përfshihesh do të thotë të pengosh vullnetin e Perëndisë! Shikoni, është shumë e vështirë për një besimtar të rrëmbejë armët në besim të plotë.

A e keni parë Jezusin të rrëmbejë armët, të shkojë ushtar dhe të luftojë? Mbështetur në atë që ka mësuar Ai përgjigjja është jo! Meqë jemi thirrur të jemi ndjekës të Tij si mund të bëjë të kundërtën një i krishterë? Thuhet se dishepujt u quajtën në fillim të krishterë në Antioki (Veprat 11:26).

Një i krishterë është një person që ndjek Krishtin, jeton si Krishti, flet si Krishti dhe do si Krishti.

Apostulli Gjon thotĂ« se “Ai qĂ« thotĂ« se qĂ«ndron nĂ« tĂ«, duhet tĂ« ecĂ« edhe vetĂ« sikurse ka ecur ai” (1 Gjonit 2:6). Lufta dhe sulmi nĂ« jetĂ«n e njĂ« besimtari janĂ« plotĂ«sisht tĂ« papĂ«rputhura me karakterin e Krishtit.

MĂ«simi i Pjetrit

Te 1 Pjetrit 2:18-23 apostulli Pjetër miraton mësimet e Zotit. Ai nxit dëgjuesit e tij se Jezusi është shembulli ynë për t’u ndjekur. Kur e shanë Zotin ai ua ktheu Ai? Edhe pse arrestimi, gjyqi dhe kryqëzimi i Tij qenë plotësisht të padrejtë, Ai nuk fyeu (v. 23). Ai nuk shqiptoi kërcënime ndaj armiqve të Tij ndërsa vuajti për mëkatet tona. Ndonjëherë medojmë se duhet të mbrojmë të drejtat tona. Zoti nuk i mbrojti të Tijat! Por Ai u mbështet tek Ati që gjykon drejtësisht. Duhet të kuptojmë se edhe sikur të trajtohemi, përndiqemi, apo vritemi padrejtësisht, ashtu si Zotin, nuk duhet të marrim hak, meqë Perëndia është Gjykatësi përfundimtar i çdo gjëje. Ai do të kërkojë llogari për çdo veprim në fund. Për më tepër, Pjetrit iu bë e ditur nga Zoti se ai do të pësonte një vdekje të ngjashme.

Ai i tha Pjetrit se:

“NĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«, nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« po tĂ« them se, kur ti ishe i ri, e ngjeshje vetveten dhe shkoje ku tĂ« doje; po kur tĂ« jesh plak, do t’i shtrish duart dhe dikush tjetĂ«r do tĂ« tĂ« ngjeshĂ« e do tĂ« tĂ« çojĂ« atje ku ti nuk do tĂ« doje” (Gjoni 21:18).

Megjithatë, thuhet në këtë varg se kjo lloj vdekjeje (pa rezistencë) do të përlëvdonte Perëndinë (v. 19). Një pohim i fortë se jeta që nuk e kthen me të njëjtën monedhë i pëlqen Perëndisë.

Mësimet e Palit nga Romakëve 8

Në mënyrë të ngjashme apostulli Pal flet për të krishterin të karakterizuar nga sjellja e butë. Te Romakëve 8:36 ai pohon për besimtarët:

Siç Ă«shtĂ« shkruar: ‘PĂ«r ty po vritemi gjithĂ« ditĂ«n; u numĂ«ruam si dele pĂ«r therje’”.

Ky është një pohim mahnitës meqë karakterizon të krishterët si qengja të vrarë. Përgjatë historisë të krishterët e kishës janë vrarë për zotimin e tyre ndaj Jezu Krishtit. Por nëse besimtarët duhet të rezistojë, atëherë nga vijnë martirët? Martinët nuk janë ata që vdesin në lufta politike. Martirët janë ata që vdesin sepse refuzojnë të jetojnë në ndonjë mënyrë tjetër që Jezusi na ka thirrur të ndjekim. Thuhet te Veprat 1:8 se të krishterët janë dëshmitarë të Krishtit:

“Ju do tĂ« merrni fuqi kur Fryma e ShenjtĂ« do tĂ« vijĂ« mbi ju dhe do tĂ« bĂ«heni dĂ«shmitarĂ«t e mi nĂ« Jeruzalem dhe nĂ« gjithĂ« JudenĂ«, nĂ« Samari dhe deri nĂ« skajin e dheu”.

Fjala greke dëshmi është e njëjta edhe për martirët. Një besimtar është një dëshmitar i asaj që Jezusi është jo vetëm nga rrëfimi i tyre gojor, por gjithashtu edhe i jetës së tyre.

Besimtari Ă«shtĂ« gati tĂ« bĂ«jĂ« tĂ« paparĂ«n pĂ«r tĂ« vĂ«rtetuar kushtimin e Tij ndaj Jezusit, madje edhe tĂ« vuajĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n vdekje si Jezusi. BesimtarĂ«t e sinqertĂ« do tĂ« pyesin zakonisht: “A nuk kemi tĂ« drejtĂ«n tĂ« mbrojmĂ« veten dhe familjet tona kundĂ«r dhunĂ«s sĂ« papritur tĂ« kryer nga i ligu?”. Si kujtesĂ«, qĂ«llimi kryesor i kĂ«tij studimi Ă«shtĂ« tĂ« trajtojĂ« çështjen e pĂ«rfshirjes nĂ« ushtri dhe mbajtjes sĂ« armĂ«ve nga ana e tĂ« krishterit. VetĂ«mbrojtja Ă«shtĂ« njĂ« çështje tjetĂ«r. Por duke thĂ«nĂ« kĂ«tĂ«, nĂ«se njĂ« besimtar sulmohet dhunshĂ«m pa shkak (jo vetĂ«m pĂ«r hir tĂ« Ungjillit) Ă«shtĂ« e qartĂ« se duhet t’i bindemi pĂ«rsĂ«ri mĂ«simeve tĂ« Zotit sa mĂ« mirĂ« tĂ« mundemi.

Askush nuk e di apo parashikojë se çfarë do të bëjë ai apo ajo në rrethana të tilla. Mbase do të ishte e udhës për ne të mendojmë se si do të ishte përgjigjur Jezusi nëse do të ishte sulmuar papritur dhe dhunshëm? Një gjë e sigurt është se para çdo gjëje tjetër (për shembull, të bëjë veprën tonë të dhunës kundër sulmuesit) një besimtar duhet t’i thërrasë Perëndisë për çlirim dhe hir për t’u përgjigjur ashtu siç do të dëshironte Perëndia të përgjigjeshim. Zoti është i aftë të ndërhyrë në mënyrë të mrekullueshme dhe të japë forcë në mënyrë të pamendueshme ndërsa ecim në besim.

SĂ« fundi, duhet tĂ« kujtojmĂ« se kur kemi frikĂ« se nuk do tĂ« jemi tĂ« aftĂ« tĂ« mbrojmĂ« veten, na mungon besimi nĂ« PerĂ«ndinĂ«, sepse harrojmĂ« tĂ« shohim PerĂ«ndinĂ« si sovran. Ai kontrollon edhe ‘dhunĂ«n e papritur’. NĂ«se PerĂ«ndisĂ« i pĂ«lqen kĂ«shtu, Ai mund tĂ« pengojĂ« mendimet tĂ« mos vijnĂ« nĂ« mendjet e njerĂ«zve pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« keq ndaj atyre qĂ« ecin nĂ« bindje (shikoni Eksodin 34:23,24 pĂ«r shembull). NĂ« vend tĂ« kemi frikĂ« njeriun qĂ« mund tĂ« vrasĂ« trupin, duhet tĂ« kemi frikĂ« PerĂ«ndinĂ« qĂ« ka fuqinĂ« tĂ« vrasĂ« trupin dhe shpirtin.

Mësimet e Palit nga Romakëve 12

Pali flet te Romakëve 12:1,2 që të mos konformohemi me botën. Bota ka programin e saj, i krishteri ka të vetin. Këto programe nuk janë të njëjtë. Është interesante të vemë re se Pali nuk do të kishte shkruar një urdhër të tillë nëse nuk do të ishte e mundur për besimtarin të konformohej në të menduarit dhe jetuarit e tij në botë. Prandaj, përsa i përket përfshirjes në programin politik dhe ushtarak të botës duhet të kujtojmë vazhdimisht se besimtarët janë thirrur të jenë dëshmitarë të Krishtit. Ne jetojmë për qëllimin më të lartë për hir të Ungjillit, jo për të marrë pjesë në luftë dhe sulme.

Ă‹shtĂ« e çuditshme tĂ« mendojmĂ« se si injorojmĂ« zakonisht paralajmĂ«rime tĂ« tilla dhe i lejojmĂ« fĂ«mijĂ«t tanĂ« tĂ« konformohen me botĂ«n, duke i lejuar dhe nxitur tĂ« lozin “me pushkĂ«”. KĂ«ta lodra si pushkĂ« dhe ushtarĂ« ndikojnĂ« tek fĂ«mijĂ«t tanĂ« mĂ« tepĂ«r nga sa mund ta mendojmĂ«. Komandanti i madh politik dhe ushtarak i BritanisĂ« sĂ« Madhe, Uinston Çërçill, kujtonte nĂ« shkrimet e tij se “ushtarĂ«t lodra kthyen rrjedhĂ«n e jetĂ«s time”. KĂ«to lodra “tĂ« pafajshme” drejtojnĂ« rrjedhĂ«n e jetĂ«s sĂ« fĂ«mijĂ«s tuaj. KĂ«to veprimtari janĂ« thjesht konformitete me botĂ«n. A Ă«shtĂ« e udhĂ«s tĂ« pĂ«rpiqemi tĂ« zhvillojmĂ« mĂ«simet e Zotit nĂ« zemrat e fĂ«mijĂ«ve tanĂ« dhe, nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n kohĂ«, veprimtari qĂ« janĂ« nĂ« kundĂ«rshtim me tĂ« njĂ«jtat mĂ«sime?

Pali pohon gjithashtu te RomakĂ«ve 12:14-21 disa parime tĂ« rĂ«ndĂ«sishme qĂ« janĂ« tĂ« ngjashme me ato qĂ« mĂ«soi Jezusi. Ai na urdhĂ«ron tĂ« bekojmĂ« ata qĂ« na pĂ«rndjekin (v. 14), tĂ« mos kthejmĂ« tĂ« keqen me tĂ« keqe (v. 17) dhe, me aq sa varet nga ne tĂ« jetojmĂ« nĂ« paqe me tĂ« gjithĂ« (v. 18). A pĂ«rmbush luftimi nĂ« betejĂ« mos kthimin e tĂ« keqes me tĂ« keqe, apo tĂ« qenit nĂ« paqe me tĂ« gjithĂ«? Pali shkon mĂ« tutje duke thĂ«nĂ« se besimtarĂ«t nuk duhet tĂ« marrin vetĂ« hak, por t’i lĂ«nĂ« vend zemĂ«rimit tĂ« PerĂ«ndisĂ« (v. 19). NĂ«se ka raste (dhe do tĂ« ketĂ«!) nĂ« jetĂ«t tona kur do tĂ« na kĂ«rcĂ«nojnĂ« padrejtĂ«sisht atĂ«herĂ« urdhĂ«rohemi tĂ« mos “reagojmĂ«” apo tĂ« marrim hak. NĂ« vend tĂ« kĂ«saj, duhet t’ia lĂ«mĂ« hakmarrjen PerĂ«ndisĂ«. SĂ« fundi, apostulli pohon se duhet tĂ« kthejmĂ« tĂ« mirĂ«n ndaj tĂ« keqes (v. 20) dhe tĂ« mposhtim tĂ« keqen me tĂ« mirĂ«n (v. 21). A lĂ«nĂ« vend kĂ«to parime pĂ«r sulmin kundĂ«r njĂ« armiku?

NdonjĂ«herĂ« nuk mund tĂ« kuptojmĂ« se pse PerĂ«ndia dĂ«shiron qĂ« tĂ« sillemi nĂ« kĂ«t Ă«mĂ«nyrĂ«. PĂ«rgjigjja Ă«shtĂ« se, edhe pse nuk kuptojmĂ« plotĂ«sisht, duhet tĂ« ecim nĂ« besimin se PerĂ«ndia do tĂ« lavdĂ«rohet me anĂ« tĂ« kĂ«tij stili jete. NdĂ«rsa jetojmĂ« (dhe mbase mund tĂ« vdesim) ashtu si Zoti, PerĂ«ndia do tĂ« pĂ«rdorĂ« kĂ«tĂ« pĂ«r tĂ« bindur tĂ« tjerĂ«t pĂ«r mĂ«katin e tyre. Te Lluka 23:48 thuhet pĂ«r turmĂ«n e mbledhur te Kryqi se ata u larguan “duke rrahur kraharorin e tyre”. Pse po i rrihnin kraharohĂ«t e tyre? Sepse kishin çuar nĂ« vdekje njĂ« njeri tĂ« drejtĂ« dhe tĂ« gjithĂ« e dinin. Ata u bindĂ«n thellĂ« nga Fryma e ShenjtĂ«. NgaqĂ« Jezusi ndoqi mĂ«simet e Tij tĂ« mos rezistencĂ«s dhe tĂ« kthimit me tĂ« mirĂ« ndaj tĂ« keqes, turma u vra nĂ« shpirt. HamendĂ«soj se Jezusi mund tĂ« kishte dĂ«shiruar qĂ« tĂ« gjithĂ« tĂ« vdisnin apo tĂ« shkatĂ«rroheshin nga Ai, por nĂ« vend tĂ« kĂ«saj Ai kĂ«rkoi tĂ« faleshin. Besoj se PerĂ«ndia e pĂ«rdori kĂ«tĂ« pĂ«r tĂ« pĂ«rgatitur zemrat e tyre pĂ«r shpĂ«tim (Veprat 2:37) gjatĂ« RrĂ«shajave. Edhe kur Stefani vdiq si Jezusi PerĂ«ndia e pĂ«rdori kĂ«tĂ« pĂ«r tĂ« bindur Saulin pĂ«r mĂ«katet e tij.

MĂ«simet e Palit nga 2 Korintasve

Pali na kujton te 2 Korintasve 10:3,4 se “Sepse, edhe pse ecim nĂ« mish, nuk luftojmĂ« sipas mishit, sepse armĂ«t e luftĂ«s sonĂ« nuk janĂ« prej mishi, por tĂ« fuqishme nĂ« PerĂ«ndinĂ« pĂ«r tĂ« shkatĂ«rruar fortesat”. PĂ«r shembull, lutja Ă«shtĂ« njĂ« armĂ« e tillĂ«. Ky Ă«shtĂ« njĂ« varg tejet i qartĂ« qĂ« flet pĂ«r pikĂ«pamjet krejt ndryshe tĂ« tĂ« krishterĂ«ve nĂ« krahasim me ata mendjet e tĂ« cilĂ«ve janĂ« fiksuar nĂ« gjĂ«rat e botĂ«s. A lejon ky varg mundĂ«sinĂ« qĂ« armĂ«t tona tĂ« jenĂ« pushkĂ«, tanke dhe aeroplanĂ«? Bota ka armĂ«t e saj, por ato janĂ« tĂ« ndryshme pĂ«r njĂ« besimtar.

Mësimet e Palit nga Filipianëve

Te FilipianĂ«ve 3:19,20 udhĂ«zohemi se “qytetĂ«ria jonĂ« Ă«shtĂ« nĂ« qiejt”. NdĂ«rsa Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« se tĂ« gjtihĂ« kemi njĂ« qytetari fizike nĂ« ndonjĂ« vend, qytetaria jonĂ« e vĂ«rtetĂ« Ă«shtĂ« nĂ« qiell. Pra, jemi nga njĂ« mbretĂ«ri tjetĂ«r nga ajo tokĂ«sore dhe tĂ« gjithĂ« besimtarĂ«t e vĂ«rtetĂ« janĂ« tĂ« bashkuar nĂ« kĂ«tĂ« qytetari qiellore. Edhe pse tĂ« krishterĂ«t urdhĂ«rohen tĂ« luten pĂ«r udhĂ«heqĂ«sit kombĂ«tarĂ«, besnikĂ«ria jonĂ« Ă«shtĂ« ndaj qytetarisĂ« sonĂ« qiellore. Ky parim Ă«shtĂ« tejet i rĂ«ndĂ«sishĂ«m meqĂ« patriotizmi kombĂ«tar dhe lavdĂ«rimi i shĂ«rbimit ushtarak Ă«shtĂ« rrezik shumĂ« i vĂ«rtetĂ« pĂ«r besimtarĂ«t. Me anĂ« tĂ« ndikimit tĂ« botĂ«s besimtarĂ«t e rinj mund tĂ« mashtrohen lehtĂ« duke menduar se shĂ«rbimi ndaj kombit pĂ«rmes shĂ«rbimit tĂ« detyrueshĂ«m ushtarak Ă«shtĂ« njĂ« shfaqje e pĂ«rkushtimit tĂ« dikujt ndaj PerĂ«ndisĂ«. Me anĂ« tĂ« retorikĂ«s emocionale dhe bindĂ«se udhĂ«heqĂ«sit kombĂ«tarĂ« nxitin idealin se pĂ«rkushtimi ndaj vendit tĂ« vet (mbase edhe tĂ« vdekurit pĂ«r njĂ« ‘çështje tĂ« drejtë’) Ă«shtĂ« flijimi pĂ«rfundimtar qĂ« nderon dhe pĂ«rlĂ«vdon PerĂ«ndinĂ«. Krenaria kombĂ«tarĂ« mishĂ«rore eleminon faktin se patriotizmi ynĂ« i vĂ«rtetĂ« Ă«shtĂ« ndaj vendit tonĂ« qiellor.

Patriotizmi tokësor është konformitet me botën. Besnikëria jonë duhet të jetë ndaj Mbretit tonë në qiell. Nëse ne si besimtarë mbajmë patriotizmin kombëtar, atëherë mendohet se në një luftë të krishterët mund të luftojnë dhe të vrasin të krishterë të tjerë! Një pozitë krejt pa vend.

Kjo i përgjigjet gjithashtu pyetjes nëse një besimtar duhet të përfshihet në çështjet politike të botës. Si qytetarë nga një mbretëri qiellore jemi lënë në tokë si ambasadorë për Krishtin (2 Kor. 5:20). Kur një ambasador shkon në një vend të huaj a përfshihet ai në çështjet politike të atij kombi apo me ushtrinë e tyre? Përgjigjja është jo! Një ambasador vondoset në një vend për të përfaqësuar çështjet e vendit nga i cili është dërguar. Në mënyrë të ngjashme jemi këtu në tokë për të përfaqësuar Mbretin në qiell dhe duhet të kemi kujdes që të mos ngatërrohemi në çështjet e botës. Fatkeqësisht, shohim të krishterë të bashkohen me të tjerët në lëvizjet e mëdha ekumenike për të sjellë ndryshime në arenën politike. Megjithatë, besimtarët e parë nuk përfshiheshin në tërë çështjet e qeverisjes dhe kishin një ndikim të madh për shkak të saj. Historikisht, përfshirje të tilla ndodhën vetëm pasi Konstandini nxiti bashkimin e kishës me shtetin. Ne si të krishterë duhet të ruhemi në këtë fushë.

MĂ«simet e Palit nga 2 Timoteut

Së fundi, Pali shkruan te 2 Timoteut 2:3,4 se një besimtar duhet të jetë një ushtar i mirë i Krishtit Jezus dhe të mos ngatërrohet në çështjet e jetës së përditshme. Parimi është se, edhe pse të krishterët jetojnë në botë, duhet të mbajmë veten larg shpërqëndrimeve dhe kontrollit të botës.

NĂ« njĂ« shĂ«rbim ushtarak Ă«shtĂ« qesharake tĂ« mendosh pĂ«r njĂ« ushtar me njĂ« punĂ« me orar tĂ« kufizuar. PĂ«rveç se pĂ«rzihet nĂ« çështjet e jetĂ«s sĂ« pĂ«rditshme, ushtari duhet t’u bindet dy autoriteve. MegjithatĂ«, ky Ă«shtĂ« rasti kur njĂ« i krishterĂ« pĂ«rfshihet nĂ« ushtri. NĂ« vend qĂ« tĂ« jetĂ« njĂ« ushtar i Krishtit Jezus, besimtari pĂ«rpiqet tĂ« jetĂ« ushtar nĂ« dy ushtri me programe krejt ndryshe. Ai pĂ«rpiqet nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n kohĂ« t’u nĂ«nshtrohet dy autoriteteve, tĂ« cilat kĂ«rkojnĂ« qĂ« tĂ« dyja besnikĂ«ri tĂ« plotĂ«. NjĂ« detyrĂ« e tillĂ« shtĂ« kotĂ«si e madhe. Kur dikush futet ushtar, ai Ă«shtĂ« nĂ« thelb pronĂ« e qeverisĂ« pĂ«r vite me radhĂ«. TĂ« thuhet ku tĂ« shkosh, çfarĂ« tĂ« bĂ«sh dhe kur ta bĂ«sh. NĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ« pĂ«rzihesh dhe nuk je njĂ« njeri i lirĂ« qĂ« Krishti tĂ« pĂ«dorĂ«, meqĂ« ke dy “pronarĂ«” qĂ« duhet t’u shĂ«rbesh.

ShumĂ« besimtarĂ« tĂ« rinj janĂ« mashtruar nga premtimi tundues se mund tĂ« mbulojnĂ« shpenzimet e shkollĂ«s nĂ«se thjesht futen nĂ« ushtri. PĂ«rveç shkeljes sĂ« parimit tĂ« RomakĂ«ve 13:8: “Mos i kini asnjĂ« detyrim askujt, pĂ«rveç se ta doni njĂ«ri-tjetrin, sepse ai qĂ« e do tjetrin e tij e ka pĂ«rmbushur ligjin”, ata kanĂ« prishur rĂ«ndĂ« aftĂ«sinĂ« e tyre pĂ«r t’i shĂ«rbyer Krishtit. PĂ«r disa vjet duhet tĂ« qĂ«ndrojnĂ« larg njĂ« fundjavĂ« nĂ« muaj, dy javĂ« nĂ« verĂ«, mundĂ«sia e gatishmĂ«risĂ« nĂ« rast urgjence kombĂ«tare, shto shumĂ« zotime tĂ« tjera qĂ« harxhojnĂ« kohĂ«n e tyre tĂ« vlefshme. Ă‹shtĂ« mahnitĂ«se se çfarĂ« bĂ«jnĂ« njerĂ«zit pĂ«r mamonin e padrejtĂ«sisĂ«! Disa do tĂ« thonĂ« se Ă«shtĂ« nĂ« rregull tĂ« shkojnĂ« ushtarĂ« dhe tĂ« pĂ«rfshihen nĂ« veprimtari si punĂ« mjekĂ«sore, por jo tĂ« mbajnĂ« armĂ«. NdĂ«rsa ky Ă«shtĂ« njĂ« hap nĂ« drejtimin e duhur, lĂ« pĂ«rsĂ«ri pĂ«rfshirjen e dikujt nĂ« çështjet e ushtrisĂ«. Ti nuk je njeriu i lirĂ« i Zotit, por je nĂ«n kontrollin dhe autoritetin kĂ«rkues tĂ« ushtrisĂ«.

Por ky parim shkon tutje ushtrisĂ«. Çdo veprimtari apo pĂ«rfshirje qĂ« ka kontroll tĂ« ashpĂ«r mbi kohĂ«n, pĂ«rparĂ«sitĂ« dhe veprimet e tua duhet tĂ« mĂ«njanohet. PĂ«r shembull, sa njerĂ«z njihni qĂ« janĂ« tĂ« pĂ«rfshirĂ« nĂ« çështjet e “KorporatĂ«s Amerika”, çështjeve edukative dhe interesave tĂ« tjerĂ« qĂ« kanĂ« pak kohĂ« pĂ«r ta pĂ«rdorur pĂ«r veprĂ«n e Zotit? KĂ«ta njerĂ«z janĂ« ngatĂ«rruar seriozisht dhe janĂ« nĂ«n “kontrollin” e njĂ« pronari tjetĂ«r. PĂ«r turpin e tyre shumĂ« besimtarĂ« nuk do tĂ« ngurronin tĂ« pranonin punĂ«simin qĂ« do t’i bĂ«nte tĂ« mungonin nĂ« takimet e rregullta tĂ« asamblesĂ«.

Bibla pranon se disa janë tashmë në ushtri. Për shembull, Zoti zakonisht flet për centurionë dhe Gjon Pagëzori u tha ushtarëve se si të silleshin te Lluka 3:14. Kjo çon në pyetjen se çfarë duhet të bëjë një i krishterë në rrethana të tjera? A duhet ta lënë shërbimin? Fatkeqësisht, nuk është aq e thjeshtë. Zakonisht kur një person është futur apo regjistruar është shumë e vështirë të kthesh mbrapsh veprime të tilla (Shtetet e Bashkuara të Amerikës kanë një status të kundërshtimit të shërbimit ushtarak të detyrueshëm, por ai zakonisht duhet të lexohet para përfshirjes në ushtri). Përfundimi është se kur një individ futet në ushtri (qoftë nëse është shpëtuar ndërsa është regjistruar apo regjistruar nga padija) ai nuk mund të ketë standarte të dyfishta kur ka të bëjë me sjelljen dhe karakterin. Mësimet e qarta të Jezusit vlejnë akoma për këdo në ushtri. Një besimtar që e sheh veten një situata të tilla kompromentuese duhet të jetë i gatshëm të përpiqet për drejtësinë në çdo kohë. Ai duhet të jetë i gatshëm të vuajë dhe mbase të vdesë për zotimin e tij ndaj Krishtit se sa të shkelë ndonjë mësim të Zotit (1 Pjet. 2:20)

PĂ«r shembull, apostulli Pal shkruan te 2 Korintasve 5:18 se PerĂ«ndia u ka dhĂ«nĂ« besimtarĂ«ve shĂ«rbesĂ«n e pajitimit. Pra, misioni ynĂ« parĂ«sor Ă«shtĂ« t’i çojmĂ« mĂ«katarĂ«t te ShpĂ«timtari. MegjithatĂ«, nĂ« luftra ushtarĂ«t janĂ« pĂ«rgjegjĂ«s (qoftĂ« drejt pĂ«r drejt qoftĂ« jo drejt pĂ«r drejt) pĂ«r zbatimin e urdhĂ«rave qĂ« kĂ«rkojnĂ« vrasjen e ushtarĂ«ve “armikĂ«” dhe zakonisht çojnĂ« nĂ« vdekjen tragjike tĂ« shumĂ« burrave, grave dhe fĂ«mijĂ«ve tĂ« pafajshĂ«m. Mbase disa mund tĂ« jenĂ« edhe besimtarĂ« si ne! A mund tĂ« thotĂ« njĂ« besimtar, me besim tĂ« plotĂ«, se pĂ«rfshirja nĂ« veprimtari tĂ« tilla Ă«shtĂ« pĂ«rmbushje e mĂ«simeve tĂ« Krishtit? A je gati tĂ« jesh pĂ«rgjegjĂ«s pĂ«r vdekje tĂ« tilla? A Ă«shtĂ« e udhĂ«s qĂ« njĂ« ushtar qĂ« rrĂ«fen se njeh PerĂ«ndinĂ« tĂ« qĂ«llojĂ« me plumb kokĂ«n e njĂ« tjetri (“armikut” qĂ« ka marrĂ« urdhĂ«rin ta dojĂ«) para se tĂ« pĂ«rpiqet tĂ« ndajĂ« dashurinĂ« e Krishtit dhe mesazhin e Ungjillit ndaj kĂ«tyre shpirtrave tĂ« humbura? Pa dyshim, mĂ«simet e apostullit Pal nuk lĂ«nĂ« vend pĂ«r pĂ«rfshirje ushtarake.

Mësimet e Palit nga Romakëve 13

NjĂ« justifikim i zakontĂ« pĂ«r pĂ«rfshirjen e njĂ« tĂ« krishteri nĂ« ushtri thuhet se gjendet te RomakĂ«ve 13 ku pohohet se qeveria Ă«shtĂ« caktuar nga PerĂ«ndia dhe çdo njeri duhet t’i nĂ«nshtrohet autoriteteve qeverisĂ«se (v. 1). Pohohet gjithashtu (v. 4) se qeveria mban shpatĂ«n si njĂ« shĂ«rbĂ«tor i PerĂ«ndisĂ« kundĂ«r keqbĂ«rĂ«sve. Prandaj, disa do tĂ« thonĂ« se ka ‘luftra tĂ« drejta’ dhe tĂ« krishterĂ«t duhet tĂ« bashkĂ«punojnĂ« me qeverinĂ« dhe tĂ« rrĂ«mbejnĂ« armĂ«t pĂ«r tĂ« luftuar kundĂ«r sulmuesit. PĂ«r shembull, Xhon Mek Arthur (Masterpieve, mars/prill 1991, faqe 2) pohon:

“Qeveria ka tĂ« drejtĂ«n, apo mĂ« tepĂ«r, pĂ«rgjegjĂ«sinĂ« e caktuar nga PerĂ«ndia, tĂ« ndĂ«shkojnĂ« ata qĂ« praktikojnĂ« tĂ« keqen. Kjo do tĂ« thotĂ« disa herĂ« tĂ« heqĂ« jetĂ«n e njĂ« keqbĂ«rĂ«si dhe kĂ«shtu Shkrimi i referohet autoritetit qeverisĂ«s si ‘shpata’. Kur sulmuesi i lig Ă«shtĂ« njĂ« qeveri tjetĂ«r, lufta mund tĂ« jetĂ« rrugĂ«dalje e domosdoshme”.

Ai pohon më tutje rreth konfliktit të armatosur (faqe 21) se:

“Sulmuesit e padrejtĂ« duhet tĂ« pengohen apo madje tĂ« vriten nĂ«se Ă«shtĂ« e nevojshme. Por duhet tĂ« kryhet me tĂ« drejtë… NĂ«se e thĂ«rrasin, njĂ« i krishterĂ« mund tĂ« mbajĂ« armĂ« nĂ« mbrojtje tĂ« njĂ« çështje tĂ« drejtĂ«, sepse PerĂ«ndia na urdhĂ«ron t’i nĂ«nshtrohemi qeverisĂ«”.

Pa dyshim, tĂ« krishterĂ«t duhet tĂ« jenĂ« qytetarĂ« modelĂ«, duke iu nĂ«nshtruar autoriteteve qeverisĂ«se. Ata duhet ta paguajnĂ« taksat e tyre dhe tĂ« jetojnĂ« nĂ« komunitet si shembuj tĂ« sjelljes sĂ« drejtĂ«. NĂ«se punĂ«sohen nga qeveria, besimtarĂ«t duhet tĂ« jenĂ« punonjĂ«s tĂ« pĂ«rgjegjshĂ«m. NĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« ngjashme, nuk ka dyshim pĂ«r faktin se PerĂ«ndia ka caktuar qeverinĂ« tĂ« mbajĂ« armĂ«. Por a Ă«shtĂ« pĂ«rfundimi nga Shkrimi sipas z. Mek Arthur se njĂ« i krishterĂ« duhet tĂ« mbajĂ« armĂ« pĂ«r tĂ« vrarĂ« njerĂ«z? PĂ«rgjigjja Ă«shtĂ« njĂ« “Jo” e madhe! Pse? Sepse vullneti i pĂ«rsosur i PerĂ«ndisĂ« pĂ«r njĂ« njeri nuk bie kurrĂ« nĂ« kundĂ«rshtim me mĂ«simet e qarta tĂ« Shkrimit.

I krishteri që i shqyrton mirë do të shohë qartë se ka një kontraditë në përfundimin e z. Mek Arthur meqë një i krishterë nuk mund të mbajë armë për të vrarë një armik dhe të përmbushë njëkohësisht tërë mësimet e Shkrimit me sjelljen e vet prej besimtari, të cilat janë paraqitur në këtë studim. Nëse qeveria (apo ndonjë autoritet që lidhet me të) i kërkon një të krishteri të veprojë kundër ndonjë mësimi të Krishtit, besimtari duhet t’i bindet Perëndisë dhe të vuajë pasojat. Shembulli i Pjetrit te Veprat e Apostujve 5:9 miraton këtë të vërtetë. Ne duhet t’i bindemi Perëndisë dhe jo njerëzve!

Para se të kalojmë te mësimet e Jakobit, disa komente janë të udhës rreth punësimit në agjensitë qeverisëse, meqë shumë besimtarë janë të punësuar qoftë drejt për drejt qoftë jo drejt për drejt me organizata që kanë të bëjnë me mbajtjen e armëve apo ushtrinë.

Shkrimi thotë:

“Ai qĂ« vidhte, le tĂ« mos vjedhĂ« mĂ«, por mĂ« tepĂ«r tĂ« mundohet duke bĂ«rĂ« ndonjĂ« punĂ« tĂ« mirĂ« me duart e veta, qĂ« tĂ« ketĂ« t’i japĂ« diçka atij qĂ« ka nevojĂ«” (EfesianĂ«ve 4:28).

Pra, çdo fushë punësimi duhet të jetë e ndershme. Ajo nuk duhet t’i sjellë çnderim emrit të Krishtit apo që nuk përputhet me mësimet e Tij. Për shembull, askush nuk do të mendojë se është mirë që një besimtar të përfshihet në shitjen e alkoolit. Nuk qëndron. Megjithatë i njëjti parim vlen për besimtarët që janë të punësuar si policë, shef policie, punonjës antidroge, apo si punonjës kompanie që prodhojnë pajisje të teknologjisë së lartë apo armëve ushtarake, etj.. Besimtari duhet t’i bëjë pyetjen vetes nëse një punësim i tillë është i mirë, i ndershëm dhe në përputhje me mësimet e Shkrimit si një dishepull i Krishtit? Këto pyetje duhet të merren seriozisht nga gjithsecili që është përfshirë në punë të tilla. Ata duhet ta dalin para Zotit t’i kërkojnë zbulim të qartë rreth vullnetit të Perëndisë për punësimin e tyre. Mbase disa mund të shërbejnë me ndërgjegje të pastër, ndërsa të tjerë do të shohin se po kompromentojnë mësimet e Krishtit.

MĂ«simet e Jakobit

Një varg interesant shfaqet te Jakobi 5:5,6. Ky është një pohim i faktit se si trajtoheshin besimtarët (të drejtët) në atë kohë. Thuhet për të padrejtin:

“Jetuat mbi tokĂ« ndĂ«r qejfe dhe shkapĂ«rderdhje; i ushqyet zemrat tuaja si pĂ«r ditĂ« tĂ« tĂ« therurit. DĂ«nuat dhe vratĂ« tĂ« drejtin: ai nuk ju kundĂ«rshtoi”.

A kundĂ«rshtuan tĂ« krishterĂ«t e hershĂ«m tĂ« ligjve? Jo, ata nuk kundĂ«rshtuan! Edhe kur prona e tyre u mor me padrejtĂ«si, ata e pranuan me gĂ«zim, sepse e dinin se kishin “njĂ« shpĂ«rblim tĂ« madh” (Heb. 10:34). Pa dyshim, ata ndoqĂ«n mĂ«simet e Zotit tonĂ« pĂ«r tĂ« mos kundĂ«rshtuar.

MĂ«simet e Gjonit

Apostulli Gjon flet te 1 Gjonit 3:11-23 për rëndësinë e të dashurit të vëllezërve. Sigurisht, jo vetëm që duhet të duam vëllezërit tanë, por edhe armiqtë. Lufta ngjall urrejtje dhe Gjoni flet për urrejtjen që është e shoqëruar me vdekjen dhe vrasjen. Besimtarët duhet të japin jetët e tyre për njerëzit ashtu si Jezusi, jo t’i vrasin ata. Gjoni flet se çfarë do të ndodhte nëse do të jetonin në dashuri, zemrat tona nuk do të na dënonin përpara Perëndisë (v. 9). Kur besimtarët ecin në të vërtetë (v. 18) jo vetëm me fjalë dhe gjuhë, kemi besim para Perëndisë. A është e mundur të thuash me besim të plotë se është vullneti i Perëndisë të mbash armë, t’i drejtosh një pushkë dikujt ndaj të cilit nuk i ke treguar kurrë veprën më të madhe të dashurisë (shpalljen e Ungjillit), të tërheqësh këmbëzën dhe ta çosh atë shpirt të humbur në përjetësi? A mund të thuash me besim të plotë se ke ke treguar dashuri dhe ke qenë gati të japësh jetën tënde për ta ashtu siç na urdhëron Krishti? Apo, a do të të dënojë zemra jote (mbase vetëm pak?) se është e mundur që ti nuk jeton sipas mësimeve të Jezusit? Nëse është kështu, Bibla thotë se çfarëdo lloj gjëje që bëhet pa besim është mëkat (Romakëve 14:23).

PĂ«rfundim

Në këtë studim kemi parë mësimet e shumta të Dhiatës së Re mbi sjelljen dhe karakterin e duhur të të krishterit, që janë drejt për drejt nga Zoti dhe apostujt e Tij. Këto pjesë tregojnë me ngulm se sjellja e shoqëruar me luftën dhe vrasjen është në kundërshtim të drejtpërdrejtë me mësimet e qarta të Shkrimit. Nuk ka absolutisht asnjë mbështetje biblike se është vullneti i Perëndisë që një i krishterë të përzihet në ushtri. Për më tepër, besimtari është thirrur për një jetë jo rezistence, ashtu siç ishte karakterizuar Vetë Krishti. Pa dyshim, shumë do të kundërshtojnë përfundimin e mësipërm. Megjithatë, duke patur parasysh pjesët e shumta që flasin për jo rezistencën, barra e provës bie qartë mbi ata që thonë se përfshirja në ushtri është në përputhje me Shkrimin. Pesha e provës është qartë nga ana e pozicionit të jo rezistencës.

Për kopje të tjera shkruani:
George Sturm
Lagja 1
Pogradec, Shqipëri (Albania)