jump to navigation

Pyetje lidhur me profetësinë e Muhamedit

Postuar tek: Muhamedi Profet

Në këtë pjesë jemi duke pyetur nëse Muhamedi mund të kualifikohet si profet i vërtetë i Perëndisë. Ne i parashtruam pozicionet muslimane që ai mund të jetë për shkak të dëshmisë natyrore dhe prejardhjes së tij profetike gjatë fëmijërisë së tij të hershme, për shkak të faktit që ai dha Kuranin megjithëse ishte analfabet, dhe për shkak se të dyja profecitë e tij, dhe mrekullitë, drejtoheshin tek prejardhja e tij profetike. Pasi prezentuam kundërshtimet ndaj të gjitha këtyre pozitave ne vazhduam me katër kriteret tona, të marra nga shkrimet, për të siguruar çfarë Perëndia konsideron cilësitë e postit të një profeti, dhe këto ishin që ai duhet të jetë lindur në një klan profetësh, që ai duhet të fliste në emër të Jahveh, që mesazhi i tij duhet të konfirmohet tek zbulesat e mëparshme, dhe që parashikimi i tij duhet të jetë i verifikueshëm.

Ne përfundojmë që Muhamedi nuk mund të kualifikohej në ndonjë nga këto katër kategori. Tani e marrim të njëjtin argument më tej, dhe bëjmë disa pyetje shqetësuese nëse Muhamedi mund të kualifikohet për të qenë një profet i vërtetë i Perëndisë, jo vetëm për arabët, por edhe për tërë botën. Ne fillojmë atëherë me të vetmen pikë. A ishte thirrur Muhamedi për të qenë një profet për tërë botën, apo thirrja e tij ishte e kufizuar vetëm për atë të Arabisë?

1. A ishte Muhamedi një profet i veçantë apo universal?

Kur ne e lexojmë Kuranin hasim se Muhamedi e kuptonte veten e tij së pari si të ishte një lajmëtar i Arabisë në vargun e profetëve biblik. Është e dukshme nga këto pasazhe në Kuran që ai konsideron se detyra e tij ishte ajo e të sjellurit të të njëjtit mesazh i cili mund të gjendet në Bibël, por tani brenda gjuhës arabe. Tevrati ishte libri i hebrenjve, Inxhili një libër për të krishterët, dhe tani Kurani ishte një libër për arabët. Ky ishte kuptimi i tij i mëhershëm. Le t’i shikojmë disa nga suret e hershme të cilat duket sikur tregojnë që detyra specifike e Muahmedit ishte thjesht të paralajmëronte, dhe në të njëjtën kohë të zbulonte fjalën e Allahut në gjuhën arabe.

Sura 2: 119: “Me tĂ« vĂ«rtetĂ«, ne tĂ« kemi dĂ«rguar ty nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«n si njĂ« prurĂ«s i lajmeve tĂ« gĂ«zueshme dhe njĂ« paralajmĂ«rues: por tek ty asnjĂ« pyetje nuk do tĂ« bĂ«het nga ShoqĂ«ruesit e Zjarrit qĂ« FlakĂ«ron”.

Sura 4:14: “Ne dĂ«rguam njĂ« apostull me pĂ«rjashtim (pĂ«r tĂ« mĂ«suar) nĂ« gjuhĂ«n e njĂ«rĂ«zve tĂ« tij, nĂ« mĂ«nyrĂ« pĂ«r t”i bĂ«rĂ« gjĂ«rat tĂ« qarta atyre.”

Sura 17:93 “Thuaj:” Lavdi Zotit tim! A jam unĂ« diçka pĂ«rveç se njĂ« njeri, njĂ« Apostull?”

Sura 26:195,196: “NĂ« gjuhĂ«n e kthjelltĂ« arabe. Pa dyshim ajo Ă«shtĂ« shpallur nĂ« librat mistik tĂ« njerĂ«zve tĂ« mĂ«parshĂ«m.”

Sura 27:91: “Sa pĂ«r mua, unĂ« jam urdhĂ«ruar pĂ«r t”i shĂ«rbyer Zotit tĂ« kĂ«tij qyteti, Atij qĂ« e ka shenjtĂ«ruar dhe tĂ« Cilit i pĂ«rkasin tĂ« gjitha: dhe unĂ« jam urdhĂ«ruar tĂ« jem nga ata tĂ« cilĂ«t pĂ«rkulen nĂ« Islam ndaj vullnetit tĂ« Allahut”.

Sura 42:7: “prandaj ju kemi dĂ«rguar nga frymĂ«zimi juve njĂ« Kuran arab: qĂ« ju tĂ« mund tĂ« paralajmĂ«roni NĂ«nĂ«n e Qyteteve dhe tĂ« gjithĂ« rreth saj”.

Sura 43:3: “Ne e kemi bĂ«rĂ« atĂ« njĂ« Kuran nĂ« arabisht, qĂ« ju tĂ« mund tĂ« jeni nĂ« gjendje tĂ« kuptoni (dhe mĂ«soni diturinĂ«)”.

Sura 46:12: “Dhe pĂ«rpara kĂ«tij, ishte libri i Moisiut, si njĂ« udhĂ«heqje dhe mĂ«shirĂ«, dhe ky libĂ«r e konfirmon atĂ« nĂ« gjuhĂ«n arabe, pĂ«r tĂ« kĂ«shilluar tĂ« padrejtĂ«t, dhe Lajmin e GĂ«zueshĂ«m atyre qĂ« bĂ«jnĂ« mirĂ«”.

Ndërsa vazhdojmë nëpërmjet Kuranit ne gjejmë që kjo pozitë ndryshon. Ai bëhet jo vetëm një profet për arabët, më thjesht një Kuran arab, por e zgjeron këtë ide tani për t’u bërë një profet universal dhe si përfundim profeti i të gjithë njerëzve.

Sura 33:40: “Muhamedi nuk Ă«shtĂ« ati i ndonjĂ«rit prej njerĂ«zve tĂ« juaj, por ai Ă«shtĂ« Apostulli i Allahut, dhe vula e profetĂ«ve, dhe Allahu ka njohuri tĂ« plotĂ« pĂ«r tĂ« gjitha gjĂ«rat”.

Sura 34:28: “Ne nuk tĂ« kemi dĂ«rguar ty; por si njĂ« LajmĂ«tar tek njerĂ«zit, pĂ«r t’u dhĂ«nĂ« atyre lajmet e gĂ«zueshme, dhe pĂ«r t’i paralajmĂ«ruar ata (kundĂ«r mĂ«katit), por shumĂ« prej tyre nuk do tĂ« kuptojnĂ«.”

NdĂ«rsa nĂ« MekĂ«, mĂ« sĂ« paku, ku suret e hershme tĂ« pĂ«rmendura mĂ« sipĂ«r ishin shkruar, Muhamedi e konsideronte veten e tij si njĂ« paralajmĂ«rues tĂ« popullit arab. Kjo pozitĂ« kundĂ«rshton shpalljen nga myslimanĂ«t e sotĂ«m qĂ« Muhamedi ishte gjithmonĂ« njĂ« i DĂ«rguar universal pĂ«r tĂ« gjithĂ« njerĂ«zit nĂ« tĂ« gjitha kohĂ«rat. Termi “Kurani Arab” (nĂ« suret 42:7; 43:3 dhe 46:12- e sipĂ«r) dukshĂ«m presupozojnĂ« qĂ« ishte tĂ« paktĂ«n njĂ« Kuran tjetĂ«r. Kjo mĂ« tepĂ«r Ă«shtĂ« duke iu referuar me shumĂ« mundĂ«si “Kuranit” grek dhe hebre (tĂ« cilat janĂ« BesĂ«lidhja e Re dhe e VjetĂ«r).

MyslimanĂ«t nuk do tĂ« thonin qĂ« ato janĂ« çvlerĂ«suar nga Kurani arab, por mĂ« tepĂ«r janĂ« konfirmuar nga ai. Gjendet njĂ« problem gjithsesi. NjĂ« Kuran arab nuk ishte pĂ«rmendur nĂ« “librat mistik tĂ« njerĂ«zve tĂ« mĂ«parshĂ«m” (sura 26:196). PĂ«r tĂ« thĂ«nĂ« mĂ« tĂ« paktĂ«n, nuk gjendet ndonjĂ« libĂ«r i mundshĂ«m sot i cili flet pĂ«r kĂ«tĂ« “Kuran arab” nĂ« dallim me “KuranĂ«t” e mĂ«parshĂ«m. As nuk Ă«shtĂ« njohur nĂ« kohĂ«n e Muhamedit, pasi ne kemi shumĂ« dorĂ«shkrime nĂ« zotĂ«rimin tonĂ« me tĂ« cilat vĂ«rtetojmĂ« nĂ«se njĂ« lajmĂ«rim i tillĂ« ka qenĂ« bĂ«rĂ«. KĂ«shtu, si fillim Muhamedi ishte vetĂ«m njĂ« lajmĂ«tar pĂ«r popullin arab.

Ai pa politeizmin i cili ishte i përhapur në Arabi, dhe kërkoi ta çrrënjoste atë me mesazhin që ai po merrte nëpërmjet engjëllit Gabriel. Pse atëherë, ai u bë i përgjithshëm? Ka nga ta që besojnë që kjo ndoshta erdhi nga suksesi i tij në fushëbeteja. Pasi dominimi i tij u rrit, kështu dhe autoriteti i tij mbi popujt të cilët nuk ishin arabë. Me fjalë të tjera, mesazhi i tij supernatyror monoteist, duhet të mbajë ritmin me realitetin natyror politeist. Sura 33:40 dhe 34:28 i siguruan atij autoritetin për ta bërë këtë.

Një skenar më shumë i ngjashëm është ai i redaktuesve të vonshëm të Kuranit duke i imponuar këtë zbatim të përgjithshëm mbi Muhamedin, menjëherë pasi kufijtë e islamit kishin arritur përtej Arabisë. Pa i çrrënjosur suret të cilat flisnin për këtë mision të veçantë arab, ata thjesht ia imponuan këtë kategori të re, duke iu adresuar ligjit të shfuqizimit të sureve të mëparshme.

2. A ishte Muhamedi një profet i hebrenjve?

Pyetja e dytë e cila ne pyesim është nëse Muhamedi ishte një profet për hebrenjtë? Në Medinë ishte një numër grupesh hebreje të quajtura kahinan. Ata ishin banorët më të pasur të Medinës dhe jetonin nëpër kala të fortifikuara që rrethonin qytetin. Gjendeshin tri fise përbërëse që jetonin në Medinë (sipas traditës muslimane): Kaynuka, al-Nadir, dhe Kurajza. Të gjthë këta kishin marrëdhënie të mira me hebrenjtë e veriut (veçanërisht Kahajbar). Gjatë vitit të parë në Medinë Muhamedi i kushtoi vëmendje të konsiderueshme banorëve hebrenj, duke e përshkruar veten si profetin e tyre, i cili mund të vendoset në vijën e gjatë të profetëve.

Për të kënaqur ata, ai adoptoi shumë prej vëzhgimeve të tyre fetare. Disa prej tyre ishin:

  1. mbajtja e të 10-ës së Muharremit si ditë agjërimi, e ngjashme më agjërimin Jom Kippur;
  2. kryerja e 3 ditëshit të lutjes rituale (përballë dy salateve të mbajtura nga Muhamedi përpara Hixhrës, ndërsa ishte akoma në Mekë);
  3. shërbesa javore e adhurimit e komunitetit në mbasditet e të premteve (e ndjekur nga e shtuna hebreje e përgatitjes).
  4. Kjo gjithshtu ka kuptim të njëjtë qëkur e premtja ishte ditë tregu, dita kur një numër i madh njerëzish do të kishin qenë në Medinë.
  5. Dhe si përfundim, Muhamedi përvetësoi Kiblën me fytyrë nga veriu, praktika e të drejtuarit nga Jerusalemi kur luteshin.

Shpejt u bĂ« e qartĂ«, gjithsesi, qĂ« hebrenjtĂ« e MedinĂ«s nuk do tĂ« pranonin shpalljen e Muhamedit ndaj prejardhjes sĂ« profetĂ«risĂ«. Kishte njĂ« numĂ«r arsyesh, tĂ« cilat ne mund t’i gjejmĂ« nĂ« suren 17:90-93. HebrenjtĂ« nuk do tĂ« pranonin njĂ« profet arabfolĂ«s. Ata kurrĂ« nuk e kishin pranuar Jezusin si profet, dhe ai ishte njĂ« hebre, ndĂ«rsa vetĂ«m se fliste aramaishten! KĂ«shtu pse duhet ta ndĂ«rronin tani? KĂ«rkesa e tyre primare, siç ne e nxjerrim nga sura 17, ishte qĂ« Muhamedi iu prezentua atyre me pak mrekulli “tĂ« tepĂ«rta”.

Në suren 3:183 dhe 184 hebrenjtë kërkojnë për një shenjë të ngjashme më atë të Elisë si provë për prejardhjen e profetërisë së tij. Muhamedi përgjigjet që ai gjithmonë ka qenë rruga me profetët e mëparshëm. Në suren 2:118-119; 6:37,124; 13:7; 17;59 hebrenjtë gjithashtu kërkojnë për një shenjë, së cilës Muhamedi i përgjigjet që vetëm nëse një shenjë do t’i ishte dhënë, si ato të profetëve të hershëm, ata nuk do ta besonin atë.

Që kurse Muhamedi nuk i aftësoi ata me një shenjë, hebrenjtë refuzuan ta pranojnë atë si profet. Kundërshtimi i hebrenjve të Medinës ndaj Muhamedit duket të ketë pasur një ndikim domethënës në formimin e islamit, sepse ishte saktësisht në atë kohë dhe me sa duket në përgjigjen direkte të tij ndaj mohimit të hebrenjve që komuniteti i sapolindur mysliman mori një karakter të theksuar nacionalist nëpërmjet adoptimit të elementeve të shumëanshme nga adhuruesit e lashtë arabë. Kjo ndodhi në vitin e 2 të hixhrës, dhe ishte shquar nga ndryshimi i drejtimit të kiblës. Në vend që të kthente fytyrën nga Jerusalemi, lutjet tani duhet të mbarteshin duke u drejtuar nga Meka. Këtu ne gjejmë një ndërprerje me rrënjët hebreje të Muhamedit, dhe një shpallje simbolike që islami tani duke u kuturisur në rrjedhën arabe.

Ky nacionalizim i islamit i dha Muhamedit njĂ« lloj legjitimiteti dhe e zgjeroi autoritetin e tij nĂ« sytĂ« e botĂ«s arabe. NĂ« vend tĂ« adhurimit dhe adoptimit tĂ« njĂ« zoti tĂ« huaj i cili kishte qenĂ« çështja pĂ«r mĂ« tĂ« shumtĂ«n e historisĂ« sĂ« tyre paraislamike, Muhamedi tani mund tĂ« ofronte njĂ« zot universal tĂ« pranuar, i cili ishte veçanĂ«risht i pĂ«rshtatur ndaj komunitetit vendĂ«s. Kjo jo vetĂ«m qĂ« lĂ«vizi statusin pĂ«r njerĂ«zit arabĂ«, besnikĂ«rinĂ« e tĂ« cilĂ«ve Muhamedit i nevojitej tĂ« vazhdonte fushatat e tij ushtarake, por lĂ«vizi dhe statusin e Muhamedit si pjesĂ« e gojĂ«s sĂ« PerĂ«ndisĂ« sĂ« vĂ«rtetĂ«. Gjithashtu shtoi vizionin e Muhamedit pĂ«r t’u prezentuar konceptin e tij tĂ« nxjerrĂ« nĂ« pah tĂ« gjithĂ« botĂ«s sĂ« civilizuar. Muhamedi vazhdoi mĂ«tej si restaurues i fesĂ« sĂ« Abrahamit qĂ« kishte qenĂ« e shtrembĂ«ruar nga hebrenjtĂ« dhe tĂ« krishterĂ«t. Abrahami tani u bĂ« Hanifi i madh dhe jo njĂ« hebre ose njĂ« i krishterĂ«. Tani ai mori nderin si myslimani i parĂ«, “njĂ« person plotĂ«sisht i dorĂ«zuar ndaj tĂ« vetmit PerĂ«ndi tĂ« vĂ«rtetĂ«,” sipas Sureve 3:67; 2:135; 3:95; 6:161; 16:123.

Abrahami dhe biri i tij Ismaeli, të cilin pjesa tjetër e botës e konsideronte që vinin nga Ur i Kaldeasve, ishin përceptuar tani si stërgjyshërit direkt të arabëve, dhe ishin konsideruar të kishin themeluar shenjtoren e Mekës dhe ritet e festuara atje. Prandaj detyra e Muhamedit ishte të restauronte ritet e lashta në gjendjen e tyre origjinale monoteiste, pasi ato ishin prishur nga ndërhyrjet politeiste. Është tepër e zorshme që Muhamedi të ishte i njohur me idenë e lidhjes së Abrahamit me Qaben përpara hixhrës që nga ajo kohë kjo marrëdhënie nuk përsëritet askund në pasazhet e shumta të Mekës që shtjellojnë domethënien e Qabes. Ky evolucion i dukshëm në teologjinë e Muhamedit duket të ketë qenë krijuar nga marrëdhënia e tij me hebrenjtë. Çfarë atëherë me hebrenjtë që mbetën nën juridiksionin e Muhamedit? Ata, e panevojshme të thuhet, nuk pranuan shumë nga këto zbulesa të reja në lidhje me Perëndinë e tyre. Çfarë duhej bërë me ata atëherë? Le të shohim se çfarë tradita gojore na tregon.

Në vitin 624, Muhamedi shpartalloi një grup prej 900 mekasësh me një forcë vetëm prej 300 vetash në betejën e Bedrit. Kjo betejë u bë më domethënëse në historinë e islamit. Muhamedi pa në këtë fitore një konfirmim të madh të besimit të tij në Perëndinë e vërtetë (sure 8:17,65; 3:123), dhe në thirrjen e tij. Fjala u përhap përreth në zonat periferike të kësaj humbjeje të mekasëve. Gjatë kthimit të tij në Medinë, Muhamedi filloi të rrethonte fisin periferik hebre të Kajnukas (sura 59:14). Disa thonë që ai veproi kështu përshkak se ata nuk e kishin mbështetur atë kur ai vendosi të ndeshej me Mekën. Hebrenjtë ishin të detyruar të braktisnin fortesën dhe të lëviznin për në veri në vendbanimet e tjera hebraike duke lënë zotërimet e tyre prapa.

Më 625, mekasët dërguan një forcë prej 3000 dhe e mundën Muhamedin në betejën e Uhudit duke e plagosur Muhamedin. Por me gojëtarinë e tij ai u mundua të ngrinte moralin e shokëve të tij me anë të këshillave dhe të kritikave (sure 3:118). Autoriteti i tij u dëmtua në mënyrë të pashmangshme, dhe ai mori hak mbi fisin hebre të Banu’l-Nadir. Ata nuk mundën t’i bënin ballë zemërimit të tij, dhe ai i dëboi ata tek Kahabarët në veri, duke lënë prapa armët e tyre, arin dhe argjendin i cili ishte rezervuar për Muhamedin (sure 59:7).

MĂ« 627, Muhamedi arriti tĂ« mbante njĂ« ushtri prej 10,000 mekasĂ«sh nĂ« krah duke ndĂ«rtuar njĂ« hendek rreth MedinĂ«s (e referuar si “Beteja e hendekut”.) Dikur mekasĂ«t e frustruar pĂ«rfundimisht u tĂ«rhoqĂ«n, Muhamedi i shpalli luftĂ« fisit tĂ« fundit hebre nĂ« MedinĂ«, Kurajza. Ashtu si familjet e tjera hebreje pĂ«rpara tyre, atyre nuk i’u dha asnjĂ« mĂ«shirĂ«. Sipas Ibn Hisham, tĂ« gjithĂ« burrave duke numĂ«ruar 600-900 u ishin prerĂ« kokĂ«t dhe pronat e tyre u ndanĂ« midis myslimanĂ«ve, ndĂ«rsa gratĂ« dhe fĂ«mijĂ«t u morĂ«n si pengje.

DĂ«bimi dhe eliminimi i kĂ«tyre tre fiseve hebreje e solli Muhamedin mĂ« afĂ«r qĂ«llimit tĂ« tij pĂ«r tĂ« organizuar njĂ« gjykim strikt nĂ« baza fetare. ShumĂ« myslimanĂ« sot debatojnĂ« qĂ« fisi kurajza solli mbi veten e tyre shkatĂ«rrimin e vetĂ«, pasi ata ishin tradhĂ«tarĂ« ndaj Muhamedit dhe refuzuan tĂ« pranojnĂ« autoritetin e tij. Sipas Kuranit, gjithsesi, mĂ«kati i tyre i vetĂ«m ishte se ata “mohuan PerĂ«ndinĂ« dhe tĂ« dĂ«rguarin e tij” (sura 59:4). Ata ishin eliminuar, me sa duket, thjesht pĂ«r shkak se ata qĂ«ndruan neutral. NĂ«se ne marrim asgjĂ«simin e fisit kurajza si njĂ« pĂ«rparsi, duke marrĂ« parasysh qĂ« u ishte dhĂ«nĂ« autoritet nga Muhamedi vetĂ«, a nuk Ă«shtĂ« pĂ«r t’u habitur qĂ« kaq shumĂ« jomyslimane nĂ« botĂ«n e sotme rrĂ«nqethen me shqetĂ«sim nĂ« mendimin e njĂ« dominimi mysliman tĂ« shtetit tĂ« tyre? MyslimanĂ«t do tĂ« flasin shpesh pĂ«r tĂ« drejtat e jobesimtarĂ«ve pĂ«rbrenda njĂ« Kifale muslimane, ndĂ«rkohĂ«, kur vĂ«shtrojmĂ« shembujt e mĂ«sipĂ«rm, dikush mendon ku kĂ«to tĂ« drejta fillojnĂ« dhe ku tĂ« “drejtat pĂ«r vetĂ«shprehje” mbarojnĂ«? Ă‹shtĂ« kjo pse ky shumim i besimit tĂ« dikujt Ă«shtĂ« i ndalur nĂ« shumĂ« vende muslimane sot? Do tĂ« jetĂ« blasfemia gjithashtu e ndaluar, dhe e dĂ«nueshme me vdekje?

Pyetja që ne bëjmë është nëse ishte Muhamedi një profet i hebrenjve? Ne shohim që në fillim ai tentoi të ishte profeti i tyre, duke i ndërlidhur shumë prej praktikave të tyre me ato të tijat. Ne duhet të presim një profet për të bërë këtë. Ata kërkuan që ai të dëshmonte për prejardhjen profetike me shenja. Kurani debaton që këto ishin të një natyre të mbinatyrshme. Ne nuk kemi ndonjë mënyrë që të dimë se kjo ishte gjithçka që ata kërkuan. Është e ngjashme që hebrenjtë do të kenë dashur të dinë nëse profecitë e tij vërtetonin ato të tyret.

Është e dukshme nga tregimet historike, ashtu si dhe tregimet kuranore që Muhamedi nuk ishte në gjendje t’i përmbahej asnjërës, dhe si pasojë ai u refuzua nga hebrenjtë. Në vend që të ndryshonte besimin e tij, Muhamedi vendosi të luftonte kundër hebrenjve. Këtë e shohim gjallërisht nëpërmjet eliminimeve të tij dhe ekzekutimeve të tri fiseve kryesore të Medinës, duke i përdorur ata si kurban për humbjen në Uhud. Çfarë është më tepër domethënëse, gjithsesi, është që të gjitha pasuritë e tyre u morën nga ai dhe shokët e tij. Këta ishin banorët më të begatshëm të Medinës, prandaj, duke marrë pasuritë e tyre ata jo vetëm pasuruan Muhamedin por dhe zgjeruan imazhin e tij midis arabëve. Për shkak të veprimeve të tij, është pothuajse e qartë që Muhamedi nuk do të ishte pranuar si profet i hebrenjve, si atëherë në Medinë, dhe aktualisht sot në shekullin e 21. Kjo gjithashtu na ndihmon ne që të kuptojmë çarjen e madhe e cila ekziston midis hebrenjve dhe myslimanëve aktualisht.

3. A ishte Muhamedi një profet i të krishterëve?

Tani vijmĂ« tek tĂ« krishterĂ«t. A ishte Muhamedi njĂ« profet i tĂ« krishterĂ«ve? Si fillim, sipas gojĂ«dhĂ«nave muslimane, tĂ« krishterĂ«t mbartĂ«n pĂ«rkrahje me Muhamedin. Ne mund tĂ« shohim kĂ«tĂ« qĂ«ndrim nĂ« Suren 5:82-86. NĂ« kĂ«tĂ« pasazh Muhamedi pĂ«rmend qĂ« hebrenjtĂ« dhe paganĂ«t ishin mĂ« tĂ« largĂ«tit nga besimtarĂ«t, ndĂ«rsa tĂ« krishterĂ«t ishin “mĂ« tĂ« afĂ«rmit nĂ« dashuri…” Kjo sipas sures 5, ishte pĂ«r shkak se ata ishin njerĂ«z tĂ« mĂ«simit tĂ« cilĂ«t e kishin refuzuar botĂ«n dhe nuk ishin arrogant (me shumĂ« mundĂ«si duke iu referuar murgjĂ«ve me tĂ« cilĂ«t Muhamedi kishte pasur kontakt nĂ« fillim tĂ« jetĂ«s sĂ« tij). Ai vazhdon duke thĂ«nĂ« qĂ« kur tĂ« krishterĂ«t e dĂ«gjuan mesazhin e tij ata e pranuan me lotĂ«, dhe menjĂ«herĂ« e numĂ«ruan veten e tyre midis besimtarĂ«ve. Me sa duket, ne duhet tĂ« kemi njĂ« problem me kĂ«tĂ« pĂ«rkufizim tĂ« njĂ« tĂ« krishteri.

Çfarë Muhamedi është duke folur këtu nuk janë të krishterët, siç ne i njohim ata, por individë të cilët e kanë pranuar atë nga frika për jetët e tyre, ose që janë konvertuar nga krishtërimi dhe janë kthyer në muslimanizëm. Do të jetë e vështirë të besohet që të krishterët mund të bëjnë shpallje të tilla rreth besimit të tyre ndaj Muhamedit dhe ende ta quajnë veten e tyre të krishterë. Këta individë me të vërtetë e kanë mohuar besimin e tyre të hershëm. Afria e supozuar me të krishterët ishte, megjithatë jetëshkurtër. Kurani të jep përshtypjen që ishte një prishje graduale në marrëdhëniet myslimanë kundrejt të krishterëve, në suren 57:27.

Ata qĂ« e ndoqĂ«n Jezusin birin e MarisĂ« kishin qenĂ« tĂ« thirrur “tĂ« kĂ«rkonin pĂ«r kĂ«naqĂ«sinĂ« e mirĂ« tĂ« Allahut,” por, sipas kĂ«saj sure, ata shpejt u bĂ«nĂ« shkelĂ«s tĂ« rebeluar. NĂ«se do tĂ« lexojmĂ« sure tĂ« tjera tĂ« cilat lidhen me tĂ« krishterĂ«t dhe hebrenjtĂ«, shpejt bĂ«het e dukshme qĂ« tĂ« krishterĂ«t dhe hebrenjtĂ« ishin tĂ« konsideruar shumĂ« mĂ« pak se armiqtĂ« e jobesimtarĂ«ve. Ata ishin tĂ« pranuar vetĂ«m tek Muhamedi sapo ata tĂ« kishin njohur atĂ« si profet (sure 5:86). NĂ« fakt ka sure tĂ« veçanta tĂ« cilat i lajmĂ«rojnĂ« besimtarĂ«t tĂ« mos e njohin veten e tyre me tĂ« krishterĂ«t dhe hebrenjtĂ«, duke i paralajmĂ«ruar qĂ« tĂ« krishterĂ«t janĂ« tĂ« interesuar nĂ« konvertimin e besimtarĂ«ve drejt besimit tĂ« tyre. Konsideroni kĂ«to:

Sura 2:120: “kurrĂ« tĂ« krishterĂ«t dhe hebrenjtĂ« nuk do tĂ« jenĂ« tĂ« kĂ«naqur me ju derisa ju tĂ« ndiqni formĂ«n e tyre tĂ« fesĂ«. Thuaj: UdhĂ«heqja e Allahut, qĂ« Ă«shtĂ« e vetmja UdhĂ«heqje.”Ishit ju nĂ« ndjekje tĂ« dĂ«shirave tĂ« tyre pas njohurisĂ« e cila i kishte arritur ata, atĂ«herĂ« nuk do tĂ« gjeni as MbrojtĂ«s as Ndihmues kundĂ«r Allahut.”

Sura 3:28: “Mos i lejoni besimtarĂ«t qĂ« tĂ« marrin pĂ«r miq ose ndihmues jobesimtarĂ« mĂ« tepĂ«r se besimtarĂ«, nĂ«se dikush e bĂ«n kĂ«tĂ«, nĂ« asgjĂ« nuk do tĂ« ketĂ« ndihmĂ«n e Allahut; pĂ«rveç se me anĂ« tĂ« mĂ«nyrĂ«s sĂ« masave paraprake, qĂ« ju mund tĂ« ruani veten tuaj prej tyre. Por Allahu ju porositi ju (qĂ« tĂ« kujtoni) vetĂ«; sepse qĂ«llimi final Ă«shtĂ« Allahu.”

Sura 5:54: “o ju qĂ« besoni! Mos i merrni hebrenjtĂ« dhe tĂ« krishterĂ«t pĂ«r miqtĂ« dhe mbrojtĂ«sit tuaj; ata janĂ« vetĂ«m mbrojtĂ«s dhe miq tĂ« njĂ«ri-tjetrit. Dhe ai midis jush qĂ« kthehet tek ata (pĂ«r miqĂ«si) Ă«shtĂ« prej tyre. NĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« Allahu nuk e udhĂ«heq njeriun e padrejtĂ«.”

Me citatet e mësipërme, është e mundshme për ne që të debatojmë se Muhamedi ishte profet i të krishterëve? Është tepër e dyshimtë. Duket që Muhamedi dhe ata që e ndiqnin atë vetëm mund të pranonin hebrenjtë dhe të krishterët në qoftë se së pari refuzonin besimin e tyre dhe të ndiqnin Muhamedin si profetin e tyre përfundimtar. Kjo nuk është një ujdi se sa një kërcënim, dhe si përfundim një dënim publik e të gjithë asaj që hebrenjtë dhe të krishterët ushqenin me dashuri.

4. A ishte Muhamedi Vula e Profetëve?

Tani vijmë tek pyetja nëse Muhamedi e kishte të drejtën ta shpallte veten më i madhi i profetëve, zbulesa përfundimtare e Perëndisë, nga i cili të gjithë profetët e tjerë duhet të vlerësoheshin. Për shumë të krishterë pyetja e vërtetë është rrotulluar në të kundërtën, pasi supozon që Muhamedi mund të mendohet si një profet legjitim. Ka pak të krishterë që do ta bënin këtë shpallje. Për hir të argumentit, gjithsesi, le të supozojmë që Muhamedi pati të drejtën ta shpallte prejardhjen e profetërisë së tij. A mund të ishte ai vula e profetëve? A kishte ai karakterin për të bërë një shpallje të tillë? Kurani është shumë i qartë se ai kishte mundësi. Në suren 33:40 ne lexojmë:

“Muhamedi nuk Ă«shtĂ« ati i ndonjĂ«rit prej jush, por ai Ă«shtĂ« i dĂ«rguari i Allahut, dhe vula e profetĂ«ve, dhe Allahu ka njohuri tĂ« plotĂ« pĂ«r tĂ« gjitha gjĂ«rat.”

4.1. Po për Jezusin?

Si të krishterë duhet t’i përgjigjemi kësaj shpallje? Çfarë është duke thënë Kurani, në thelb, është se Muhamedi ka një rang me Perëndinë i cili është superior ndaj atij të Jezusit. Ne e dimë që Kurani nuk i atribuon hyjninë Jezusit, por e konsideron atë thjesht një profet. Ndërkohë, në faqet e Kuranit dhe Biblës Jezusi gëzon një veçanti që e lartëson atë mbi të gjithë profetët. Kurani është i mbushur me cilësitë e Jezusit të cilat mungojnë në të gjithë profetët e tjerë:

  1. Ai ishte lindur nga një virgjëreshë (sura 19:16-34; 21:91);
  2. Ai ishte i vetmi i shenjtë, i pastër ose i patëmetë, sipas sures 19:19.

NĂ« pĂ«rkthimet e Jusuf Aliut Jezusi Ă«shtĂ« referuar si “i shenjtĂ«”, nĂ« pĂ«rkthimin e Arberijs ai Ă«shtĂ« referuar si “i pastĂ«r,” dhe nĂ« pĂ«rkthimin e Pickthall Ai Ă«shtĂ« referuar si “I patĂ«metĂ«”.

4. 2. Po për profetët tjerë?

Krahasoni këtë shpallje me shembujt e profetëve të tjerë. Ne e dimë që në Bibël të gjithë profetët e tjerë ishin të dobët dhe mëkatarë. Askush nuk mund të qëndronte në të njëjtin standard të cilin Jezusi e përmbushi. Kurani gjithashtu rinumëron mëkatet e profetëve. Vini re vazhdimin:

  1. Adami
    NĂ« suren 20:119 “nuk iu bind Zotit tĂ« tij dhe kĂ«shtu mĂ«katoi”. NĂ« suren 2:33 ne gjejmĂ« qĂ« Adami shkeli moslejimin e shmangies pĂ«r tĂ« ngrĂ«nĂ« nga pema. Faji sipas rreshtit pasues 34 Ă«shtĂ« vendosur mbi Satanin, por megjithatĂ« Adami Ă«shtĂ« ngarkuar me mĂ«kat. Dhe si pĂ«rfundim, nĂ« suren 7:23 Adami dhe Eva kĂ«rkojnĂ« pĂ«r falje pĂ«r gabimin e bĂ«rĂ«.
  2. Noja
    Në suren 71:24-28 ne gjejmë Nojën duke mallkuar të pabesët, duke i kërkuar Perëndisë që t’i asgjësojë ata të gjithë, dhe pastaj kërkon falje për kërkesën e tij. Noja në suren 11:47-49 kërkon që Perëndia të falë djalin e tij të jashtëligjshëm Kananin, dhe qortohet nga Perëndia që e kërkon këtë, duke lënë të kuptohet një qortim dhe kërcënim ndaj Nojës. Kërkesa pasuese e Nojës për falje është provë e fajit të tij.
  3. Abrahami
    Abrahamit i është përshkruar një numër mëkatesh në Kuran, si idhujtari (sura 6:77), dyshim (2:263), mashtrim (sura 37:39), dhe hamendje (sura 37:86). Këto sure tregojnë që Abrahami adhuroi planetet, duke marrë në pyetje fuqinë e Perëndisë, gënjeu disa herë, dhe këshilloi yjet.
  4. Loti
    Loti është akuzuar se dështoi të mbështetej në Perëndinë në suren 22:82, kur njerëzit e Sodomës refuzuan dhuratën e dy bijave të tij në vend të engjëjve.
  5. Aharoni:
    Aharoni është akuzuar në përfshirjen me izraelitët në ndërtimin e viçit të artë, dhe kështu duke bërë keq në mungesën e Moisiut (sura 7:146-151 dhe 20:86-96).
  6. Moisiu:
    Moisiu ishte akuzuar për urdhërin ndaj dy kerubinëve që të jenë tërheqës në suren 2:248. Ai është akuzuar për vrasje, dhe nevojë për falje në suren 28:14-15. Ai i lejon magjistarët të praktikojnë magjinë e tyre në suren 26:42, dhe ai falje nga Perëndia për zemërimin e tij në suren 7:147-150.
  7. Davidi:
    Davidi kërkoi falje nga Perëndia për mëkatin e tij (i cili bën fjalë për marrjen e gruas së Urias, Betshebën) në suren 38:20-24.
  8. Solomoni:
    Solomoni kërkoi falje për lëshimin e kuajve jashtë përkushtimit të tij të Zotit të tij, në suren 38:30-34.

Prandaj mund të themi që madje edhe Kurani tregon kategorikisht që profetët të gjithë kishin mëkatuar, duke dëshmuar, ndryshe nga Jezusi, ata ishin të gabueshëm. Është e vërtetë që ne duhet të shikojmë shumë që të gjejmë këto mëkate (Kurani vetëm përmend tërthorazi mëkatin e Davidit, më tepër se sa thekson me forcë çfarë mëkati ishte në suren 38), por tregimet kuranore pohojnë që emisarët e shenjtë të Perëndisë ishin më pak se të shenjtë.

Jezusi vetĂ«m qĂ«ndron mĂ«njanĂ« si “I patĂ«metĂ«”. Ă‹shtĂ« e rĂ«ndĂ«sishme tĂ« kuptojmĂ« qĂ« mĂ«katet e tyre janĂ« tĂ« gjitha nĂ« rrymĂ«n e dobĂ«sive personale, ndĂ«rsa pagabueshmĂ«ria e tyre vjen nga transmetimi i zbulesave hyjnore. NĂ« raste tĂ« tilla ata nuk bĂ«jnĂ« gabime. Ă‹shtĂ« ky faktor qĂ« duket sikur i ngatĂ«rron shumĂ« myslimanĂ« sot, ndoshta pĂ«r shkak tĂ« pamjes sĂ« tyre tĂ« zbulesĂ«s sĂ« Nazilit, tĂ« atribuara Kuranit. Jezusi Ă«shtĂ« i vetmi i pagabueshĂ«m gjatĂ« jetĂ«s sĂ« tij, dhe i pagabueshĂ«m nĂ« transmetimin e zbulesave hyjnore. Nuk ka ndonjĂ« provĂ« tĂ« regjistruar nĂ« BibĂ«l ose Kuran tĂ« Jezusit duke mĂ«katuar, privatisht ose publikisht.

4. 3. Po për Muhamedin?

Nëse ai është vula e profetëve, ai duhet të ketë një shënim më të mirë se ata që u përmendën më sipër. Si më i madhi i profetëve jeta e tij duhet të jetë një shembull, por a është kështu? Le ta gjejmë:

4. 3. 1. Lëshimet e Muhamedit ndaj njerëzve

Perëndia dërgoi profetët tek kombet të cilat kryenin shumë mëkate. Megjithëse këta profetë ishin gjithashtu mëkatarë, ata kurrë nuk u kompromentuan me ata tek të cilët ishin dërguar. Profetë si Elija dhe Mikaja, megjithëse u përballën me goditje vendimtare të frikshme (400 profetë të rremë, mbreti i tyre dhe njerëzit) ata kurrë nuk u zhvendosën nga pozicioni i tyre, askush prej tyre nuk kërkoi të prezentonte një mesazh për të kënaqur pritjet e audiencës së tyre.

Muhamedi ishte krejtësisht ndryshe. Ibn Abaz u thye me frenimin e të pasurit seks me bashkëshorten e tij kur ai më së pari u ngrit, i cili ishte një ligj i nxitur nga Muhamedi, dhe prandaj kërkoi falje nga Muhamedi, i cili, duke pranuar suren 2:183 papritur i lejoi njerëzit tani të bënin atë që më përpara ishte e ndaluar. Muhamedi legalizoi ligjet për martesat Muta (martesat e kënaqësisë) për ndjekësit e tij gjatë betejës të Kahajbarit dhe Fat’hit.

Ai atëherë i ndaloi ata gjatë betejës së Uadait, sepse besoi ajo tani i ngjante kurvërimit. Vargjet satanike të gjetura në suren 53:19-20 të cilat flasin rreth perëndishmërive të Allatit, Manat-it dhe Al Uzzais ishin mohuar nga Muhamedi gjatë kohës së dëshpërimit në Mekë. Kur ai i përmendi ata, mekasët u gëzuan dhe u bashkuan me të në lutje. Atëherë, duke supozuar, Gabrieli i tregoi atij më vonë që të ndryshonte këtë zbulesë.

<4. 3. 2. Seksualiteti i Muhamedit

Seksualiteti i Muhamedit Ă«shtĂ« njĂ« zonĂ« disi e diskutueshme pĂ«r shumĂ« myslimanĂ« tĂ« cilĂ«t besojnĂ« qĂ« rregullat seksuale tĂ« praktikuara nga Muhamedi dhe ndjekĂ«sit e tij ishin thjesht njĂ« fakt i atyre ditĂ«ve nĂ« tĂ« cilat ai jetoi, dhe ne duhet ta shohim atĂ« brenda kĂ«tij konteksti. Argumenti nga myslimanĂ«t Ă«shtĂ« qĂ« gjatĂ« kohĂ«s sĂ« “LuftĂ«s sĂ« shenjtĂ«” kur shumĂ« njĂ«rĂ«z ishin vrarĂ«, poligamia pĂ«r shembull, ishte njĂ« kusht i justifikueshĂ«m pĂ«r vejushat. NdĂ«rkohĂ«, sipas shĂ«nimeve nĂ« “Salih Muslim” III, fq. 941, nĂ« tĂ« gjitha 82 veprimet ushtarake gjatĂ« kohĂ«s sĂ« Muhamedit vetĂ«m 259 myslimanĂ« humbĂ«n jetĂ«n e tyre. Muhamedi lĂ«vizi pĂ«r nĂ« MekĂ« me 10000 njerĂ«z. Sa prej tyre do tĂ« kishin fatin tĂ« martoheshin me vetĂ«m njĂ« vejushĂ«, 2%!? (me anĂ« tĂ« testit tĂ« amniosintezĂ«s, bĂ«rĂ« disa femrave del rezultati se me miliona fĂ«mijĂ« janĂ« gjetur tĂ« abortuar).

Çfarë duhet të themi rreth poligamisë?

Ne kemi mbetur nĂ« fjalĂ«t e Jezusit i cili thotĂ«, “Kush martohet me njĂ« grua tĂ« ndarĂ« nga burri i saj kryen kurvĂ«ri” (Luka 16:18).

Për shkak se poligamia përjashton dashurinë e përkushtuar, sespe dashuria midis sekseve është e veçantë, kjo është degjeneruar në thelb më thjeshtë përmbushje seksuale. Asnjë grua e cila e dashuron burrin e saj dhe dëshiron dashuri të plotë në kthim, mund të tolerojë një partner tjetër (pse Hafsa ishte kaq e dëshpëruar me Muhamedin kur ai mori Marinë kopte në shtratin e saj?

Merrni për shembull një raport nga Ajsha, gruaja e preferuar e Muhamedit (e shënuar në Mishkat I, fq. 210 dhe vini re në hadithet e mbledhura nga al-Bukhari dhe myslimanët). Ky raport i citon thëniet:

“UnĂ« i pĂ«rgojoja ato femra tĂ« cilat e ofronin veten e tyre pĂ«r tĂ« DĂ«rguarin e Allahut. KĂ«shtu unĂ« pyeta: A e ofron njĂ« grua veten e saj? AtĂ«herĂ« i madhi Allah zbuloi: t’i Muhamed tĂ« largosh prej tyre kĂ« tĂ« pĂ«lqen, dhe mund tĂ« marrĂ«sh atĂ« qĂ« dĂ«shiron, dhe nĂ«se dĂ«shiron ndonjĂ« nga ato qĂ« ke ndarĂ«, asnjĂ« faj nuk tĂ« bashkangjitet ty (nga surja 33:51). MĂ« duket mua qĂ« Zoti yt nxiton tĂ« kĂ«naqĂ« dĂ«shirat e tua”.

Gjendet një aspekt i mëtejshëm: monogamia jep vlerësim, status dhe integritet ndaj një gruaje. është e thjeshtë për të argumentuar që një shoqëri poligamike e bën prostitucionin të panevojshëm. Çfarë rreth përmbushjeve seksuale të një gruaje e cila duhet ta ndajë burrin e saj me gra të tjera? Dhe çfarë për një burrë i cili duhet të shkojë me gra të tjera për shkak se dikush tjetër (zakonisht një më i vjetër dhe kështu më i pasur) ka më shumë se një grua? Kur ne shikojmë tek jeta e Muhamedit ne gjejmë madje një theksim më të gjerë mbi seksin, dhe përmbushjen e dëshirave njerëzore. Konsideroni shembujt e mëposhtëm:

  1. 13 gra:
    NjĂ« mashkulli mysliman i lejohet tĂ« martohet deri me 4 gra (duke pĂ«rjashtuar konkubinat) sipas sures 4:3. Muhamedi kishte 5 vjet martesĂ« me gruan e tij tĂ« parĂ« Hatixhen. Pas vdekjes sĂ« saj e cila me afĂ«rsi pĂ«rputhet me hixhrĂ«n nĂ« MedinĂ«, ai u martua me rreth 13 gra (numri i saktĂ« Ă«shtĂ« ende duke u debatuar). TĂ« gjitha pĂ«rveç Ajshes ishin tĂ« veja apo tĂ« divorcuara. Ă«shtĂ« shĂ«nuar nĂ« suren 33:50: “O Profet! Ne t”i kemi bĂ«rĂ« tĂ« ligjshme ty gratĂ« e tua tĂ« cilat ti i ke paguar prikat e tyre, dhe ato qĂ« dora jote e djathtĂ« i ka zotĂ«ruar nga tĂ« burgosurit e luftĂ«s tĂ« cilat Allahu t”i ka caktuar ty; dhe bijat e xhaxhallarĂ«ve dhe hallave atĂ«rore, dhe bijat e dajĂ«ve dhe tezeve prej nĂ«nĂ«s, tĂ« cilĂ«t migruan nga Meka me ty dhe çdo grua besimtare, e cila ia dedikon shpirtin e saj Profetit, dhe nĂ«se Profeti dĂ«shiron tĂ« martohet me tĂ«, kjo Ă«shtĂ« vetĂ«m pĂ«r ty, dhe jo pĂ«r besimtarĂ«t…” Kjo sure i jep Muhamedit njĂ« numĂ«r tĂ« pakufizuar grash tĂ« cilat jetuan me tĂ« dhe pĂ«rreth tij, ndĂ«rkohĂ« vendos kufizime fikse mbi besimtarĂ«t e tjerĂ«.
  2. Zejnepe
    Zejnepja ka qenë gruaja e djalit të tij të adoptuar Zijedin. Kur Zijedini kuptoi që Muhamedi e dëshironte atë ai e divorcoi, kështu që Muhamedi mund ta kishte tani për grua renë e tij, surja 33:36-38 flet për këtë çështje.
  3. Preferencat
    NĂ« suren 33:51 lexojmĂ«: “Ti mund tĂ« largosh kĂ« tĂ« duash nga ato, dhe cilĂ«ndo mund ta marrĂ«sh pĂ«r vete, dhe nĂ«se kĂ«rkon ndonjĂ« nga ato qĂ« e ke vĂ«nĂ« mĂ«njanĂ« nuk Ă«shtĂ« gabimi nĂ« ty. KĂ«shtu Ă«shtĂ« qĂ« ato do tĂ« ngushĂ«llohen, dhe nuk do tĂ« brengosen, dhe çdo njĂ«ra prej tyre do tĂ« jetĂ« e kĂ«naqur me atĂ« qĂ« ti i jep asaj”. Sipas Al-Hasanit, kjo frazĂ« do tĂ« thotĂ« “qĂ« Zoti (mund tĂ« jetĂ« i lartĂ«suar dhe i lavdĂ«ruar) e lejoi Muhamedin qĂ« tĂ« braktiste ose tĂ« flinte me ndonjĂ« nga gratĂ« e tij, sipas dĂ«shirĂ«s sĂ« tij”. Muhamedi e vendosi dashurinĂ« e tij mbi Ajshen, Hafsanin, Um Salama dhe Zejnepen nĂ« vazhdimĂ«si dhe nĂ« barazi, dhe i lĂ«shoi pe kthimit tĂ« 5 grave tĂ« tij (Ummu, Habibe, Mejmuna, Saida, Xhuajrida, dhe Sofija). KĂ«to ai do t”i vizitonte sipas tekave (Koment mbi vargun i al-Zamakhshari).
  4. Maria
    Sipas gojĂ«dhĂ«nĂ«s, Muhamedi, do tĂ« ndĂ«rrmerte njĂ« rutinĂ« me gratĂ« e tij, duke fjetur me secilĂ«n me rradhĂ«. NjĂ« natĂ«, gjatĂ« rradhĂ«s sĂ« HafasĂ«, ajo i kĂ«rkoi qĂ« tĂ« vizitonte atin e saj, dhe Muhamedi e pranoi kĂ«rkesĂ«n e saj. NdĂ«rsa ajo kishte shkuar, Muhamedi mori MarinĂ« skllaven kopte dhe fjeti me tĂ« nĂ« shtratin e HafasĂ«. Hafasa u kthye, ishte inatosur, dhe e konfrontoi Muhamedin. Ai i premtoi se nuk do ta prekte MarinĂ« pĂ«rsĂ«ri nĂ«se ajo do ta mbante kĂ«tĂ« sekret, dhe i premtoi qĂ« i ati i saj do tĂ« ishte trashĂ«gimtari i tij pas Ebu Bakrit. Hafasa gjithsesi i tregoi Ajshes pĂ«r incidentin, dhe pĂ«r njĂ« muaj tĂ« tĂ«rĂ« Muhamedi nuk kishte marrĂ«dhĂ«nie me ndonjĂ« nga gratĂ« e tij, duke jetuar vetĂ«m me MarinĂ«. Ajshja e qortoi Muhamedin pĂ«r mashtrimin e tij, pas sĂ« cilĂ«s Muhamedit iu dha pĂ«rfundimisht vizioni i shĂ«nuar nĂ« suren 66:1, nĂ« mĂ«nyrĂ« qĂ« tĂ« mbronte veten. (Mizanu”l Haqq, fq. 330 dhe Mishkat II, fq. 680-681; lexo versionin e AlisĂ« tĂ« 66:1, plus edhe shĂ«nimet). Kjo sure thotĂ«: “O profet, pse ia ndalon vetes çfarĂ« Zoti tĂ« ka bĂ«rĂ« tĂ« ligjshme ty, duke kĂ«rkuar vullnetin e mirĂ« tĂ« grave tĂ« tua…?” TĂ« bazuar nĂ« kĂ«tĂ« varg duket qĂ« PerĂ«ndia Ă«shtĂ« nĂ« biznesin e jo vetĂ«m pĂ«r ta nxjerrĂ« Muhamedin nga “lĂ«mshi” i tij, por qĂ« PerĂ«ndia justifikon edhe jobesnikĂ«rinĂ« dhe mashtrimin.
  5. Ajshja
    Sipas Salih Muslim (fq.716) Ajshja ka raportuar që Muhamedi u martua me të kur ajo ishte 7 vjeç, dhe u muar në shtëpinë e tij si nuse kur ajo ishte 9 vjeç, bashkë me kukullat e saj. Kur Muhamedi vdiq ajo i kishte vetëm 18 vjet.
  6. Zellshmëria
    Gjenden shumë tregime të shkathtësisë së Muahmedit me gratë. Gojëdhënat pohojnë se martesat e tij ishin një akt keqardhjeje kundrejt vejushave me të cilat ai martohej. Provat duket sikur thonë të kundërtën.

Sipas Al-Bukharit “profeti i vizitoi gratĂ« e tij nĂ« njĂ« shĂ«titje gjatĂ« ditĂ«s dhe natĂ«s dhe ato ishin 11 nĂ« numĂ«r. UnĂ« e pyeta AnĂ«n, “A ka profeti forcĂ« pĂ«r kĂ«tĂ«?” Ana u pĂ«rgjigj: “Ne duhet tĂ« themi qĂ« profetit i Ă«shtĂ« dhĂ«nĂ« forca e 30 burrave. Dhe Sa”idi tha nĂ« autoritetin e QatadĂ«s qĂ« Ana i kishte treguar atij pĂ«r 9 gra dhe jo 11. Ibn Sa”d e mbĂ«shtet kĂ«tĂ« mĂ« sĂ« miri kur ai shpall:

“Apostulli i Allahut, qĂ« Allahu ta bekojĂ« atĂ«, tha: Gabrieli solli njĂ« kazan nga i cili unĂ« hĂ«ngra dhe mua mu dha fuqia pĂ«r marrĂ«dhĂ«nie seksuale e barabartĂ« me 40 burra”.

Është e çuditshme që Perëndia do të lejonte një nga profetët e tij, marrësin e zbulesave, të kënaqej në epshe dhe të argëtohej me gra në kënaqësinë e tij. Muhamedi i zgjidhte ato të cilat i skllavëronin mendjen dhe emrin e tij me bukurinë e tyre, të tilla si Ajshja dhe Zejnepja, dhe të tjerat i trajtonte mjerisht.

A gjejmë ndonjë nga profetët e tjerë kaq dukshëm të kontrolluar nga seksi, ose të përfshirë në këtë lloj jete? Sigurisht jo! Ne do të tronditeshim nëse një profet do të lejonte dëshirat e tij të mishit kaq plotësisht të kontrollonin atë që ai madje të përdorë Fjalën e Perëndisë për t’u larguar nga situatat e vështira (të tilla siç vumë re me Zejnepen ose incidentin me Ajshen dhe Hafasanë).

4. 3. 3. Lartësimi i Muhamedit

Duke parĂ« tek “zbulesat” e Kuranit dhe gojĂ«dhĂ«nat e haditheve, ne nuk mund tĂ« neglizhojmĂ« tĂ« shohim qĂ« njĂ« numĂ«r shpalljesh shoqĂ«rohen me pĂ«rparĂ«sit personale dhe i japin Muhamedit njĂ« status tĂ« veçantĂ« qĂ« Ă«shtĂ« shumĂ« larg profetĂ«ve tĂ« tjerĂ«. Neve na Ă«shtĂ« treguar qĂ« tĂ« gjithĂ« besimtarĂ«t duhet tĂ« ndiqnin shembullin e tij. Malek-b-Anas raportoi njĂ« gojĂ«dhĂ«nĂ« tĂ« paplotĂ« ku Muhamedi ka qĂ«llim tĂ« thotĂ«: “UnĂ« u lĂ« dy gjĂ«ra; pĂ«r sa mbaheni ju pas tyre, ju kurrĂ« nuk do ta ngatĂ«rroni; librin e Allahut dhe Sunnah tĂ« DĂ«rguarin e tij (imitimin e stilit tĂ« jetĂ«s sĂ« Muhamedit)” (nga Mishkat I fq. 159).

Abu Hu’airah raportoi qĂ« i dĂ«rguari i Allahut tha: “Secili nga ndjekĂ«sit e mi do tĂ« hyjĂ« nĂ« parajsĂ« pĂ«rveç atij qĂ« refuzon”. Ai ishte pyetur, “Dhe kush e ka refuzuar tĂ« vĂ«rtetĂ«n?” Ai tha, “kushdo qĂ« mĂ« bindet mua do tĂ« hyjĂ« nĂ« parajsĂ«, dhe kushdo qĂ« nuk mĂ« bindet mua, Ă«shtĂ« i refuzuar” (nga Mishkat I, fq. 173). Tani jo vetĂ«m qĂ« duhet t’i bindemi PerĂ«ndisĂ«, por Ă«shtĂ« e nevojshme qĂ« t’i bindemi edhe Muhamedit qĂ« tĂ« hyjmĂ« nĂ« parajsĂ«! Kurani gjithashtu pretendon njĂ« respekt tĂ« madh pĂ«r Muhamedin si shembulli suprem nĂ« suren 33:21, duke thĂ«nĂ«:

“Ju nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« keni njĂ« Apostull tĂ« Allahut njĂ« shembull tĂ« bukur tĂ« (sjelljes) pĂ«r secilin i cili shpreson tek Allahu dhe DitĂ«n Finale, dhe qĂ« pĂ«rfshihet shumĂ« nĂ« lavdĂ«rim tĂ« Allahut”.

Më vonë, në vargun 36 një qortim është dhënë për çdokënd që vë në pytje autoritetin e Allahut:

“Nuk Ă«shtĂ« e pĂ«rshtatshme pĂ«r njĂ« besimtar, burrĂ« ose grua, kur njĂ« çështje Ă«shtĂ« vendosur nga Allahu dhe Apostulli i Tij, tĂ« ketĂ« ndonjĂ« alternativĂ« rreth vendimit tĂ« tyre. NĂ«se dikush nuk i bindet Allahut dhe Apostullit tĂ« tij, ai Ă«shtĂ« nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« nĂ« njĂ« shteg qartĂ«sisht tĂ« gabuar”.

4. 3. 4. MĂ«katet e Muhamedit

Kategoria jonĂ« pĂ«rfundimtare pyet nĂ«se Muhamedi, nĂ« ngjasim me Jezusin (sura 19:19), mĂ«katoi ndonjĂ«herĂ«. A mund tĂ« thuhet e njĂ«jta qĂ« ishte thĂ«nĂ« pĂ«r Jezusin pĂ«r Muhamedin? UnĂ« nuk besoj! Kurani pranon qĂ« mĂ«katet e Muhamedit ishin shumĂ« dhe ato rĂ«ndonin rĂ«ndĂ« mbi tĂ«. Sura 94:1-3 flet pĂ«r kĂ«tĂ« kur thotĂ«: A nuk ta kemi zgjeruar ne ty frymĂ«n tĂ«nde? Dhe kemi lĂ«vizur prej teje barrĂ«n e atyre, tĂ« cilat plagosin shpinĂ«n tĂ«nde?” KĂ«to vargje tregojnĂ« qĂ« Allahu duhej tĂ« lĂ«vizte barrĂ«t (mĂ«katin) e Muhamedit nga shpina e tij.

MyslimanĂ«t debatojnĂ« qĂ« kĂ«to mĂ«kate ishin kryer para se ai tĂ« bĂ«hej profet (para 610). Ne na nevojitet t’i referohemi vetĂ«m surĂ«s 48:2 e cila thotĂ« nĂ« referencĂ« tĂ« Muhamedit, “Allahu tĂ« mund t’i falĂ« mĂ«katet e sĂ« kaluarĂ«s dhe ato qĂ« ndjekin…” duke treguar qĂ« madje pasi kjo sure ishte dhĂ«nĂ«, Allahu e pranoi atĂ« tĂ« mĂ«katonte. NĂ« suren 40:55 dhe suren 47:19 ne gjejmĂ« tĂ« shkruar”… dhe kĂ«rko falje pĂ«r gabimet e tua…” Kjo duket e ndershme, derisa ju lexoni shĂ«nimin e Jusuf Aliut nĂ« fund (4428), e cila shpjegon qĂ« pĂ«rkatĂ«sisht nga pĂ«rgjegjĂ«sitĂ« e profetit ai kĂ«rkon falje nĂ« njĂ« shembull tipik mase. Duke lĂ«nĂ« “eisegesis” tĂ« Jusuf AlisĂ« mĂ«njanĂ«, Ă«shtĂ« e dukshme qĂ« Muhamedi, njĂ« njeri i dobĂ«t dhe mĂ«katar, zbehet nĂ« krahasim me Jezusin, PerĂ«ndia vetĂ« i pamĂ«katĂ« dhe i mishĂ«ruar perfekt. Si njĂ« vĂ«zhgues i jashtĂ«m, ne e gjejmĂ« atĂ« tĂ« pabesueshmen qĂ« Muhamedi Ă«shtĂ« lejuar tĂ« jetojĂ« jashtĂ« rregullave tĂ« cilat ai i ka urdhĂ«ruar pĂ«r besmitarĂ«t (lejoi tĂ« martohej me mĂ« shumĂ« se katĂ«r gra, lejoi tĂ« martohej me gruan e djalit tĂ« tij tĂ« adoptuar, ose lejoi tĂ« konsumonte njĂ« martesĂ« mĂ« njĂ« vajzĂ« 9 vjeçare).

NdĂ«rkohĂ«, sipas islamit, ai Ă«shtĂ« nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n kohĂ«, shembulli absolut tĂ« cilin tĂ« gjithĂ« besimtarĂ«t duhet ta ndjekin. Dikush ngelet nĂ« njĂ« prirje kontradiktore: Si mund tĂ« ndjekim shembullin e njĂ« profeti kur ai vetĂ« shfuqizon parametrat tĂ« cilat i ka vendosur pĂ«r ne pĂ«r tĂ« jetuar? PĂ«r tĂ« ndjekur shembullin e tij duhet tĂ« shkelim ligjet e tij. NĂ«se njĂ« personi i kĂ«rkohet tĂ« ndjekĂ« njĂ« lider, ata duhet t”i peshojnĂ« “pĂ«r dhe kundĂ«r” para se tĂ« mirret njĂ« vendim. Por kur e vĂ«rteta dhe jeta e pĂ«rjetshme janĂ« tĂ« pĂ«rfshira, çështjet kalimtare dhe tĂ« pĂ«rshtatshme nuk aplikohen mĂ«. KĂ«shtu kur na tregohet qĂ« tĂ« ndjekim gjurmĂ«t e njĂ« lideri, konfidenca jonĂ« nuk duhet tĂ« jetĂ« vetĂ«m emocionale; konfidenca jonĂ« duhet tĂ« jetĂ« racionale. Dikush nuk duhet ta bĂ«jĂ« njĂ« vesh tĂ« shurdhĂ«t ndaj raporteve negative, po qe se ato janĂ« tĂ« provuara. Gjithashtu dikush nuk duhet tĂ« shpjegojĂ« menjĂ«herĂ« plasaritjet e mundshme. Por mbi tĂ« gjitha dikush duhet tĂ« ketĂ« njĂ« standard fiks me anĂ« tĂ« tĂ« cilit tĂ« masĂ« drejt ose gabim, mirĂ« ose keq.

Si të krishterë ne përdorim standardin të gjetur në Bibël. Së fundi, koncepti për çfarë është morale dhe çfarë është jomorale do të gjejë rrënjën e saj atje. Ne jemi thellësisht të interesuar në pyetjen e prejardhjes profetike të vërtetë. është dhe përherë ka qenë në interesin tonë të veçantë për të përshkruar cili është saktësisht profeti i vërtetë, sepse ne jemi lajmëruar që të jemi vigjilentë për profetët e rremë të cilët do të vijnë në rrugën tonë (Mateu 24:24).

Në dritën e kësaj ne pyesim nëse Muhamedi ndjek standardet që ai ka vendosur për veten e tij, dhe ne e gjejmë atë të dëshiruar. Shënimet historike na tregojnë ne që ai anuloi thirrjen e tij ndaj hebrenjve kur ai i dëboi ata nga Medina dhe ekzekutoi meshkujt e fisit kurajzi. Shpallja e tij për të qenë Vula e Profetëve tingëllon bosh në dritën e pamjaftueshmërisë së tij mishtore, veçanërisht me profetët e tjerë që e paraprinë atë. Si përfudim ne pyesim nëse Muhamedi përshtatet me shembullin e një profeti të cilin ne e gjejmë në shkrimet tona. Kjo është prova e vërtetë për ne si të krishterë. Nga studimi ynë javën e kaluar ishte e lehtë të siguroheshim që Muhamedi dështoi në këtë kategori. Çfarë mbetet është të shqyrtojmë një zonë të fundit, shpalljen nga myslimanët që Muhamedi ishte premtuar nga profetët të cilët e paraprinë atë, dhe që këto profeci mund të gjenden në shkrimet e tyre. është kjo zonë e cila do të marrë tjetrën në mënyrë që të përmbledhim këtë studim.