jump to navigation

KAPITULLI 12: TĂ‹ MBJELLĂ‹SH ME LOT

Postuar tek: Ndryshoje Botën me anë të Lutjes

“Ata qĂ« mbjellin me lot, do tĂ« korrin me kĂ«ngĂ« gĂ«zimi. VĂ«rtetĂ« ecĂ«n duke qarĂ« ai qĂ« mban farĂ«n qĂ« do tĂ« mbillet, por ai do tĂ« kthehet me kĂ«ngĂ« gĂ«zimi duke sjellĂ« duajt e tij” (Psalmi 126:5-6). LotĂ«t janĂ« tĂ« çmuara nĂ« sytĂ« e PerĂ«ndisĂ« kur derdhen gjatĂ« njĂ« ndĂ«rmjetĂ«simi ose nga gĂ«zimi qĂ« Ai ka pĂ«rmbushur lutjet tona. Biri i PerĂ«ndisĂ« e di çfarĂ« do tĂ« thotĂ« tĂ« qash nĂ« lutje. KujtojmĂ« se vetĂ« Jezusi qau nĂ« Gjetseman ndĂ«rsa luftonte kundĂ«r forcave tĂ« errĂ«sirĂ«s (Hebrenjve 5:7).

SqarojmĂ« se kĂ«tu nuk po flasim pĂ«r lot tĂ« derdhura pĂ«r njĂ« problem vetjak. KĂ«ta lot janĂ« kryesisht mishĂ«rorĂ« dhe shĂ«rbejnĂ« pĂ«r tĂ« ulur tensionin, edhe pse “e qara” ndikon nĂ« mĂ«nyrĂ« positive nĂ« gjendjen e shpirtit tĂ« njĂ« personi tĂ« trishtuar ose me depresion. LotĂ«t qĂ« shoqĂ«rojnĂ« ndĂ«rmjetĂ«simin tonĂ« janĂ« tĂ« mirĂ« dhe nuk duhet tĂ« na vijĂ« turp pĂ«r to. NĂ« fakt, ato i tregojnĂ« PerĂ«ndisĂ« intensitetin e indentifikimit tonĂ« me ata pĂ«r tĂ« cilĂ«t po ndĂ«rmjetĂ«sojmĂ« dhe, pĂ«rveç kĂ«saj, Ă«shtĂ« edhe njĂ« provĂ« qĂ« Fryma e ShenjtĂ« lutet nĂ«pĂ«rmjet nesh.

Kjo ndodh më shpesh kur je vetëm me Perëndinë. Normalisht lutja jonë private mund të jetë më e thellë dhe më e dendur se ajo që bëjmë publikisht. Shiko se mund të qash edhe në thellësinë e shpirtit, edhe nëse asnjë lot nuk lag faqet e tua. Perëndia, mbi të gjitha, shikon zemrën tënde (1 Samuelit 16:7). Lotët, ashtu si dhe fjalët, janë të rëndësishëm, edhe pse Perëndia të sheh dhe të njeh ashtu siç je në të vërtetë (2 Samuelit 7:20; Gjoni 21:17). Perëndia i njeh dëshirat e tua më të thella, më tepër nga sa di t’i shprehësh. Duke u bërë një me ata për të cilët lutesh, tregoje qarjen tënde të përgjërimit ndaj Perëndisë, por mos u përpiq të prodhosh me forcë lot sipërfaqësor: Kjo do të ishte një hipokrizi! Pranoji lotët kur Fryma e Shenjtë t’i jep, por përpiqu të ndjesh, në thellësinë e zemrës, intensitetin e dëshirës që Fryma ndjen.

KUR Ă‹SHTĂ‹ KOHA PĂ‹R TĂ‹ QARĂ‹

Fjala e PerĂ«ndisĂ« na thotĂ« se ka njĂ« kohĂ« pĂ«r tĂ« qarĂ« (Predikuesi 3:4) dhe Ă«shtĂ« koha nĂ« tĂ« cilĂ«n ndĂ«rmjetĂ«sojmĂ« pĂ«r nevojat e tĂ« tjerĂ«ve. Ne qajmĂ« ngaqĂ« bĂ«hemi njĂ«sh me ata qĂ« vuajnĂ« dhe ndĂ«rmjetĂ«sojmĂ« pĂ«r ta. Ne duhet t’i kuptojmĂ« nevojat e tyre mĂ« tepĂ«r se sa t’i akuzojmĂ« dhe dĂ«nojmĂ«. KĂ«shtu, pĂ«r shembull, nĂ« vend qĂ« tĂ« lutemi: “O Zot, fali pĂ«r ftohtĂ«sinĂ« e tyre”, duhet tĂ« lutemi duke thĂ«nĂ«: “Zot , na fal si kishĂ«, sepse jemi tĂ« ftohtĂ«. Na ndihmo tĂ« jemi mĂ« tĂ« dashur, tĂ« lutemi mĂ« shumĂ«, tĂ« jemi mĂ« veprues pĂ«r ty”. NĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ« arrihet indentifikimi nĂ« nevojĂ«. Situata aktuale e botĂ«s kĂ«rkon vajtimin tonĂ«: Ne duhet tĂ« qajmĂ«, sepse njerĂ«zimi ka braktisur PerĂ«ndinĂ«! (Psalmi 9:17). Ata nuk kujdesen pĂ«r ta njohur AtĂ« (RomakĂ«ve 1:28). Ata pĂ«rçmojnĂ« dashurinĂ« dhe durimin e Tij (RomakĂ«ve 2:4). Si rrjedhim janĂ« ngurtĂ«suar nga gjykimi i PerĂ«ndisĂ« dhe korrin atĂ« qĂ« kanĂ« mbjellĂ« (RomakĂ«ve 2:5; Zbulesa 16:21). Ne duhet tĂ« qajmĂ« pĂ«r botĂ«n nĂ« tĂ« cilĂ«n jetojmĂ«: “O Zot, fale brezin tonĂ« rebel!”.

Ne duhet tĂ« qajmĂ« sepse mĂ«kati po shtohet! NjerĂ«zit e kĂ«qinj dhe mashtrues do tĂ« shkojnĂ« keq e mĂ« keq duke gĂ«njyer dhe duke u gĂ«njyer (2 Timoteut 3:13). Lista e mĂ«kateve tek 2 Timoteut 3:2-5 Ă«shtĂ« shumĂ« e dukshme: “…NjerĂ«zit do tĂ« jenĂ« egoistĂ«, lakmues parash, mburravecĂ«, krenarĂ«, blasfemues, tĂ« pabindur ndaj prindĂ«rve, mizorĂ«, tradhtarĂ«, kokĂ«shkretĂ«, fodullĂ«, dĂ«frimdashĂ«s mĂ« fort se perĂ«ndidashĂ«s, tĂ« ashpĂ«r, armiq tĂ« sĂ« mirĂ«s, tĂ« perĂ«ndishĂ«m nĂ« dukje por mohues tĂ« fuqisĂ« sĂ« saj; edhe nga kĂ«ta largohu”. TĂ« gjitha kĂ«to mĂ«kate e kanĂ« ngurtĂ«suar ndĂ«rgjegjen e njerĂ«zve. Terrorizmi, sadizmi dhe krimet e paramenduara kanĂ« arritur pĂ«rmasa tĂ« paimagjinueshme. Lufta po bĂ«het gjithnjĂ« e mĂ« e tmerrshme dhe paqja po zhduket. Njeriu Ă«shtĂ« nĂ« pikĂ«n e vetĂ«shkatĂ«rrimit. Si mundet tĂ« mos qajmĂ« dhe tĂ« mos ndĂ«rmjetĂ«sojmĂ« pĂ«r brezin tonĂ« tĂ« mbrapshtĂ«?

Ne duhet tĂ« qajmĂ«, sepse si kishĂ«, jemi pa jetĂ« dhe fuqi! Ne mund ta falenderojmĂ« PerĂ«ndinĂ« pĂ«r besimtarĂ«t e pĂ«rkushtuar, tĂ« shpĂ«rndarĂ« nĂ« shumĂ« vende tĂ« botĂ«s dhe pĂ«r atĂ« qĂ« Ai bĂ«n nĂ«pĂ«rmjet nesh. Por nĂ« shumĂ« vende kisha kalon njĂ« periudhĂ« me kriza tĂ« mĂ«dha. Ne kemi emrin se jetojmĂ«, por shpesh jemi tĂ« vdekur frymĂ«risht (Zbulesa 3:1). Ne na mungon ajo forcĂ« qĂ« duhet t’i dĂ«shmojmĂ« botĂ«s besimin tonĂ« (2 Timoteut 3:5). Ka shumĂ« moskokëçarje dhe largim nga doktrina e shĂ«ndoshĂ« dhe sektet sa vinĂ« e shtohen (2 Timoteut 4:3-4). ShpeshherĂ« gjendja jonĂ« frymĂ«rore Ă«shtĂ« e njĂ«jtĂ« me atĂ« tĂ« kishĂ«s sĂ« LaodicesĂ«. Ne nuk e vĂ«mĂ« re vaktĂ«sinĂ«, varfĂ«rinĂ« tonĂ« frymĂ«rore, verbĂ«rinĂ« dhe lakuriqĂ«sinĂ« nĂ« sytĂ« e PerĂ«ndisĂ« (Zbulesa 3:17). VetĂ«m njĂ« pĂ«rqindje e vogĂ«l e kishave tĂ« krishtera karakterizohet nga rizgjimi, fitimi i vazhdueshĂ«m i shpirtrave nga ana e shumicĂ«s sĂ« anĂ«tarĂ«ve dhe angazhimi veprues nĂ« veprĂ«n misionare. Ne kemi nevojĂ« tĂ« qajmĂ« pĂ«r veten tonĂ«: “O Zot, na rizgjo akoma!”.

Ne duhet tĂ« qajmĂ«, sepse, si popull i PerĂ«ndisĂ«, jemi frymĂ«risht tĂ« pĂ«rgjumur. “…Dhe kĂ«tĂ« aq mĂ« shumĂ« duhet tĂ« bĂ«jmĂ«, duke ditur kohĂ«n, sepse tanimĂ« erdhi ora tĂ« zgjohemi nga gjumi, sepse shpĂ«timi ynĂ« Ă«shtĂ« mĂ« afĂ«r, se kur besuam. Nata u thye dhe dita u afrua!…” (RomakĂ«ve 13:11,12). PĂ«r ne Ă«shtĂ« turp tĂ« flejmĂ« gjatĂ« korrjes (FjalĂ«t e Urta 10:5). Kemi humbur dĂ«shirĂ«n pĂ«r dĂ«shminĂ« dhe fitimin e shpirtrave, gjĂ« e cila ishte njĂ« karakteristikĂ« e KishĂ«s sĂ« parĂ«. Ne na turbullon mĂ«kati, por nuk e kuptojmĂ« se ka edhe mĂ«kate tĂ« moskryerjes sĂ« detyrĂ«s, si pĂ«r shembull, tĂ« mos bĂ«rit asgjĂ« pĂ«r tĂ« çuar njĂ« shpirt tek Krishti ose tĂ« luturit vetĂ«m pĂ«r veten. PĂ«rpara nesh kemi korrjen mĂ« tĂ« madhe dhe mĂ« tĂ« pasur tĂ« tĂ« gjitha kohrave e, megjithatĂ«, kalojmĂ« njĂ« jetĂ« tĂ« krishterĂ« teorike: e marrim me lehtĂ«si mandatin e ungjillĂ«zimit dhe i shohim misionet, thjesht, si njĂ« “hob”, nĂ« vend qĂ« ta konsiderojmĂ« si detyrĂ«n mĂ« tĂ« rĂ«ndĂ«sishme tĂ« kishĂ«s. PerĂ«ndia na bĂ«ftĂ« tĂ« mallĂ«ngjehemi edhe me lot: “O Zot, mĂ« rizgjo dhe ndiz gjithmonĂ« e mĂ« tepĂ«r entuziazmin nĂ« mua dhe nĂ« kishĂ«n time!”. Ne duhet tĂ« qajmĂ« sepse kthimi i Krishtit Ă«shtĂ« mĂ« afĂ«r dhe detyra jonĂ« nuk Ă«shtĂ« pĂ«rmbushur akoma!

Ka gjasa se një e katërta e popujve të botës nuk e ka dëgjuar kurrë emrin e Jezu Krishtit. Të paktën gjysma e kësaj popullsie nuk do të ishte në gjendje të merrte një vendim të zgjuar për ta pranuar si Shpëtimtar vetjak. Ndoshta të dhënat e ngurta statistikore nuk na çudisin, por është e mira të kujtojmë se çdo numri i korrispondon një individi që do ta kalojë përjetësinë në qiell ose në ferr. Disa vite më parë, kur isha drejtor i një shkolle biblike në Indi, së bashku me studentët e mi, përdorëm një semestër shkollor për të shkuar, qytet më qytet, me lajmin e Ungjillit dhe me literaturë të krishterë. E kishim bërë zakon të qëndronim nëpër fshatra që të kishim lidhje me njerëzit dhe t’u flisnim për Ungjillin.

NjĂ« natĂ«, gjatĂ« njĂ« takimi nĂ« njĂ« fshat, lexova historinĂ« e lindjes sĂ« Jezusit, tek Lluka 2. Sapo fillova tĂ« flisja, njĂ« plak, i ulur nĂ« tokĂ«, mĂ« ndĂ«rpreu me kĂ«tĂ« pyetje: “Sa kohĂ« ka kaluar qĂ« nga ajo ditĂ« e madhe kur lindi Biri i PerĂ«ndisĂ«? I thashĂ« se kishin kaluar rreth dy mijĂ« vjet. Ai m’u drejtua me njĂ« ton akuzues: “Ju thoni se e dini prej dy mijĂ« vjetĂ«sh. Kush e ka mbajtur tĂ« fshehur atĂ« libĂ«r pĂ«r tĂ«rĂ« kĂ«tĂ« kohĂ«?

Si do t’i pĂ«rgjigjeshe ti? NĂ«se do tĂ« bĂ«hej fjalĂ« pĂ«r vĂ«llanĂ« tĂ«nd, çfarĂ« shfajĂ«simi do tĂ« kishe gjetur pĂ«r faktin se nuk i kishe dhĂ«nĂ«, deri mĂ« sot, njĂ« mundĂ«si tĂ« vetme pĂ«r tu shpĂ«tuar? ÇfarĂ« shfajĂ«simi mund t’i paraqesim PerĂ«ndisĂ« pĂ«r paqĂ«ndrueshmĂ«rinĂ« tonĂ« nĂ« lutje? Gjendja e botĂ«s tonĂ« duhet tĂ« na bĂ«jĂ« tĂ« qajmĂ«. NjĂ« nga kujtimet e mia mĂ« tĂ« dashura Ă«shtĂ« ajo e nĂ«nĂ«s time qĂ« qante ndĂ«rsa, çdo ditĂ«, lutej pĂ«r shpĂ«timin e popujve qĂ« akoma nuk ishin tĂ« ungjillĂ«zuara. “O Zot, jepna lotĂ«t ndĂ«rsa lutemi!”.

ATA QĂ‹ QANĂ‹

Jobi thoshte: “A nuk kam qarĂ« vallĂ« pĂ«r atĂ« qĂ« ishte nĂ« fatkeqĂ«si dhe a nuk jam hidhĂ«ruar pĂ«r tĂ« varfĂ«rin (Jobi 30:25). Moisiu qau pĂ«r popullin e tij (Psalmi 69:10). Isaia qau pĂ«r gjendjen e popullit tĂ« tij (Isaia 16:9). PerĂ«ndia i tha mbretit Jozia: “Sepse zemra jote u mallĂ«ngjye dhe ti u pĂ«rule pĂ«rpara Zotit kur dĂ«gjove atĂ« qĂ« kam thĂ«nĂ« kundĂ«r kĂ«tij vĂ«ndi… dhe grise rrobat dhe qave pĂ«rpara meje dhe unĂ« tĂ« dĂ«gjova, tha Zoti” (2 MbretĂ«rve 22:19). Kur Ezdra qau pĂ«r popullin e tij edhe populli filloi tĂ« qajĂ« dhe tĂ« lutej (Ezdra 10:1). Nehemia u ul dhe qau (pĂ«r Jerusalemin), mbajti zi pĂ«r disa ditĂ« me rradhĂ«, agjĂ«roi, dhe u lut pĂ«rpara PerĂ«ndisĂ« sĂ« qiellit (Nehemia 1:4).

Jeremia njihej si “profeti qĂ« qante” pĂ«r shkak tĂ« angazhimit tĂ« madh nĂ« lutje pĂ«r popullin e tij. “PĂ«r plagĂ«n e bijĂ«s sĂ« popullit tim jam i dĂ«shpĂ«ruar, po mbaj zi, jam i tmerruar… Oh sikur koka ime tĂ« ishte njĂ« burim uji dhe sytĂ« e mi njĂ« burim lotĂ«sh nĂ« mĂ«nyrĂ« qĂ« tĂ« mund tĂ« qaja ditĂ« e natĂ« tĂ« vrarĂ«t e bijĂ«s sĂ« popullit tim” (Jeremia 8:21; 9:1). Por nĂ« rast se nuk e dĂ«gjon kĂ«tĂ«, shpirti im do tĂ« qajĂ« nĂ« fshehtĂ«si, pĂ«r shkak tĂ« kryelartĂ«sisĂ« tuaj, sytĂ« e mi do tĂ« qajnĂ« parreshtur dhe do tĂ« derdhin lot”(13:17). “TĂ« derdhin lot ditĂ« e natĂ« sytĂ« e mi pa pushim; sepse bija e virgjĂ«r e popullit tim u godit nga njĂ« fatkeqĂ«si e madhe, nga njĂ« plagĂ« e thellĂ«” (14:17). “SytĂ« e mi konsumohen nga tĂ« qarat, zorrĂ«t e mia drithĂ«rohen, mĂ«lçia ime pĂ«rhapet pĂ«r tokĂ« pĂ«r shkak tĂ« shkatĂ«rrimit tĂ« bijĂ«s sĂ« popullit tim”(Vajtimet 2:11).

“RrĂ«ke uji derdein nga sytĂ« e mi pĂ«r shkatĂ«rrimin e bijĂ«s sĂ« popullit tim. Syri im derdh lot pa pushim, pa ndĂ«rprerje derisa Zoti im tĂ« mos vĂ«shtrojĂ« nga qielli dhe tĂ« mos shikojĂ«. Syri im i sjell dhembje shpirtit tim (3:48-51). Edhe Pali, apostulli i madh, ishte i mĂ«suar me lotĂ«t. “Ju shkrova me shumĂ« lot dhe me pikĂ«llim tĂ« madh…” (2 Korintasve 2:4). “…Ju e dini dita e parĂ« qĂ« hyra nĂ« Azi si kam jetuar midis jush pĂ«r tĂ« gjithĂ« kĂ«tĂ« kohĂ« duke i shĂ«rbyer Zotit me gjithĂ« pĂ«rulĂ«si e me shumĂ« lot e me prova qĂ« m’u bĂ«nĂ« nga tinĂ«zitĂ« e Judenjve (Veprat e Apostujve 20:18,19). “Prandaj rrini zgjuar dhe mbani mend se pĂ«r tre vjet me radhĂ«, ditĂ« e natĂ« nuk pushova kurrĂ« tĂ« paralajmĂ«roj secilin me lot!” (Veprat e Apostujve 20 :31).

PERĂ‹NDIA NA NXIT TĂ‹ LUTEMI ME LOT

NĂ«pĂ«rmjet profetit Joel PerĂ«ndia nxit: “Kthehuni tek unĂ« me gjithĂ« zemrĂ«n tuaj me agjĂ«rime, me lot dhe me vajtime (Joeli 2:12). Ai nxit pĂ«rgjegjĂ«sit tĂ« luten me lot pĂ«r popullin: “Fale, o Zot, popullin tĂ«nd, sepse do tĂ« thonĂ« midis popujve: Ku Ă«shtĂ« PerĂ«ndia i tyre?” (2:17). PerĂ«ndia njeh dhe regjistron lutjet tona: “Vendosi lotĂ«t e mia nĂ« calikun tĂ«nd, a nuk i ke regjistruar nĂ« librin tĂ«nd” (Psalmi 56:8). Koha jonĂ« Ă«shtĂ« e ngjashme me atĂ« qĂ« duhej tĂ« pĂ«rballonte Isaia: “Zoti, Zoti i ushtrive, ju thirri qĂ« tĂ« qani” (Isaia 22:12). Efekti i lutjes nuk varet nga lotĂ«t, por nga njĂ« “zemĂ«r e thyer dhe e penduar” (Psalmi 51:17). TĂ« qĂ«ndrosh i pandjeshĂ«m dhe tĂ« lutesh vetĂ«m rastĂ«sisht, ndĂ«rsa bota po shkon drejt humbjes, Ă«shtĂ« krim frymĂ«ror. Duhet tĂ« jemi si Krishti, domethĂ«nĂ« tĂ« qajmĂ« pĂ«r ata qĂ« qajnĂ« dhe tĂ« kemi dhembshuri ndaj atyre qĂ« janĂ« tĂ« munduar, tĂ« lidhur dhe tĂ« shkatĂ«rruar nga mĂ«kati (RomakĂ«ve 12:15).

Për të krishterin lutja nuk është luks apo argëtim, por bën pjesë në punën normale për mbretërinë e Perëndisë. Të lutesh do të thotë të bashkohesh me zemrën e dhembshur të Atit, të kryepriftit Jezu Krisht dhe të Frymës së Shenjtë, i cili ndërmjetëson, duke marrë pjesë në kujdesin e dashur të Perëndisë për njerëzit.

TĂ« lutesh me lot do tĂ« thotĂ« tĂ« bĂ«sh njĂ« investim tĂ« pĂ«rjetshĂ«m dhe tĂ« mbjellĂ«sh pĂ«r korrjen e pĂ«rjetshme. AsnjĂ« lot i derdhur nĂ« njĂ« ndĂ«rmjetĂ«sim tĂ« zjarrtĂ« nuk do tĂ« harrohet nga PerĂ«ndia. NdĂ«rmjetĂ«simi i lagur nga lotĂ«t e tu Ă«shtĂ« njĂ« nga format mĂ« tĂ« frytshme tĂ« lutjes. Ashtu siç Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« se PerĂ«ndia Ă«shtĂ« nĂ« qiej, “ata qĂ« do tĂ« mbjellin me lot do tĂ« korrrin me kĂ«ngĂ« gĂ«zimi. VĂ«rtetĂ« ecĂ«n duke qarĂ«, ai qĂ« mban farĂ«n qĂ« do tĂ« mbillet, por ai do tĂ« kthehet me kĂ«ngĂ« gĂ«zimi duke sjellĂ« duaj e tij (Psalmi 126:5,6).