jump to navigation

Kualitetet e supozuara universale të Kuranit

Postuar tek: Mbi Kuranin më: 11, 22, 2006

Edhe një deklarim tjetër i myslimanëve është se Kurani është universal dhe i aplikueshëm për gjithë njerzimin dhe për të gjitha kohët.

Pra a është ky rasti?. Ka shumë njerëz që besojnë se kurani ndjek shumë afër jetën dhe mendimet e botës arabe gjatë shekullit VII dhe IX, që në të vërtetë është shkruar për një ambient specifik, e jo si një dokument universal për gjithë njerzimin. Suret 16:10; 26:195 dhe 42:7 vëjnë në dukje karakterin e përkryer arab të Kuranit. Në fakt Kurani, më mirë se të qënët dokument universal ka shërbyer për të siguruar pëparësi personale për Muhamedin.

Shëmbuj të kësaj mund të gjinden tek suret: 33:36-38 (Zejdi dhe Zenjebi), 50-52 (rotacioni i grave dhe privilegji i posaçëm i Muhamedit), 53-54 (vetmia e Muhamedit, dhe mosmartesa e të vejave të tij) dhe 66:1 (përmbahet nga gratë apo mjalti? Shiko shënimet e Jusuf Ali nr. 5529).

Pse një dokument i shkruar për të përfituar nga ai tërë njerzimi i referohet incidenteve personale të një njeriu?. A gjejmë shëmbuj të njgjashëm në shkrimet dhe profetët e mëparshëm? Në të vërtetë, duket se Muhamedi ka qënë një profet i mirë për arabët. Ai mori kulturën e tyre dhe e bëri universale. Merrni për shëmbull këta tre shëmbuj:

Arabët janë krenarë me gjuhën e tyre, Muhamedi e deklaroi si gjuhë hyjnore, duke pohuar se tabelat e përjetshme në parajsë kanë të regjistruar zbulesën origjinale të shkruar në arabisht. Por, si dujet ai ka harruar faktin se të gjitha shkrimet e mëparshme kanë qënë të shkruara në hebraisht, dhe greqisht e jo në arabish.

Arabët janë krenarë me praktikat dhe zakonet e tyre tradicionale të shkretëtirës, ushtrimet, si lufta grabiqare, robërimi, poligemia, dhe bashkëjetesa jashtë martese. Muhamedi i impresionuar prej të gjitha këtyre zakoneve i vulosur si sanksion hyjnor. Por a është kjo ajo fushë e cila ka ezultuar një pengesë e tillë për botën e perëndimit, përderisa ata reflektojnë pakëz karakter të shkrimeve pararendëse; një karakter i cili udhëzon ligjet dhe praktikon botën e sotme moderne.

Arabët janë krenarë për shenjtërinë e Mekës. Muhamedi e bëri atë të vetmen portë kryesore nëpërmjet së cilës njeriu mund të hyjë në parajsë. Megjithatë nuk ka ekstra dokument kuranore se Meka ka qënë më shumë sesa një fshat i vogël i parëndësishëm deri në shekullin e VII. Nuk ishte buzë bregdetit, as nuk kishte ndonjë burim/funizim uji, siç kishte fqiu i saj Taif, vënd i cili ishte i njohur mirë si vënd ndalimi për pushim sidomos kur merrnin rrugë karavanet.

Për këtë, dikush mund të thotë se Muhamedi i dha popullit arab ato të cilat i gjeti, dhe ai i aplikoi disa urdhëra të reja. Ai deklaroi se ata ishin shumë të mirë dhe të shenjtë nga ndryshimi (Shorrosh 1988:180). Ka edhe shëmbuj të tjerë të influencës specifike arabe në Kuran, dy prej të cilave janë statusi i femrave, dhe përdorimi i shpatës.

Inferioriteti i femrave në Kuran

Femrat në Kuran kanë status inferor (më të ulët) me atë të meshkujve. Përderisa Kurani i lejon femrat të marrin pjesë në betejë, gjithashtu lejon një burrë mysliman që ta dëbojë gruan e tij në mëshirë të fatit pa i dhënë asaj asnjë arsye apo paralajmërim përderisa një e drejtë e tillë nuk është e lejuar për gruan.

Bakshorti posedon fuqi absolute, tĂ« menjĂ«hershme, dhe tĂ« pakundĂ«rshtueshme mbi shkurorĂ«zimin (sure 2:224-230 dhe 33:49). Femrat duhet tĂ« jenĂ« plotĂ«sisht tĂ« bindshme, dhe mund tĂ« rrihen (ose tĂ« ndĂ«shkohen me kamzhik) nĂ«se ato rebelohen; nĂ« Suren 4:34 (Jusuf Ali shton “pa gjukuar shumĂ«” se as arabĂ«t nuk e lejojnĂ« lĂ« tĂ« pĂ«rfshirje). AsnjĂ« privilegj i natyrĂ«s korrensponduese s’ështĂ« rezervuar pĂ«r gruan. Meshkujt kanĂ« tĂ« drejtĂ«n e trashĂ«gimisĂ« sĂ« dy grave (sure 4:11,176). Si shtesĂ« asaj se me ligj meshkujt kanĂ« tĂ« drejtĂ« Ă« kenĂ« katĂ«r gra; mashkulli mysliman mund tĂ« ketĂ« njĂ« numĂ«r tĂ« pacaktuar tĂ« vajzave tĂ« robĂ«ruara si konkubina (ose partnere seksuale) sipas sures al-Nisa 4:24. Edhe parajsa krijon pabarazi pĂ«r gratĂ«. Sure 55:56; 56:36 dhe 78:33 thonĂ« se parajsa Ă«shtĂ« njĂ« vĂ«nd ku ka vajza tĂ« reja virgjine dhe tĂ« bukura tĂ« cilat presin t’iu shĂ«rbejnĂ« tĂ« “drejtĂ«ve” (Sure 78:31). Thuhet se kĂ«to tĂ« virgjera kanĂ« sy tĂ« bukur, tĂ« mĂ«dhenj dhe tĂ« lustruar (sure 56:22); do tĂ« jenĂ« tĂ« virgjera tĂ« cilat janĂ« tĂ« dĂ«lira, tĂ« cilat i largojnĂ« sytĂ« nga papartĂ«sia (55:56, shenim i Jusuf Ali nr. 5210), dhe kanĂ« pamje delikate (Sure 55:58, shĂ«nim i Jusyf Ali nr. 5211).

Askund nuk thuhet se çfarë i pret në parajsë gratë myslimane të kësaj bote: nënat dhe motrat myslimane. Dikush do të pyesë se kush janë ato të virgjera, dhe nga vijnë ato? Me shqiptimet kuranore të tilla çfarë i lexuam ne kapitujt e mëparshëm, nuk është për t’u befasuar se bota myslimane sot reflektohet në ligjin dhe përmbatjen sociale të saj si një prirje totale kunder femrave.

Në statistikat është vështirë të gjesh, por ne e dimë se tani nga 23 vende më të dhëna më të dobëta të punësimit të grave (gratë përbëjnë 10 deri 20% të gjithë puntorëve) ku 17 prej tyre janë shtete myslimane (Kirdon 1991:96-97). Ngjashëm, në 11 shtetet më të dhëna më të këqija për rastete nënçminit mes meshkujve dhe femrave, 10 janë myslimane. Zbrazësirat më të mëdha janë gjetur në tri shtete myslimane: Bangladesh, Arabia Saidute dhe Egjipti (Kidron 1991:57).

Edhe një statistikë zbuluese tregon se nga 12 shtete më të dhëna më të dobëta prej trajtimit e jobarabartë të vajzave, 7 nga ato janë shtete myslimane. Në pjesën e fundit të listës janë Emiratet e Bashkuara Arabe, Bahrani, dhe Brunea (Kirdon 1991:56).

Dikush mund tĂ« argumentojĂ« arsyeshmĂ«risht se kjo nuk Ă«shtĂ« pĂ«rfaqĂ«sim i vĂ«rtetĂ« e mĂ«simit islam. Kjo na tregon se si ata nĂ« shtete myslimane, tĂ« cilĂ«t pĂ«rdorin Kuranin si themel tĂ« tyre pĂ«r trajtimin ndaj femrash, çfarĂ« do tĂ« mund tĂ« prisnim nĂ«se se do tĂ« lejonim nĂ« njĂ« ambient tĂ« tillĂ«. Me tĂ« dhĂ«na tĂ« tilla tĂ« cilat i kemi oranĂ« ne duhet tĂ« pyesim se nĂ«se Kurani Ă«shtĂ« fjala absolute e PerĂ«ndisĂ« pĂ«r tĂ«rĂ« njerzimin dhe gjitha kohĂ«rat, dhe nĂ«se Ă«shtĂ«, pse atĂ«here vetĂ«m gjysma e popullsisĂ« (meshkujve) pranojnĂ« pĂ«rfitim tĂ« plotĂ« nga ligjet e tij, pĂ«r derisa gjysma tjetĂ«r(femrat) vazhdon nĂ« njĂ« marrĂ«dhĂ«nie jo tĂ« barabartĂ«?A nuk ka Zbulesa e mĂ«parshme? Bibla ka shumĂ« konsiderata universale dhe tĂ« shĂ«ndetshme pĂ«r femrat. TĂ« marrim pĂ«r shĂ«mbull letrĂ«n e EfesianĂ«ve 5:22-25 ku ne gjejmĂ« njĂ« ideal tĂ« vĂ«rtetĂ« pĂ«r marrĂ«dhĂ«nien e cila thotĂ«: “Burra, t’i doni gratĂ« tuaja sikurse edhe Krishti e ka dashur kishĂ«n dhe e dha veten e tij pĂ«r tĂ«”.

Ky shkrim kërkon sakrificën e dashurisë nga bakshorti, dhe të vendosë interesin e personit të cilin e do para interesit të tij. Sakrifica e dashurië më së miri është e sqaruar tek 1Korintasve 13:1,4-8. është e kuptueshme, se pse shumë njerëz në perëndim e shohin islamin si një religjion diktatorial dhe arkaik, i cili i detyron njerzit të kthehen prapa në mentalitetin e kohës së mesjetës, ku femrat nuk kanë të drejta apo lirim në krijim e ardhmërisë së tyre, dhe ku meshkujt mund të bënin me gratë e tyre çfarë ata dëshironin.

“Shpata” e gjetur nĂ« Kuran

PĂ«r sa i pĂ«rket “shpatĂ«s” nĂ« Kuran, Ă«shtĂ« dĂ«shmi e islamit sot, e njĂ« religjionit falĂ« dhunĂ«s pĂ«r hir tĂ« Allahut. Edhe pse shumĂ« myslimanĂ« provojnĂ« ta mohojnĂ« kĂ«tĂ«, ata duhet tĂ« pajtohen se ka shumĂ« shĂ«mbuj tĂ« dhunĂ«s tĂ« gjetura jo vetĂ«m nĂ« Kuran, por gjithashtu Ă«shtĂ« ilustruar edhe nĂ« jetĂ«n e Muhamedit.
Përderisa Muhamedi ishte në Mekë, ai ishte i rrethuar nga armiqtë, po aty ai i mësoi ndjekësit e tij durimin/butësinë, sipas sures 2:256 e cila thotë:
“NĂ« fe nuk ka dhunĂ«. Ă«shtĂ« e sqaruar e vĂ«rteta nga e kota…”

Si njĂ« lojtar i vogĂ«l, i rrethuar nga armiqtĂ« ai ia arriti mirĂ« qĂ« tĂ« pranonte kĂ«tĂ« zbulesĂ« “tĂ« pĂ«rshtatshme”. Por thirrja pĂ«r butĂ«si ndryshoi kur fuqia e tij u stabilizua nĂ« MedinĂ«, menjĂ«herĂ« pasi qĂ« ishte shkruar k kod, i cili rregulloi jetĂ«n mes gruoeve tĂ« ndryshme.

Muhamedi pati nevojĂ« pĂ«r njĂ« siguri tĂ« jetesĂ«s pĂ«r vete dhe pĂ«r ata tĂ« cilĂ«t kishin ardhur me tĂ« nĂ« MekĂ«. KĂ«shtu ai ndĂ«rmori njĂ« numĂ«r tĂ« “ekspeditave” duke dĂ«rguar jashtĂ« nĂ« MekĂ« grupe tĂ« ushtarĂ«ve tĂ« tij qĂ« tĂ« bastisin karavanet me qĂ«llim qĂ« tĂ« gjejnĂ«/grabisin plaçka. Edhe pse ishte njĂ« rregull nĂ« hixhaz, qĂ« tĂ« mos luftohet gjatĂ« “muajit tĂ« shenjtĂ«”, Muhamedi me gjithĂ« kĂ«tĂ« dĂ«rgoi njĂ« numĂ«r tĂ« trupave tĂ« tij qĂ« tĂ« bastisin njĂ« karvan dhe nuk dyshonin se s’ishte njĂ« karvan tregtar. Kjo shkaktoi shkatĂ«rrim nĂ« kampin e tij sepse njĂ« mekas ishte mbytur nĂ« muajin nĂ« tĂ« cilin gjakderdhja ishte e ndaluar. MenjĂ«herĂ« edhe njĂ« “zbulesĂ« e pĂ«rshtatshme” i erdhi me qĂ«llim qĂ« tĂ« autorizojĂ« sulmin (lexo Suren 2:217).

Më vonë, në vitin 624, pasi të ketë qënë në Medinë për dy vite, një karvan nga Meka i përberë nga 1,000 veta kalonin pranë Medinës në jugperëndim. Muhamedi me vetë 300 njerëz dolën dhe i sulmuan në betejën e Bedrit. Ai i mundi mekasët, dhe si pasojë ai pranoj një status të lartë, i cili e ndihmoi ushtrinë e tij të rritet. Medinasit morën pjesë në beteja të tjera, disa prej tyre i fituan (p.sh. betejën e llogoreve) e disa i humbën (betejën e Uhudit).

Në fakt njihet se vetë Muhamedi kishte drejtuar 27 beteja e kishte planefikuar 39 sosh. Sidoqoftë, myslimanët vazhdojnë të mos i japin rëndësi asnjë theksimi të dhunës në Kuran, dhe ata në mënyrë të theksuar insistojnë se xhihadi, apo Lufta e Shenjtë ishte për tu vetëmbrojtur dhe kurrë nuk është bërë si akt ofensiv.
Sahih Muslim III thotĂ« : “shpata nuk Ă«shtĂ« pĂ«rdorur pa arsye nga myslimanĂ«t, ka qĂ«nĂ« ushtruar thjesht me ndjenjat njerzore nĂ« njĂ« interes mĂ« tĂ« gjĂ«rĂ« njerzor” (Sahih Muslim III, faqe 938).

NĂ« Mikshat II ne e gjejmĂ« sqarimin pĂ«r xhihadin. “Xhihadi Ă«shtĂ« metoda mĂ« e mirĂ« e fitimit tĂ« saj shpirtĂ«rore dhe tĂ«mthore. NĂ«se Ă«shtĂ« arritur fitorja atĂ«here aty Ă«shtĂ« plaçka dhe poshtimi i pamasĂ« pĂ«r atĂ« vĂ«nd dhe nuk mund tĂ« krahasohet me asnjĂ« burim pĂ«rfitimi tjetĂ«r. NĂ«se ka disfatĂ« apo vdekje, aty Ă«shtĂ« parajsa e pĂ«rjetshme dhe pĂ«rfitimi i madh shpirtĂ«ror. Ky lloj i xhihadit Ă«shtĂ« i kushtĂ«zuar mbi motivet e pastĂ«ra, p.sh. pĂ«r stabilizimin e mbretĂ«risĂ« sĂ« Allahut nĂ« tokĂ« (Mishkat II, faqe 253).

Gjithashtu në Mikshat II ne mësojmë në lidhje me xhihadin, se: Abu Hurariah raportoi se i Dërguari i Allahut ka thënë: Në secilin fshat që ju shkoni dhe vendosni atje nga kjo pikpamje, atje është pjesa juaj, dhe cilindo fshat që nuk i bindet Allahut dhe të Dërguarit të tij, një e pesta është për Allahun dhe të Dërguarin e e tij, dhe e mbetura është për ty (Muslim, Mikshat II, faqe 412).

Deklarimi se myslimanët kanë vepruar vetëm në vetëmbrojtje thjesht është e pavërtetë. Çka po mbronin myslimanët në Afrikën Veriore, apo Spanjë, Francë, Indi, Persi, Siri, Anatoli apo Ballkan ?. Të gjitha këto vende e kanë pasur cilivizimin e mëparshëm, që shumë prej tyre kanë qënë shumë më shumë të sofistikuara sesa islami, por të gjitha ato (përveç Francës) kanë rënë gjatë pushtimit islam në qindra vitet e para, dhe kultura e tyre shumë shpeht u çrrënjosën nga ato islame. A nuk dëshmon kjo në një farë mënyre për interpretimin e ofensiva për shihad?.

Ne mund tĂ« kujtojmĂ« autoritetin pĂ«r kĂ«tĂ« histori atĂ«here kur ne lexojmĂ« pjesĂ« tĂ« veçanta nga Kurani, e cila vet kushtĂ«zon posaçërisht pĂ«rdorimin e fortĂ« tĂ« dhunĂ«s. Ndikimi i plotĂ« i mallkimit kundĂ«r jobesimtarĂ«ve mund tĂ« gjendet nĂ« suren 9:5 e cila thotĂ«: “E kur kalojnĂ« muajtĂ« e shenjtĂ«, luftoni idhujtarĂ«t kudo qĂ« t’i gjeni, robĂ«roni dhe ngujoni ata, e vinju prit nĂ« çdo shteg…” E njĂ« natyre tĂ« njĂ«jtĂ« Ă«shtĂ« edhe sure 47:4 e cila thotĂ«: “Pra kur ti takoni ata qĂ« nuk besuan mĂ«shonju nĂ« qafĂ« derisa t’i rraskapiteni…” NgjashĂ«m sure 9:29 thotĂ«: “…Luftoni ata qĂ« nuk besojnĂ« Allahune as botĂ«n tjetĂ«r, nuk e konsiderojnĂ« tĂ« ndaluar atĂ« qĂ« e ndaloi Allahu dhe i DĂ«rguari i tij.. deri sa tĂ« japin haraxhin…” dhe nĂ« suren 8:39 gjejmĂ«: “Luftoni ata derisa tĂ« mos mbetet idhujtari, e i tĂ«rĂ« adhurimi tĂ« bĂ«het vetĂ«m pĂ«r Allahun. Po nĂ«se ata ndalen, Allahu Ă«shtĂ« mbikqyrĂ«s pĂ«r ata qĂ« veprojnĂ«.

Vrasja e rreth 600-700 e Banu Kuraiza, meshkujve hebrenj mediase, me shpatĂ«, dhe robĂ«rimi i grave tĂ« tyre dĂ«shmohet nĂ« kĂ«tĂ« sure (Nehls fq. 117) Sipas fjalorit islam ne lexojmĂ«: Kur vendi i tĂ« pa feve Ă«shtĂ« pushtuar nga sundimi mysliman, banorĂ«t e atij vĂ«ndi u ofrohen tri alternativa. Pranimi i islamit, nĂ« rast tĂ« pushtuarit bĂ«hen banorĂ« tĂ« shtetit mysliman dhe i jipet e drejta e votimit. Pagimi i taksave, xhizjĂ«s, pĂ«rmes sĂ« cilĂ«s jobesimtarĂ«t sigurojnĂ« “mbrojtje” dhe bĂ«hen Dhimmis, me kusht qĂ« tĂ« mos jenĂ« idhujtarĂ«.

Vdekja nga shpata pĂ«r ata tĂ« cilĂ«t nuk paguajnĂ« xhizĂ«n, taksat. (Fjalori i islamit, fq. 243). Lufta nĂ« Kuran Ă«shtĂ« e miratuar, me shumĂ« shpĂ«rblime tĂ« premtuara pĂ«r ata qĂ« luftojnĂ« pĂ«r Allahun, sipas sures 4:47. MĂ« vonĂ« nĂ« ajetin 84, Muhamedi i jep vetvetes urdhĂ«r hyjnor pĂ«r tĂ« luftuar. Ky Ă«shtĂ« ajeti nĂ« bazĂ« tĂ« cilit e thĂ«rrasin islamin si “relegjioni i shpatĂ«s” (Shorrosh 1988:174). NĂ« suren 5:33 Kurani urdhĂ«ron qĂ« ata tĂ« cilĂ«t e luftojnĂ« Allahun dhe tĂ« DĂ«rguarin e tij duhet tĂ« vriten apo kryqĂ«zohen, apo t’u shkurtohen kĂ«mbĂ«t apo duart e tyre si alternativĂ« ose do tĂ« dĂ«bohen nga vĂ«ndi. NĂ« suren 48:16-17, ne lexojmĂ« se tĂ« gjithĂ« ata qĂ« vdesin “duke luftuar sipas mĂ«nyrĂ«s sĂ« Allahut” (xhihad) janĂ« tĂ« shpĂ«rblyer shumĂ«, por ata tĂ« cilĂ«t tĂ«rhiqen sigurisht janĂ« tĂ« dĂ«nuar. Gjakderdhja e parĂ« nĂ«n Muhamedin Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« nga njĂ« dishepull i verbĂ«r i quajtur Umair, i cili theri dhe vrau njĂ« grua tĂ« quajtur Asma pĂ«rderia ajo ra nĂ« gjumĂ« duke ushqyer fĂ«mijĂ«n e saj pasi qĂ« ajo kishte kritikuar Muhamedin me vargje poetike. Pasi dĂ«gjoi Muhamedi pĂ«r kĂ«tĂ«, tha: “Shihni njeriun i cili ka ndihmuar Zotin dhe profetin e tij. Mos e quani atĂ« tĂ« verbĂ«r, mĂ« mirĂ« quani atĂ« ‘Umair’, tĂ« tĂ« pamurit”. (Nehls fq. 122).

Për këtë kur të krishterët i lexojnë këto sure, dhe i shohin këta shembuj të vetë profetit, ne gjejmë një refuzim të plotë kundrejt mësimeve të Jezusit, i cili na thërret të jetojmë në paqe dhe t’i largojmë shpatat. Jezusi ka thënë kush e kap shpatën nga shpata do të vdesë. Ne jemi mosbesues kur i dëgjojmë myslimanët duke deklaruar se islami është religjion i paqes.

ShĂ«nimet flasin vetĂ«. PĂ«r ato shtete tĂ« cilat dĂ«shirojnĂ« tĂ« pĂ«rdorin ligjin islam, statistikat vĂ«rtetojnĂ« dhe nxjerin nĂ« shesh. Sipas Atlasit tĂ« Shteteve tĂ« BotĂ«s 1994, pĂ«rderisa vetĂ«m pesĂ« shtete tĂ« veriut (perĂ«ndimit)janĂ« tĂ« kategorizuara si “shtete terroriste” (kĂ«to pĂ«rfshijnĂ« edhe vrasjet, shdukjet dhe torturat), 28 nga 32 shtete janĂ« myslimane biejnĂ« nĂ« kĂ«tĂ« kategori (pĂ«rveç EBA, Katari dhe Mali) (Kidron 1991:62-63).

Më tutje, si duket shumica e vëndeve myslimane po e përcjellin shëmbullin e profetit të tyre dhe janë përfshirë në një farë lloji konflikti i armatosur. Është vështirë të dimë se ku po qëndron e vërteta. Përderisa perëndimi dolumenton dhe publikon aktivitetet kriminale të tyre, vëndet myslimane thonë shumë pak. Listat të cilat përshkruajnë se ku qëndron secili shtet në lidhje me vrasjet, shkeljet seksuale apo kriminalitetin përfshijnë më së shumti shtetet e perëndimit, por vetëm 4 shtete myslimane nga 32 kanë ofruar listën e shkeljeve seksuale, dhe vetëm 4 nga 32 kanë shpallur nivelin e kriminalitetit të tyre.

PĂ«r kĂ«tĂ«, derisa mĂ« shumĂ« vende myslimane shprehin vullnet tĂ« vijnĂ« pĂ«para me statistikat e tyre, Ă«shtĂ« e pamundur tĂ« vlersojmĂ« deklaratĂ«n qĂ« ata e bĂ«jnĂ« se: shtetet e perĂ«ndimit kanĂ« shkallĂ« mĂ« tĂ« lartĂ« degradimit dhe kriminalitetit sesa shtetet myslimane. SidoqoftĂ« ne e dimĂ«, se nĂ« vitet 1980-tĂ«, katĂ«rmbĂ«dhjetĂ« shtete ishin tĂ« pĂ«rfshirĂ« nĂ« “luftrat gjenerale” tĂ« vazhdueshme, nĂ«ntĂ« prej tyre ishin shtete myslimane, pĂ«rderisa vetĂ«m njĂ« shtet joperindimor ishte i krishterĂ«.
Pyesim ne, pse ka aq shumë shtete myslimane që janë të ngatërruara në kaq shumë luftëra, ku shumë prej atyre luftrave janë kundra myslimanëve të tjerë? Myslimanët përgjigjen se këto janë shëmbuj të mirë sepse ato nuk janë shtete myslimane të mirëfillta. Por a nuk mund të themi të kundërtën, këto vende në të vërtetë i ndjekin shëmbujt të cilat i gjejmë menjëherë jo vetëm në tekstin e Kuranit por edhe në jetën e profetit, si dhe në historikun e shekujve të parë të islamizmit.

Jeta e Muhamedit dhe Kurani të cilin ua ka dhënë botës, që të dyja këto në islam i japin shpatës outoritet të mjaftueshëm. Përderisa kjo mund të shkaktojë që myslimanët e perëndimit të shekullit XX, të parahatshëm janë përpilitur, nuk mund të mohoet se në shkrimet e tyre, dhe në historinë e tyre se dhuna e mëparshme ka qënë e gjërë. Sidoqoftë çfarë ne zgjedhim të pyesim është dëshmia e dhunës në islam e cila ilustron zëmrën e mëshirshme dhe të dashur të Perëndisë, të atij i cili quan veten e tij mëshirëplot, ose më mirë e ilustron karakterin e Arabisë së shekullit të VII, me të gjitha braktisjet fisnore, kundërshtimet dhe luftrat brutale?.

Krahasoni tani konceptin e kundĂ«rt tĂ« Jezusit: “Keni dĂ«gjuar se Ă«shtĂ« thĂ«nĂ«, “sy pĂ«r sy, dhe dhĂ«mb pĂ«r dhĂ«mb”, por unĂ« po ju them , mos i rezistoni njĂ« personi shpirtlig. NĂ«se dikush ju godet nĂ« faqen e djathtĂ«, ktheja dhe tjetrĂ«n. Dhe nĂ«se dikush dĂ«shiron t’iu akuzojĂ« dhe t’iu marrĂ« tunikĂ«n, lejoje atĂ« tĂ« ta marrĂ« dhe petkun tuaj. NĂ«se dikush tĂ« detyron qĂ« tĂ« ecĂ«sh njĂ« kilometĂ«r, ec me tĂ« dy kilometra. Jepi atij qĂ« atĂ« kĂ«rkon, por mos ua kthe shpinĂ«n atyre tĂ« cilĂ«t dĂ«shirojnĂ« tĂ« huazojnĂ« nga ti. Ju keni dĂ«gjuar se Ă«shtĂ« thĂ«nĂ« “duaje fqiun tĂ«nd e urreje armikun”, por unĂ« po ju them, duaje armikun tĂ«nd dhe lutu pĂ«r ata qĂ« tĂ« persekutojnĂ«”(Mateu 5:3-44).

Pra çfarë mud të themi për autoritetin e Kuranit?. A mund të themi se është një libër i insperuar në mënyrë hyjnore dhe i dërguar nga Allahu për tërë njerzimin, dhe tërë kohët? A mund të deklarohet si supernatyrorë dhe për kualitete letrare, i cili jo që vendoset mbi çdo zbulesë tjetër por tregon origjinën hyjnoretë tij. Shumë nga ajo që ju kam ofruar këtu tregon faktin se Kuranit i mungojnë të tri kualitetet, dhe si duket më shumë seflekton jetën dhe kohën e ndërmjetsuesit të supozuar sesa zëmrën zëmrën universale të Perëndisë. Tendecat idhujtare të myslimanëve kundrejt Kuranit, si dhe konfuzioni në përbërjen letrare, dhe kushtet e veçanta të dhëna Muhamedit, vë në dukje librin i cili u përmbledh nga një njeri, ose siç e dimë ne, nga një grup njerzish më vonë, sesa një pjesë e insperuar nga fjala e zbuluar e Perëndisë.

Nëse dikush do të bënte kontrastin mes 66 librave të Biblës e shkruar qindra para qindra vitesh, nga së paku 40 outorë të ndryshëm, me Kuranin, i cili është shkruar nga një njeri i vetëm, Muhamedi, gjatë jetës së tij, nuk do të kishte pasur asnjë kontest se cila është literaturë superiore. Në analizat përfundimtare Kurani nuk plotëson pikë për pikë vizionin e as stilin letrar e as strukturën të cilën e gjejmë në Dhiatën e Vjetër dhe të Re. Të shkosh nga Bibla të Kurani është si të shkosh nga superiorja të inferorja, nga e sigurta tek e falsifikuara, nga perspektiva e Perëndisë tek ajo individuale, e zënë dhe kontrulluar nga bota dhe koha e tij.

Po e mbyllim këtë pjesë me një citat nga një ekspert i Kuranit, Dr. Tisdall, i cili thotë:

“Kurani merr frymĂ« nga ajri i shkretĂ«tirĂ«s, na mundĂ«son tĂ« dĂ«gjojmĂ« klithjet e betejave tĂ« ndjekĂ«sve tĂ« profetit pĂ«rderisa ata nguteshin nĂ« sulm, kjo zbulon punĂ«n e mĂ«ndjes sĂ« Muhamedit, dhe tregon lakminĂ« graduale tĂ« karakterit tĂ« tij pĂ«rderisa ai kalonte nga entuziast nĂ« tĂ« vetĂ«quajtur me vetĂ«dijshmĂ«ri dhe sensualist i hapur”. (Tisdall 27)

Share|