jump to navigation

Mësimi i Dhiatës së Re mbi lirinë

Postuar tek: George Sturm

Liria e vërtetë e Dhiatës së Re

“QĂ«ndroni, pra, tĂ« patundur nĂ« lirinĂ«, me tĂ« cilĂ«n Krishti na liroi, dhe mos hyni pĂ«rsĂ«ri nĂ«n zgjedhĂ«n e skllavĂ«risĂ«. Ja, unĂ«, Pali, po ju them se, nĂ« qoftĂ« se rrethpriteni, Krishti nuk do t’ju bĂ«jĂ« dobi aspak. Edhe i dĂ«shmoj pĂ«rsĂ«ri çdo njeriu qĂ« rrethpritet, se ai Ă«shtĂ« i detyruar tĂ« zbatojĂ« mbarĂ« ligjin. Ju qĂ« kĂ«rkoni tĂ« shfajĂ«soheni me anĂ« tĂ« ligjit, jeni ndarĂ« nga Krishti; ratĂ« poshtĂ« nga hiri. Ne nĂ« fakt nĂ« FrymĂ«, nĂ«pĂ«rmjet besimit presim shpresĂ«n e drejtĂ«sisĂ«, sepse nĂ« Jezu Krishtin, as rrethprerja, as parrethprerja s’kanĂ« ndonjĂ« vlerĂ«, por besimi qĂ« vepron me anĂ« dashurie. Ju vraponit bukur; kush ju ka penguar qĂ« tĂ« mos i bindeni sĂ« vĂ«rtetĂ«s? Kjo bindje nuk vjen nga ai qĂ« ju thĂ«rret. Pak maja e bĂ«n tĂ« vijĂ« gjithĂ« brumin. Kam besim te PerĂ«ndia pĂ«r ju, se nuk do tĂ« mendoni ndryshe; por ai qĂ« ju turbullon juve, kushdo qoftĂ«, do tĂ« marrĂ« dĂ«nimin. Sa pĂ«r mua, o vĂ«llezĂ«r, nĂ« qoftĂ« se unĂ« vazhdoj tĂ« predikoj rrethprerjen, pĂ«rse mĂ« pĂ«rndjekin akoma? AtĂ«herĂ« skandali i kryqit ra poshtĂ«. Oh, sikur ata qĂ« ju turbullojnĂ«, tĂ« gjymtoheshin vetĂ«! Sepse ju, o vĂ«llezĂ«r, u thirrĂ«t nĂ« liri; por mos e pĂ«rdorni kĂ«tĂ« liri si njĂ« rast pĂ«r mishin, por, me dashuri t’i shĂ«rbeni njĂ«ri-tjetrit. Sepse gjithĂ« ligji pĂ«rmblidhet nĂ« kĂ«tĂ« fjalĂ«, tĂ« vetme: ‘Duaje tĂ« afĂ«rmin tĂ«nd porsi vetveten!’. Sepse nĂ«se ju kafshoni dhe hani njĂ«ri-tjetrin, ruhuni mos prisheni njĂ«ri nga tjetri” (Galatasve 5:1-15).

Në një çast vendimi atdhetari i madh amerikan Patrick Henry u ngrit nga ndenjësja e tij dhe filloi të drejtojë Konventën e Virxhinias. Ishte viti 1776 dhe debati politik për të hyrë apo jo në Luftën Revolucionare ishte ndezur me emocion. Gjithsecili e dinte se rreziku i kundërshtimit të qeverisë britanike ishte i lartë. Përballja me çdo delegat sillte burgosje, marrje të pasurisë dhe madje vdekje. Megjithatë, pavarësisht nga këto rreziqe, Patrick Henry shqiptoi këto fjalë të famshme:

Është e kotë, zotëri, të zbusim çështjen. Zotërinjtë mund të thërrasin paqe, paqe, por nuk ka paqe. Lufta ka filluar tashmë! Era tjetër që fryn nga veriu do të sjellë në veshët tanë vringëllimën e armëve kumbuese! Vëllezërit tanë ndodhen tashmë në betejë! Pse të rrimë ne këtu të topitur? Çfarë dëshirojnë ata zotërinj? Çfarë do të kenë? A është jeta aq e shtrenjtë, apo paqja aq e ëmbël, sa për t’u blerë me çmimin e zinxhirëve dhe skllavërisë? Ndale, o Perëndi Shumë i Lartë! Nuk e di se ç’rrugë do të ndjekin të tjerët; por sa për mua, më jepni lirinë, përndryshe le të vdes.

Patrick Henry e njihte rëndësinë e lirisë politike. Ai e konsideronte të shtrenjtë sa ishte gati të vdiste për të. Në mënyrë të ngjashme të krishterët duhet të kuptojnë rëndësinë e lirisë së vërtetë frymërore dhe të konsiderojnë me të njëjtën rëndësi lirinë e Dhiatës së Re! Megjithatë, për të vlerësuar siç duhet të vërtetën, së pari duhet njohur ajo e vërtetë. Është për të ardhur keq, sepse ka një sasi të konsiderueshme pështjellimi midis të krishterëve përsa i përket asaj që është liria në të vërtetë. Duke përdorur kapitullin e pestë të Letrës drejtuar Galatasve si tekstin tonë kryesor, do të tregojmë përfundimisht se çfarë është liria e Dhiatës së Re.

Liria nga Ligji

Para së gjithash, liria e Dhiatës së Re është çlirim nga skllavëria e Ligjit si mjet shfajësimi. Apostulli shkruan:

“QĂ«ndroni, pra, tĂ« patundur nĂ« lirinĂ«, me tĂ« cilĂ«n Krishti na liroi, dhe mos hyni pĂ«rsĂ«ri nĂ«n zgjedhĂ«n e skllavĂ«risĂ«” (Galatasve 5:1).

Zgjedha e skllavërisë në kontekstin e Galatasve është përpjekja nga disa për të përzier rrethprerjen dhe elementet e tjerë të Ligjit me veprën e Krishtit. Megjithatë, në tërë këtë Letër Pali shtjellon bindshëm se vepra shpenguese e Krishtit është e mjaftueshme! Përfundimi i tij
është:

“Duke ditur se njeriu nuk shfajĂ«sohet me anĂ« tĂ« veprave tĂ« ligjit, por me anĂ« tĂ« besimit nĂ« Jezu Krishtin, besuam edhe ne nĂ« Jezu Krishtin, qĂ« tĂ« shfajĂ«soheshim me anĂ« tĂ« besimit nĂ« Krishtin dhe jo me anĂ« tĂ« veprave tĂ« ligjit, sepse asnjĂ« mish nuk do tĂ« shfajĂ«sohet me anĂ« tĂ« veprave tĂ« ligjit” (Galatasve 2:16).

Për t’u shpëtuar dhe çliruar nga mëkati një njeri nuk ka nevojë për ritin e rrethprerjes, ligjet e dietave, apo ndonjë element të Ligjit. Vepra e Krishtit është e mjaftueshme. Edhe pse Ligji është i shenjtë (Romakëve 7:12), askush nuk mund ta zbatojë të gjithin. Ai bën të ditur mëkatin, por nuk e shlyen atë. Vepra shpenguese e Krishtit mund ta bëjë një gjë të tillë dhe Pali shtjellon se Kryqi është i mjaftueshëm. Për ata që përpiqen të detyrojnë Ligjin ndaj individëve Pali jep këtë paralajmërim të fortë:

“Ju qĂ« kĂ«rkoni tĂ« shfajĂ«soheni me anĂ« tĂ« ligjit, jeni ndarĂ« nga Krishti; ratĂ« poshtĂ« nga hiri” (Galatasve 5:4).

Në mënyrë të qartë parimi themelor përtej lirisë është se Krishti çliron dikë nga skllavëria e Ligjit.

TĂ« mos i lihet shkas mishit

Së dyti, liria e vërtetë sipas Dhiatës së Re ka të bëjë me mos lënien shkas të vesit të mishit. Apostulli pohon:

“Sepse ju, o vĂ«llezĂ«r, u thirrĂ«t nĂ« liri; por mos e pĂ«rdorni kĂ«tĂ« liri si njĂ« rast pĂ«r mishin, por, me dashuri t’i shĂ«rbeni njĂ«ri-tjetrit” (Galatasve 5:13).

TĂ« krishterĂ«t duhet tĂ« jenĂ« tĂ« kujdesshĂ«m ndaj natyrĂ«s sĂ« tyre tĂ« rĂ«nĂ« njerĂ«zore, e cila, para kthimit, mbizotĂ«ronte nĂ« jetĂ«t tona. BesimtarĂ«t duhet tĂ« jenĂ« tĂ« zellshĂ«m pĂ«r tĂ« kryqĂ«zuar pĂ«rditĂ« dĂ«shirat e tyre tĂ« mishit. ÇuditĂ«risht, shumĂ« tĂ« krishterĂ« tĂ« rremĂ« duket se kanĂ« njĂ« mendje tjetĂ«r pĂ«r kĂ«tĂ« pikĂ« dhe besojnĂ« me forcĂ« se liria Ă«shtĂ« privilegji pĂ«r tĂ« qenĂ« tĂ« aftĂ« pĂ«rfundimisht pĂ«r tĂ« jetuar ashtu siç dĂ«shiron dikush pa dĂ«nim nga PerĂ«ndia. Ecja e tyre e pĂ«rditshme karakterizohet nga tĂ« jetuarit nĂ« shkujdesje dhe vetĂ«kĂ«naqĂ«si. Duke vajtuar mbi cektĂ«si tĂ« tilla nĂ« kohĂ«n e tij, C.H. Mackintosh (Shkrime tĂ« ndryshme, vĂ«ll. VI) pĂ«rdori termi “lehtĂ«si” pĂ«r tĂ« pĂ«rshkruar praktika tĂ« tilla.

Por ndodh shpesh që njerëzit, kur çlirohen në pamje të parë nga ligjshmëria, bien në të keqen e kundërt të lehtësisë. Kjo mund të dalë nga fakti se doktrinat e hirit merren vetëm intelektualisht, në vend që të veprojnë në shpirt me anë të fuqisë së Frymës së Perëndisë. Një sasi e madhe e të vërtetës ungjillore mund të konsiderohet në një mënyrë shumë të sipërfaqshme, në rastet ku nuk ka patur një vepër të thellë të ndërgjegjes, shkëputje të vërtetë të natyrës, nënshtrim të plotë të mishit në prani të Perëndisë. Kur kemi të bëjmë me këtë rast është e sigurt se do të ketë lehtësi fryme në ndonjë formë apo në ndonjë tjetër. Do të ketë një hapësirë shumë të gjerë të lejuar për mondanësi të llojeve të ndryshme të lirisë dhënë në mënyrë krejt të papërputhshme me Krishterimin praktik. Përveç këtyre gjërave do të shfaqet një dëshirë e mjerueshme e ndërgjegjes në hollësitë praktike të jetës së përditshme: detyra të lëna pas dore, punë e kryer keqas, zotime të papërmbushura besnikërisht, detyra të shenjta të marra me lehtësi, borxhe, zakone të tepruara. Tërë këto gjëra i vënë nën kornizën e lehtësisë dhe këto bëhen, fatkeqësisht, shumë të zakonshme midis profesorëve shumë të lartë të asaj që merr emrin e vërtetë ungjillore.

FatkeqĂ«sisht, ajo qĂ« vajtonte z. Mackintosh pĂ«r shumĂ« vite mĂ« parĂ« Ă«shtĂ« saktĂ«sisht ajo qĂ« shikojmĂ« tĂ« mbizotĂ«rojĂ« nĂ« Krishterimin bashkĂ«kohor. Nxitet qĂ«ndrimi se liria Ă«shtĂ« thjesht çlirimi pĂ«r tĂ« jetuar ashtu siç na pĂ«lqen. NjĂ« shkrimtar e pĂ«rkufizon lirinĂ« si çlirimin “…nga frika e dĂ«nimit para PerĂ«ndisĂ«, nga njĂ« ndĂ«rgjegje tĂ« paditur dhe nga kĂ«rkesat e njerĂ«zve tĂ« tjerĂ«”. Ka njĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« nĂ« kĂ«tĂ« shprehje, por duhet tĂ« kemi kujdes qĂ« tĂ« mos mendojmĂ« se Ă«shtĂ« e tĂ«ra e vĂ«rteta. Kjo Ă«shtĂ« arsyeja se pse kemi nevojĂ« pĂ«r mĂ«simin e plotĂ« tĂ« DhiatĂ«s sĂ« Re mbi lirinĂ«. NdĂ«rsa Shkrimi pohon qartĂ« se “tani, pra, nuk ka asnjĂ« dĂ«nim pĂ«r ata qĂ« janĂ« nĂ« Krishtin Jezus…” duhet tĂ« kujtojmĂ« se i njĂ«jti varg thotĂ« se kjo Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« vetĂ«m pĂ«r ata “qĂ« nuk ecin sipas mishit, por sipas FrymĂ«s” (RomakĂ«ve 8:1).

Duke injoruar kĂ«tĂ« aspekt tĂ« lirisĂ« (qĂ« tĂ« krishterĂ«t nuk duhet t’i lĂ«nĂ« shkas mishit, pĂ«r ta kryqĂ«zojnĂ« atĂ«) Ă«shtĂ« njĂ« goditje vdekjeprurĂ«se e konceptit tĂ« Krishterimit tĂ« vĂ«rtetĂ«. Pjesa mĂ« e madhe e Krishterimit sot mund tĂ« pĂ«rshkruhet me fjalĂ«t e Mackintosh-it se “ka njĂ« hapĂ«sirĂ« shumĂ« tĂ« gjerĂ« tĂ« lejuar pĂ«r mondanĂ«si tĂ« llojeve tĂ« ndryshme”. Kjo Ă«shtĂ« me tĂ« vĂ«rtetĂ« pĂ«r tĂ« ardhur keq. TĂ« mendosh se PerĂ«ndisĂ« nuk i intereson nĂ«se detyrat e shenjta lutja, studimi i BiblĂ«s dhe pjesĂ«marrje nĂ«pĂ«r takime lihen pas dore, Ă«shtĂ« qesharake! A nuk mĂ«rzitet PerĂ«ndia kur futemi menjĂ«herĂ« nĂ« borxhe pĂ«r shkak tĂ« lakmisĂ« sonĂ« nĂ« vend qĂ« tĂ« jetojmĂ« nĂ« sakrificĂ«, apo kur zhytemi nĂ« zakone tĂ« tepruara pĂ«r shkak tĂ« dashurisĂ« sonĂ« pĂ«r botĂ«n dhe kĂ«naqĂ«sitĂ« e saj? Sigurisht qĂ« interesohet! Mos lejo askĂ«nd tĂ« tĂ« mĂ«sojĂ« ndryshe. LehtĂ«sia karakterizonte Krishterimin nĂ« kohĂ«n e Mackintosh-it dhe nuk ka ndryshuar nĂ« kohĂ«n tonĂ«. Duhet tĂ« qajmĂ« thellĂ« pĂ«r gjendjen e KishĂ«s, sepse kjo nuk Ă«shtĂ« liria e vĂ«rtetĂ« e DhiatĂ«s sĂ« Re.

Me pak fjalĂ«, t’i lĂ«sh shkas mishit Ă«shtĂ« skllavĂ«ri, vetĂ«m skllavĂ«ri e njĂ« lloji tjetĂ«r. NĂ« vend tĂ« skllavĂ«risĂ« sĂ« Ligjit njerĂ«zit, qĂ« zhyten nĂ« mishin e tyre, janĂ«, pa e ditur, nĂ«n skllavĂ«rinĂ« e mishit. NĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« lejimi dhe shkujdesja e pafre Ă«shtĂ« njĂ« formĂ« mĂ« vdekjeprurĂ«se e skllavĂ«risĂ«, sepse nuk pranohet si e tillĂ«. MegjithatĂ«, VetĂ« Zoti Jezus tha se “kush bĂ«n mĂ«katin Ă«shtĂ« skllav i mĂ«katit” (Gjoni 8:34). Titit iu tha se tĂ« jetuarit pĂ«r vete Ă«shtĂ« larg Krishterimit tĂ« vĂ«rtetĂ« dhe praktik: “Sepse edhe ne dikur ishim tĂ« pamendĂ«, rebelĂ«, endacakĂ«, robĂ«r tĂ« lakmive tĂ« ndryshme dhe tĂ« qejfeve…” (Titi 3:3). NĂ« fakt njĂ« i krishterĂ« i rremĂ« njihet pikĂ«risht nga lehtĂ«sia. Apostulli Pal kishte pa dyshim kĂ«tĂ« nĂ« mendje kur tha:

“Edhe ata qĂ« janĂ« tĂ« Krishtit e kanĂ« kryqĂ«zuar mishin bashkĂ« me pasionet dhe lakmitĂ« tĂ« tij” (Galatasve 5:24).

Me fjalë të tjera, të krishterët e vërtetë kanë kryqëzuar (koha e shkuar) mishin bashkë me pasionet dhe dëshirat e tij. Edhe pse një besimtar nuk është i pamëkatë as i përsosur në ecjen e tij, ka patur një shkëputje të qartë dhe të përcaktuar nga bota dhe lakmitë e saj. Të thuash se nuk ka një ndryshim të madh midis besimtarit dhe botës do të thotë të mohosh të vërtetën e Dhiatës së Re rreth karakterit të një shpirti të kthyer. Dëgjoni apostullin Pal kur foli se kush ishin armiqtë e kryqit të Krishtit.

“Sepse shumĂ« nga ata, pĂ«r tĂ« cilĂ«t ju kam folur shpesh, edhe tani po jua them duke qarĂ«, ecin si armiq tĂ« kryqit tĂ« Krishtit, dhe fundi i tyre Ă«shtĂ« humbje, perĂ«ndia i tyre Ă«shtĂ« barku dhe lavdia e tyre Ă«shtĂ« nĂ« turp tĂ« tyre; ata mendojnĂ« vetĂ«m pĂ«r gjĂ«rat tokĂ«sorĂ«” (FilipianĂ«ve 3:18,19).

Pali e pa qartë të vërtetën e kryqëzimit për botën kur tha:

“Sa pĂ«r mua, mos ndodhtĂ« kurrĂ« qĂ« unĂ« tĂ« mburrem me tjetĂ«r gjĂ«, veç pĂ«r kryqin e Zotit tonĂ« Jezu Krisht, pĂ«r tĂ« cilin bota Ă«shtĂ« kryqĂ«zuar tek unĂ« edhe unĂ« te bota” (Galatasve 6:14).

Liria e vërtetë është shumë ndryshe nga të menduarit se kemi një privilegj për t’u zhytur në kënaqësitë e botës. Sipas Shkrimit të krishterët janë çliruar nga një skllavëri e tillë në mënyrë që ata të jetojnë tani një jetë bindjeje ndaj Perëndisë.

Liria për të jetuar një jetë që i pëlqen Perëndisë

Kjo na çon në aspektin e fundit të lirisë së Dhiatës së Re. Apostulli thotë:

“Sepse ju, o vĂ«llezĂ«r, u thirrĂ«t nĂ« liri; por mos e pĂ«rdorni kĂ«tĂ« liri si njĂ« rast pĂ«r mishin, por, me dashuri t’i shĂ«rbeni njĂ«ri-tjetrit” (Galatasve 5:13).

Liria e krishterĂ« nĂ«nkupton shĂ«rbim dhe jo egoizĂ«m. Do tĂ« thotĂ« tĂ« vdesĂ«sh dĂ«shirat dhe Ă«ndrrat vetjake, tĂ« kryqĂ«zuarit e mishit dhe brakisjes sĂ« botĂ«s pĂ«r tĂ« ecur ashtu siç eci Ai (1 Gjonit 2:16). Jeta e tij u karakterizua nga dashuria dhe shĂ«rbesa. NĂ« vetĂ«pĂ«rulje Ai la lavdinĂ« e qiellit dhe zbrazi Veten. Duke thĂ«nĂ«: “Jo vullneti im, por i Yti u bĂ«ftĂ«”, Ai mori formĂ«n e njĂ« shĂ«rbĂ«tori dhe e pĂ«ruli veten, duke u bĂ«rĂ« i bindur deri nĂ« vdekje, deri nĂ« vdekjen e kryqit. Ai deshi dhe u shĂ«rbeu njerĂ«zve. Ai deshi dishepujt e Tij dhe lau kĂ«mbĂ«t e tyre (Gjoni 13:1). Ai e deshi kishĂ«n dhe dha jetĂ«n e Vet pĂ«r tĂ« (Efes. 5:5). Apostulli Pal jehon fjalĂ«t e Zotit tonĂ« kur tha se tĂ«rĂ« ligji Ă«shtĂ« pĂ«rmbushur nĂ« njĂ« fjalĂ« tĂ« vetme… Duaje tĂ« afĂ«rmin tĂ«nd porsi vetveten! (Galatasve 5:14). Ne, si dishepujt tĂ« Krishtit, a mund tĂ« bĂ«jmĂ« mĂ« pak?

Pa Krishtin një njeri është skllav i mëkatit (Romakëve 6:17). Me Krishtin një besimtar bëhet një skllav i drejtësisë (Romakëve 6:18). Qëllimi i tij i jetës bëhet për të qenë kripa e tokës, drita e botës, një përfaqësues i Krishtit në tokë që shfaq dashurinë dhe karakterin e Tij. Ashtu siç veproi Mësuesi, edhe ai lë mënjanë vullnetin e tij dhe i nënshtrohet Perëndisë dhe pushtetit të Tij me anë të bindjes së thjeshtë të Fjalës së Tij.

FatkeqĂ«sisht, nĂ« kohĂ«n tonĂ« nxitja pĂ«r bindje ndaj FjalĂ«s sĂ« PerĂ«ndisĂ« barazohet nĂ« mĂ«nyrĂ« rutinĂ« me tĂ« qenit njĂ« “legalist”. Ky Ă«shtĂ« me tĂ« vĂ«rtetĂ« njĂ« koment i trishtueshĂ«m nĂ« gjendjen e Krishterimit. PĂ«r tĂ« ilustruar se sa shumĂ« e pĂ«rhapur Ă«shtĂ« kjo ide le tĂ« lexojmĂ« disa nga librat mĂ« tĂ« shitur tĂ« krishterĂ« pĂ«r tĂ« parĂ« se si kuptohet sot liria. ShumĂ« publikime janĂ« tĂ« mbushura me gabime, ndĂ«rsa tĂ« tjerĂ« e lĂ«nĂ« lexuesin nĂ« pĂ«shtjellim tĂ« plotĂ« pĂ«rsa i pĂ«rket lirisĂ« biblike. PĂ«r shembull, Ă«shtĂ« e lehtĂ« tĂ« shohim se si njĂ« besimtar i pamĂ«suar mund tĂ« mbetet me pĂ«rshtypjen se nuk ka standarde nĂ« FjalĂ«n e PerĂ«ndisĂ« duke lexuar pohimin e mĂ«poshtĂ«m (Charles Swindol, te “The Grace Awakening” [Zgjimi i hirit]):

“Siç e shikoni, PerĂ«ndia nuk shtyp tĂ« krishterĂ« kallĂ«p tĂ« vegjĂ«l nĂ« mbarĂ« botĂ«n nĂ« mĂ«nyrĂ« qĂ« tĂ« gjithĂ« tĂ« mendojmĂ« njĂ«soj, tĂ« dukemi njĂ«soj, tĂ« ngjajmĂ« njĂ«soj dhe tĂ« veprojmĂ« njĂ«soj. Trupi ka larmi! Ne nuk jemi krijuar pĂ«r tĂ« patur tĂ« njĂ«jtin temperament, tĂ« pĂ«rdorim tĂ« njĂ«jtin fjalor, tĂ« kemi tĂ« njĂ«jtĂ«n buzĂ«qeshje tĂ« Ă«mbĂ«l, tĂ« vishemi nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n mĂ«nyrĂ« dhe tĂ« kryejmĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n shĂ«rbesĂ«” (pjerrtĂ«zimi Ă«shtĂ« i autorit).

E pranojmë se ka një farë të vërtete në pohimin e mësipërm. Të kërkosh bindje ndaj standardeve jobiblike (për shembull, të gjithë duhet të vishemi me të zeza) është tepër e gabuar dhe duhet të paditet, jo si legalizëm, por si një nxitje për rregulla të shpikura nga njeriu. Them jo si legalizëm sepse legalizmi biblik është kërkesa e Ligjit të Moisiut përveç veprës së Krishtit për shfajësim. Gjithsecili që vishet me të zeza nuk ka të bëjë fare me Ligjin e Moisiut.

Megjithatë, duhet të pranojmë të metat e pohimit të mësipërm rreth lirisë. Pse mungon ajo? Sepse ka pak ose aspak theksim të aspekteve të tjera të lirisë: të mos i lënit shkas mishit, bindja ndaj Fjalës, etj. Një pohim i tillë i pakualifikuar ka një fuqi të madh për keqdrejtim të disave për të menduar se është e gabuar për këdo të ngulë këmbë në konformitetin ndaj Fjalës. Një gjë e tillë nuk është një e vërtetë e Dhiatës së Re.

Ka standarde në Fjalën e Perëndisë dhe të thuash ndryshe do të thotë të mohosh Krishterimin e vërtetë. Të krishterët do të mendojnë njësoj meqë kanë mendjen e Krishtit (Filip. 2:2). Ata do të vishen dhe do të duken njësoj meqë urdhërohemi të jemi të thjeshtë dhe me hijeshi në dukje (1 Tim. 2:9). Zoti ynë pohoi se goja nxjerr jashtë ç’ka zemra (Mat.12:34), që do të thotë se besimtarët do të ngjajnë gjithashtu njësoj. Të krishterët e vërtetë do të kenë të njëjtin temperament, të njëjtën dashuri, do të kenë të njëjtën buzëqeshje, gëzimin e Frymës dhe do të kryejnë të njëjtën shërbesë pajtimi. Së fundi, do të veprojnë njësoj, jo sipas botës, meqë kanë kryqëzuar mishin e tyre nga pasionat dhe dëshirat e tij.

Duhet të kujtojmë gjithmonë se Perëndia i ka thirrur të krishterët në standarde sa më të larta të mundshme.

“Por ashtu si Ă«shtĂ« i shenjtĂ« ai qĂ« ju thirri, tĂ« jini edhe ju tĂ« shenjtĂ« nĂ« gjithĂ« sjelljen tuaj, sepse Ă«shtĂ« shkruar: ‘Jini tĂ« shenjtĂ«, sepse unĂ« jam i shenjtë’” (1 Pjetrit 1:15,16).

Prandaj, dëshira për t’iu bindur Fjalës së Perëndisë sa më shumë të jetë e mundur nuk është legalizëm. Të vendosësh një hapësirë të madhe midis teje dhe botës duke zbatuar Shkrimin nuk është legalizëm. Nuk është e drejtë të përdorësh termin legalizëm për të dënuar të krishterët që përpiqen të jetojnë jetën e krishterë me anë të parimeve të perëndishme. Pse? Sepse është një keqpërdorim i fjalës dhe një keqinterpretim i gabimit që Pali u drejtohet galatasve (shfajësimi me anë të Ligjit të Moisiut) dhe është një dhunim dhe shthurje e drejtpërdrejtë e frymës dhe mesazhit të përgjegjësisë sonë shkrimore dhe qëndrimi ndaj besimtarëve (Romakëve 14:3-10). Për shembull, nuk është e drejtë të quash si legaliste gratë që besojnë se është e drejtë para Perëndisë të vishen me hijeshi, duke veshur rroba të gjata dhe refuzimi i gurëve të çmuar dhe makiazheve.

Bibla thotë se në ditët e fundit njerëzit do të egoistë, lakmues parash dhe dëfrimdashës më fort se perëndidashës (2 Tim. 3:1-4). I tillë është brezi në të cilin jetojmë. Ajo që ka nevojë brezi ynë nuk është më tepër inkurajim apo shfajësim për të jetuar sipas botës, por zotim ndaj Krishtit. Bibla na paralajmëron të mos përdorim lirinë tonë si një mbulesë për të keqen, meqë duhet të jemi shërbëtorë të Perëndisë:

“Silluni si njerĂ«z tĂ« lirĂ«, por jo duke pĂ«rdorur lirinĂ« si njĂ« pretekst pĂ«r tĂ« mbuluar ligĂ«sinĂ«, por si shĂ«rbĂ«torĂ« tĂ« PerĂ«ndisĂ«” (1 Pjetrit 2:16).

Ky paralajmërim nuk duhet të na shpëtojë pa ia vënë veshin. Duhet të marrim dëshirat dhe pasionet tona të mishit dhe t’i gozhdojmë në Kryq nëse duam të jemi ndjekës të vërtetë të Tij!

PĂ«rfundim

A po ecën me të vërtetë në liri? Atëherë do të sigurohesh për shpëtimin tënd për shkak të asaj që Krishti ka përmbushur në shpengimin se sa për kërkesat e Ligjit të Moisiut. Jeta jote do të jetë krejt ndryshe nga ajo e botës, meqë nuk do t’i lësh shkas mishit, por do ta kryqëzosh përditë. I krishteri i vërtetë do të ketë një jetë të kontrolluar nga dashuria dhe të karakterizuar nga shërbimi si një lajmëtar i Krishtit. Do të përkushtohesh duke i shërbyer vëllezërve dhe motrave të tu në Zotin ndërsa mban barrët e njëri-tjetrit (Galatasve 6:2). Do të përmbushësh ligjin e Krishtit ndërsa lutesh për të tjerët, ndërsa kujdesesh për ta dhe ndërsa u bën të mirë gjithë njerëzve (Galatasve 6:6,10). Një besimtar që ecën në lirinë e vërtetë do të përdorë dhuntinë e tij frymërore për të ndërtuar trupin e Krishtit në dashuri (Efes. 4:16), në vend që të zhytet në pasionet e botës dhe të jetuarit për vete. Fqinji yt do të jetë gjithkush në botë ndërsa shkon me dashuri me anë të Ungjillit.

Politikani i madh misionar, C. T. Studd, në moshën 50 vjeçare, u nis për në brendësi të Afrikës kundër këshillave të doktorëve të tij. Atje ai jetoi dhe predikoi për 20 vjet. Në kohën e nisjes së tij shkroi:

Kur do t’i thotĂ« PerĂ«ndia djallit: “A nuk i ke parĂ« tĂ« krishterĂ«t e sotĂ«m? Ata nuk kĂ«rkojnĂ« mĂ« ar apo kĂ«naqĂ«si, ndere apo qejfe. Prandaj tĂ« krishterĂ«t e Mi do tĂ« derdhin gjakun e tyre pĂ«r hirin dhe çështjen e Birit Tim tĂ« dashur dhe shpĂ«timin e njerĂ«zve mĂ« nĂ« nevojĂ«”.

Po, kur? Nuk do tĂ« ndodhĂ« kurrĂ« nĂ« njĂ« atmosferĂ« lehtĂ«sie dhe vetĂ«kĂ«naqĂ«sie. Do tĂ« ndodhĂ« vetĂ«m nĂ«se jetojmĂ« lirinĂ« tonĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« nĂ« Krishtin. Ashtu si Patrick Henry qĂ« tha: “mĂ« jepni lirinĂ«, pĂ«rndryshe do tĂ« vdes” ndĂ«rsa u ndesh pĂ«r lirinĂ« politike, po kĂ«shtu tĂ« krishterĂ«t u pĂ«rpjekshin me zell dhe mos e konsiderofshin mĂ« pak tĂ« rĂ«ndĂ«sishme lirinĂ« e vĂ«rtetĂ« frymĂ«rore! Lutja jonĂ« qoftĂ«:

O Zot, na jep lirinë e vërtetë të Dhiatës së Re. Lirinë nga skllavëria e Ligjit, lirinë nga skllavëria e unit, mishit, në mënyrë që të të pëlqej Ty. Amen.

Nga George Sturm