jump to navigation

UNĂ‹ JAM FALUR

Postuar tek: Jezusi më shumë se Profet

Disa njerëz mendojnë se meqenëse myslimanet besojnë te një Zot, nuk është e nevojshme të predikosh ungjillin tek ata. Por unë e di se Krishti ka ndryshur jetën time dhe unë kam gjetur tek ai paqen, të cilën nuk mund ta gjej gjetiu.

Ndjenja e mĂ«katit dhe nevoja pĂ«r t’u falur peshon shumĂ« mbi disa njerĂ«z. Josef Seidu Mans nga Sierra Leone filloi tĂ« mendonte thellĂ«, kur njĂ« grua e vjeter e krishterĂ« i kĂ«rkoi falje pĂ«r njĂ« çështje, pĂ«r tĂ« cilĂ«n ai ndihej fajtor. Pak kohĂ« mĂ« vonĂ«, ai vetĂ« gjeti falje tek kĂ«mbĂ«t e Jezusit dhe u bĂ« shĂ«rbĂ«tori i tij qĂ« nga ajo kohĂ«. PĂ«r disa vite ai drejtoi lĂ«vizjen ‘jeta e re pĂ«r tĂ« gjithë’ dhe sot ai luan njĂ« rol drejtues nĂ« kishĂ« nĂ« Sierra Leone dhe nĂ« njĂ« shkallĂ« mĂ« tĂ« gjĂ«rĂ«.

Prindërit e mi ishin myslimanë që i takonin popullit fulah ose fulani. Nga ditët e mia më të hershme unë isha rritur me besim mysliman, sepse babai im ishte udhëheqës në islamizëm. Kur isha vetëm 6 vjeç u largova nga qyteti im dhe u dërgova në një karmoko ose mësues arab, me të cilin ndenja për 8 vjet. Ai më mësoi Kuranin dhe ligjet e islamizmit. Unë fillova të agjëroja, të jepja lëmoshë të bëja sakrifica dhe të plotësoja gjitha detyrimet e një myslimani. Në ato ditë unë nuk dija asgjë për krishterimin, sepse nuk kishte asnjë të krishterë në atë zonë.

Pasi e kisha lexuar dy herë Kuranin, u ktheva në shtëpi; babai im po planifikonte të më dërgonte në shtëpinë e tij të vjetër, Mamu në Guine, por ai vdiq para se të zbatonte planin e tij. Gjatë kësaj kohe takova disa të krishterë, të cilët më ftuan të shkoja në shkollën e tyre. Unë nuk interesohesha për besimin e tyre, por isha mjaft i bindur për islamizmin, por doja të mësoja anglisht dhe të merrja një arsimim modern; kështu që pranova ftesën e tyre.

Unë studiova në këtë shkollë për pesë vjet para se krishterimi të ndikonte tek unë. Në këtë kohë jetoja dhe punoja në shtëpinë e një mësuesje të vjetër. Në këtë shtëpi zhvilloheshin takime lutjeje dhe jepeshin mesime për krishterimin; unë madje shkoja në kishë me raste, por asnjëherë nuk isha i bindur për besimin e krishterë.

Një ditë guvernatori vizitoi qytetin (Kamabie) dhe mësuesja e ftoi atë për drekë. Ajo më tha të shërbeja në tavolinë dhe unë rashë dakord; por më vonë unë e zemërova atë duke e refuzuar me dashje. Të nesërmen në mëngjes, kur shkova të punoja në shtëpi, ajo nuk më la të futesha brenda, kështu unë shkova në shkollë. Nuk u shqetësova shumë për sjelljen time të keqe.

Pasdite shkova nĂ« shtĂ«pi pĂ«rsĂ«ri. Ajo po rrinte nĂ« derĂ« dhe ndĂ«rsa unĂ« iu afrova, ajo mĂ« thirri me njĂ« zĂ« shumĂ« tĂ« butĂ« dhe mĂ« tha: ‘Seidu, mĂ« faL’ QĂ«ndrova pa lĂ«vizur pĂ«r pak kohĂ« dhe pastaj pyeta: ‘ÇfarĂ«?’ Ajo tha: ‘UnĂ« tĂ« mĂ«rzita ty sot nĂ« mĂ«ngjes.’ AsnjĂ«herĂ« nuk kisha menduar seriozisht pĂ«r mĂ«katin, por kjo mĂ« bĂ«ri tĂ« mendoja - pĂ«rse ajo mĂ« kĂ«rkoi falje, kur isha unĂ« ai qĂ« duhet tĂ« kĂ«rkoja falje, sepse e kisha lĂ«nduar atĂ«?

Zoti e përdori këtë kërkesë të përulur për falje për të më bërë të mendoj shumë seriozisht për mëkatin. Ky ishte fillimi i mënyrës së tij të mrekullueshme për të sjellë një mëkatar përsëri tek vetvetja e tij. Jo shumë kohë më vonë kjo zonjë e dashur më dërgoi në Gbendembu për shkollim të mëtejshëm. Atje Zoti më foli në një takim ungjillizues, madje më përpara se predikuesi të na kërkonte ne të luteshim, unë u gjunjëzova dhe i rrëfeva mëkatet e mia Jezu Krishtit. E ndjeva se isha i falur, sepse kishte paqe në zemrën time dhe isha shumë i lumtur.

Por sapo u ktheva në shëpi, hasa një kundërshtim të prerë. Xhaxhallarët e mi nuk donin të më kishin në shtëpi dhe për dy vite të tjera. Pas kësaj ata e kuptuan se unë nuk mund të bënin asgjë dhe vunë re një ndryshim të veçantë tek unë. Para këtij incidenti unë isha një element turbullues në shtëpinë time. Unë kisha luftuar me shumë njerëz dhe ata kishin përfunduar në gjyq për shkak të sjelljes sime të keqe. Por pas kthimit në besim ata nuk panë asgjë nga këto. Dhe kështu duke mos mundur të më bindnin të hiqja dorë nga krishterimi, ata më pranuan në shtëpi. Si rezultat i kësaj unë arrita të sjell dy vëllezërit e mi dhe motrën time te besimi te Zoti Jezu Krisht. Unë nuk isha i pagëzuar për tre vjet, por kur një pastor i ri erdhi, ai më pyeti për këtë. Kështu u regjistrova në klasën e katekizmit (udhëzime të krishtera) dhe u pagëzova.

Për katër vjet isha mësues dhe më vonë e dorëzova këtë detyrë dhe hyra në shërbim, pasi Zoti më kishte folur qartë për këtë. Dymbëdhjetë vjet më vonë më 1959 unë e ndjeva se Zoti po më udhëhiqte në shërbim të ri që kërkonte një arsimim më të mirë; kështu unë shkova në SHBA dhe studiova në një kolegj, ku arrita të nxisja studentët për punën në vendet e tjera dhe shumë prej tyre iu përgjigjën thirrjes.

U ktheva në Sierra Leone si pastor dhe ungjilltarj në stinën e thatë ne u shtrimë në fshatrat përreth dhe njerëzit vinin nga njëmbëdhjetë fshatra që ishin ndoshta disa kilometra larg për shërbimin e së dielës. Këtë vit 65 njerëz ishin fituar për Jezu Krishtin nëpërmjet lëvizjes jeta e re për të gjithë’. Disa njerëz thanë se meqenëse myslimanet besojnë te një Zot, nuk është e nevojshme t’u predikosh ungjillin atyre. Por unë e dija se Jezu Krishti kishte ndryshuar jetën time dhe kam gjetur tek ai paqen që nuk mund ta gjej gjetiu.

Unë e di se ai mund të më mbajë larg mëkatit dhe do të kujdeset për mua në vështirësi dhe në vuajtje kur miqtë e mi do të më lënë në baltë. Kur flas me myslimanet, unë e nis me atë që ata dinë, krijimin, rënien, mosbindjen e njerëzve dhe profetët. Pastaj duke u nisur nga Abrahami, ne i shikojmë premtimet e Zotit për Mesinë. Kjo të çon në jetën pa mëkat të Jezusit dhe te kryqi.

Ja këtu unë jap dëshminë time, duke u thënë se cili unë jam sot për shkak të kryqit, duke i treguar për faljen që jep Krishti dhe fuqinë për të mundur mëkatin. Shpesh flas në shkollat e mesme ku ka studentë myslimane, shumë prej të cilëve janë kthyer te Krishti. Kur ndodh kjo, ata duhet t’ua tregojnë prindërve të tyre dhe në disa raste prindërit i ndërpresin tarifat shkollore; por djemtë shikojnë te Zoti që t’i ndihmojë ata për çfarë kanë nevojë në jetë.