jump to navigation

Lutje kur duket sikur nuk po vjen përgjigje

Postuar tek: Lutja përmes rrugës së Jetës

Sa herĂ« qĂ« lutjet e mia kanĂ« mbetur pa pĂ«rgjigje, Zoti, sĂ« pari, mĂ« ka bĂ«rĂ« tĂ« pyes nĂ«se ka pengesa pĂ«r lutjen time. Shpesh Ai mĂ« ka treguar se ka qĂ«nĂ« mĂ«kati ai qĂ« pengonte, njĂ« mĂ«kat pĂ«r tĂ« cilin unĂ« nuk kam qĂ«nĂ« e ndĂ«rgjegjshme pĂ«r shembull, shpirti i kritikĂ«s apo hidhĂ«rimit. Ja pse Zoti nuk dĂ«gjonte. “Ja, dora e Zotit nuk Ă«shtĂ« tepĂ«r e shkurtĂ«r pĂ«r tĂ« shpĂ«tuar, as veshi i Tij nuk Ă«shtĂ« tepĂ«r i rĂ«nduar pĂ«r tĂ« dĂ«gjuar. Por paudhĂ«sitĂ« tuaja kanĂ« shkaktuar njĂ« ndarje midis jush dhe PerĂ«ndisĂ« tuaj, dhe mĂ«katet tuaja kanĂ« bĂ«rĂ« tĂ« fshihet fytyra e Tij prej jush, qĂ« tĂ« mos ju dĂ«gjojĂ« mĂ«” (Isaia 59:1-2).

Shkrimet e Shenjta na japin shumĂ« shembuj kur mĂ«katet janĂ« pengesa ndaj lutjes: mosdashja pĂ«r tĂ« falur (Mateu 6:15), inati, zĂ«nkat (1 Timoteu 2:8), mungesa e pajtimit (Mateu 5:23-24), pĂ«rpjekjet pĂ«r tĂ« pĂ«rmbushur gjithĂ« dĂ«shirat epshore dhe pasionet egoiste (1 Pjetri 4:7; Jakovi 4:3), pĂ«rfshirja nĂ« gjĂ«ra okulte (Ligji i PĂ«rtĂ«rirĂ« 18:10-12), mosbindja (Gjoni 9:31), hezitimi pĂ«r tĂ« rrĂ«fyer mĂ«katin para njĂ«ri-tjetrit (Jakovi 5:16), lakmia, pra, kur japim meqĂ« thuhet “jepni dhe do t’u jepet, njĂ« masĂ« e mirĂ«, e ngjeshur e tundur, gufuese. . . ” (Luka 6:38).

Kur vjen puna tek lutja duhet tĂ« kemi gjithmonĂ« nĂ« mendje kĂ«tĂ« gjĂ«: “SytĂ« e Zotit janĂ« mbi tĂ« drejtĂ«t dhe veshĂ«t e Tij janĂ« tĂ« vĂ«mendshĂ«m tĂ« kapin britmĂ«n e tyre” (Psalmi 34:15; shih edhe Jakovi 5:16). Fjala e PerĂ«ndisĂ« Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« dhe me vlerĂ«. Shpesh, kur na Ă«shtĂ« dukur sikur PerĂ«ndia nuk po u pĂ«rgjigjej lutjeve tona, Ai na ka treguar se nuk mund t’u pĂ«rgjigjet atyre, pasi nuk mund tĂ« numĂ«roheshim mes” tĂ« drejtĂ«ve”.

Nuk ishim të drejtë para Perëndisë sepse zemrat tona nuk ishin mbushur me pendim. Ata që pranojnë me përulësi dështimet e tyre të përditshme para Perëndisë dhe njerëzve, vetëm ky lloj njerëzish, janë të drejtë para Tij. Mëkati i tyre fshihet nëpërmjet gjakut të Qengjit.

E marrĂ« nĂ« tĂ«rĂ«sinĂ« e saj, natyra jonĂ« mĂ«katare nuk pĂ«rbĂ«n njĂ« pengesĂ« pĂ«r lutjen. NĂ«se do tĂ« ishte kĂ«shtu, PeiĂ«ndia nuk mund t’u pĂ«rgjigjej kurrĂ« lutjeve tona. Jo, pengesĂ« pĂ«r lutjen Ă«shtĂ« mĂ«kati i parrĂ«fyer, prej tĂ« cilit ne nuk duam tĂ« shkĂ«putemi. Nevojitet qĂ« tĂ« shkojmĂ« tek kryqi me njĂ« zemĂ«r tĂ« dĂ«rmuar dhe tĂ« rrĂ«fejmĂ« fajin tonĂ« para tĂ« tjerĂ«ve, sepse jemi plot pendesĂ« dhe ndiehemi keq. Nevojitet qĂ«, duke filluar njĂ« faqe tĂ« re, tĂ« heqim atĂ« qĂ« e trishton PerĂ«ndinĂ« apo njerĂ«zit pĂ«r rreth. AtĂ«herĂ« PerĂ«ndia mund tĂ« jetĂ« pĂ«rsĂ«ri i hirshĂ«m dhe t’u pĂ«rgjigjet pĂ«rsĂ«ri lutjeve tona. Kaq e kaq herĂ« e kemi pĂ«rjetuar kĂ«tĂ« nĂ« MotĂ«rinĂ« tonĂ«. PĂ«r shembull, nĂ«se dy motra kishin njĂ« mosmarrĂ«veshje dhe pastaj e zgjidhnin kĂ«tĂ«, “veshĂ«t e PerĂ«ndisĂ« hapeshin pĂ«rsĂ«ri” dhe lutjeve tona u jepej pĂ«rgjigje.

SidoqoftĂ«, pĂ«r lutjet qĂ« s’kanĂ« marrĂ« pĂ«rgjigje mund tĂ« ketĂ« edhe njĂ« arsye tjetĂ«r. PerĂ«ndia nuk iu pĂ«rgjigjet lutjeve tĂ« njĂ« zemre tĂ« pabindur. ShĂ«rbĂ«tori qĂ« kishte marrĂ« vetĂ«m njĂ« talent tha se PerĂ«ndia ishte “i ashpĂ«r” (Mateu 25:24). VetĂ«m ata qĂ« e kanĂ« shpirtin si ai i njĂ« fĂ«mije mund tĂ« futen nĂ« zemrĂ«n e PerĂ«ndisĂ«. Ata i besojnĂ« dhe veprojnĂ« sipas besimit tĂ« tyre duke e ditur se Ai Ă«shtĂ« Ati i tyre qĂ« dĂ«shiron t’i ndihmojĂ«. Ata besojnĂ« se Ai gjithmonĂ« ka njĂ« zgjidhje gati dhe se ka vetĂ«m qĂ«llime tĂ« mira nĂ« mendjen e Tij.

PerĂ«ndinĂ« do ta pĂ«rjetojmĂ« nĂ« jetĂ«n tonĂ« tĂ« lutjes pikĂ«risht ashtu siç i kemi mendimet pĂ«r TĂ«. NĂ«se mendojmĂ« e themi se “Ai Ă«shtĂ« njĂ« zotĂ«ri i ashpĂ«r”, do tĂ« pĂ«rjetojmĂ« ashpĂ«rsi - ashtu si edhe shĂ«rbĂ«tori qĂ« u flak nĂ« errĂ«sirĂ«n e jashtme. Ose shih popullin e Izraelit. NĂ« shkretĂ«tirĂ« ata nuk besuan se PerĂ«ndia kishte qĂ«llime tĂ« mira. PĂ«rkundrazi, menduan se PerĂ«ndia donte qĂ« ata tĂ« humbisnin nĂ« shkretĂ«tirĂ«. Si rezultat ata vĂ«rtet nuk arritĂ«n tĂ« futen nĂ« tokĂ«n e premtuar. PĂ«r arsye tĂ« qĂ«ndrimit pa besim tĂ« tyre ndaj PerĂ«ndisĂ«, ai brez humbi nĂ« shkretĂ«tirĂ«. Joshua dhe Kalebi, tĂ« cilĂ«t i besuan PerĂ«ndisĂ«, ishin tĂ« vetmit qĂ« mbijetuan 40 vjetĂ«t e endjes nĂ«pĂ«r shkretĂ«tirĂ« dhe qĂ« u lejuan tĂ« futeshin nĂ« Kanaan. KurdoherĂ« qĂ« pabindja dhe rebelimi ndaj PerĂ«ndisĂ« gjejnĂ« vend nĂ« zemrat tona, njĂ« mur pengese ngrihet, mur i cili nuk lejon qĂ« gjĂ«rat e mira, tĂ« cilat PerĂ«ndia dĂ«shiron tĂ« na japĂ«, tĂ« arrijnĂ« te ne. Dhe atĂ«herĂ« lutjet tona mbeten pa pĂ«rgjigje.

Hapi i parë që duhet të ndërmarrim për të pasur përgjigje për lutjet tona është të shqyrtojmë ndërgjegjen tonë, në mënyrë që Zoti të mund të na tregojë pengesat e lutjes që përmenden në Shkrimet e Shenjta. Hapi tjetër është të kërkojmë pendimin dhe të fillojmë nga e para. Kërkesa e domosdoshme për të pasur përgjigje ndaj lutjeve është të pasurit e një marrëdhënieje të drejtë me Perëndinë - pa asnjë mosbindje të fshehur - gjithashtu edhe të pasurit e një marrëdhënieje të drejtë me njerëzit.

Përveç qëndrimeve dhe veprimeve të mëkatshme, mund të ketë edhe një arsye tjetër përse lutjet tona nuk marrin përgjigje - të paktën për pak kohë. Perëndia mund të jetë duke na përgatitur. Në këtë rast, fakti që lutjet tona mbeten pa përgjigje duhet të na nxisë që të vazhdojmë në lutjet tona. Perëndia pret më shumë lutje dhe më shumë besim nga ana jonë. Gjatë marrjes se tokës sonë të Kanaanit, e cila na nevojitej për shërbesën tonë, ne dolëm përballë një vështirësie pas tjetrës. Dukej sikur Perëndia nuk po u përgjigjej lutjeve tona. Megjithatë, plani i Tij ishte që të na i jepte Kanaanin dhe të nderonte lutjet tona. Por kësaj i bashkangjitej një kusht - duhej të mos hiqnim dorë prej lutjeve tona. Ndërkohë që përgjigja për lutjet tona vononte, ne po përgatiteshim shpirtërisht që në Kanaan të bënim një jetë në Frymën e Tij. Të priturit e plotësimit të lutjeve tona ishte një shkollë përgatitore për ne. Të priturit na mëson të bëhemi të duruar. Na mëson të qëndrojmë fort dhe të vazhdojmë në besimin tonë. Na bën të përulur. Na pastron dhe na transformon.

Çdo herë që vazhdojmë të qëndrojmë në lutjet tona ngaqë përgjigja nuk na jepet menjëherë, nevojitet të shohim nëse kërkesa jonë është në përputhje me vullnetin e Perëndisë. Shkrimi i Shenjtë na tregon se kjo është një kërkesë e domosdoshme, veçanërisht kur lutemi për të tjerët. Ose nganjëherë marrim një premtim të qartë, i cili duhet të kërkohet në një vazhdimësi lutjeje. Mund të jemi të bindur se për kë,të lloj lutjeje do të marrim përgjigje, edhe sikur të duket e pamundur nga ana njerëzore.

Zgjidhja mĂ« e mirĂ« ndaj gjithĂ« problemit tĂ« lutjeve qĂ« mbeten pa pĂ«rgjigje, nĂ« pĂ«rvojĂ«n time, qĂ«ndron nĂ« unitetin me vullnetin e PerĂ«ndisĂ«. NĂ«se gjithĂ« lutjet tona i bĂ«jmĂ« me qĂ«ndrimin “Jo atĂ« qĂ« dua unĂ« por atĂ« qĂ« do Ti”, atĂ«herĂ« do ta dimĂ« se aktualisht nuk ka lutje qĂ« tĂ« mos plotĂ«sohen. PerĂ«ndia i dĂ«gjon ato tĂ« gjitha. Na mbetet qĂ« thjesht t’ia le mĂ« Atij mĂ«nyrĂ«n si dhe kohĂ«n kur do tĂ« pĂ«rgjigjet pĂ«r to. VetĂ«m Ai e di se ç’ështĂ« e mirĂ« pĂ«r ne dhe MbretĂ«rinĂ« e Tij. MeqĂ«nĂ«se Ă«shtĂ« dashuri, PerĂ«ndia gjithmanĂ« do tĂ« na drejtojĂ« nĂ« rrugĂ«n mĂ« tĂ« mirĂ«. NĂ«se e dimĂ« kĂ«tĂ« gjĂ«, atĂ«herĂ« nuk do tĂ« habitemi mĂ« nĂ«se Ai u pĂ«rgjigjet lutjeve tona nĂ« njĂ« mĂ«nyrĂ« apo nĂ« njĂ« kohĂ« tĂ« ndryshme nga ajo qĂ« ne prisnim.