jump to navigation

KAPITULLI 11: NJĂ‹ ZINXHIR LUTJESH

Postuar tek: Ndryshoje Botën me anë të Lutjes

Perëndia merr dhe dërgon vazhdimisht thirrje urgjente. Disa ngjarje që për ne janë të papritura kërkojnë ndërhyrjen e Tij të menjëhershme. Pastaj ka situata që kanë arritur kulmin. Në fakt bëhet fjalë për fakte që nuk e çudisin Perëndinë, sepse ka qenë Ai që i ka parashikuar, por që ne na duken si raste urgjente. Sot Krishti ulet në fron, në të djathtë të Perëndisë, duke udhëhequr botën me anë të ndërmjetësimit dhe shokëve të Tij të lutjes që janë në tokë. Ka raste që na përgatit, duke na kërkuar të lutemi para se të na paraqitet nevoja; përkundrazi, herët e tjera, Ai na drejton një kërkesë urgjente ndihme në çastet e nevojës.

SI TĂ‹ BASHKOHEMI NĂ‹ ZINXHIRIN E LUTJEVE

Sigurohu që je i mbushur me Frymën e Shenjtë. Kjo është themelore për gjithçka që ka të bëjë me jetën frymërore. Ndërsa Fryma e Shenjtë mund të të drejtojë dhe të të përdorë në çdo çast, ti mund ta dëgjosh shumë thjesht zërin e Tij, kur Ai ka kontrollin e plotë në jetën tënde. Te çdo i krishterë i rilindur banon Fryma (Romakëve 8:9; 1 Korintasve 12:13), por jo të gjithë e lejojnë Frymën t’i udhëheqë.

Kjo gjë kërkon një përkushtim të plotë ndaj Perëndisë (Romakëve 12;1,2), duke u mbështetur në pastrimin, fuqinë dhe mbushullinë që Ai jep (Veprat e Apostujve 15:8.9). Çdo i krishterë sot mund të jetë i mbushur me Frymën, ashtu siç ishin apostujt (Veprat e Apostujve 2:38,39). Nëse, përkundrazi, nuk lejojmë që Fryma e Perëndisë të na udhëheqë, por luftojmë kundër vullnetit të Tij, duke i lënë vend kështu dëshirave të mishit. Një besimtar i tillë nuk është i mbushur me Frymën, për shkak të mosbindjes së tij. Nëse ky është rasti yt, rrëfeji mëkatet e tua dhe vendosu plotësisht nën kontrollin e Perëndisë, duke i kërkuar që të forcojë besimin tënd dhe të të rimbushë sërish.

Jeto një jetë të zjarrtë lutjeje. Sa më tepër provon jetën e lutjes, aq më shumë Perëndia mund të të përdorë në çaste të veçanta nevoje. Perëndia ka nevojë të vazhdueshme për luftëtarë të vërtetë të lutjes. Duke u lutur mëson të lutesh. Edhe pse është i dobishëm leximi i librave që trajtojnë temën mbi lutjen, ti do të marrësh besim dhe forcë në lutje vetëm kur lutesh.

Fol shumë me Zotin. Përsërit gjthmonë se sa e do dhe e adhuron. Ndaj me Të gëzimin dhe fshehtësinë e shpirtit tënd, falënderoje për çdo bekim të ditës: për dritën e diellit, bukuritë e krijimit, buzëqeshjen e miqve, ndihmën e Tij në punën që bën. Kërkoji të jesh një bekim për ata që të rrethojnë. Lutu për ata që takon, lutu ndërsa punon dhe nget makinën. Rri gati për ta dëgjuar. Si bir i Perëndisë ke privilegjin të udhëhiqesh nga Fryma e Shenjtë (Romakëve 8:14). A e ke bërë zakon të dëgjosh Perëndinë? Asnjë besimtar nuk e mëson kurrë deri në fund këtë mësim, por Perëndia mund të të ndihmojë të zhvillosh një vesh të vëmendshëm. Zoti mund të të bekojë nëpërmjet këtyre këshillave të mëposhtme:

Kërkoji Perëndisë të të mbajë zgjuar. Çdo mëngjes kërkoji që të të bëjë të shohësh njerëz dhe situata për të cilat të lutesh. Bëj një listë me qëllim që Perëndia të të udhëheqë të shtosh, dora-dorës, subjekte të reja. Listat mund të të shërbejnë edhe si një kronikë historike, që ti të kujtosh lutjet e përmbushura.

Ji i gatshëm të marrësh përgjegjësinë ndaj çdo lloj angazhimi në lutje që Perëndia dëshiron të të japë. Përpiqu çdo ditë të jesh besnik që të përmbushësh çdo lloj detyre lutjeje që Ai do të të japë. Konsideroje si shenjë të veçantë të mirëbesimit të Tij ndaj teje.

SI TĂ‹NJOHĂ‹SH NJĂ‹ DETYRE LUTJEJE

Perëndia mund të të ngulisë dikë në mendjen tënde. Kjo gjë mund të të ndodhë ndërsa je duke u lutur, ndërsa lexon Biblën ose në ndonjë çast tjetër të ditës. Nëse i ke bërë të ditur Perëndisë gatishmërinë tënde dhe të vjen ndërmend një person, ka mundësi që ai ka nevojë për lutjet e tua. Mund të kesh një paramendim. Drejtohu menjëherë Zotit, duke ndërprerë atë që je duke bërë.

MĂ« 12 dhjetor 1939, ndĂ«rsa po ndĂ«rmjetĂ«soja pĂ«r ata qĂ« vuanin pasojat e LuftĂ«s sĂ« DytĂ« BotĂ«rore, u ndjeva mjaft i angazhuar nĂ« njĂ« situatĂ« tĂ« veçantĂ«: njĂ« anije tregtare gjermane “Graf Spee”, qĂ« ishte shndĂ«rruar nĂ« anije lufte e tipit ” koracatĂ« e vogĂ«l”, po fundoste shumĂ« anije tregtare, duke shkaktuar humbje njerĂ«zish. I kĂ«rkova PerĂ«ndisĂ« tĂ« ndĂ«rhynte me autoritetin e Tij tĂ« veçantĂ«. MĂ« vonĂ«, folĂ«si i radios, njoftoi se “Graf Spee” ishte i detyruar tĂ« zinte vend nĂ« portin e Moltevideos, nĂ« Uruguaj. Pas disa ditĂ«sh, anijen e nxorĂ«n jashtĂ« nga porti dhe e fundosĂ«n. Nuk pati asnjĂ« humbje jete njerĂ«zore, pĂ«rveç komandantit qĂ« kishte vendosur tĂ« fundosej bashkĂ« me anijen. Ndoshta PerĂ«ndia kishte vendosur nĂ« zemrĂ«n e shumĂ« tĂ« tjerĂ«ve tĂ« njĂ«jtĂ«n detyrĂ« lutjeje nĂ« tĂ« njĂ«jtin çast kur ma kishte dhĂ«nĂ« dhe mua.

Zonja Hulda Andrus, nĂ«na e kapitenit Jakob De Shazer, njĂ« nga njerĂ«zit e plagosur nĂ« shpĂ«rthimin ajror mbi Tokio, gjatĂ« luftĂ«s sĂ« dytĂ« botĂ«rore, tregoi se si PerĂ«ndia i kishte besuar njĂ« detyrĂ« nĂ« lutje. Ajo nuk e dinte se ku ishte djali i saj. “NjĂ« natĂ«, u zgjova papritur me njĂ« ndjenjĂ« tĂ« çuditshme sikur po bija gjithmonĂ« e mĂ« shumĂ« nĂ« njĂ« boshllĂ«k. ÇfarĂ« peshe e tmerrshme shtypte shpirtin tim! NĂ« ankthin tim thirra PerĂ«ndinĂ« dhe, papritur, kjo peshĂ« u lehtĂ«sua”. MĂ« pas mĂ«sova se djali ishte plagosur dhe ndodhej nĂ« duart e japonezĂ«ve. MĂ« pas ajo e kuptoi se PerĂ«ndia e kishte zgjuar pikĂ«risht nĂ« çastin nĂ« tĂ« cilĂ«n djali i saj po binte me parashutĂ« nga aeroplani qĂ« po rrĂ«zohej. NjĂ« herĂ« tjetĂ«r, PerĂ«ndia e ngarkoi tĂ« lutej pĂ«r shpĂ«timin e djalit tĂ« saj. NdĂ«rsa ajo kĂ«mbĂ«ngulte nĂ« lutje, PerĂ«ndia i solli ndĂ«rmend premtimin e IsaisĂ« 55:9. NĂ« atĂ« çast Fryma i foli zemrĂ«s sĂ« Jakobit, i cili gjendej nĂ« qelinĂ« e burgut, dhe ai ia pĂ«rkushtoi jetĂ«n e tij Krishtit.

NjĂ« ditĂ« u dha shpallja se njĂ« grup i vogĂ«l tĂ« burgosurish, midis tĂ« cilĂ«ve ishte edhe Jakobi, do tĂ« pushkatohej. NdĂ«rsa po thĂ«rriste PerĂ«ndinĂ«, nĂ«na provoi njĂ« ndjenjĂ« lehtĂ«simi. NĂ« fakt tre nga shokĂ«t e tij u pushkatuan, por Jakobi shpĂ«toi, nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« mrekullueshme. Sapo mbaroi lufta, PerĂ«ndia donte ta thĂ«rriste nĂ« shĂ«rbimin e Tij. NĂ« fakt, Ai u kthye nĂ« Japoni, si misionar. NjĂ« nga anĂ«tarĂ«t e KĂ«shillit Administrativ tĂ« shoqĂ«risĂ« tonĂ« misionare kishte njĂ« djalĂ« qĂ« kishte qenĂ« misionar, por qĂ« tani, fatkeqĂ«sisht, ishte larguar nga Zoti dhe po ushtronte njĂ« profesion tĂ« botĂ«s. PĂ«r disa muaj babai i tij u lut intensivisht pĂ«r tĂ«. NjĂ« ditĂ«, ndĂ«rsa ndodhej larg familjes pĂ«r njĂ« takim, ndjeu se duhej tĂ« lutej akoma edhe mĂ« shumĂ« pĂ«r djalin e tij. U mbyll nĂ« dhomĂ«n ku ishte ftuar dhe u lut pĂ«r orĂ« tĂ« tĂ«ra, duke lĂ«nĂ« mĂ«njanĂ« edhe drekĂ«n. Pasdite, zonja e shtĂ«pisĂ« trokiti nĂ« derĂ«n e dhomĂ«s dhe i tha: “Ke njĂ« telefonatĂ« qĂ« merr jashtĂ« qytetit”. Ai vrapoi pĂ«r tek telefoni dhe fjalĂ«t e para qĂ« dĂ«gjoi ishin: “Baba, u ktheva pĂ«rsĂ«ri te Zoti”.

PerĂ«ndia mund tĂ« tĂ« japĂ« detyrĂ«n qĂ« tĂ« lutesh pĂ«r njĂ« qĂ«llim tĂ« caktuar, nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« vazhdueshme. Ai ka nevojĂ« pĂ«r ndĂ«rmjetĂ«s besnikĂ« qĂ« luten pĂ«r kishat, misionet, qytetet, kombet. Ai i krahason kĂ«ta ndĂ«rmjetĂ«s me rojet: “Mbi muret e tua, o Jerusalem, kam vĂ«nĂ« roje qĂ« nuk do tĂ« heshtin kurrĂ«, as natĂ«n, as ditĂ«n: ‘Ju qĂ« i kujtoni Zotit premtimet e Tij, mos rrini nĂ« heshtje dhe mos e lini tĂ« pushojĂ«, derisa ta ketĂ« rivendosur Jerusalemin dhe ta bĂ«jĂ« atĂ« lavdimin e gjithĂ« botĂ«s’” (Isaia 62:6,7). Pa dyshim, vetĂ« Isaia ishte njĂ« nga kĂ«ta, sepse nĂ« vargun njĂ« ai thotĂ«: “PĂ«r hir tĂ« Sionit unĂ« do tĂ« hesht dhe pĂ«r hir tĂ« Jerusalemit unĂ« nuk do tĂ« gjej prehje derisa drejtĂ«sia e saj tĂ« mos dalĂ« si agimi dhe shpĂ«timi i saj si njĂ« pishtar flakĂ«rues”. Ti mund tĂ« bĂ«sh pjesĂ« tek kĂ«ta rojtarĂ« qĂ« rrinĂ« zgjuar duke u lutur.

Çdo besimtar i angazhuar nĂ« veprĂ«n e PerĂ«ndisĂ«, nĂ« kohĂ« tĂ« plotĂ«, ka nevojĂ« pĂ«r njĂ« “grup lutjeje” qĂ« tĂ« ndĂ«rmjetĂ«sojĂ« pĂ«r tĂ«. Çdo vepĂ«r e krishterĂ« ka nevojĂ« pĂ«r njĂ« skuadĂ«r ndĂ«rmjetĂ«sish qĂ« ta mbrojĂ« dhe forcojĂ«. Fryti i veprĂ«s do tĂ« varet nga pĂ«rkushtimi i grupit dhe fuqia me tĂ« cilĂ«n luten. PerĂ«ndia do tĂ« bekojĂ« çdo vepĂ«r pĂ«r tĂ« cilĂ«n kĂ«ta ushtarĂ« do tĂ« luten. I bekuar Ă«shtĂ« ai person ose vepĂ«r qĂ« jo vetĂ«m zotĂ«ron mbĂ«shtetjen e ndihmĂ«sve qĂ« luten, por edhe tĂ« ndĂ«rmjetĂ«sve roje qĂ« “nuk heshtin as natĂ«n, as ditĂ«n”. Ky ishte sekreti i misionit tĂ« Charles G. Finney, vepra e tĂ« cilit ka dhĂ«nĂ« fryt, duke kthyer tek Zoti me qindra e mijĂ«ra persona. Takimet e tij ungjillore nĂ« vitet 1858-1859 shĂ«nuan fillimin e njĂ« prej rizgjimeve mĂ« tĂ« mĂ«dha tĂ« botĂ«s. VetĂ« Finney ishte njĂ« njeri i lutjes dhe kishte shumĂ« tĂ« tjerĂ« qĂ« luteshin pĂ«r tĂ«. KatĂ«r nga njĂ«zet e dy mĂ«simet e tij tĂ« famshme, tĂ« titulluara “Rizgjohu”, trajtojnĂ« pikĂ«risht lutjen.

Kur Finney udhëtonte nga një vend në tjetrin shoqërohej nga dy pleq, Clery dhe Nash. Gjatë një ungjillëzimi në Britaninë e Madhe, që zgjati disa javë, këta dy besimtarë, meqë nuk kishin në dorë shumë burime financiare, morën me qera, me çmim të ulët, një dhomë të errët dhe të lagësht dhe aty kaluan pjesën më të madhe të kohës, në gjunjë, duke u lutur. Kur u bë rizgjimi i madh në Wells, Evan Roberts, protagonisti i atij rizgjimi, mbështetej nga një grup ndërmjetësuesish të rinj. Unë ruaj me kujdes të madh një kartolinë që Roberts i dërgonte njërit prej këtyre ndërmjetësuesve.

SI MUND TA BĂ‹SH MĂ‹ TĂ‹ FRYTSHME DETYRĂ‹N TĂ‹NDE TĂ‹ NDĂ‹RMJETSIT

Kur Perëndia të beson një detyrë të veçantë në ndërmjetësim, pranoje me gëzim dhe ji besnik: bëhet fjalë për një detyrë që vjen nga Zoti. Jepi përparësinë lutjes. Kur është e mundur, lëre mënjanë atë që po bën dhe kushtoju plotësisht lutjes, për atë nevojë. Shpesh, veprimi në kohën e duhur është jashtëzakonisht irëndësishëm: mos e shtyj për më vonë. Nëse nuk është e mundur të vihesh mënjanë menjëherë, lutu në çdo çast kur ke mundësi, derisa të jesh plotësisht i lirë për lutjen. Ji i gatshëm të lutesh edhe me orë të tëra. Shpeshherë është e nevojshme të marrësh nga Perëndia sigurinë e përgjigjes.

Gjatë viteve 30, një miku im i dashur, George Sherrick, berber, dëshmitar i zellshëm i Zotit, një pasdite, ndjeu të lutej për shpëtimin e zëvendës sherifit të zonës, me të cilin kishte folur herë të tjera. Mbylli dyqanin atë pasdite, mbylli qepenat, në mënyrë që njerëzit të mos e shikonin brenda dhe filloi të lutej. Vazhdoi të lutej gjithë pasditen dhe tërë natën. Rreth orës dy të mëngjesit, dikush trokiti në derë. Sigurisht, askush nuk e dinte që George ndodhej në dyqanin e tij në atë orë të natës. Kur ai shkoi tek dera, gjeti zëvendës-sherifin që iu dorëzua Zotit.

Lutu derisa Zoti tĂ« tĂ« heqĂ« peshĂ«n qĂ« tĂ« ka vĂ«nĂ« nĂ« zemĂ«r. Rreth vitit 1949, njĂ« grup misionarĂ«sh qĂ« po ktheheshin nga Kina, morĂ«n pjesĂ« nĂ« njĂ« takim lutje, sĂ« bashku me vĂ«llezĂ«r tĂ« tjerĂ« nĂ« qytetin e AdelaidĂ«s, nĂ« Australi. QĂ«llimi ishte tĂ« luteshin pĂ«r Hajden Melsap, njĂ« misionar nĂ« KinĂ«. Ata u lutĂ«n derisa tĂ« gjithĂ« patĂ«n njĂ« ndjenjĂ« paqeje dhe lehtĂ«simi. Disa vite mĂ« vonĂ«, Hajden Melsap ndodhej nĂ« Australi, dhe misionarĂ«t e pyetĂ«n nĂ«se kishte ndonjĂ« kujtim lidhur me atĂ« çast tĂ« veçantĂ«. Hajden u pĂ«rgjigj se atĂ« ditĂ« dhe, nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n orĂ«, ai dhe dy misionarĂ«t e tjerĂ« ishin vĂ«nĂ« me shpatullat pas murit, nĂ« njĂ« oborr nĂ« KinĂ«, gati pĂ«r t’u pushkatuar nga ana e komunistĂ«ve. PikĂ«risht nĂ« çastin kur oficeri do tĂ« jepte urdhĂ«rin pĂ«r tĂ« qĂ«lluar, dera e oborrit u hap dhe hyri njĂ« oficer me gradĂ« mĂ« tĂ« lartĂ« i cili thirri: “Ndalni”. Ai u afrua, vuri njĂ«rĂ«n dorĂ« mbi shpatullĂ«n e Melsapit dhe i shpĂ«toi jetĂ«n atij dhe tĂ« tjerĂ«ve. KĂ«tĂ« dĂ«shmi e kam dĂ«gjuar nga vetĂ« Hajden Melsap dhe njĂ« mik Australian mĂ« ka dĂ«rguar edhe kopje tĂ« shkruar.

PerĂ«ndia mund tĂ« udhĂ«heqĂ« pĂ«r tĂ« inkurajuar tĂ« tjerĂ«t qĂ« tĂ« luten me ty. Shpesh Fryma e ShenjtĂ« i pĂ«rgjigjet mĂ« tepĂ«r lutjeve tĂ« drejtuara, pĂ«r tĂ« njĂ«jtĂ«n qĂ«llim, nga njĂ« grup i mbledhur. ShumĂ« kisha lokale kanĂ« parapĂ«rgatitur edhe zinxhira lutjesh pĂ«r raste urgjente. Kur ka njĂ« kĂ«rkesĂ«, pesĂ« ose gjashtĂ« persona thirren menjĂ«herĂ«. Me radhĂ«, secili thĂ«rret personin e parĂ« nĂ« listĂ«n e tij dhe, pĂ«r njĂ« minutĂ«, shumĂ« vihen nĂ« lutje. Edhe ne, nĂ« stafin e drejtimit tĂ« ShoqĂ«risĂ« Misionare Lindore, kemi njĂ« organizim tĂ« tillĂ«. GjatĂ« kryengritjes sĂ« Mau Mau-t ndodhur nĂ« Kenia, mĂ« 1960, misionarĂ«t Matt dhe Lora Higgens, njĂ« natĂ« po ktheheshin nga Nairobi duke kaluar pĂ«r nga territori i Mau Mau-t (njĂ« sekt i fshehtĂ« i pĂ«rhapur midis zezakĂ«ve Kikuyu, ku misionarĂ« tĂ« tjerĂ« dhe qytetarĂ« KenianĂ« ishin vrarĂ« dhe gjymtuar). TridhjetĂ« kilometra nga Nairobi Land Roveri i tyre ndaloi. NĂ« errĂ«sirĂ« Higgens u pĂ«rpoq tĂ« riparonte makinĂ«n, por nuk arriti ta riparonte. QĂ« tĂ« dy e kaluan gjithĂ« natĂ«n nĂ« makinĂ« duke cituar Psalmin 4:8: “NĂ« paqe do tĂ« bie dhe nĂ« paqe do tĂ« fle, sepse ti vetĂ«m, o Zot, mĂ« mban nĂ« siguri”. NĂ« mĂ«ngjes arritĂ«n ta riparonin makinĂ«n dhe tĂ« arrinin qĂ«llimin.

Pas pak kohĂ«sh u erdhi pĂ«r vizitĂ« njĂ« pastor nga Nairobi i cili u tregoi atyre se si njĂ« anĂ«tar i fisit Mau Mau i kishte thĂ«nĂ« se atĂ« natĂ«, ai dhe tre tĂ« tjerĂ«, i ishin afruar me fshehtĂ«si makinĂ«s pĂ«r t’i vrarĂ«. Por kur kishin parĂ« se Land Roveri ishte i rrethuar ngagjashtĂ«mbĂ«dhjetĂ« njerĂ«z, patĂ«n frikĂ« dhe ishin larguar. “GjashtĂ«mbĂ«dhjetĂ« njerĂ«z?” - u pĂ«rgjigj Higgens. “Nuk po e kuptoj!”. MĂ« vonĂ« Higgens ishin me pushime nĂ« AmerikĂ«dhe miku i tyre Clay Brent i pyeti nĂ«se kishin qenĂ« ndonjĂ«herĂ« nĂ« rrezik mĂ« 23 mars. Higgens kĂ«rkoi arsyen e kĂ«saj pyetje. AtĂ«herĂ« Clay i tha se nĂ« atĂ« ditĂ« PerĂ«ndia i kishte vĂ«nĂ« nĂ« zemĂ«r tĂ« lutej me urgjencĂ« pĂ«r ta. Ai kishte thirrur gjashtĂ«mbĂ«dhjetĂ« vĂ«llezĂ«r tĂ« kishĂ«s tĂ« cilĂ«t u mblodhĂ«n nĂ« lutje, derisa pesha e detyrĂ«s u lehtĂ«sua. PĂ«r t’iu pĂ«rgjgjur lutjeve dhe tĂ« shpĂ«rblente besimin e tyre, mos vallĂ« PerĂ«ndia kishte dĂ«rguar gjashtĂ«mbĂ«dhjetĂ« engjĂ«j? NjĂ« ditĂ«, nĂ« qiell, do ta mĂ«sojmĂ« se si PerĂ«ndia ka pĂ«rdorur shumĂ« zinxhira lutjesh pĂ«r pĂ«rparimin e qĂ«llimit dhe mbrojtjen e popullit tĂ« Tij.