jump to navigation

Kreu 4

Postuar tek: Kundërshto Djallin më: 10, 10, 2008

Ky kapitull flet për dy mënyra të tjera me të cilat Satani përpiqet t’i çojë besimtarët në mëkat. Para së gjithash Satani do t’u thotë se edhe njerëzit më të mirë në Bibël mëkatuan kështu që mund të mëkatoni edhe ju. Më pas Satani do t’u thotë besimtarëve të mos mërziten për mëkatin sepse Perëndia gjithmonë do t’i falë. Le të shohim se si këto dy ide janë të gabuara.

Së pari, Satani u thotë shpesh besimtarëve se njerëzit më të mirë mëkatuan, kështu që të mëkatosh është e drejtë. Davidi ishte një njeri të cilin Perëndia e donte, megjithatë ai pati marrëdhënie seksuale me gruan e një tjetri. Kështu Satani na thotë se mëkati nuk ka qenë i gabuar. Noahu ishte i vetmi me të cilin Perëndia u kënaq (Zanafilla 6:8). Megjithatë tek Zanafilla 9:21 shohim se po ky Noah dehet. Kështu Satani u thotë besimtarëve se as të dehurit nuk është i gabuar. Jezui tha se Pjetri ishte bekuar nga Perëndia (Mateu 16:17) por tek Mateu 26:74 po ky Pjetër betohet dhe thotë se as nuk e njeh Jezuin! Kështu Satani u thotë besimtarëve se mëkatet si këto nuk janë të gabuara.

A e ka mirë Satani? Davidi, Noahu dhe Pjetri - dhe shumë njerëz të tjerë të mirë të cilët Perëndia i donte mëkatuan dhe bile seriozisht. A do të thotë kjo që besimtarët të mos merakosen për mëkatin?

Para sĂ« gjithash vini re se Satani na tregon vetĂ«m gjysmĂ«n e historisĂ« pĂ«r njerĂ«zit nĂ« BibĂ«l si Davidi dhe Pjetri. Davidi mĂ«katoi por ai gjithashtu u pendua. Psalmi 51 tregon se si u ndje dhe çfarĂ« bĂ«ri Davidi pasi kishte mĂ«katuar. Ai tha, “Hiqma gjithĂ« tĂ« kĂ«qen dhe mĂ« pastro nga mĂ«kati” (Psalmi 51:2). KĂ«to nuk janĂ« fjalĂ«t e dikujt qĂ« nuk shqetĂ«sohet pĂ«r mĂ«katin. Davidi u largua prej tij, e urreu dhe kĂ«rkoi mĂ«shirĂ«n e PerĂ«ndisĂ«. NĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n mĂ«nyrĂ«, pasi Pjetri kishte thĂ«nĂ« dhe ishte betuar se nuk e njihte Jezuin, doli jashtĂ« dhe qau me lot tĂ« hidhur (Mateu 26:75). PĂ«rse po qante Pjetri? Sepse e dinte qĂ« kishte bĂ«rĂ« gabim dhe e urreu gabimin qĂ« kishte bĂ«rĂ«. KĂ«shtu kur besimtarĂ«t mendojnĂ« se mund tĂ« mĂ«katojnĂ« meqenĂ«se edhe njerĂ«zit e mirĂ« nĂ« BibĂ«l mĂ«katuan, ata duhet tĂ« pyesin veten: a pendohem unĂ« siç qĂ« u penduan ata?” KĂ«ta personazhe biblike e urryen mĂ«katin, megjithĂ«se herĂ« pas here mĂ«katuan. BesimtarĂ«t duhet ta urrejnĂ« mĂ«katin nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n mĂ«nyrĂ«, dhe tĂ« qĂ«ndrojnĂ« larg prej tij.

Së dyti, vini re se këta njerëz të mirë nuk vazhduan në mëkat. Ata mëkatuan rastësisht, por nuk planifikuan apo parashikuan të mëkatojnë vazhdimisht. Kur mëkatuan, nuk mëkatuan me gjithë zemër. Tani Satani dëshiron t’i bëjë besimtarët të mëkatojnë aq shpesh sa mëkati t’u bëhet i natyrshëm. Ai dëshiron që ata të mëkatojnë pa u menduar! Ai dëshiron që besimtarët të jenë të lumtur kur mëkatojnë. Kjo është krejt ndryshe nga mënyra se si njerëzit si Davidi dhe Pjetri mëkatuan. Ata shumë shpejt kërkuan faljen e Perëndisë për gabimin që kishin bërë.

Kujtoni qĂ« Davidi dhe tĂ« tjerĂ«t, sado tĂ« mirĂ« qĂ« ishin, vuajtĂ«n shumĂ« pĂ«r mĂ«katet e tyre. Davidi tha se Ă«shtĂ« e dhimbshme si tĂ« tĂ« thyen kockat (Psalmi 51:8). PerĂ«ndia tha se pĂ«r shkak tĂ« mĂ«katit tĂ« Davidit nĂ« familjen e tij do tĂ« kishte gjithmonĂ« dhunĂ« dhe ashtu u bĂ«. MĂ«katet e njerĂ«zve si Davidi dhe Pjetri janĂ« nĂ« BibĂ«l pĂ«r tĂ« paralajmĂ«ruar dhe ndihmuar besimtarĂ«t. PerĂ«ndia nuk dĂ«shiron qĂ« besimtarĂ«t tĂ« dĂ«shpĂ«rohen kur mĂ«katojnĂ«, kĂ«shtu Ai tregon se edhe besimtarĂ«t mĂ« tĂ« fortĂ« ngandonjĂ«herĂ« mĂ«katuan. MegjithatĂ« PerĂ«ndia i paralajmĂ«ron besimtarĂ«t qĂ« tĂ« mos mĂ«katojnĂ«. NĂ«qoftĂ«se anasjelltas besimtarĂ«t mendojnĂ« se mĂ«kati Ă«shtĂ« i drejtĂ«, ata thjesht tregojnĂ« se nuk mendojnĂ« pĂ«r mĂ«katin nĂ« tĂ« njĂ«jten mĂ«nyrĂ« siç mendon PerĂ«ndia. GjithmonĂ« Satani do tĂ« pĂ«rpiqet qĂ« besimtarĂ«t tĂ« jenĂ« tĂ« shkujdesur ndaj mĂ«katit. Satani thotĂ«: “Mos u shqetĂ«so pĂ«r mĂ«katin. PerĂ«ndia Ă«shtĂ« i mĂ«rshirshĂ«m. PerĂ«ndia gjithmonĂ« do tĂ« tĂ« falĂ«.” Ă‹shtĂ« me rrezik tĂ« dĂ«gjosh Satanin kur flet kĂ«shtu pĂ«r kĂ«to pesĂ« arsye:

SĂ« pari, ka njĂ« shenjĂ« qĂ« PerĂ«ndia Ă«shtĂ« kundĂ«r besimtarĂ«ve kur nuk shqetĂ«sohen pĂ«r mĂ«katin. NĂ«qoftĂ«se dikush nuk merakoset kur mĂ«katon, atĂ«herĂ« tĂ« jeni tĂ« sigurtĂ« se PerĂ«ndia po e gjykon atĂ«. Ă‹shtĂ« njĂ« gjĂ« e tmerrshme kur PerĂ«ndia i lĂ« njerĂ«zit nĂ« tĂ« tyren, tĂ« mĂ«katojnĂ«. PerĂ«ndia tha kĂ«tĂ« pĂ«r IzraelitĂ«t: “Prandaj ia dorĂ«zova kokĂ«fortĂ«sisĂ« sĂ« tij qĂ« tĂ« shkonte sipas kokĂ«s” (Psalmi 81:12). Kjo ishte pjesĂ« e gjykimit tĂ« PerĂ«ndisĂ« kundĂ«r tyre. Kur PerĂ«ndia i lĂ« njerĂ«zit nĂ« tĂ« tyren ata nuk shqetĂ«sohen pĂ«r mĂ«katin!

Së dyti, Perëndia është i drejtë si dhe i mëshirshëm. Satani fsheh pjesë të së vërtetës kur thotë se Perëndia do të jetë gjithmonë i mëshirshëm. Kur Adami mëkatoi Perëndia menjëherë e nxori jashtë nga parajsa. Kur e gjithë bota u bë e keqe, Perëndia menjëherë dërgoi përmbytjen. Nëse mëkatarët nuk pendohen Perëndia nuk mund t’i falë.

Së treti, është një e keqe shumë e madhe të mëkatosh kundër dëshirës së Perëndisë. Mëshira e Perëndisë vjen para gjykimit të Tij, por kur njerëzit nuk i vënë rëndësi mëshirës së Perëndisë atëherë do të pasojë gjykimi i Tij. Ky është rregulli në të cilin Perëndia vepron. Davidi këndon së pari për dashurinë e Perëndisë dhe së dyti për drejtësinë e Tij (Psalmi 101:1). Ky është rregulli i Perëndisë. Së pari Ai u afron besimtarëve mëshirën dhe mirësinë e tij. Por nëqoftëse se ata nuk i venë rëndësi mëshirës së Tij atëherë Perëndia i gjykon. Perëndia tregoi mëshirë dhe mirësi të madhe për Izraelitët. Megjithatë ata e harruan gjithë mirësinë e Tij dhe i kthyen shpinën. Jezui tha se asnjë gur mbi gur nuk do të mbetet në tempullin e tyre (Marku 13:2) dhe kështu ndodhi. Jerusalemi me tempullin e tij u shkatërrua. Njerëzit u vranë ose u zunë rob. Ata që kishin shijuar mirësinë e Perëndisë dhe i kishin kthyer shpinën morën gjykimin e Tij. Sa më shumë bekim të marrin besimtarë aq më ashpërsisht do të gjykohen nëse i harrojnë këto bekime.

Së katërti, besimtarët nuk duhet kurrë të lejojnë që fakti se gëzojnë disa bekime të Perëndisë t’i bëjë të mendojnë se gjithçka është në rregull. Çdo njeri përfiton nga mirësia e Perëndisë në një mënyrë ose në një tjetër; por mirësia e veçantë e Tij është vetëm për njerëzit që e duan dhe i binden. Bibla thotë se dashuria e Perëndisë rrethon personin që beson në Të (Psalmi 32:10). A i besoni Perëndisë? Nëqoftëse po, ju nuk do dëshironi të mëkatoni.

Së pesti, mëshira e Perëndisë është një arsye shumë e fortë për të mos mëkatuar. Mirësia e Perëndisë kurrë nuk kuptohet si leje për mëkatin. Bibla thotë se për shkak të mëshirës së Perëndisë, besimtarët duhet t’ia kushtojnë veten tërësisht Atij - trupin, mendjen dhe gjithçka - që Ai t’i përdorë për shërbimin e Tij (Romakët 12:1). Mirësia e Perëndisë duhet t’i bëjë besimtarët ta duan Perëndinë dhe jo të mëkatojnë kundër Tij. Kurdoherë që dikush thotë, se mirësia e Perëndisë, do të thotë se mëkati nuk ka rëndësi, kjo tregon se ai nuk e vlerëson siç duhet mirësinë e Tij. Të kuptosh drejt mirësinë e Perëndisë do të thotë të jesh kaq i dhënë pas Tij, sa që dëshira për të mëkatuar kundër Tij të mposhtet.

Share|