jump to navigation

Pendimi dhe besimi

Postuar tek: TĂ« Lindur SĂ«risht

Kështu, cilat janë kushtet që i ka vendosur Perëndia për realizimin e efektshëm të këtij mesazhi për rilindjen në jetën e një njeriu? Çfarë duhet të bëjë njeriu që në jetën e tij të ndodhin ndryshimet e sipërpërmendura? Ç’kushte duhet të plotësojë ai që ta fitojë këtë natyrë të re në zemër dhe ta shohë thyerjen e pushtetit të mëkatit në jetën e tij? Ky kapitull merret me shqyrtimin e dy kushteve që duhet të plotësohen për këtë gjë.

Dhiata e Re na e bën të qartë se ka dy gjëra themelore që duhet t’i kërkojmë në jetën e atyre që quhen besimtarë në Jezu Krishtin. Këto janë pendimi ndaj Perëndisë dhe besimi në Zotin Jezu Krisht (Veprat 20,21). Të dyja këto janë thelbësore për të pasur një realizim të plotë të mesazhit të Ungjillit në jetën e njeriut.

Nevoja për besim

Kushti i parë që ne duhet ta plotësojmë, para se Ungjilli të ketë efektet e tij në jetën tonë, është ta besojmë Ungjillin. Kjo, sigurisht, që është diçka e thjeshtë dhe e kuptueshme. Në qoftë se nuk e besojmë Ungjillin, natyrisht që ai nuk do të ketë asnjë efekt ndaj nesh.

Por çfarë nënkuptojmë saktësisht kur themi se një njeri duhet të besojë Ungjillin dhe Jezu Krishtin? Cili është të besuarit e vërtetë? Mos do të thotë kjo që dikush mund të thotë se beson në Krishtin dhe pastaj t’i largohet e ta bëjë jetën ashtu si i pëlqen atij? A është ai besimtar i vërtetë? A është e mundur që një njeri të besojë vërtet në Jezuin dhe që ky besim të mos ketë efekt në jetën e tij?

Fjala greke qĂ« pĂ«rdoret nĂ« DhiatĂ«n e Re dhe qĂ« pĂ«rkthehet “besoj” Ă«shtĂ« pisteuo. Ajo do tĂ« thotĂ« tĂ« besosh, tĂ« jesh i bindur pĂ«r…, tĂ« vendosĂ«sh besimin tek…, nĂ«nkupton pĂ«rkushtim ndaj…dhe mbĂ«shtetje tek…nĂ« vend tĂ« njĂ« besimi thjesht mendor.

KĂ«shtu pra, nuk e kemi fjalĂ«n vetĂ«m pĂ«r njĂ« besim mendor, kur dikush i kupton faktet e Ungjillit nĂ« mendjen e tij por jo nĂ« zemrĂ«n e tij. EshtĂ« njĂ« e vĂ«rtetĂ« e trishtueshme qĂ« njĂ« person mund tĂ« kuptojĂ« çdo tĂ« vĂ«rtetĂ« tĂ« BiblĂ«s nĂ« mendjen e tij dhe prapĂ«seprapĂ« tĂ« mos e ketĂ« aspak pĂ«rvojĂ«n e rilindjes nĂ« zemrĂ«n e tij. KĂ«shtu, edhe pse ai “beson”, Ungjilli nuk ka asnjĂ« efekt nĂ« jetĂ«n e tij.

Këtu e kemi fjalën për një besim që njeriu jo që e ka vetëm në mendjen e tij, por edhe që e ka pranuar me gjithë zemër dhe të cilit i nënshtrohet me tërë qenien e tij. Ai është një besim veprues e aktiv, një besim praktik, që ka të bëjë me realitetin e jetës së përditshme të njeriut. Jo një besim ndaj Perëndisë vetëm kur gjithçka shkon në rregull, pa asnjë problem, por një besim ndaj Tij edhe kur të jetuarit bëhet i vështirë dhe plot probleme reale e praktike. Dhe, vërtet, në vështirësi të tilla besimi i vërtetë as epet dhe as thyhet si besimi i rremë. Por në fakt forcohet dhe rritet ndërsa njeriu zbulon më tepër nga dashuria dhe besnikëria e Perëndisë gjatë këtyre sprovave. Ai është një besim që mund të jetojë në këtë botë dhe të mposhtë e kapërcejë çfarëdo lloj sfide të cilën e lejon Perëndia me urtësinë e Tij.

Shpëtimtar dhe Zot

Ne duhet tĂ« mos harrojmĂ« gjithashtu se tek kush besojmĂ«, d.m.th. Ă«shtĂ« e nevojshme qĂ« tĂ« kuptojmĂ« se kush Ă«shtĂ« Jezui. ShumĂ« herĂ« (me tĂ« drejtĂ«) ai predikohet si ShpĂ«timtari i botĂ«s, fakt ky qĂ« Ă«shtĂ« i vĂ«rtetĂ«. SidoqoftĂ«, a nuk Ă«shtĂ« njĂ«kohĂ«sisht edhe Zot Ai? NĂ« qoftĂ« se e kemi pranuar AtĂ«, mos vallĂ« e kemi pranuar vetĂ«m si ShpĂ«timtarin tonĂ«, apo e kemi vĂ«nĂ« edhe nĂ« vendin e duhur si Zotin e ZotĂ«ruesin e jetĂ«s sonĂ«? Ne e pranojmĂ« AtĂ« si ShpĂ«timtarin qĂ« na çliroi nga mĂ«kati, por a jemi gati tĂ« biem nĂ« gjunjĂ« para Tij, t’i dorĂ«zojmĂ« Atij gjithçka dhe ta ndjekim çdo ditĂ« tĂ« jetĂ«s sonĂ«? FjalĂ«t e para tĂ« Jezuit ndaj dishepujve tĂ« Tij nuk ishin: “Besoni tek unĂ«!” por “Ejani pas meje!” dhe fjalĂ«t e Tij tĂ« fundit para se tĂ« ngrihej nĂ« qiell nuk ishin: “Shkoni predikoni dhe bĂ«ni qĂ« njerĂ«zit tĂ« besojnĂ« tek unĂ«!” por “Shkoni dhe bĂ«ni dishepuj!”.

Eshtë më se e qartë dhe s’ka diskutim që, për të pasur një efekt të plotë të mesazhit të Ungjillit në jetën e individit, Jezui duhet të jetë Zoti i jetës së tij. Ne duhet t’ia dorëzojmë plotësisht veten Atij. Tek Romakët 12,1-2 lexojmë këto fjalë që na thotë apostull Pali: O vëllezër, po ju bëj thirrje, nëpërmjet dhembshurisë së Perëndisë, ta paraqisni trupin tuaj si fli të gjallë, të shenjtëruar, të pëlqyer te Perëndia, që është shërbesa juaj e mençur. Dhe mos u konformoni me këtë botë, por transformohuni me anë të ripërtëritjes së mendjes suaj, që të provoni cili është i miri, i pëlqyeri, dhe i përsosuri vullnet i Perëndisë.

Vetëm kur jeta e një njeriu është vërtet i dorëzuar dhe i nënshtruar ndaj Zotit, atëherë mund të shihet lavdia e Perëndisë në jetën e këtij njeriu si kurrë më parë. Atëherë Perëndia është i lirë të punojë plotësisht për t’i përmbushur qëllimet dhe vullnetin e Tij në jetën dhe karakterin e njeriut.

Nevoja për pendimin

NjĂ« nga problemet qĂ« po e moleps KishĂ«n e Jezu Krishtit nĂ« ditĂ«t e sotme dhe qĂ« rezulton nĂ« njĂ« cektĂ«si tĂ« madhe nĂ« jetĂ«n e atyre qĂ« e deklarojnĂ« veten pĂ«r besimtarĂ« Ă«shtĂ« fakti qĂ« mesazhi “Pendohuni dhe besoni!” shpesh po ndryshohet nĂ« “VetĂ«m besoni!” PĂ«r arsye nga mĂ« tĂ« ndryshmet, duket se mesazhi pĂ«r pendimin prej mĂ«kateve nuk bĂ«het i qartĂ« dhe kthehet shpesh vetĂ«m nĂ« njĂ« shtojcĂ« ose edhe lihet fare mĂ«njanĂ«. SidoqoftĂ«, shohim se pendimi ishte guri i qoshes nĂ« mesazhin e Gjon PagĂ«zorit (Luka 3,3, Mat. 3,2), nĂ« atĂ« tĂ« vetĂ« Zotit Jezu (Mat. 4,17), tĂ« apostull Pjetrit (Vep. 2,38) si dhe tĂ« apostull Palit (Vep. 17,30). Mesazhi biblik Ă«shtĂ«: “Pendohuni dhe besoni!” - TĂ‹ DYJAT.

NĂ« qoftĂ« se predikojmĂ« njĂ« mesazh tĂ« tillĂ« si “vetĂ«m besoni”, Ă«shtĂ« mjaft e lehtĂ« tĂ« mbledhim turma njerĂ«zish pĂ«r tĂ« na dĂ«gjuar dhe mbase edhe pĂ«r tĂ« pasur njĂ« reagim ndaj mesazhit. Ky lloj mesazhi nuk u kĂ«rkon njerĂ«zve asgjĂ« dhe pĂ«rtypet mjaft kollaj prej tyre, por ka njĂ« efekt tĂ« vogĂ«l nĂ« ta. Mesazhi i PerĂ«ndisĂ« Ă«shtĂ« pendohuni ashtu si dhe besoni. NĂ« fakt, ashtu si thotĂ« Pali tek Veprat 17,30, PerĂ«ndia urdhĂ«ron cilindo nga njerĂ«zit, kudo qĂ« tĂ« jenĂ«, tĂ« pendohen. Mesazhi “vetĂ«m besoni” nuk Ă«shtĂ« Ungjilli i vĂ«rtetĂ«! VetĂ« Zoti Jezu Krisht nuk pati frikĂ« t’ua bĂ«nte njerĂ«zve tĂ« vĂ«shtirĂ« tĂ« ndjekurit e Tij.

KĂ«shtu pra, çfarĂ« Ă«shtĂ« pendimi? Fjala greke metanoein, qĂ« e pĂ«rdor Bibla, do tĂ« thotĂ« “ndryshim i mendjes dhe i synimit, kthim dhe ecje nĂ« drejtimin e kundĂ«rt”. KĂ«shtu njeriu pendohet kur vendos qĂ« tĂ« mos vazhdojĂ« mĂ« nĂ« rrugĂ«n nĂ« tĂ« cilĂ«n ecĂ«n bota apo nĂ« tĂ« cilĂ«n ka ecur mĂ« parĂ«, por nĂ« rrugĂ«n e PerĂ«ndisĂ«. PĂ«rsĂ«ri, ky nuk Ă«shtĂ« vetĂ«m njĂ« vendim mendor, por njĂ« veprim i vullnetit, veprim qĂ« rrjedh si pasojĂ« e njĂ« dĂ«shire tĂ« brendshme tĂ« zemrĂ«s. EshtĂ« diçka qĂ« njeriu e bĂ«n me gjithĂ« qenien e tij. Ai nuk dĂ«shiron mĂ« tĂ« vazhdojĂ« nĂ« rrugĂ«n ku ecĂ«n bota dhe vendos me gjithĂ« qenien e tij se qĂ« kĂ«tej e tutje do tĂ« ecĂ« nĂ« rrugĂ«n e PerĂ«ndisĂ«. Siç e shprehu edhe djali plĂ«ngprishĂ«s: “Do tĂ« çohem e do tĂ« shkoj tek im atĂ«…”

Pendimi nuk është një vendim që merret vetëm një herë dhe gjithçka mbaron. Ai është një proces i vazhdueshëm që vepron në jetën e përditshme të njeriut. Të larguarit prej mëkatit dhe të çliruarit prej pushtetit të tij është diçka që duhet mësuar. Kjo është diçka që nuk ndodh menjëherë sapo fillon njeriu të besojë në Jezu Krishtin. Prandaj flasim edhe për të jetuarit në pendim dhe besim.

Në qoftë se njeriu nuk është penduar vërtet prej mëkatit, atëherë sigurisht që do të vazhdojë në mëkat. Ai nuk do të heqë dorë prej tij, kurrë nuk do të çlirohet prej tij dhe kështu mëkati do të vazhdojë ta mbajë nën zgjedhë dhe ta kontrollojë jetën e tij; njeriu do të vazhdojë t’i ndjekë rrugët e filozofitë e kësaj bote dhe kurrë nuk do të jetë i lirë ta ndjekë Krishtin; çdo dëshirë e tij për t’i ndjekur rrugët e Perëndisë do të mbytet nga dëshira për mëkatin (dhe sigurisht që mëkati do të triumfojë gjithmonë!). Ai do të rrëshqasë gjithmonë e vazhdimisht pas deklaratës së tij se është besimtar apo pas çdo ripërkushtimi të jetës së tij ndaj Krishtit. Nuk ka kthim të vërtetë dhe të plotë në besim në qoftë se nuk ka pendim.

NĂ« qoftĂ« se e dĂ«shirojmĂ« suksesin e Ungjillit, nĂ« qoftĂ« se duam qĂ« t’i shohim njerĂ«zit tĂ« bĂ«hen besimtarĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« tek tĂ« cilĂ«t tĂ« jetĂ« duke u formuar natyra e Krishtit, atĂ«herĂ« le tĂ« predikojmĂ« me guxim mesazhin e BiblĂ«s: “pendohuni dhe besoni“.