jump to navigation

Shfajësimi

Postuar tek: Doktrinat e Biblës

A. Citimi.

Ne jemi “shfajĂ«suar falas me anĂ« tĂ« hirit tĂ« tij, nĂ«pĂ«rmjet shpengimit qĂ« Ă«shtĂ« nĂ« Krishtin Jezus” (RomakĂ«ve 3:24). “Por edhe pĂ«r ne, tĂ« cilĂ«ve do tĂ« na numĂ«rohet, neve qĂ« besojmĂ« nĂ« atĂ« qĂ« ka ringjallur prej tĂ« vdekurve Jezusin, Zotin tonĂ«, i cili u dha pĂ«r shkak tĂ« fyerjeve tona dhe u ringjall pĂ«r justifikimin tonĂ«” (RomakĂ«ve 4:24-25). “TĂ« shfajĂ«suar, pra, me anĂ« tĂ« besimit, kemi paqe me PerĂ«ndinĂ« nĂ«pĂ«rmjet Jezus Krishtit, Zotit tonĂ«” (RomakĂ«ve 5:1). “Dhe tĂ« tillĂ« [vjedhĂ«sit, lakmuesit, pijanecĂ«t, etj.] ishit disa nga ju; por u latĂ«, por u shenjtĂ«ruat, por u shfajĂ«suat nĂ« emĂ«r tĂ« Zotit Jezus dhe me anĂ« tĂ« FrymĂ«s sĂ« PerĂ«ndisĂ« tonĂ«” (1 Korintasve 6:11). Shihni gjithashtu RomakĂ«ve 3:26; 5:9; Galatasve 2:16-17; Titit 3:7.

B. Shpjegimi.

Të shfajësosh do të thotë të llogaritësh ose të shpallësh të drejtë. Të shfajësosh nuk do të thotë të bësh të drejtë. Perëndia e shpall besimtarin të jetë i drejtë; Ai nuk e bën atë të drejtë. Shfajësimi është një term i ligjshëm: një qëndrim i mirë.

Në gjykatat e ligjit njerëzor, ligji është mbi gjykatësin. Nëse gjykatësi është i ndershëm dhe i drejtë, ai nuk mund të tregojë mëshirë. Ai duhet ta shpallë të pandehurin fajtor ose të pafajshëm, sipas ligjit. Në gjykatën e ligjit të Perëndisë, besimtari, një njeri fajtor, sillet përpara gjykimit të Perëndisë dhe shpallet i pafajshëm. Perëndia është mbi ligjin e Tij.

Në gjykatën e ligjit njerëzor, një person fajtor mund të falet, krimi falet, por nuk paguhet. Në gjykatën e ligjit të Perëndisë nuk është kështu. Duhet paguar për të gjitha mëkatet dhe mëkatari duhet ndëshkuar. Tre gjëra janë të ndërthurura në shfajësimin e Perëndisë.

1. Falja. “Por ai, qĂ« e ka ringjallur PerĂ«ndia, nuk ka parĂ« kalbje. Le ta dini, pra, o vĂ«llezĂ«r, se nĂ«pĂ«rmjet tij ju Ă«shtĂ« shpallur falja e mĂ«kateve dhe se, me anĂ« tĂ« tij, ai qĂ« beson Ă«shtĂ« shfajĂ«suar nga tĂ« gjitha gjĂ«rat, qĂ« nuk mund tĂ« shfajsohej me anĂ« tĂ« ligjit tĂ« Moisiut” (Veprat 13:37-39). NjĂ« i krishterĂ« nuk Ă«shtĂ« njĂ« kriminel i falur; ai Ă«shtĂ« njĂ« njeri i drejtĂ«. PerĂ«ndia e shpall tĂ« tillĂ«. Ai vetĂ« ka paguar pĂ«r mĂ«katet e tij me anĂ« tĂ« njĂ« tjetri, zĂ«vendĂ«suesit tĂ« tij, Zotit Jezus Krisht. PerĂ«ndia nuk fal kurrĂ«, pĂ«rveçse nĂ«pĂ«rmjet Krishtit.

2. Llogaritja (numĂ«rimi i mĂ«kateve, nĂ« anglisht “imputation”). “Lum ai njeri tĂ« cilin Zoti nuk e padit pĂ«r paudhĂ«si dhe nĂ« frymĂ«n e tĂ« cilit nuk ka vend mashtrimi” (Psalmi 32:2). “Lum njeriu tĂ« cilit Zoti nuk do t’ia numĂ«rojĂ« mĂ«katin” (RomakĂ«ve 4:8). “Sepse para se tĂ« vinte Ligji, mĂ«kati ishte nĂ« botĂ«; por mĂ«kati nuk llogaritet kur nuk ka ligj” (RomakĂ«ve 5:13, CHC). Llogaritja do tĂ« thotĂ« “tĂ« vendosesh diçka nĂ« llogari tĂ« dikujt”. Prandaj drejtĂ«sia e Krishtit Ă«shtĂ« vĂ«nĂ« nĂ« llogarinĂ« e mĂ«katarit. TĂ« gjitha mĂ«katet e besimtarit u vunĂ« nĂ« llogarinĂ« e Krishtit. Ai pagoi plotĂ«sisht pĂ«r to dhe kĂ«shtu, drejtĂ«sia e Tij u vu nĂ« llogari tĂ« besimtarit dhe besimtari shpallet i drejtĂ«.

3. BashkĂ«sia. “NjĂ« PerĂ«ndi i vetĂ«m dhe AtĂ« i tĂ« gjithĂ«ve, qĂ« Ă«shtĂ« pĂ«rmbi tĂ« gjithĂ«, nĂ« mes tĂ« tĂ« gjithĂ«ve dhe nĂ« ju tĂ« gjithĂ«” (EfesianĂ«ve 4:6). Kjo Ă«shtĂ« bashkĂ«sia e PerĂ«ndisĂ« dhe e besimtarit si AtĂ« dhe Bir. Mbani mend, PerĂ«ndia Ă«shtĂ« AtĂ« vetĂ«m i fĂ«mijĂ«ve tĂ« Tij dhe jo i jobesimtarĂ«ve.

C. Kushti.

1. Negativ.

a. Jo nga veprat. “Edhe atij qĂ« vepron, shpĂ«rblimi nuk i konsiderohet si hir por si borxh; ndĂ«rsa atij qĂ« nuk vepron, por beson nĂ« atĂ« qĂ« shfajĂ«son tĂ« paudhin, besimi i tij i numĂ«rohet pĂ«r drejtĂ«si” (RomakĂ«ve 4:4, 5). Shihni gjithashtu RomakĂ«ve 11:6.

b. Jo nga veprat e ligjit. “Sepse me anĂ« tĂ« ligjit askush nuk shfajĂ«sohet pĂ«rpara PerĂ«ndisĂ«, sepse: ‘I drejti do tĂ« rrojĂ« me anĂ« tĂ« besimit’” (Galatasve 3:11). Shihni edhe RomakĂ«ve 3:20; Galatasve 2:16.

2. Pozitiv.

a. Nga PerĂ«ndia. PerĂ«ndia dĂ«rgoi Jezus Krishtin “pĂ«r tĂ« treguar drejtĂ«sinĂ« e tij nĂ« kohĂ«n e tanishme, me qĂ«llim qĂ« ai tĂ« jetĂ« i drejtĂ« dhe shfajĂ«sues i atij qĂ« ka besimin e Jezusit” (RomakĂ«ve 3:26). Shihni gjithashtu RomakĂ«ve 8:33.

b. Me anĂ« tĂ« hirit. “QĂ« ne, tĂ« shfajĂ«suar me anĂ« tĂ« hirit tĂ« tij, tĂ« bĂ«hemi trashĂ«gimtarĂ« tĂ« jetĂ«s sĂ« pĂ«rjetshme, sipas shpresĂ«s qĂ« kemi” (Titit 3:7). Shihni gjithashtu RomakĂ«ve 3:24.

c. Me anĂ« tĂ« gjakut. “ShumĂ« mĂ« tepĂ«r, pra, duke qenĂ« tani tĂ« shfajĂ«suar nĂ« gjakun e tij, do tĂ« shpĂ«tojmĂ« nga zemĂ«rimi me anĂ« tĂ« tij” (RomakĂ«ve 5:9). Shihni pĂ«r kĂ«tĂ« edhe RomakĂ«ve 3:24-25.

d. Me anĂ« tĂ« besimit. “TĂ« shfajĂ«suar, pra, me anĂ« tĂ« besimit, kemi paqe me PerĂ«ndinĂ« nĂ«pĂ«rmjet Jezus Krishtit, Zotit tonĂ«” (RomakĂ«ve 5:1).

e. Me anĂ« tĂ« ringjalljes. Besimi do tĂ« na llogaritet pĂ«r drejtĂ«si nĂ« qoftĂ« se ne “besojmĂ« nĂ« atĂ« qĂ« ka ringjallur prej tĂ« vdekurve Jezusin, Zotin tonĂ«, i cili u dha pĂ«r shkak tĂ« fyerjeve tona dhe u ringjall pĂ«r justifikimin tonĂ«” (RomakĂ«ve 4:24-25).

D. Ilustrimi.

1. Abrahami (Romakëve 4:1-5).

2. Davidi (Romakëve 4:6-8).

3. Noeu (Hebrenjve 11:7).

E. Shfaqja.

1. NĂ« vepra. “Abrahami, ati ynĂ«, a nuk u shfajĂ«sua me anĂ« tĂ« veprave, kur e ofroi birin e vet, Isakun, mbi altar? Ti e sheh se besimi vepronte bashkĂ« me veprat e tij, dhe se, nĂ«pĂ«rmjet veprave, besimi u pĂ«rsos. KĂ«shtu u pĂ«rmbush Shkrimi, qĂ« thotĂ«: ‘Edhe Abrahami i besoi PerĂ«ndisĂ«, dhe kjo iu numĂ«rua pĂ«r drejtĂ«si’; dhe u quajt miku i PerĂ«ndisĂ«” (Jakobi 2:21-23). DĂ«shmia e shpĂ«timit Ă«shtĂ« mirĂ«njohja, qĂ« shprehet me veprat e mira. Shpesh veprat e mira janĂ« shumĂ« tĂ« dobĂ«ta, por PerĂ«ndia pranon vullnetin qĂ« Ă«shtĂ« prapa tyre.

2. NĂ« pĂ«rvojĂ«. “TĂ« shfajĂ«suar, pra, me anĂ« tĂ« besimit, kemi paqe me PerĂ«ndinĂ« nĂ«pĂ«rmjet Jezus Krishtit, Zotit tonĂ«, me anĂ« tĂ« tĂ« cilit edhe patĂ«m, nĂ«pĂ«rmjet besimit, hyrjen nĂ« kĂ«tĂ« hir nĂ« tĂ« cilin qĂ«ndrojmĂ« tĂ« patundur dhe mburremi nĂ« shpresĂ«n e lavdisĂ« sĂ« PerĂ«ndisĂ«. Dhe jo vetĂ«m kaq, por mburremi edhe nĂ« shtrĂ«ngimet, duke ditur qĂ« shtrĂ«ngimi prodhon kĂ«mbĂ«nguljen, kĂ«mbĂ«ngulja pĂ«rvojĂ«n dhe pĂ«rvoja shpresĂ«n. Por shpresa nuk turpĂ«ron, sepse dashuria e PerĂ«ndisĂ« Ă«shtĂ« derdhur nĂ« zemrat tona me anĂ« tĂ« FrymĂ«s sĂ« ShenjtĂ« qĂ« na Ă«shtĂ« dhĂ«nĂ«” (RomakĂ«ve 5:1-5).