jump to navigation

Krishti Udha, e VĂ«rteta dhe Jeta

Postuar tek: Misioni Ungjillor

Krishti Udha, e VĂ«rteta dhe Jeta

Robert Murray M’Cheyne (1813-1843)

Jezusi i tha:  “UnĂ« jam udha, e vĂ«rteta dhe jeta:  askush nuk vjen tek Ati pĂ«rveçse nĂ«pĂ«rmjet meje. – Gjoni 14:6.

Një teolog i vjetër ka thënë që Perëndia shpesh vepron kështu: kur ne mëkatojmë më shumë kundër tij, ai qëndron gati për të na dhënë mëshirat më të mëdha. Dhe ai e bën këtë që të zmadhojë sa më tepër dashurinë e tij.

Ne gjejmĂ« njĂ« shembull tĂ« kĂ«saj tek fjalĂ«t qĂ« sapo ju kam lexuar. Zemra e Jezusit nuk u derdh asnjĂ«herĂ« me njĂ« dashuri mĂ« tĂ« butĂ« dhe mĂ« sovrane pĂ«r dishepujt e tij, sesa kur u tha: Zemra juaj mos u trondittĂ«. Ata ishin tronditur nga shumĂ« gjĂ«ra.  Ai u kishte thĂ«nĂ« se do tĂ« largohej prej tyre; qĂ« njĂ«ri prej tyre do ta tradhtonte – qĂ« njĂ« tjetĂ«r do ta mohonte – qĂ« tĂ« gjithĂ« do tĂ« ofendoheshin pĂ«r shkak tĂ« tij po atĂ« natĂ«. Ndoshta ata mendonin se ai do tĂ« largohej prej tyre nga inati. Por cilido qoftĂ« shkaku i tronditjes sĂ« tyre, gjoksi i Jezusit ishte si njĂ« enĂ« e mbushur plot, dhe kĂ«to fjalĂ« ishin pikat e dashurisĂ« qĂ« u derdhĂ«n prej tij – Zemra juaj mos u trondittĂ«; besoni nĂ« PerĂ«ndi dhe besoni edhe nĂ« mua! Sigurisht fjalĂ« tĂ« tilla si kĂ«to, tĂ« buta dhe plot besim tek dishepujt, nuk ishin pĂ«shpĂ«ritur asnjĂ«herĂ« mĂ« parĂ« nĂ« kĂ«tĂ« botĂ« tĂ« ftohtĂ«. AtĂ«herĂ« mendoni pak se sa e ftohtĂ«, sa e errĂ«t, sa e pamenduar Ă«shtĂ« pyetja me tĂ« cilĂ«n Thomai ndĂ«rpret fjalimin qiellor – Thomai i tha:  “Zot, ne nuk e dimĂ« se ku po shkon; pra, si mund ta njohim udhĂ«n?” Por shihni se me ç’durim duron Jezusi plogĂ«shtinĂ« e tyre zemĂ«rftohtĂ«! Me ç’dashuri ai fillon t’u mĂ«sojĂ« vetĂ« alfabetin e shpĂ«timit, dhe i kthen Thomait jo vetĂ«m njĂ« pĂ«rgjigje, por njĂ« pĂ«rgjigje qĂ« ia tejkalon pyetjes – i jep mĂ« shumĂ« se sa mund tĂ« kĂ«rkonte apo mendonte.  Ai pyeti pĂ«r udhĂ«n dhe vendin, por Krishti pĂ«rgjigjet, UnĂ« jam udha, e vĂ«rteta dhe jeta:  askush nuk vjen tek Ati pĂ«rveçse nĂ«pĂ«rmjet meje. Duke e vlerĂ«suar kĂ«tĂ«, pra, si njĂ« pĂ«rshkrim tĂ« plotĂ« tĂ« shpĂ«timit tĂ« ungillit, le tĂ« shqyrtojmĂ« pjesĂ«t e ndryshme tĂ« tij.

I. Krishti është Udha.

– Unë jam udha… askush nuk vjen, etj. E gjithë Bibla dëshmon që ne nuk kemi asnjë udhë për tek Ati nëpërmjet natyrës sonë. Nga natyra jemi plot mëkat, dhe nga natyra Perëndia është pafundësisht i shenjtë – d.m.th., ai largohet nga mëkati. Ashtu si një bimë e ndjeshme e cila sipas natyrës së saj largohet nga prekja e dorës së njeriut, kështu edhe Perëndia, nga vetë natyra e tij, largohet nga prekja e mëkatit. Ai është përjetësisht i ndarë nga mëkatarët; ai i ka sytë tepër të pastër për të parë të keqen.

(1.) Kjo u Ă«shtĂ« mĂ«suar Adamit dhe patriarkĂ«ve duke u lĂ«nĂ« njĂ« pĂ«rshtypje tĂ« thellĂ«. PĂ«r sa kohĂ« qĂ« Adami ecte nĂ« shenjtĂ«ri, PerĂ«ndia banonte nĂ« tĂ«, dhe ecte me tĂ«, dhe kishte bashkĂ«si me tĂ«; por kur ra Adami, Zoti PerĂ«ndi… e dĂ«boi njeriun [nga parajsa]; dhe vendosi nĂ« lindje tĂ« kopshtit tĂ« Edenit kerubinĂ«t qĂ« vĂ«rtisnin nga çdo anĂ« njĂ« shpatĂ« flakĂ«ruese pĂ«r tĂ« ruajtur rrugĂ«n e pemĂ«s sĂ« jetĂ«s.  Kjo shpatĂ« flakĂ«ruese midis kerubinĂ«ve ka qenĂ« njĂ« simbol madhĂ«shtor i PerĂ«ndisĂ« – PerĂ«ndisĂ« tĂ« drejtĂ« qĂ« urren mĂ«katin.  NĂ« ferrishte, ai iu shfaq Moisiut si zjarr konsumues – nĂ« tempull, ai u shfaq midis kerubinĂ«ve nĂ« lavdinĂ« mĂ« tĂ« zbutur qĂ« quhej Shekinah; por kĂ«tu ai u shfaq midis kerubinĂ«ve si shpatĂ« – njĂ« PerĂ«ndi i drejtĂ« qĂ« urren mĂ«katin. Dhe ju lutem tĂ« vini re qĂ« kjo shpatĂ« vĂ«rtitej nga çdo anĂ« pĂ«r tĂ« ruajtur rrugĂ«n e pemĂ«s sĂ« jetĂ«s.  Po tĂ« mos ishte vĂ«rtitur nga çdo anĂ« – po tĂ« kishte lĂ«nĂ« ndonjĂ« monopat pa vĂ«shtruar – atĂ«herĂ« Adami shumĂ« mirĂ« mund tĂ« ishte pĂ«rvjedhur duke pĂ«rdorur atĂ« monopat, duke çarĂ« rrugĂ«n e tij drejt pemĂ«s sĂ« jetĂ«s.  Por jo; pavarĂ«sisht se ç’rrugĂ« ai provoi – sado tĂ« fshehtĂ«, sado tĂ« ngushtĂ«, sado tĂ« pjerrĂ«t dhe sado tĂ« vĂ«shtirĂ« – sado nĂ« heshtje ai zvarritej – prapĂ« ky meteor flakĂ«rues e takonte dhe dukej sikur i thoshte, si mund tĂ« jetĂ« i drejtĂ« njeriu pĂ«rpara PerĂ«ndisĂ«?  AsnjĂ« mish nuk do tĂ« shfajĂ«sohet… pĂ«r veprat e ligjit.  Nuk Ă«shtĂ« pĂ«r t’u habitur qĂ« Adami u ul, i lodhur nga kĂ«rkimi i kotĂ« pĂ«r njĂ« rrugĂ« tek jeta; sepse nga natyra njeriu nuk ka asnjĂ« rrugĂ« pĂ«r tek Ati.

Por Krishti thotĂ«, UnĂ« jan udha.  Siç thotĂ« tek Psalmi 16, Ti do tĂ« mĂ« tregosh shtegun e jetĂ«s.  AsnjĂ« njeri nuk mund ta gjente kĂ«tĂ« shteg jete; por Jezusi thotĂ«, Ti do tĂ« mĂ« tregosh… ka shumĂ« gĂ«zim nĂ« praninĂ« tĂ«nde; nĂ« tĂ« djathtĂ«n tĂ«nde ka kĂ«naqĂ«si nĂ« pĂ«rjetĂ«si. Jezusi mĂ«shironte bijtĂ« e shkretĂ« tĂ« Adamit qĂ« po pĂ«rpiqeshin mĂ« kot tĂ« gjenin ndonjĂ« rrugĂ« pĂ«r tĂ« hyrĂ« nĂ« parajsĂ«n e PerĂ«ndisĂ«, dhe ai e la gjirin e Atit, vetĂ«m me qĂ«llim qĂ« ai tĂ« na hapte njĂ« rrugĂ« pĂ«r tek gjiri i Atit.  Dhe si e bĂ«ri ai kĂ«tĂ«? Duke shpĂ«tuar nga vigjĂ«limi i shpatĂ«s flakĂ«ruese? Jo; sepse ajo vĂ«rtitej nga çdo anĂ«. AtĂ«herĂ«, a e bĂ«ri duke ushtruar autoritetin e tij hyjnor, dhe duke urdhĂ«ruar tehun vezullues tĂ« tĂ«rhiqej? Jo; sepse kjo do tĂ« thoshte ta çnderonte ligjin e tĂ« Atit, nĂ« vend qĂ« ta zmadhonte.  Prandaj ai u bĂ« njeri nĂ« vendin tonĂ« – po, madje u bĂ« mĂ«kat. PerĂ«ndia bĂ«ri qĂ« mbi tĂ« tĂ« binin paudhĂ«sitĂ« e ne tĂ« gjithĂ«ve. Ai doli pĂ«rpara nĂ« vendin tonĂ« pĂ«r tĂ« takuar atĂ« meteor tĂ« zjarrtĂ« – ai ra poshtĂ« tehut tĂ« tij pĂ«rshkues; sepse mbajti mend fjalĂ«n e Profetit, qĂ« Ă«shtĂ« shkruar, “Zgjohu, o shpatĂ«, kundĂ«r bariut tim dhe kundĂ«r njeriut qĂ« Ă«shtĂ« shoku im,” thotĂ« Zoti i ushtrive.

Dhe tani, duke parë që tehu vezullues është i mbuluar në ijet e Shpengimtarit, mëkatari më fajtor – kushdo qofsh – çfarëdo qofsh – mund të hysh nëpërmjet trupit të tij të gjakosur – mund të gjesh një rrugë për të hyrë në parajsën e Perëndisë, të hash nga pema e jetës, dhe të jetosh përgjithmonë.  Eja shpejt – mos dysho; sepse ai thotë, Unë jam udha.

(2.) I njëjti fakt – pra që njeriu nga natyra nuk ka asnjë rrugë për tek Ati – i është mësuar me përshtypje të thellë edhe Moisiut dhe popullit të Izraelit.

Kur Perëndia pranoi me hir të banonte mes bijve të Izraelit, ai banoi në mënyrë të veçantë në vendin më të shenjtë – në ndarjen më të brendshme të tempullit hebre. Atje shenja e dukshme e pranisë së tij qëndroi midis kerubinëve – të cilët herë na përshkruhen si një dritë e paafrueshme dhe lavdiplotë – herë si një re që mbushte tempullin. Por kjo ndarje më e brendshme, ose më e shenjta (ose vendi i fshehtë, siç quhet në Psalmet), ndahej nga vendi i shenjtë [që nuk ishte më i shenjti] me anë të një perdeje ose një velloje, dhe përmes asaj velloje asnjë njeri nuk lejohej të kalonte, që të mos vdiste, përveç Kryepriftit, i cili hynte njëherë në vit, gjithmonë me gjak. Tani, asnjë figurë nuk mund të shprehte më qartë faktin që rruga për tek më i shenjti nuk ishte shfaqur ende – që asnjë njeri mëkatar nuk ka asnjë rrugë për të hyrë në praninë e Perëndisë.

Por Jezusi thotĂ«, UnĂ« jam udha. Jezusit i erdhi shumĂ« keq qĂ« ne ishim mbyllur jashtĂ« mĂ« tĂ« shenjtit – jashtĂ« pranisĂ« sĂ« PerĂ«ndisĂ«; sepse ai e dinte nga pĂ«rvoja faktin qĂ« nĂ« atĂ« prani ka shumĂ« gĂ«zim.  Por si e hapi ai atĂ« rrugĂ«?  A e hoqi vellon, qĂ« tĂ« pĂ«rvidheshim fshehurazi dhe kollaj nĂ« praninĂ« e Atit?  Jo, por ai e ofroi veten – njĂ« ofertĂ« pĂ«r tĂ« kĂ«naqur drejtĂ«sinĂ« hyjnore dhe tĂ« na pajtojĂ« me PerĂ«ndinĂ«.  Tha:  “U krye!”  Dhe duke ulur kryet, dha frymĂ«n.  Dhe ja, veli i tempullit u shqye nĂ« dy pjesĂ«, nga maja e deri nĂ« fund. U krye – dĂ«nimi i ligjit u mbajt – kĂ«rkesat e ligjit u plotĂ«suan – rruga u mbarua – veli u shqye, nga maja e deri nĂ« fund!  Tani nuk na mbetet asnjĂ« fije nga ai veli i tmerrshĂ«m pĂ«r tĂ« na e prerĂ« rrugĂ«n. MĂ«katari mĂ« fajtor – mĂ« i pĂ«shtirĂ« midis jush tĂ« gjithĂ« tani gĂ«zon liri pĂ«r tĂ« hyrĂ« pĂ«rmes velit tĂ« shqyer, nĂ«n dritĂ«n e fytyrĂ«s sĂ« Jehovait – pĂ«r tĂ« banuar nĂ« tĂ« fshehtĂ«n e tabernakullit tĂ« tij – pĂ«r tĂ« soditur bukurinĂ« e tij, dhe pĂ«r tĂ« admiruar tempullin e tij.

Dhe tani, miqtĂ« e mi, a Ă«shtĂ« kjo udha nĂ« tĂ« cilĂ«n ju i afroheni Atit?  Krishti thotĂ«, UnĂ« jam udha… askush nuk vjen tek Ati pĂ«rveçse nĂ«pĂ«rmjet meje. Prandaj, nĂ«se do tĂ« rrini ende nĂ« udhĂ«n tuaj tĂ« vjetĂ«r, cilado qoftĂ« – udha e lotĂ«ve, ose e pendesave, ose e betimeve pĂ«r t’u pĂ«rmirĂ«suar, ose e shpresave qĂ« PerĂ«ndia nuk do t’ju trajtojĂ« me rreptĂ«si – nĂ«se nuk doni tĂ« paralajmĂ«roheni, do tĂ« zbuloni nĂ« ditĂ«n e gjykimit qĂ« shpata e kerubinĂ«ve vĂ«rtitej nga çdo anĂ«, dhe qĂ« ju do tĂ« liheni pre tĂ« zjarrit konsumues.

Por oh!  Nëse ka ndonjë njeri që nuk gjen dot paqe në asnjë rrugë vetë-drejtësie – nëse ka ndonjë njeri prej jush i cili sheh se është i humbur në vetvete – ja, Krishti po të thotë, Unë jam udha – e vetme, ashtu siç thotë në një vend tjetër, Unë jam dera – e vetme.  është një udhë e plotë, e lirë dhe e hapur, dhe është një udhë për mëkatarët.  Pse të presësh edhe një çast tjetër?  Dikur ka qenë një mur ndarës midis teje dhe Perëndisë; por Krishti e ka shembur.  Dikur Perëndia ka qenë i zemëruar; por zemërimi i tij është larguar nga kjo udhë e bekuar.  Në Krishtin ai është gjithmonë shumë i kënaqur.

II. Krishti është e Vërteta.

– E gjithĂ« Bibla, dhe e gjithĂ« eksperienca, dĂ«shmojnĂ« se ne nga natyra jemi injorantĂ« pĂ«r tĂ« vĂ«rtetĂ«n.  Sigurisht, ka shumĂ« tĂ« vĂ«rteta qĂ« njeriu i pakthyer nĂ« besim i di. Ai ndoshta di tĂ« vĂ«rtetat e matematikĂ«s dhe tĂ« aritmetikĂ«s – si dhe shumĂ« nga tĂ« vĂ«rtetat e zakonshme dhe tĂ« pĂ«rditshme; por me gjithĂ« kĂ«tĂ« nuk mund tĂ« thuhet qĂ« jobesimtari di tĂ« vĂ«rtetĂ«n, sepse Krishti Ă«shtĂ« e vĂ«rteta.  Krishti mund tĂ« quhet gurkyçi i harkut tĂ« sĂ« vĂ«rtetĂ«s.  Po tĂ« hiqet gurkyçi i harkut, i gjithĂ« harku kthehet nĂ« gĂ«rmadhĂ«.  Ata janĂ« vĂ«rtet tĂ« njĂ«jtĂ«t gurĂ«, por tĂ« gjithĂ« kanĂ« rĂ«nĂ«, janĂ« mbuluar dhe ngatĂ«rruar – pa rregull – pa qĂ«llim.  NĂ« po kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ« – po tĂ« hiqet Krishti, i gjithĂ« harku i sĂ« vĂ«rtetĂ«s mbetet; por tĂ« gjithĂ« gurĂ«t kanĂ« rĂ«nĂ« – nuk kanĂ« koherencĂ« – nuk kanĂ« rregull – dhe nuk kanĂ« qĂ«llim.  Krishti mund tĂ« quhet pĂ«rmbledhja e sistemit tĂ« sĂ« vĂ«rtetĂ«s. Po tĂ« hiqej dielli nga sistemi ynĂ« diellor, çdo planet do tĂ« turrej nĂ« konfuzion.  Do tĂ« ishin tĂ« njĂ«jtĂ«t planetĂ«; por forcat e tyre kundĂ«rshtare do t’i tĂ«rhiqnin andej-kĂ«tej, dhe çdo rruzull do tĂ« pĂ«rplasej me tĂ« tjerĂ«t nĂ« njĂ« ngatĂ«rrim tĂ« pafundĂ«m.  Gjithashtu – po tĂ« hiqet Krishti, i gjithĂ« sistemi i sĂ« vĂ«rtetĂ«s turret nĂ« konfuzion.  TĂ« njĂ«jtat tĂ« vĂ«rteta mund tĂ« jenĂ« nĂ« mendje, por tĂ« gjitha ngatĂ«rrohen dhe pĂ«rplasen nĂ« labirinte tĂ« pazgjidhshme; sepse rruga e tĂ« pabesĂ«ve Ă«shtĂ« si terri; ata nuk shohin atĂ« qĂ« do t’i rrĂ«zojĂ«.  Por po tĂ« zbulohet Krishti ndaj njĂ« shpirti tĂ« pakthyer – dhe jo vetĂ«m me anĂ« tĂ« njĂ« njeriu qĂ« i flet pĂ«r Krishtin – por nga vetĂ« Fryma e ShenjtĂ«, atĂ«herĂ« nuk i zbulohet njĂ« e vĂ«rtetĂ«, por e vĂ«rteta.  KĂ«shtu vendoset gurkyçi nĂ« harkun e sĂ« vĂ«rtetĂ«s; rimĂ«kĂ«mbet dielli nĂ« qendĂ«r tĂ« sistemit.  NĂ« njĂ« mendje tĂ« tillĂ«, e gjithĂ« e vĂ«rteta bĂ«het e rregullt dhe e dobishme.

Tani ai njeri di tĂ« vĂ«rtetĂ«n nĂ« lidhje me veten e tij.  A Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« qĂ« Biri i PerĂ«ndisĂ« la gjirin e tĂ« Atit pĂ«r tĂ« mbajtur zemĂ«rim nĂ« vendin tonĂ«?  AtĂ«herĂ« kjo ka ndodhur sepse unĂ« ndodhem nĂ«n zemĂ«rim. A u bĂ« Zoti Jezus njĂ« shĂ«rbĂ«tor, qĂ« t’i bindej vullnetit tĂ« PerĂ«ndisĂ« si zĂ«vendĂ«s i mĂ«katarĂ«ve? AtĂ«herĂ« kjo ka ndodhur sepse unĂ« jam pa asnjĂ« drejtĂ«si, njĂ« fĂ«mijĂ« i mosbindjes.

Përsëri, kur njeriu e njeh Krishtin, ai njeh gjithashtu edhe të vërtetën në lidhje me Perëndinë.  A është e vërtetë që Perëndia e dorëzoi lirisht Birin e tij për vdekje për ne të gjithë? Atëherë, nëse unë besoj në Jezusin, nuk ka dënim për mua.  Perëndia është Ati im, dhe Perëndia është dashuri.

MiqtĂ« e mi, a e keni parĂ« Krishtin, i cili Ă«shtĂ« e vĂ«rteta? A ju Ă«shtĂ« zbuluar ai, jo nĂ«pĂ«rmjet mishit dhe gjakut, por nĂ«pĂ«rmjet FrymĂ«s sĂ« PerĂ«ndisĂ«?  AtĂ«herĂ« ju e dini se sa e vĂ«rtetĂ« Ă«shtĂ« qĂ« nĂ« tĂ« janĂ« fshehur tĂ« gjitha thesaret e diturisĂ« dhe tĂ« njohjes – qĂ« ai Ă«shtĂ« Alfa dhe Omega, fillimi dhe fundi i tĂ« gjithĂ« njohurisĂ«. Por nĂ«se nuk e keni parĂ« Krishtin, atĂ«herĂ« nuk dini asgjĂ« akoma siç duhet ta dini; e gjithĂ« njohuria juaj Ă«shtĂ« si njĂ« urĂ« pa gurkyç – si njĂ« sistem planetar pa diell. Ç’tĂ« mirĂ« do tĂ« kesh nĂ« ferr, nga fakti qĂ« dinit tĂ« gjitha shkencat e botĂ«s – tĂ« gjitha ngjarjet e historisĂ«, dhe tĂ« gjithĂ« politikĂ«n e nxituar tĂ« ditĂ«s suaj tĂ« vogĂ«l?  A nuk e dini qĂ« vetĂ« njohuria juaj do tĂ« kthehet nĂ« njĂ« instrument torture nĂ« ferr? Oh, nĂ« atĂ« ditĂ« sa do tĂ« dĂ«shironi tĂ« kishit lexuar mĂ« pak gazetĂ«n dhe mĂ« shumĂ« BiblĂ«n – qĂ« bashkĂ« me gjithĂ« fitimet tuaja do ta kishit fituar diturinĂ« – dhe qĂ« bashkĂ« me tĂ« gjithĂ« njohuritĂ« tuaja do ta kishit njohur ShpĂ«timtarin, njohja e tĂ« cilit Ă«shtĂ« jetĂ« e pĂ«rjetshme.

III. Krishti është Jeta.

– E gjithë Bibla dëshmon se ne nga natyra jemi të vdekur në faje dhe mëkate – që ne nuk kemi aspak fuqi për të ecur në shenjtëri në këtë botë, ashtu si një njeri i vdekur nuk ka fuqi të çohet dhe të ecë.

Shkrimi dhe eksperienca dëshmojnë njësoj se nga natyra jemi të vdekur në faje dhe mëkate; megjithatë në këtë vdekje nuk jemi fare joaktivë, sepse na thuhet që në këtë vdekje ne ecim sipas ecjes së kësaj bote – sipas prijësit të pushtetit të erës.

Kjo e vërtetë na mësohet me përshtypje të thellë në atë vegim të profetit Ezekiel, ku ai u çua nga Fryma dhe u vendos në mes të një lugine të hapur plot me eshtra të thata; dhe ndërsa i kaloi rreth e qark, ja, ishin në sasi të madhe mbi sipërfaqen e luginës; dhe ja, ishin shumë të thata.

PikĂ«risht kjo Ă«shtĂ« pamja e botĂ«s nĂ« sytĂ« e çdo fĂ«mije tĂ« PerĂ«ndisĂ«.  Eshtrat e thata janĂ« nĂ« sasi tĂ« madhe, dhe janĂ« shumĂ« tĂ« thata; dhe ai bĂ«n tĂ« njĂ«jtĂ«n pyetje qĂ« PerĂ«ndia i bĂ«ri Ezekielit – A mund tĂ« rijetojnĂ« kĂ«to kocka? Po, po, miqtĂ« e mi; dhe a nuk ju mĂ«son edhe eksperienca tĂ« njĂ«jtĂ«n gjĂ«? ështĂ« e vĂ«rtetĂ« qĂ« tĂ« vdekurit nuk mund tĂ« dinĂ« se janĂ« tĂ« vdekur; por sikur ta prekĂ« Zoti zemrĂ«n tuaj, do ta gjeni: ne profetizojmĂ« pĂ«rpara kockave tĂ« thata; sepse kjo Ă«shtĂ« mĂ«nyra e Zotit – kur profetizojmĂ«, hyn fryma.  Ju keni qenĂ« gjithmonĂ« si njĂ« njeri qĂ« bĂ«n not nĂ« drejtim tĂ« rrjedhĂ«s – dhe asnjĂ«herĂ« si njĂ« njeri qĂ« noton kundĂ«r rrymĂ«s. Shqyrtoni zemrĂ«n tuaj, dhe shikoni se si ajo Ă«shtĂ« kthyer kundĂ«r tĂ« gjitha urdhĂ«rimeve; ju e ndieni ditĂ«n e Sabatit [pushimit] si diçka tĂ« lodhshme – nĂ« vend qĂ« ta quani njĂ« gĂ«zim dhe tĂ« nderuar.  NĂ«se jeni pĂ«rpjekur ndonjĂ«herĂ« t’i zbatonit urdhĂ«rimet e PerĂ«ndisĂ« – t’i pĂ«rmbanit sytĂ« nga dĂ«shirat jo tĂ« ligjshme, gjuhĂ«n nga fjalĂ«t e zemĂ«rimit, ose thashethemet, ose hidhĂ«rimi; ta pĂ«rmbanit zemrĂ«n nga keqdashja, zilia dhe lakmia – nĂ«se jeni pĂ«rpjekur ta bĂ«nit kĂ«tĂ« ndonjĂ«herĂ«, dhe supozoj qĂ« shumica e jobesimtarĂ«ve janĂ« pĂ«rpjekur ta bĂ«nin – a nuk keni zbuluar se kjo ishte e pamundur? Tamam si ringjallja e tĂ« vdekurve.  A nuk zbuluat njĂ« luftĂ« brenda vetes suaj?  O sa e qartĂ« duket qĂ« jeni tĂ« vdekur dhe jo tĂ« rilindur! Mos u habisni qĂ« ne ju themi se duhet tĂ« lindni pĂ«rsĂ«ri.  Duhet tĂ« bashkoheni me Krishtin, sepse Krishti Ă«shtĂ« jeta.

Ta zëmë sikur do të ishte i mundur bashkimi i një gjymtyre të vdekur me një trup të gjallë, në një bashkim aq të plotë saqë të gjitha venat do të merrnin rrjedhën e purpurt të gjakut të gjallë – të bashkohen kockat, pejzat, dhe nervat – a nuk e shihni që ajo gjymtyrë, sado e vdekur më përpara, do të bëhej një gjymtyrë e gjallë? Më përpara, ajo ishte e ftohtë, e mpirë, dhe pa lëvizje, plot me kalbje; tani ajo është bërë e ngrohtë, e butë dhe plot jetë dhe lëvizje. është një gjymtyrë e gjallë, sepse është bashkuar me atë që është jetë.

Apo, ta zëmë sikur do të ishte i mundur bashkimi i një dege të tharë me një hardhi të gjallë, aq plotësisht saqë të gjitha kanalet e saj do të merrnin rrjedhën e lëngut bujar, a nuk e shihni që ajo degë, sado e vdekur më përpara, do të bëhej një degë e gjallë?  Më përpara, ajo ishte e thatë, e pafrytshme dhe e vyshkur; tani është plot me lëng, jetë dhe energji.  është një degë e gjallë, sepse është bashkuar me hardhinë, që është jeta e saj.

Epo mirë, në po këtë mënyrë, edhe Krishti është jeta e çdo shpirti që i ngjitet atij.  Ai që është i bashkuar me Zotin është një frymë.  A është shpirti juaj si një gjymtyrë e vdekur – e ftohtë, e mpirë, pa lëvizje, dhe plot me kalbje?  Ngjitjuni Krishtit – bashkohuni me të nëpërmjet besimit, dhe do të jeni një frymë – do të bëheni i ngrohtë, energjik, plot aktivitet, në shërbim të Zotit.

A i ngjan shpirti juaj një dege të tharë – të thatë, pa fryt, të vyshkur, pa gjethe?  Ngjitjuni Krishtit; bashkohuni me të, dhe do të jeni një frymë.  Do të zbuloni që Krishti është jeta; jeta juaj do të fshihet me Krishtin në Perëndinë. Do të thoni se jetoj; por nuk rroj më unë, po Krishti rron në mua; dhe ajo jetë që tani jetoj në mish, e jetoj në besimin e Birit të Perëndisë, që më deshi dhe dha veten për mua.

Mbani mend, pra, miqtĂ« e mi jobesimtarĂ«, qĂ« e vetmja mĂ«nyrĂ« pĂ«r ju qĂ« tĂ« shenjtĂ«roheni Ă«shtĂ« tĂ« bashkoheni me Krishtin.  Dhe mbani mend, miqtĂ« e mi besimtarĂ«, qĂ« nĂ«se shenjtĂ«ria juaj bie ndonjĂ«herĂ«, kjo ndodh sepse nuk i ngjiteni Krishtit aq fortĂ« sa mĂ« parĂ«.  “QĂ«ndroni nĂ« mua dhe unĂ« do tĂ« qĂ«ndroj nĂ« ju – kĂ«shtu do tĂ« jepni shumĂ« fryt. TĂ« shkĂ«putur nga unĂ«, ju nuk mund tĂ« bĂ«ni asgjĂ«.”

Dundee, 1836.

Nga Kujtimet dhe Shkrimet e Mbetura tĂ« Pastorit Robert Murray M’Cheyne nga Andrew A. Bonar.

NĂ«se kĂ«to fjalĂ« ju kanĂ« shtyrĂ« tĂ« mendoni mbi problemet e shpirtit, ju ftojme tĂ« na shkruani, dhe do tĂ« na vijĂ« mirĂ« t’ju ndimojmĂ«.

Albanian Evangelical Mission
29 Bridge Street, Penybryn, Wrexham LL13 7HP,
Britania e Madhe.
email: office [©] aemission.org (Shënim)

Comments are closed.